NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Gdzie komputer kwantowy?
Zadał pytanie.
Śmiało. I tak chcę umrzeć.
Od miesięcy wykonujecie nasze polecenia.
Ilu waszych przybyło?
To może być każdy.
W komputerze są ich tysiące.
Dlatego dyrektor kazał go zniszczyć.
To on rozkazał go zbudować.
Nie dostrzegacie ironii?
Ślepo za nim podążacie. Tym się różnimy.
Frakcja porywa niewinnych i ich nadpisuje.
Tym się różnimy.
Jesteście mordercami.
A przejmowanie ciał gospodarzy
przed ich śmiercią jest etyczne?
Owszem.
I tak wszyscy umrzemy. Niektórzy szybciej niż inni.
W naszej przyszłości ci z XXI dawno nie żyją.
Dobrze im tak za to, co zrobili tej planecie.
Oto co się stanie.
Zapanujemy nad pandemią
i dorwiemy wszystkich członków frakcji.
Dyrektor jest wyłączony w przyszłości.
Większość twoich ludzi umrze w dwa tygodnie. Powodzenia.
Jeśli skończyliście, pobiorę próbki do badań.
Masz wolną rękę.
Wyślijmy SOS
pozostałym podróżnikom.
Frakcja nas podsłuchuje.
Jeśli zastąpiła wszystkich agentów swoimi,
mam związane ręce.
To nie takie trudne.
Dyrektor może to naprawić.
Musimy tylko go włączyć.
Istnieje w przyszłości.
A reaktor wyłączono.
- To spory kłopot. - Jesteśmy przygotowani.
Gdy się okazało, że nadrzędny plan
rozciągnie się w czasie,
dyrektor wysłał ludzi, by wzbogacili uran, który przedłuży jego działanie.
Wystarczy kilka kilogramów.
Musimy tylko dostarczyć paliwo tam,
gdzie dyrektor zostanie zbudowany.
Będzie na miejscu.
Bez wiedzy frakcji?
Niby jak?
Mądrale w tej frakcji!
Weźcie się w garść.
Nie przechytrzą dyrektora.
Wystarczy włączyć go na kilka sekund,
żeby odzyskał dowodzenie.
Wiesz, gdzie jest uran?
Rozłóż mapę.
Gorąco.
Narzekasz na upały?
Nie. Raczej na promieniowanie.
Znowu chcesz przegrać?
Co to za jeden?
- Kim jesteś? - 4112.
Co tu robisz?
Kazano mi przyjechać. Posiłki.
Opuść broń.
Po co posiłki?
Liczyłem, że wy mi powiecie.
Mała mnie zaskoczyła.
- Nie dosłyszałem początku. - Posłańcy są dziwni.
Wspomniała coś o uranie.
Dobrze słyszałeś. Wzbogacamy go.
To paliwo dla dyrektora.
Jak wyślecie go w przyszłość?
Nie wyślemy.
Schowamy go tutaj.
Dyrektor znajdzie go za kilkaset lat.
Nie potrzebujemy wsparcia.
No tak.
Ile macie?
2,4 kilograma.
Dlaczego to zrobiłeś?
Gdzie?
Dzięki.
Czysto.
Tam.
Bierzcie wszystko.
Już dobrze.
Halo?
Cześć, sierżancie.
Przepraszam, syn zachorował.
Rozumiem.
Przyjadę, gdy jego mama wróci.
Dzięki.
No już.
...niezidentyfikowany wirus
zbiera żniwo na całym świecie,
zwłaszcza wśród kobiet w ciąży,
dzieci, starszych oraz tych o obniżonej odporności.
Chorzy zgłaszają się na ostry dyżur,
ale liczba zachorowań wciąż rośnie,
a szpitale są przepełnione.
Burmistrz niedługo wygłosi orędzie.
Władze apelują do mieszkańców,
by pozostali w domach.
Co on mi zrobił?
Pobrał próbki tkanek i krwi.
Nic ci nie będzie.
Rozumiesz, prawda?
Nie.
