NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Hej. - Hej.
Dzięki za podwózkę. Wiem, że pracujesz.
Nie ma sprawy.
Powiedziałeś Waltowi?
Nie mówiłem nikomu.
Nie. Nie mogę...
Nie mogę. Nie.
JAKĄ MASZ MISJĘ?
Nie mogę.
Nie.
KOGO ŚCIGASZ?
Ciebie, ty chory sukinsynu.
Proszę...
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
- Co jest? - Uszkodziliśmy rurę w piwnicy.
Przecieka.
Pokaż.
Przynieś młot.
Agent MacLaren.
Cały i zdrowy.
Funkcjonariuszka Boyd.
Kamizelka spełniła zadanie.
Nie musiałeś strzelać dwa razy.
Wybacz.
Instynkt zawodowy.
On pracuje z nami.
4112. Co tam się stało?
- To, co z moim zespołem. - Tyle że was uratowano.
Kto zrobiłby coś takiego?
Ostatnio wspominałeś coś o frakcji z przyszłości.
Istnieje od lat.
- Powstała... - W schronie 41.
Zawalił się.
Nie w jego przyszłości.
- Istniał, gdy wyruszałem. - Naruszamy protokół numer dwa.
- To nie była robota frakcji. - Bo?
Gdy mój zespół zaginął, wspomniałaś,
że takie przypadki już się zdarzały.
Frakcja nie istniała, gdy tu przybyłem.
Zakładałam, że to dyrektor.
Nie byłby zdolny do takich potworności.
Ale na nie przyzwala.
Kiedy wkraczamy?
Śledczym zejdzie kilka godzin.
Potem możecie działać.
Trev...
Nie dołuj się, że to potrwa kilka miesięcy.
Ty też nie powinieneś.
Wiem, ale nic na to nie poradzę.
Byłeś nie do zatrzymania.
Gdy czułeś presję, wrzucałeś kolejny bieg
i przedzierałeś się przez obronę.
To był widok!
Nie jest ci łatwo.
Zgadza się.
To trudne.
Przetrwasz to.
Na pewno.
Dzięki, synu.
Hej.
Ty także.
Tu będzie w sam raz. Przejdę się.
Dziękuję.
Dasz radę?
Tak.
Dzięki za podwózkę, tato.
Następny.
Świetne zdjęcie.
Doktorze Barker, jak się pan miewa?
Dobrze, a ty?
W porządku.
To dobrze...
Muszę iść...
Nie chciałem cię zatrzymywać, tylko spytać, czy...
Jesteś zajęta, przyjdę później.
Na pewno?
Tak...
Z pewnością.
- Dobrze. - Ty też.
To znaczy...
Tędy.
Powiedziałbym ci, gdybyśmy mieli misję.
Może dostał ją inny zespół. Minęło sporo czasu.
2163 godziny.
Nie żebym liczył.
Jesteś optymistą.
Zgadza się.
Możesz odpuścić.
Jeszcze trochę.
Pięć...
Koniec.
Świetnie.
Udało się.
Pomyślałem, że chcesz kontaktu z drugim człowiekiem.
Dwie minuty przerwy i od nowa.
Nie ma sprawy.
Sprawa zaginięcia czterech osób ma swój tragiczny finał.
Ekipa wyburzeniowa znalazła zwłoki w opuszczonym budynku.
Z szacunku dla rodzin, policja nie ujawniła nazwisk.
Podejrzewa jednak dokonanie przestępstwa.
Adina Moore jest na miejscu zdarzenia. Czy znasz już szczegóły sprawy?
Cóż...
Czuć śmierć.
Śledczy niczego nie znaleźli.
Wasza kolej.
Zbudowaliśmy to z Trevorem.
Powinno zadziałać.
Przepraszam, źle ustawiłem.
Już.
Znalazłam komunikator.
DETONATOR
Uciekajcie.
Idziemy.
Natychmiast!
Dzień dobry.
Pięknie pachnie.
Nie gotowałeś tyle, gdy byliśmy razem.
Bo ci nie smakowało.
Jesteś lepszym kucharzem...
ale też...
zupełnie inną osobą.
Nie zmieniłem się.
Z zewnątrz.
Wewnątrz wciąż jestem słodziutki.
To ze mną zerwałaś.
Nie doceniałam cię.
Ze mną.
Prawię ci komplement.
Jesteś pewniejszy siebie.
Kiedyś umiałam cię rozgryźć, ale teraz to nie takie proste.
