NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
3326.
Otwórz kanał pamięciowy 71985VX.
Zapisz.
To wszystko?
Czy to wszystko?
Nie ma błędów?
Nie.
Dobre?
Świetne. Odsuń się.
Kto cię wpuścił?
- Chloe. - Mówiłam, że ci prześlę.
Muszę to zobaczyć na własne oczy.
Trudno odtworzyć stereoizomery.
Musimy to zrobić partiami.
Wychodzimy.
Jasne.
Dobra robota, Philipie.
Boże...
Co wczoraj robiliśmy?
Szliśmy do ciebie.
Zgadza się.
Zgadza się?
Coś tu nie gra.
Przesadziłeś z kroplami.
Nigdy się tak po nich nie czułem.
Przejdzie.
Porozmawiajmy.
To się musi skończyć.
Co?
To. My.
Słucham?
Dostałam nową misję.
Jaką?
Przykro mi. To bardzo ważne.
I już?
Więcej cię nie zobaczę?
Bo... myślałem, że złapaliśmy kontakt.
Jestem twoim kontaktem.
Nie o to mi chodziło.
Wystarczy na kilka miesięcy, jeśli nie przesadzisz.
Jenny!
Już dobrze.
38 stopni.
Wysoka, ale da się zbić.
Spokojnie.
Podawaj ibuprofen
i paracetamol.
Obniżą gorączkę i złagodzą ból.
I już?
Tak. Za kilka dni wydobrzeje.
Słyszałeś?
Ciocia Marcy mówi, że ci przejdzie.
Zostaniesz na kawę?
Jasne.
Położę go.
Philipie...
ostatnio niewiele mówisz.
Nie ma o czym.
Ponoć rozmowa działa terapeutycznie.
Minęły dwa tygodnie.
To bez znaczenia.
Pamiętam każdy szczegół.
Miła pogawędka.
- Kto tam? - 0115.
3326.
Kazano nam przyjechać.
Graham?
Wejdźcie.
Głodni? Jest zupa.
Nie, dziękuję.
Pachnie smakowicie.
Uroczy dom.
Tymczasowy. Rozwozimy fiolki.
Długa misja.
Dłuższa niż się spodziewałem,
ale nie narzekam.
Widziałem trzy orły.
Obyś niedługo skończył.
Jesteście jednymi z ostatnich.
Przepraszam.
Trzymaj.
Urocza para.
Dziękuję za pomoc.
Pewnie brzmiałam jak wariatka.
Nic podobnego.
To instynkt macierzyński.
Czy ja wiem?
Nie jestem jego matką.
Jesteś.
To coś znaczy.
Nawiązaliście więź.
Kto by pomyślał, że spotka to mnie.
Żołnierza?
Być może się zmieniłaś.
Jak my wszyscy.
Muszę wierzyć, że jesteśmy czymś więcej niż tylko świadomością.
Przynajmniej tą, z którą przybyliśmy.
Może...
Może to najlepsze, co mamy.
Zabawne, że to mówisz.
Tamtej nocy, gdy...
Co?
Kiedy mnie zresetowano?
Co powiedziałam?
Mac ci nie mówił?
Stwierdził, że to jedyne wyjście.
Bo to prawda.
Zatem nie miałam wyboru.
Być może.
Co to niby znaczy?
- Niepotrzebnie zaczęłam. - Carly...
Nie wiedzieliśmy, że to się stanie tak szybko.
Wbrew mojej woli?
Nie wiem.
Sądziliśmy, że masz czas.
Ty także.
Chciałaś pojechać do domu i się zastanowić.
Nad czym?
Byłabym martwa.
Wiem.
To samo powiedziałam.
Teraz zaczynam rozumieć.
Znowu to samo.
Kat.
Bierzesz leki, przestrzegasz zaleceń.
- Będzie dobrze. - Przestań.
Wybaczcie, drukarka się zepsuła.
Jak się czujesz?