Wykorzystałaś mnie.
Wykonywałam misję, tak jak ty.
Pragniemy tego samego, tylko sposoby mamy inne.
Zapominamy o dyrektorze, protokołach, ograniczeniach
i robimy to,
co trzeba.
Tak jak z Callowayem i Aleksandrem.
Zabijecie jedną trzecią populacji.
Żeby ocalić pozostałych.
Kiepski układ.
Dokonało się.
Nie ma odwrotu.
- Nie poddajemy się. - Powinniście.
Nie powstrzymacie tego, a historyk i tak nic nie może zrobić.
Pomyśl, ile czasu ci zostało.
Ucieknijmy.
Połknęłaś butelkę tabletek.
Dlaczego?
Poczucie winy?
Nic podobnego.
Działamy w imię większego dobra. Nie widzisz?
A tabletki?
Wolałam umrzeć, zanim powali mnie wirus.
Źle się czuję, a będzie tylko gorzej.
Stworzono go, by jak najdłużej trzymał chorych przy życiu,
żeby mogli zarażać.
Władze pomyślą, że nie jest aż tak groźny.
Gdy ludzie zaczną umierać, będzie za późno.
Nie chcę się męczyć.
Będziesz cierpieć.
Razem z innymi.
Do końca.
- Nie afiszują się. - O to chodzi.
Dobra.
Bądź czujny i nasłuchuj.
Przyjąłem.
PRZEJŚCIE ZABRONIONE OBIEKT MONITOROWANY
Kto tam?
3468. Protokół alfa.
3224. O co chodzi?
Przyjechaliśmy po towar.
To pilne.
Żartujecie?
Nie.
Reaktor ma paliwa na setki lat.
Martwi nas tu i teraz.
Grozi nam pandemia grypy.
- No i? - Porozmawiajmy w środku.
Uran jest w laboratorium.
Co on ma wspólnego z pandemią?
Podróżnik 3224
zmarł pół roku temu.
To frakcja.
Powiedziałbym, ale wiesz, jak jest. Protokół numer dwa.
Nie. Nie wiem, jak jest.
Potrzebuję dowodów.
Na piśmie?
Dyrektor nie wystarczy?
Może udajesz kogoś innego?
Oczywiście. Taka praca.
- Jesteś nowy? - Nie.
Uran nie może wpaść w niepowołane ręce.
Zgadza się.
Ręce za głowę.
Drzwi.
Gdzie uran?
Wywieziony. Sprawdźcie.
Trev?
Macie już objawy?
- Wczesne stadium. - Gdzie uran?
Nawet jeśli powiem, od razu go przeniosą.
Niektórzy już tu jadą. Możecie poczekać.
Ani śladu.
Szlag.
- Ulżyło ci? - Nie.
- A mnie tak. - Idziemy.
Sprawdzona?
Bob, nie zatrujesz się.
Skąd znasz moje imię?
Nikt mnie nie poznaje w tej masce.
David!
Nie powinieneś tu być.
Tu są moi przyjaciele.
Pyszna zupa. Próbowałem.
Pomoże zwalczyć wirusa.
Wracam do swojego zespołu.
Nic więcej nie mogę zrobić.
Trzymaj.
Nie wpłyną na ilość wirionów,
ale dadzą ci więcej czasu, gdy dojdzie do niewydolności narządów.
Nanity rozdaje dyrektor.
Jest wyłączony, więc ja podjąłem decyzję.
Boyd to dobry medyk, może pomóc.
Zrobimy, co w naszej mocy.
Powodzenia.
Udzielę informacji w zamian za nanity.
Przecież chciałaś umrzeć.
Nie, jeśli mogę się wyleczyć.
Nic z tego, jesteś grupą kontrolną.
- I? - Uranu nie było.
Czekali na nas członkowie frakcji.
- Co tak patrzycie? - Ty nas tam wysłałaś.
Obrażasz mnie.
Wysłałam was, bo potrzebny nam uran, a czas nagli.
Znajdźcie go.