Tajemniczo.
Nie wiesz, co to tajemniczość.
Dodałem składnik, który cię zachwyci.
W porządku?
Nic mi nie jest.
Znowu to samo. Chodźmy do lekarza.
Nie trzeba.
Dość tego. Idziemy.
Carly.
Nie mogę się skupić, gdy chodzisz z bronią.
Przepraszam.
W porządku.
Przejrzałem daty przybycia
i ustaliłem, kim byli porwani.
Pięcioosobowy zespół.
Jednej brakuje.
PODRÓŻNIK 2192
Podróżnik 2192.
Znajdźmy go.
O ile żyje.
Zawężę poszukiwania i sprawdzę,
kto wtedy nie zginął.
Z lokalizacji komunikatora niewiele wynika.
Napraw go.
Powiadomiliśmy rodziny ofiar.
Jacob zaginął w tym samym czasie.
Może ofiar było więcej?
Cztery.
Żadna nie miała na imię Jacob.
Porozmawiam z panią.
Jak chcesz.
Agent specjalny MacLaren.
Pomówmy na osobności.
Dziękuję.
Proszę usiąść, pani...?
Ward, Sylvie.
Pani mąż zaginął?
Trzy i pół miesiąca temu.
Dawno.
Policjanci nic nie znaleźli.
Chyba przestali szukać.
Proszę o nim opowiedzieć.
To cudowny człowiek.
Mieliśmy swoje kłopoty,
ale ostatnie półtora roku
było wspaniale.
Co się zmieniło?
Dawniej był głośny i nałogowo palił.
Nie dbał o zdrowie.
Zawsze wiedziałam,
że wyjdzie na prostą.
Zmienił priorytety z dnia na dzień.
Stał się uważny i współczujący.
Widziała go pani w towarzystwie ofiar?
Nie uciekł z inną kobietą.
Nie o to chodziło.
Zastanawiam się, czy mogli się znać z pracy.
Jacob nie zabierał pracy do domu.
To był nasz czas.
Nie odbiera telefonu?
Nie korzysta z konta bankowego?
Nie.
Ale wierzę, że wciąż żyje.
Muszę.
Przed chwilą wpuszczałeś.
Dawkuję wedle potrzeby.
Muszę się skupić.
Marcy zna skład?
Wyraziła zgodę.
Wracajmy do pracy.
- Jesteście? - Co tam?
Piąty podróżnik nazywał się Jacob Ward.
Sprawdzamy.
Philipie, załóż podsłuch na telefon jego żony.
Przyszła do mnie.
Prześlę ci adres.
Robi się.
Cholera!
Muszę iść.
Carly dotrze za chwilę.
Nowa praca ją pochłania.
Jak się miewasz?
Dobrze.
Sporo zmian. Dajesz sobie radę?
Przyzwyczajam się.
Mam wrażenie, że przytakujesz Carly wbrew sobie.
Skoro jej nie ma, porozmawiajmy o tobie.
- Niech będzie. - Dobrze.
Mów.
Co wiesz o poczuciu winy?
Przepraszam za spóźnienie.
Oto i ona.
Straszne korki.
Dotarłaś.
Przed wami ważny tydzień.
Spotkanie z opieką społeczną.
Jak się czujecie?
Dobrze.
Świetnie.
To dobrze.
Marcy! Cześć.
Wszędzie cię szukałem.
Wszystko dobrze?
Tak.
W porządku.
Nie.
Wróciłem do Blair.
Cieszę się.
Nie chciałem ci tego mówić,
ale chyba coś jej dolega.
Zabrałeś ją na izbę przyjęć?
Zamierzałem, ale ona nie ma ubezpieczenia.
Od tygodnia boli ją żołądek.
Jeśli nikt tego nie zbada...
Davidzie...
Ja tylko robię prześwietlenia.
Oboje wiemy, że to nieprawda.
Poza tym potrzebne jej właśnie prześwietlenie.
No dobrze.
Blok C.
Dziękuję.
Polubicie się.
Cześć, szefie.
Co macie?
Miałeś rację. Jacob to zaginiony podróżnik.
Zniknął w połowie maja.
Jeśli żyje, to się ukrywa.
- A telefon żony? - Był na podsłuchu.
Ktoś ma ją na oku.
Naprawiłeś komunikator?
Tak.
Halo?
Tu podróżnik 3468. 2192, jesteś?
Jak mnie namierzyłeś?
Pewnie wiesz, że twój zespół nie żyje.