Kathryn, najnowsze USG wygląda naprawdę dobrze.
Ciemna plamka zniknęła. Fałszywy alarm
albo błąd urządzenia.
Jesteście zdrowi.
Przepraszam...
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Jedz dużo wapnia
i kwasu foliowego.
Widzimy się za kilka tygodni.
- Dobrze. - Dziękuję.
To tyle.
Dziękuję.
- Co było w środku? - Lek przeciwwirusowy.
Zaczyna się niewielka epidemia grypy,
która zabiła 70 tysięcy.
Niewielka?
Nie jesteśmy zaprogramowani, by myśleć o miliardach.
Wirus zmutuje
i się rozprzestrzeni,
ale Światowa Organizacja Zdrowia w końcu nad nim zapanuje.
Dlatego rozsyłają lek.
Zapobiegnie rozwojowi mutacji.
Mamy uratować trzy osoby, które nie przeżyły.
Zostało jeszcze?
Jeffrey najgorsze ma za sobą.
Chroń siebie.
Nie mogli przysłać tabletek?
To kandydaci?
Jordan Lam, Annie Kapoor i Brittney Palmer.
Trener, stewardessa i bloggerka.
To oni roznieśli wirusa.
Zapobiegnijmy temu.
SZANGHAJ, CHINY
Zostajesz do końca?
Czekam na właściwą okazję.
Cześć, Brittney.
- Zaszczepię cię. - Dobrze.
Usiądź.
BERLIN, NIEMCY
Skup się na mięśniach skośnych.
Mocniej.
Już.
Baw się dobrze.
Dzięki.
Astma...
MISJA WYKONANA
Ukąsiła mnie pszczoła.
Mnie chyba też.
- Masz uczulenie? - Nie.
Dobrze.
PODRÓŻNIK 3468 STATUS: MISJA WYKONANA
Władze radzą unikać tłumów
w związku z nieznanym wirusem grypy,
który rozprzestrzenia się w całym kraju.
Światowa Organizacja Zdrowia uznała go za nietypowy
i potwierdziła pięć przypadków zachorowań.
Zaczyna się.
Dobra robota.
Obowiązuje protokół numer pięć.
Aby nie roznosić choroby, należy dbać o higienę.
Musimy pomówić.
Dzień dobry.
Kiedy odzywał się dyrektor?
- Szkolny? - O czym ty mówisz?
Przejmujesz się tymi
kurzymi móżdżkami?
Dziewczyny myślą o psiapsiółkach,
a chłopcy o ich nagich ciałach.
- Czego chcesz? - Dyrektor się odzywał?
Tak, dostaliśmy misję.
Czemu do mnie się nie odzywa?
Być może dlatego, że przybyłaś bez pozwolenia
i nie masz zespołu.
Mogę zostać waszym informatykiem.
Mamy swojego.
Jestem lepsza.
- To tak nie działa. - A powinno.
Kończysz?
Wow.
Pseudokurczak.
Widziałaś moją kurtkę służbową?
Miałeś zająć się Jeffreyem.
Dostałem wezwanie. Panuje wirus.
No i?
Jadę do pracy.
Co powiedziałem?
Raczej czego nie powiedziałeś.
„Carly, miałem wziąć syna,
ale coś mi wypadło. Pomożesz?”
Po co miałbym to mówić?
Jesteś jego matką.
A ty ojcem.
Mieliśmy działać wspólnie. Pamiętasz?
Carly Shannon, czy zechcesz mi pomóc
i zawieziesz naszego cudownego syna do opiekunki,
żebym mógł kolejny dzień harować za marne grosze?
Dobrze.
Ale odbierasz go do końca tygodnia.
Nie ma sprawy.
Kurtka wisi na wieszaku.
Dziękuję.
Do zobaczenia, mały.
Do wieczora.
Kaczuszkę?
Jasne, że tak.
Dokąd ją zabierasz?
- Halo? - 3185.
Wzięliście lek?