Frakcja ma przewagę. Wymyślmy coś innego.
Nie ma innych opcji. Musimy włączyć dyrektora.
Frakcja planowała to od dawna.
Myślmy nieszablonowo.
Niedaleko jest baza wojskowa.
NS Wallace.
Broń nuklearna?
Miało być nieszablonowo.
Idealne rozwiązanie.
Kilkaset lat to nic w porównaniu z czasem rozpadu plutonu.
- Trudne zadanie. - Niewykonalne.
Frakcja pewnie też o tym pomyślała.
Nie mamy wyboru.
Zrobiłem zakupy, żebyś nie wychodziła.
Dzikie tłumy.
Podobno grasują złodzieje.
Kilku dupków.
Jak się czujesz?
W porządku.
Ból głowy, gorączka...
Prawie 38.
Schłodzę cię.
W telewizji mówią o epidemii.
Aż tak źle?
Mam nadzieję, że przesadzają.
Co to za wirus?
Jeszcze nie wiadomo.
Jesteś chora. Odpoczywaj.
Mimo że objawy sugerują typową grypę,
wirusa nie da się...
- Co wiesz? - ...sklasyfikować.
Jak bardzo jestem chora?
Grant?
Nie wiem.
Co robimy?
Tutaj będziesz bezpieczna.
Zaczynasz mnie przerażać.
- Jedźmy do szpitala. - Nie chciałabyś tam być.
Posłuchaj.
Wrócę za kilka dni.
Kilka?
- Postaram się odzywać. - A co z tobą?
Zarazisz się.
Muszę wspierać tych, którzy szukają rozwiązania.
Bierz leki i odpoczywaj.
Wzmocnij organizm, dziecko tego potrzebuje.
Jedz owoce, a nie solone mięso.
Musisz iść od razu?
Wtedy szybciej wrócę.
Kocham cię.
I?
Gotowe.
Dobra robota. Jak forma?
Zdrzemniemy się w drodze.
Urządzenie będzie miało zasięg?
Zadbaliśmy o to.
Kiedy się uruchomi?
Dyrektor wysyła sygnał,
gdy odcina mu się zasilanie.
Sygnał powinien uruchomić urządzenie.
Powinien?
Mam wymienić, co może się nie udać?
Nie, dzięki.
Zadziała.
Możemy iść.
Bierzcie broń.
Wycieczka!
Co z nią?
Liczba wirionów bez zmian, ale nie jest lepiej.
Nanity pomogą?
Pomogą.
Albo zaszkodzą.
Frakcja dobrze to zaplanowała.
Trudno stwierdzić, na co się przygotowali.
Niech Grace ci pomaga, ale miej na nią oko.
Trzymaj się.
Ty też.
Bob? Przyniosłem zupę.
Bob?
Nie...
Carly, to ja.
Martwię się o ciebie
i Jeffrey’a.
Jestem chory.
Daj znać, czy jesteś cała.
Syn cię pozdrawia.
Jesteś hipokrytką.
Gadasz o poświęceniu się dla przyszłości,
a traktujesz mnie jak szczura laboratoryjnego.
Zasłużyłaś sobie.
Marnujemy zasoby. Powinnam programować nanity.
- Nie teraz. - Czemu?
Sprawdzam, czy antyserum zadziała.
- Jestem blisko. - Boyd umrze.
To moja pacjentka.
W naszych czasach nanity cię zastąpiły.
Jeśli chcesz pomóc, sprawdź,
czy w Centrum Kontroli i Prewencji Chorób poczyniono postępy.
Że co?
Rób, co chcesz.
Myślisz, że poradzą sobie
z wirusem stworzonym w przyszłości?
Sprowadźmy egzorcystę z XV wieku!
Przestań gadać.
Rozkazujesz mi?
Próbuję ocalić ci życie.
Kiepsko ci idzie.
Czuję się paskudnie.
Dokąd to?
Do łazienki.
- Jesteśmy... - Tędy się wyjeżdża.
Przepraszam.
Co on robi?
Pracuje.