Znaleźliśmy komunikator na miejscu zbrodni.
Chcemy pomóc.
Czy to misja od dyrektora?
Nie. Ale mój zespół też porwano.
Ważne, żeby...
To się wycofaj.
Podsłuchujesz telefon żony?
Co?
Ktoś ją śledzi. To ty?
Jacob?
Sygnał wciąż jest silny.
Wycina komunikator.
Nie rób tego.
Twoja żona ma kłopoty.
Jest...
Przepadł.
Śledź żonę.
Wiem, dokąd on idzie.
Hej.
Znalazłaś coś?
Obce ciało w żołądku.
Zaczyna się.
- Nawet nie będę zgadywać... - Nie musisz.
Waciki.
Waciki?
Jak niby je połknęła?
Odchudza się.
Ponoć tłumią łaknienie.
Zdajesz sobie sprawę...
- Wiem. - jakie to niebezpieczne?
Ma szczęście, że nie dostała obstrukcji.
Zdarzało się.
No dobrze.
Zrobimy płukanie żołądka i odeślemy ją do domu.
Nie pozwól jej...
Wiem.
Porozmawiam z nią.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Jakieś wieści?
Miałem nadzieję, że Jacob się skontaktuje.
Ze mną?
Wszystko dobrze?
Oby. Mam kilka pytań.
Jestem spóźniona. Przyjadę do pańskiego biura.
Jak to się stało?
- Miałeś się odczepić! - Pomogę ci.
- Nie! - Jacob!
Ucieka. Schody z tyłu.
Jacob!
Jacob.
W porządku?
Uspokój się. Podróżnik 3465, pomożemy ci.
Utrudniasz nam.
Nie macie pojęcia, w co się pakujecie.
Zespoły są porywane i torturowane.
Wiemy.
Dyrektor kazał nam zbadać sprawę,
ale znaleźli nas, zanim...
Niedobrze.
Marcy, do bazy.
Mamy pacjenta.
Nie zamykaj oczu.
Zadzwoń do Sylvie.
Mów, co wiesz. Co ustaliliście?
- Kto za tym stoi? - Ktoś, kto zaciera ślady.
Wiemy, że budynki, w których podróżnicy są przetrzymywani
na całym świecie...
Co z nimi?
Należą do różnych firm.
Spółek.
Ale to ten sam konglomerat.
Nazwa?
Jacob!
Jacob.
Cholera.
W porządku.
Marcy.
Zapadnięte płuco.
Napowietrzamy. Carly?
Defibrylator.
Ładuj.
Już.
Ładuj.
Już.
Nie żyje.
Halo?
To ja.
Co za niespodzianka.
Bardzo śmieszne.
Zajechać do sklepu po zakupy?
Jakieś zachcianki?
Tak! Wędzone mięso.
Mięso?
Dla żelaza.
Czemu wędzone?
Przecież nie będę zajadać się brokułem.
Mam telefon, oddzwonię.
Dobrze.
MacLaren.
Jedynym właścicielem budynku jest Vincent Ingram.
Mieszka pół godziny drogi z centrum.
Zawiadomię jego ludzi, że jedziesz.
Świetnie.
Dzięki. Prześlij mi adres.
Już to zrobiłam.
Cześć.
Widziałeś moje krople?
Nie.
Dopiero przyszedłem.
Wczoraj widziałeś je ostatni.
Nie zabrałem ich. Wyluzuj.
Co to ma znaczyć?
Rozejrzyj się.
Oddaj mi je.
- Co się dzieje? - Wiem, że masz na mnie oko.
Sam sobie poradzę.
Odwal się i oddawaj krople.
Masz.
Jezu.
Dobrze, że pomagają w walce z nałogiem.
Rany.
Tu Marcy, zostaw wiadomość.
Cześć, Marcy.
Dziękuję za pomoc z Blair.
Doceniam to. Już jej lepiej.
Miałem nadzieję...
że dołączysz dziś do nas na kolację.
Jeśli masz czas, byłoby wspaniale cię zobaczyć.
Wiem, że przed chwilą cię widziałem,
ale i tak byłoby wspaniale.
Mam nowe danie rybne. Labraks.
Wiem, że lubisz białe mięso i kwasy omega.
Żadnych wacików, obiecuję.
Mam nadzieję, że do mnie dołączysz...
Do nas. Blair też będzie.
I ty.
Mam nadzieję.
Na miłość boską...