- Tak. - Wpuść nas.
Gdzie Marcy?
David Mailer.
Zostaw wiadomość.
Cześć, Davidzie.
To ja, Marcy.
Może chciałbyś się spotkać i pogadać?
Jesteś?
Jeśli tak, oddzwoń.
Na razie.
Marcy.
Mów.
Przyjedź do bazy. Boyd przywiozła członka zespołu.
Co się dzieje?
Ponoć jakaś infekcja wirusowa.
Ryzyko wybuchu epidemii wzrasta
wraz z kolejnymi przypadkami zachorowań.
Wciąż niewiele wiadomo o nowym szczepie...
Sierżancie.
Nie dostałem przydziału.
- Co tu robisz? - Zastępstwo.
No tak.
Grypa nas dziesiątkuje. Dostałeś lek?
- Jeszcze nie. - Pośpiesz się.
- Za McAllistera czy Boyd? - McAllistera.
Szpital.
Choć liczba ofiar śmiertelnych jest znacznie niższa
niż w przypadku klasycznej grypy,
lekarzy martwi szybkość rozprzestrzeniania się wirusa.
Typowe objawy: gorączka, ból głowy.
To nie grypa.
Dostał te same leki, co my.
Czyli to nie wirus grypy.
Zapalenie opon mózgowych?
Sprawdziłam.
Nic nie pasuje.
Cóż...
Jeśli to wirus, rozpoznamy go.
Sprawdziłam wszystkie
w XXI i później.
Nowy patogen?
Nieznany teraz ani w przyszłości.
Jak to możliwe?
„Julio! Moja żono!
Śmierć, co wyssała miód twojego tchnienia,
wdzięków twych zatrzeć nie zdołała jeszcze”.
Serio?
Dziecinada.
Mów dalej.
„Nie jesteś jeszcze
zwyciężoną.
Ten sztandar
wdzięków
nie przestał powiewać”.
Trevor, jesteś?
Hej.
Dobrze.
Przejdźmy do...
Masz lekcje?
...„Jakżeś ty jeszcze piękna”.
Wyjdź. Możesz być zarażony.
Trzymaj się z dala od ludzi.
Co jest?
- Ruszaj. - Końcówka.
Ostatni uścisk, pocałunek i trucizna.
MacLaren czeka.
Muszę iść.
Możecie pominąć pocałunek.
Nie dotykaj mnie!
Wybaczcie.
Nie wygląda jak wirus.
Nie jest pleomorficzny.
Kulisty kapsyd, symetria promienista...
Tym się zaraziliśmy?
Ustalamy to.
Potrzebujemy próbek krwi.
- Co to? - Jeszcze nie wiemy.
Liczba wirionów we krwi Boyd wynosi setki tysięcy.
U niego to ponad milion.
Tutaj.
To ma związek z naszą misją.
Zaraziliśmy się dwa tygodnie przed wami.
Miał obniżoną odporność.
Kiedyś usunęłam mu płuco.
Brak reaktywności krzyżowej.
- Organizm wzmacnia wirusa. - Jak nad nim zapanujemy?
Heath?
Pomóżcie.
Słyszycie?
Musimy podać środek uspokajający.
- Ciśnienie spadło. - Brak tętna.
1, 2, 3, 4,
5, 6, 7, 8,
9, 10, 11, 12, 13,
14, 15, 16, 17, 18, 19...
Przestań.
- 1, 2, 3, 4... - Nie żyje.
...5, 6, 7, 8, 9, 10.
Marcy.
Marcy. On umarł.
Przykro mi.
Chodź.
Połóż się.
Musisz odpocząć.
Trochę na to za późno.
A zatem...
na czym stoimy?
Jesteśmy zarażeni?
Nie wszyscy.
Ty, Philip i Carly – tak.
Ja i ty – nie.
Słucham?
Liczba wirionów u was wynosi
od 500 do 1000. U nas to zero.
A przeciwciała?