Spokojnie.
Mogą należeć do frakcji.
Sprzątnę tego w budce.
Nie zdobędziemy głowicy, jeśli zaczniemy strzelać.
Wszędzie są kamery.
Uspokójcie się.
- Mamy kwarantannę. - Wiem.
Agent specjalny Grant MacLaren.
FBI. Mam spotkanie z kapitanem Garcią.
- Spotkania odwołano. - Zorganizował je admirał Doanhue.
Nie jest odwołane.
Proszę sprawdzić.
Carly.
Teraz widzę.
Świetnie.
Brama?
Drukujemy przepustki.
Budynek cztery. Po prawej.
Dziękuję.
Czego?
W porządku?
Umieram, ale czasami muszę korzystać z łazienki.
Długo nie wychodzisz. Martwiłam się.
Nic mi nie jest!
URUCHOM PROGRAM
Gdzie położyła nanity?
Tam.
Co robisz?
Pani kapitan?
Agent specjalny MacLaven z FBI.
MacLaren.
Przepustka mówi co innego.
Agent MacLaren wie, jak się nazywa.
- Wydrukować nową? - Nie zabawi tu długo.
Możesz odejść.
Nie brzmi obiecująco.
Jest jak jest.
Admirał przekazał, że to pilne?
A pańskie nazwisko przekręcono. Błędy się zdarzają.
Nie tym razem.
Jakim cudem głowica zapobiegnie pandemii?
Nie mogę powiedzieć.
Szkoda.
Zapłaciłabym, żeby to usłyszeć.
Pani się namyśla,
a wirus sieje zniszczenie.
Dramatyzuje pani.
Grypa zabija co roku.
Jest gorzej niż się wydaje.
Chorują miliony, mimo że jeszcze nie mają objawów.
Zarażają innych.
Admirał wspomniał, że przyjdzie pan z personelem medycznym.
To wy?
Fachowcy.
Coraz mniej w tym sensu.
Może pani zadzwonić do admirała.
To nie będzie konieczne.
Dostałam jasne rozkazy.
Właśnie oddzielamy głowicę od torpedy.
Choć nie sądzę, że się przyda.
Załadujemy ją do waszego samochodu.
Nie lubię oddawać sprzętu bez wyjaśnienia.
Pomaga pani ocalić miliony istnień.
Oby także własne.
Połowa ludzi choruje.
Dopilnuję, żebyście pierwsi
dostali antidotum.
Davidzie.
- Idź do domu. - Posiedzę.
Zrobiłeś swoje.
Grasują złodzieje.
Serio?
Widziałem film o podobnej epidemii.
Był realistyczny, ale złodziejstwa nie kupiłem.
„Wszyscy chorują, więc zbijmy szybę
i ukradnijmy telewizor”.
Nie kumam.
Ani ja.
Dobry telewizor można kupić za grosze.
Ja przepłaciłem.
- Davidzie. - To kablówka jest droga.
Davidzie, idź do domu.
Tak.
Czekam na Marcy.
Może lepiej pójdę.
Dobry pomysł.
Trzeba było rozwalić komputer.
Forbes by cię zabił.
Trzydzieści procent populacji...
Wy też.
Nie mogłeś przewidzieć czegoś,
co było nie do pomyślenia.
Dlatego nikt o tym nie pomyślał.
Wiem, jak się czujesz.
To ja dostarczyłem wirusa.
Byłeś naćpany.
Znowu.
Stało się.
Na pewno?
Może dyrektor to odkręci.
Jak?
Jaźń przesyła się nie dalej niż do chwili
przybycia ostatniego podróżnika.
Podróżnicy przybywają cały czas.
To część nadrzędnego planu.
Ale ostatni przybył wiele miesięcy temu.
Zanim wyłączono dyrektora.
Zanim się zaczęło.
Frakcja nie może przesyłać jaźni,
ale posłańcy też się liczą.
To także przesył informacji z przyszłości.
Ma rację.
Posłańcy tak samo zaburzają czasoprzestrzeń.