Bardzo dojrzeliśmy. Carly jest cudowna.
Jestem wdzięczny, że ją mam.
Jak ci idzie w pracy?
Dobrze.
Chodzicie do terapeuty.
- Pomaga wam? - Bardzo.
Zgadza się.
A konkretnie?
Byłam...
wściekła... i zraniona.
Okazało się, że oboje czujemy to samo,
ale tak naprawdę nie mamy tylu powodów do złości.
Dzięki terapii wybaczyłam Jeffowi
i dostrzegłam, jakim stał się człowiekiem.
Muszę przyznać, że świetnie udajecie.
Zjadłam na tym zęby.
- Nie oszukacie mnie. - Jacqueline.
Nie ma w tym nic złego.
Próbujecie.
Większość małżeństw trochę udaje.
Widzę, że wam zależy.
Nie będziecie zgranym małżeństwem,
ale możecie być dobrymi rodzicami.
Agent specjalny Grant MacLaren. Dzwoniono z biura.
PROSZĘ ZOSTAWIĆ TELEFON, RADIO I WSZELKIE URZĄDZENIA ELEKTRYCZNE
BROŃ TAKŻE
Spodnie też?
Bardzo śmieszne.
PRACODAWCA NALEGA
Proszę wybaczyć obostrzenia przy wejściu.
To nic osobistego.
W porządku.
Agent specjalny Grant MacLaren.
Poznaliśmy się?
Zapamiętuję tych, którzy odmawiają uścisku dłoni.
Jak pan dobija targu?
Dzięki prawnikowi.
I przelewom.
Prowadzę śledztwo w sprawie zabójstwa przy Henderson Avenue 46.
- I przyszedł pan do mnie? - Budynek należy do pańskiej firmy.
Na papierze, być może.
Powinien pan zgłosić się do firmy,
która go wynajmuje.
Zrobił pan to?
Jeszcze nie.
Gdy pracownik Microsoftu popełni przestępstwo,
FBI nie przesłuchuje Billa Gatesa.
Ofiary torturowano ze szczególnym okrucieństwem.
To nic osobistego, ale muszę zbadać sprawę wnikliwie.
Nie wiem, jak mogę pomóc.
Nigdy nie byłem w tym budynku.
Prowadzę interesy zdalnie.
Nigdy nie wychodzę z domu.
Nigdy?
Terapeutka doradza mi szczerość.
Mam agorafobię, boję się zarazków i nie lubię kontaktu z ludźmi.
Przykro mi, że muszę tu być.
Wcale nie.
Ciekawi pana zamożny odludek, a dzięki odznace może pan tu wejść.
Bez ogródek.
Proszę zadać pytanie, miejmy to z głowy.
Założył pan firmę chroniącą dane w sieci.
Czemu zabrania pan wnoszenia do domu elektroniki?
Mimo środków ostrożności,
prywatność to tylko iluzja.
Kamery i mikrofony są w każdym urządzeniu.
Terapeutka twierdzi, że mam paranoję,
ale uważam, że ochrona nas samych
i osób nam bliskich leży w naszej naturze.
Tato?
Mam spotkanie. Idź.
Za chwilę dołączę.
Poświęcam dwie godziny dziennie na zabawę z synem.
Ma pan dzieci?
Nie.
Jeszcze macie z żoną czas.
Przypomniałem sobie.
Poznaliśmy się pięć lat temu na przyjęciu charytatywnym.
Zanim moje fobie się nasiliły.
Był pan z żoną. Kathryn.
Przepraszam, nie poznałem pana.
Przepiękna kobieta.
Ciemne włosy, wspaniała partnerka do tańca.
Na pańskim miejscu nie pozwoliłbym jej tańczyć z nikim innym.
Proszę ją pozdrowić.
O ile już skończyliśmy.
Tak.
Na razie. Dziękuję za spotkanie.
Udanego polowania.
Przyjęcie odbyło się pięć lat temu.
Liberty Banquet Hall. Wytworne.
Powinienem być na liście gości.
MacLaren plus goście.
GALA CHARYTATYWNA
To ty.
Tak.
Szukaj Vincenta Ingrama.
- Nie ma go na liście. - To nie znaczy, że go nie było.
Zhakujesz jego serwer?
Ma się rozumieć.
A to co takiego?
- Jeff? - Udało się.
Uczcijmy to. Zasłużyłaś.
Obiecałeś.
Kilka godzin temu nie wiedzieliśmy, czy jeszcze zobaczymy syna.