Śladowe ilości. Jesteśmy odporni.
Jakim cudem?
Trudno stwierdzić bez badań.
Zrobisz surowicę?
Postaram się, choć nie ma czasu.
Zaczęło się od tej misji, nie jesteśmy jedyni.
Sprawdź, czy inne zespoły zgłaszały objawy.
Jeśli wirus roznosi się drogą kropelkową,
zaraziliśmy wszystkich wokół.
Jesteś pewna?
Wyłączając odpornych,
ryzyko zarażenia wynosi 40%.
Ile?
Zawiadomcie znajomych.
Niech zostaną w domach.
Szefie, zerknij.
Chorują zespoły na całym świecie.
Roznosili wirusa.
Jeśli zdobędę więcej leku, sprawdzisz,
co poszło nie tak?
Być może, ale kończy mi się bromek etydyny.
Nie kupię go od ręki.
- Szpital? - W laboratorium mają zapas.
Prześlę ci nazwę.
Znajdźcie zespół, który rozdawał fiolki.
Jadę do szpitala.
A ja po syna.
Carly, jesteś zarażona.
Trzymaj się od niego z dala.
Cześć, to ja, Marcy.
Może chciałbyś się spotkać i pogadać?
Jeśli tak, oddzwoń.
Na razie.
Davidzie?
Marce! Właśnie odsłuchałem wiadomość.
Jeździłem rowerem. Spotkajmy się.
Gdzie jesteś?
- W domu. - Nie wychodź.
- Przyjdziesz? - Nie.
Szaleje grypa.
Coś jak SARS?
Gorzej.
A ty gdzie jesteś?
Nic mi nie grozi.
Martwię się.
Niepotrzebnie.
A jednak.
O podopiecznych też, bo nie mają domów.
Davidzie, nie wychodź. To poważna sprawa.
Dzięki, ale muszę lecieć.
Davidzie!
Najczęstsze objawy to ból głowy,
zmęczenie i gorączka,
a w rzadszych przypadkach
zaczerwienienie i krwawienie z oczu.
Lekarze zalecają pozostanie w domach.
- Dokąd? - Do domu.
Nigdzie nie wychodźcie.
- Panuje grypa. Powiedzcie znajomym. - Jasne.
Udało się ustalić,
że nie chodzi o nowy szczep wirusa grypy,
ale o całkiem nowego wirusa.
Źródło jego pochodzenia pozostaje nieznane,
a obawy dotyczące epidemii wciąż rosną.
Mac, gdzie jesteś?
Dostałeś leki przeciwwirusowe?
Tak, dla gospodarzy.
Ktoś choruje?
Trzy osoby z zespołu.
To się dzieje na całym świecie.
To my roznosimy wirusa.
Cholera.
Mój zespół przebada lek.
Daj znać, co i jak.
Ministerstwo Zdrowia otwiera ośrodki pomocy.
Mamy się spotkać z Gwardią Narodową.
Prześlę ci adres.
Jadę do szpitala.
Będę za pół godziny.
Graham.
To ja, Trevor.
Sprawdzę z tyłu.
POCZEKALNIA
Kto tu dowodzi?
- Czego panu trzeba? - On ma gorączkę i boli go głowa.
- Potrzeby mu lekarz. - Bez szans.
Mamy urwanie głowy.
Pacjenci z grypą powinni wracać do domów.
Lepiej na tym wyjdą.
Przepraszam.
- On nie ma domu. - Wszędzie lepiej niż tutaj.
- Jest pan krewnym? - Opiekunem.
Za ile osób pan odpowiada?
Oficjalnie?
Chwileczkę.
Proszę.
Lepsze to niż nic.
- Dziękuję. - Jedna dla pana.
- Dziękuję. - Proszę się trzymać.
Agent MacLaren.
- David. - Marcy jest tutaj?
Nie.
Przekaże jej pan wiadomość?
Niech zajrzy do schroniska.
Przyda się pomoc.