Frakcja ostatnio jakichś przysłała.
Pomyśleli o wszystkim.
Myślcie pozytywnie.
Prawie dojechaliśmy.
GRANICA KANADYJSKA
Trudno uwierzyć, że za kilkaset lat ten teren pokryje lód.
Tam zbudują schrony.
Widziałem je tylko od środka.
Co się dzieje?
Co jest?
Cholera.
Marcy!
Co się stało?
Za wcześnie na problemy oddechowe.
Nie miałam wyboru.
Co zrobiłaś?
Kazałam nanitom przenieść wirusa do czerwonych krwinek,
bo tam nie przeżyje.
Frakcja to przewidziała.
Wirus uniemożliwił transport tlenu.
Ona się dusi, wyłącz je.
Mam je zmarnować?
Wyłączaj albo ona umrze.
I tak są bezużyteczne.
PROGRAM ZAKOŃCZONY
- Lepiej? - Nie.
Wróciła do punktu wyjścia.
Frakcja ma przewagę.
Sądziłaś, że nie pomyślą o nanitach?
Mogłaś mi zaufać!
Niby czemu?
Żyjesz dzięki mnie. Jesteś zdrowa.
Czyżby?
Gdy mnie resetowałaś, coś przeoczyłaś.
Co takiego?
O tym chcesz gadać w obliczu śmierci?
Ty umierasz, ja nie.
Oddaję ci głos.
Wirus rozprzestrzenia się w zastraszającym tempie.
Światowa Organizacja Zdrowia
ogłosiła stan wyjątkowy.
Wirus zbiera swoje żniwo
w Londynie, Paryżu i Rzymie.
Władze przewidują,
że to jeszcze nie koniec.
Agent specjalny Grant MacLaren.
Wciąż dochodzi do rozbojów i grabieży,
a wirus rozprzestrzenia się na całym świecie.
Lokalne władze z trudem utrzymują porządek,
bo przedstawiciele służb także chorują.
Przypadki wyzdrowień zdarzają się rzadko,
a wskaźnik śmiertelności wciąż rośnie.
Coraz mniej osób
wraca do zdrowia.
Władze wciąż szukają odpowiedzi.
Powodzenia.
Postawcie.
Przerwa?
Nie.
Chodźmy.
Jeszcze chwila.
Rzućcie broń!
Zabezpieczyć głowicę.
- Dokąd ją zabierasz? - Tam, gdzie nie uruchomi dyrektora.
Dajcie spokój.
Domyśliliśmy się, co zrobicie, gdy nie zdobyliście uranu.
Nie zadręczajcie się.
Jesteście dobrym zespołem.
Powinniśmy pracować razem.
Nie sądzę.
Dyrektor miał swoją szansę.
Niczego nie zmienił.
Stworzył frakcję.
W naszej przyszłości zginęliście, gdy zawalił się schron 41.
- Jakoś tego nie widzę. - Czemu mnie to nie dziwi?
Niech będzie.
Dzięki za pluton.
Dobrze go wykorzystamy.
Idziemy!
Pluton?
Sądzisz, że przywieźliśmy głowicę nuklearną?
Mówiłeś, że nas podsłuchują.
W moim e-mailu do admirała Donahue była literówka, która ich zmyliła.
Napisałem: głowica 45, a chodziło o 46.
- 46? - No tak.
45 była nuklearna. To ma sens.
Rozbrojona w 1976.
W środę.
Nikt nie wydałby nam
głowicy nuklearnej.
Twoi znajomi zabrali
pocisk przeciwokrętowy.
Coś zupełnie innego.
Cholera.
Carly, są wystarczająco daleko.
Urządzenie włączone.
Odwróć się.
Daj spokój.
Nie mam broni.
Zabijesz mnie z zimną krwią?
Owszem.
NATYCHMIAST ZASTOSOWAĆ NASTĘPUJĄCE LECZENIE
Podróżnik 4991.
Udało się.
Dyrektor się włączył.
Lekarstwo zostało wysłane.