W ramach podziękowania.
Cześć, wielkoludzie.
Chodź do taty.
Tęskniłem.
ODMOWA DOSTĘPU
Za dużo logowań?
Przesada.
Spróbuj ponownie.
Dyrektor nie zlecił śledztwa.
Łamiemy protokół numer pięć.
To podpada pod protokół pierwszy.
„Misja jest najważniejsza”.
Nadrzędny plan jest zagrożony,
skoro zespoły wciąż znikają. Jeśli ten facet jest w to zamieszany...
Odciął mnie.
Za dużo logowań?
Miało się udać.
Jest najlepszy w XXI wieku.
Powinieneś być lepszy, skoro jesteś z przyszłości.
Patrz.
Wrzaski pomogły.
Boże...
Wow.
Wyglądasz...
Zabrakło mi słów.
Nie pierwszy raz.
Cześć.
Blair napisała, że się spóźni.
Ryba gotowa, więc możemy jeść.
Poczekajmy.
Powinniśmy.
Nie byłem pewien, czy przyjdziesz.
Zaprosiłeś mnie.
Jak terapia?
Ataki paniki ustąpiły.
Wciąż trudno mi zasnąć obok Blair...
Źle to zabrzmiało.
My, no wiesz.
Nie za często, raczej w normie...
O czym ja mówiłem?
Nie możesz spać.
Ona chrapie.
Zrobisz coś dla mnie?
Wszystko.
Opowiedz mi o mnie.
O tym, czego nie pamiętasz?
W porządku.
Nazywałem cię Batgirl, bo wybiegałaś nocą walczyć ze zbrodnią.
Lubiłaś muzykę country.
Jaką?
To...
To taki gatunek.
Słodziłaś herbatę miodem...
Ale jaka byłam?
Dobrze.
Uparta.
Doprowadzałaś mnie do szału.
Zaciekła.
Czasem krzyczałaś.
Byłaś niesamowita.
Nie o to pytam.
Usiłuję poskładać brakujące elementy.
Mogę tylko powiedzieć, co zrobiłaś mnie.
Jak się czułem, gdy się pojawiałaś.
Za każdym razem...
miałem motylki w brzuchu.
Zwłaszcza gdy ponownie wychodziłaś.
Ktoś taki jak ty nie spotyka kogoś takiego jak ja.
Wiem, że to nie jest odpowiedź,
bo szukasz brakujących elementów, ale...
być może najlepiej daną osobę opisuje wpływ, jaki miała na innych.
Właśnie to wymyśliłem, ale może coś w tym jest.
Cześć.
Przepraszam za spóźnienie.
Nie szkodzi.
Marcy, Carly, natychmiast do bazy.
Muszę iść.
Coś mi wypadło.
Naprawdę?
- Nie musisz. - Przeciwnie.
Dzięki za wino.
Na razie.
Każdy ma swój folder.
Znaleźliśmy go.
Otwórz mój.
Dorwijmy go dzisiaj. Zanim zginie kolejny podróżnik.
Żebyś wiedziała, że go dorwiemy.
Bierzcie broń.
Wchodzimy szybko,
zabijamy go i wiejemy.
Nie zgadzam się.
Jesteś nam potrzebny.
Philipie?
Wchodzę w to.
Przed domem jest czterech uzbrojonych strażników.
Nie wiem, ile osób jest w środku.
Dobra.
Zaparkujemy za drzewami i ruszymy pieszo.
Pani Henry pozwoliła mi poczytać.
Ponoć mam bogate słownictwo.
Aport.
- To dobrze. - Do nogi.
Taylor?
Dobry piesek.
- Taylor. - Idziemy.
Nie odchodź tak daleko.
Chodź.
Podróżnik 001.
Podróżnik 3468, misja odwołana.
Zostaw podróżnika 3468 i jego zespół.
Wycofaj się, żeby uniknąć konsekwencji.
Gdzie jest mama?
Tato, co się dzieje?
Wracaj do domu.
Szybko.
Już dobrze, skarbie.
Jestem z policji.
- Szefie? - Co robimy?
Wyjeżdżamy.
Na dobre.
Wycofujemy się.
Jak to?
Dyrektor ma powód.
To on kazał go znaleźć.
Znaleźliśmy. Dokończmy zadanie.
To nie jest nasza misja.
Nie dzisiaj.
Skarbie, odwiozę cię do domu.
Chodź.
Znasz adres?
Napisy: Karolina Biniek