Powiem jej, ale jest zajęta.
Z pewnością.
Przepuszcza ją pani?
Byliśmy pierwsi.
Proszę się uspokoić.
Mamy dziecko!
Aż tak źle?
Nie zatrzymuję.
- Proszę powiedzieć Marcy. - Dobrze.
Powodzenia.
Wzajemnie.
Źrenice niewyraźne.
Nadciśnienie śródczaszkowe?
To by wyjaśniało ból głowy i drgawki.
Manitol albo przetoka mózgowa.
Czy to nie twoja specjalność?
Zabawne.
- Mamy towarzystwo. - Otwórz.
- Jesteśmy zarażeni. - To tak jak ja. Otwieraj.
Zaraziłam się od jakiegoś ucznia.
A to co?
Mamy ocalić ludzi przed grypą. Lek od dyrektora
był nieskuteczny.
Niemożliwe.
Wirus zaatakował w Szanghaju i Berlinie.
Jesteś?
Mów.
Nie znaleźliśmy leku.
Ktoś go zabrał i zabił dostawców.
Słucham?
Nie ma śladów włamania ani szarpaniny.
Ktoś z naszych?
Zdarzały się takie przypadki.
To bez sensu.
Widzimy się w bazie.
Źle wygląda.
Nie pomagasz.
Trzymaj nad głową.
To i tak nie ma znaczenia.
Dyrektor wszystko naprawi.
Jemu nie pomógł.
Wchodzi podróżnik.
Mówiłam.
Nadciąga kawaleria.
Potrzebujemy pomocy.
Jak wszyscy.
Dawaj lekarstwo.
- Nie ma. - Co?
Przecież jesteśmy z przyszłości.
Zespoły pracują nad środkiem wirusobójczym.
Przyszedłem do Philipa.
Być może popełniliśmy błąd, spisując dane.
O czym ty mówisz?
O formule, którą spisałeś.
Dzięki niej powstał lek.
Spójrz.
Pamiętam formułę, ale nie spisywanie.
Ty nie pamiętasz? Niemożliwe.
Kiedy to było?
Dwa tygodnie temu.
Z 4514.
- Jenny. - Co takiego?
Twierdziła, że głowa boli mnie po kroplach.
Dała ci inhibitor pamięciowy.
- Boże... - O co tu chodzi?
Znajdź ją.
Halo?
To ja.
Dobrze się czujesz?
Widziałeś wiadomości?
Nie. Wszystko w porządku?
Tak. Jestem tylko roztrzęsiona.
Pewnie przez te wydarzenia.
Przyjedziesz?
Później. Odpoczywaj i nie wychodź.
A co z tobą?
- No proszę. - Grant?
Muszę iść. Oddzwonię.
- Patrzysz, jak się pracuje? - Carly martwi się o waszego syna.
Chłopiec na posyłki?
- Mieliście z tym skończyć. - To nie tak,
a teraz chodzi o coś więcej.
Odbierz syna i jedź do domu.
Tu Marcy. Wracaj do bazy.
Znamy źródło pochodzenia leku.
Niejaka Jenny.
Philip ją zna.
Jadę.
- Minęła godzina. - Co tu robisz?
Mamy spotkanie z Gwardią.
Odpadam.
Jesteś potrzebny.
Zespół jest ważniejszy.
Jenny!
Chloe!
Jenny!
Nie...
Jenny!
Nie.
Jesteś pewna?
A mam wybór?
No dobrze.
Funkcje życiowe w normie.
Stabilna.
Dobrze.
Carly!
Cholera.
Już dobrze.
Nie płacz.
Już dobrze.
Trzymam cię.
Nie płacz.
Gdy chorowałem w dzieciństwie, mama gotowała mi zupę.
Nie wiem, dlaczego zawsze z kurczakiem.
Vera!
Szukałem cię.
Żadnych lekarzy.
Łapy precz!
To ja.
Wszystko dobrze?
- Tak. - Masz co jeść?