Sygnał się uruchomił,
gdy tylko odcięto dyrektora.
Chwilę nam zeszło, zanim go znaleźliśmy,
ale udało się. Frakcja się nie dowiedziała.
Energii wystarczyło
raptem na trzy sekundy.
Ale dyrektor zdążył przekierować zasilanie.
Odciął frakcji dostęp do reaktora,
stworzył lek...
żeby wygrać wojnę.
Ilu ich tu zostało?
Nie wiemy, ilu wysłali.
Dyrektor nie ma wszystkich współrzędnych.
Kat?
Grant.
Tak się martwiłam...
Wiem, przepraszam. Wysiłek się opłacił.
Wydobrzejesz.
Nie mów tak...
Nastąpił przełom. Oglądaj wiadomości.
Wrócę jak najszybciej.
Martwię się o dziecko.
Będę jutro.
Być może wcześniej.
Nie odebrał.
Udało się.
Wkrótce cię wybudzimy.
Nie słyszy cię.
To ja powinnam dostać lek.
Boyd jest w gorszym stanie.
Będę następna?
Nie.
Najpierw chory gospodarz nowego podróżnika.
Nienawidzisz mnie.
Kat.
Skarbie, obudź się.
Wróciłeś.
Mam coś dla ciebie.
Wstań.
Co to?
Leki zaszkodzą dziecku.
Dostałem je z Centrum Kontroli i Prewencji Chorób.
Są bezpieczne.
Szybko zadziałają.
Śpij.
Poleżysz ze mną?
Tylko chwilę.
Z chęcią.
Jeff?
Jeffrey?
Carly?
Wiem, że dzwoniłeś, ale musiałam zdobyć lekarstwo.
Zwalczy wirusa.
Skąd je wzięłaś?
To bez znaczenia. Pomoże wam.
Bałem się.
Nie wiedziałem, co robić.
Mogłem go tylko tulić.
Wezmę go.
Miałem iść do pracy, ale...
Już dobrze. Odpocznij. Spokojnie.
Wiem, wiem.
Tak zrobię.
Lekarstwo opracowali naukowcy z Centrum Kontroli Chorób.
Wkrótce zostanie rozesłane po całym świecie.
Marce.
Słyszałaś wieści?
Pewnie to twoja zasługa.
Nie tym razem.
Siedziałeś w domu?
Nie. Pomagałem w schronisku.
Mogłeś się zarazić.
Wiem.
O ludziach, z którymi pracuję,
nigdy się nie pamięta w takich sytuacjach.
Chcesz mi to wstrzyknąć?
O ile jesteś chory.
A propos choroby...
Mężczyzna, którego znam, upadł, gdy podawałem mu zupę.
Tętno w normie.
Gdy go wynosili, miałem wrażenie,
że to statysta w filmie, który źle się kończy.
Pomyślałem sobie,
że dasz mi popalić, jeśli umrę.
Nie umiem przestać.
Pomagać?
Tak jak ty.
Otwórz buzię.
Tyle że twój sposób
robi większe wrażenie.
Nie jesteś chory.
Może jednak daj mi zastrzyk?
Nie masz objawów.
Być może jesteś odporny.
Daj to znajomemu, który upadł.
Dobrze?
Tak.
Wychodzisz?
Mam pacjentów. Chciałam się upewnić, że nic ci nie dolega.
Wizyta domowa.
Wrócę później, jeśli mogę.
Nie czekaj.
Poczekam.
Miałaś jechać do domu.
Wróciłam do pacjentów.
Jak się czujecie?
Znacznie lepiej.
Dobrze.
Centrum Kontroli i Prewencji Chorób
zaczęło rozprowadzać lek. A Jenny...
to znaczy Jenny 3.0,
koordynuje dostawy.
Marcy?
Obudziła się.
- Hej. - Hej.
Jak się czujesz?
Okropnie, ale będę żyć.
Ja też, dzięki, że pytasz.
Nie wiem, co z moimi ludźmi, ale mam nadzieję, że...
Napisy: Karolina Biniek