Będę w pobliżu.
Dobrze?
Już dobrze, wielkoludzie.
Wytrzymasz.
Nic ci nie będzie.
Jesteś wojownikiem. Jak mama.
I tata.
Już dobrze.
Cześć.
Ten lekarz chyba cię lubi.
BROMEK ETYDYNY
- Gdzie ta Jenny? - Zaraz będzie.
Skąd Philip ją zna?
A to co?
Próbuję oznaczyć wartość namnażania się patogenów
na podstawie danych ze szpitala i portali.
Pokażę ci coś.
R-zero wskazuje, jak groźny jest wirus,
i oznacza wskaźnik ponownej infekcji.
Jeśli wynosi poniżej jednego, wirus zniknie.
Jeśli powyżej...
mamy epidemię.
- Czyli? - Spójrzmy na to szerzej.
R-zero dla wirusa grypy wynosi jeden, a okres inkubacji to dwa dni.
Zarazicie jedną osobę,
a ona zarazi kolejną.
R-zero dla tego wirusa to co najmniej dwa,
przy dziesięciodniowym okresie inkubacji.
Czternaście dni temu dziesięciu podróżników zaczęło zarażać.
To nam daje...
Stu pięćdziesięciu zarażonych pierwszego dnia.
Drugiego... 330.
Nie podoba mi się to.
Na podstawie liczby zgłoszeń
i współczynnika zachorowalności...
otrzymujemy jakieś
cztery miliony zarażonych.
Jutro będzie ich dziesięć.
Większość jeszcze nie ma objawów.
Kiedy wzrośnie liczba ofiar?
Za kilka dni.
Pomóżcie!
Na stół.
Nie wiem, czy oddycha, łyknęła proszki.
Połóż ją.
Wyczuwam tętno.
Co wzięła?
Oksykodon.
To ja.
Zabrałem cię do bazy. Nic ci nie grozi.
Przedawkowałaś.
Posłuchaj.
- Misja jest zagrożona. - Nie.
Poszła zgodnie z planem.
Co takiego?
Co wiesz?
To nic nie zmieni.
Co mi zrobiłaś?
Mój zespół starał się nagrywać posłańców.
Ale sygnał przychodzący zakłócał działanie urządzeń.
Brakowało nam historyka.
I kogoś, kto zsyntetyzuje katalizator.
Nie.
Miałem stworzyć lek.
Raczej przeprowadzić rekombinację genetyczną
starego patogenu.
Stworzyłeś nowego wirusa.
Majaczy.
Dyrektor by tego nie zrobił.
Nie powiedziałam, że to on.
Przyszłość jest podzielona na zwolenników dyrektora
i frakcji.
Obie strony walczą o władzę.
Gdy zresetowałaś dyrektora, nie mieliśmy dostępu do XXI.
Stracilibyśmy wszystko.
Musieliśmy wyłączyć reaktor.
Dostawaliśmy misje i wiadomości.
I nic poza tym.
Bez mocy dyrektora przesyłanie jaźni jest niemożliwe.
Zanim go wyłączono,
gdy jeszcze panowaliśmy na sytuacją, wysłaliśmy kogo się dało do XXI.
Na raz.
Do komputera kwantowego?
Ilu?
Komputer może przechować tysiące jaźni.
Czyli Forbes i agenci FBI...
...należą do frakcji.
- Każda misja... - ...była dla nich.
Frakcja ma plan.
Przeludnienie to największe zagrożenie w XXI wieku.
Dyrektor nie był w stanie dostrzec naturalnego rozwiązania.
Ilu umrze?
Wirusa zaprogramowano, by oszczędził 70% populacji.
Przyszłość przetrwa.
Ci, którzy umrą, łącznie ze mną, poświęcą się.
Uśmiercicie ponad dwa miliardy ludzi.
Misja jest najważniejsza.
Zająć pozycje i czekać.
Co to jest?
Napisy: Karolina Biniek