NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
CARLY, MAM DZIŚ ZABIEG.
PRZYJDZIESZ DO MIESZKANIA DAVIDA MAILERA O 16.00?
TO WAŻNE.
TAK. WSZYSTKO W PORZĄDKU?
BĘDZIE, DZIĘKI.
- Myśli, że go nie lubisz. - Co za różnica?
Dla niego spora.
Przejdzie mu.
Anno, nie kumasz.
Niby czego?
Bree?
Anna Hamilton? Agent Hall, FBI.
Musisz pójść ze mną.
Co im się stało?
Tobie coś się stanie, jeśli nie wsiądziesz.
Dlaczego?
Nie!
Anna?
„Gdzie...
gdzie...
będziesz?
Kim...
się staniesz?”
Świetnie.
Jeszcze?
- Nie. - Poradzisz sobie.
Jutro.
Jak zawsze.
Jestem tutaj teraz, spróbujmy.
Czas na rock’n’rolla.
Teraz czytamy.
On chce ją zobaczyć. Pora na leczenie.
- Idziemy. - Powiedziałem, że dziś nie musi.
Niepotrzebnie.
Nie chcę leczenia.
Mam cię znowu zanieść?
Okaż jej trochę szacunku.
Zajmij się robotą, bo wylecisz.
Nie chcę!
- Zaczekam. - Nie!
Ted!
Nie chcę leczenia.
Nie chcę.
Hej.
Zachowuj się, bo nie dostaniesz lodów.
Nie chcę.
Słodka Marcy.
Nie bój się.
Nie zamierzam cię skrzywdzić.
Naprawdę.
Wręcz przeciwnie.
Chcę, żebyś znów czuła się pełna.
- Co powiedział posłaniec? - Zespół potrzebuje pomocy taktycznej.
Gdzie szef?
Mac, gdzie jesteś?
Wyłączył komunikator.
Zajedziemy do Kathryn. Gdzie Marcy?
Pisała, że ma jakiś zabieg.
Musimy sobie poradzić.
- Nie dajcie się postrzelić. - Dobra rada.
- Dzień dobry. - Cześć.
Wybacz najście, Kathryn.
- Znasz mnie? - To mój informator.
Nie powinien tu przychodzić.
- Pilna sprawa. - No dobrze.
Czy to ty ukradłeś mu samochód?
- Zabawna historia. - Innym razem.
Niedługo wrócę.
Posłuchaj...
Potrzebuję tej pracy.
Ale...
Niech się nie rozpuszczą.
Marcy, poskutkowało tym razem?
Mówiłem mu, że przesył informacji jest za wolny.
Usiłowałem to naprawić.
Żebyś mogła wrócić.
Wciąż tam jesteś.
Tylko tego nie wiesz, bo cię tu nie ma.
On wie.
Będę próbował, ale tranzystory SQUID dopiero co wymyślono.
Zjesz je?
Mogę?
Dzięki.
Skoro chcą mnie dorwać, skąd pan wie, że moi rodzice są bezpieczni?
Bo ich także chronimy.
Pytanie numer sześć.
Ja pierdolę.
Co tu robisz?
Też nie jestem zachwycony.
Mamy udzielić wsparcia taktycznego.
Taktycznego?
Radzimy sobie.
Dyrektor uważa inaczej.
Gdzie są klienci?
Jadłeś tu kiedyś?
Mnie smakuje.
Kto to?
Pięćdziesiąty trzeci.
Prezydent.
Jestem niemal pewien, że był białym,
starszym mężczyzną.
Pamiętasz drugiego kandydata?
Jego przegrana podzieliła naród.
Anna, agent specjalny MacLaren.
To dla mnie zaszczyt.
Cześć.
Pan też będzie mnie chronić?
- W zasadzie... - Do 16.00.
Czemu potrzebuję ochrony?
Masz dziesięć pytań. To było ósme.
- Dziesięć? - Wszystko jedno.
Co się stanie o 16.00?
Skąd mam wiedzieć?
Mam się tylko upewnić, że do tego czasu...
Osłońcie ją. Ale już.
FBI! Kryć się!
Straciliśmy kamerę.
Widzę cztery obiekty.
To ma być wsparcie?
- Carly, Trevor! - Gotowi.
Na pozycji.
Godzina dziewiąta, idzie na zachód.
Dyrektor ją dorwał.
Wszystkich nie zobaczy. Ruszajmy.
Przeniesiemy się w bezpieczne miejsce.
Byliśmy bezpieczni. Pewnie was śledzili.
Gdyby nie my, zginęlibyście.
Zabieram ją, z wami lub bez.
MacLaren ma rację.
Chodźmy.
Tak.
Jedz. Nie ma czasu na bzdury.
- Wiesz, co się stanie, jeśli nie zjesz. - Chcę iść do domu.
Tu jest twój dom.
Tutaj pracuję.
Bredzisz.
Pamiętam.
Dobra. Nie musisz utrudniać.
- Nie zmuszaj mnie. - Hej!
Jeszcze raz i doniosę.
Na mnie?
To nie ja patrzę na jej tyłek.
- Nie robię tego. - Ma świetny tyłek.
Okaż jej szacunek, bo powiem doktor Carroll.
Carroll?
Doskonale.
Idź, a ja nakarmię twoją dziewczynę.
Jesteś skończony.
Nawet się nie odbijaj.
Nie chce cię więcej widzieć.
Muszę do toalety.
Wytrzymaj jeszcze trochę...
pani prezydent.
Czyli w tej rzeczywistości wygrała wybory.
Czemu frakcja tego nie chce?
Mają stare informacje.
Dokąd jedziemy?
Dobre pytanie. Masz jeszcze jedno.
Na farmę. Będziemy tam bezpieczni.
To samo agent specjalny Hall mówił o restauracji.
Agent?
Specjalny.
Gdzie jest Marcy?
Ma jakiś zabieg, o którym nie wspomniała.
Wszystko dobrze?
Z pewnością.
Simonie.
To piękne.
Dziękuję.
Podoba mi się.
Kto to?
0092.
- Pytałam o imię. - 0092.
Urodzi się... za setki lat.
Szmat czasu.
Zgadza się.
Nie ma jak w domu.
Zniknie warstwa ozonowa.
To tylko jeden z problemów.
Za sto lat będzie gorzej. Będziemy żyć pod lodem.
To nie takie skomplikowane.
Dwie osoby pragną tego samego.
Walczą, aż nic nie zostaje.
A ja mam dwie tabletki...
dla jednej osoby.
Proszę.
Nie mogę nic brać przed leczeniem.
Marcy?
- Tak. - Miałem nadzieję, że cię spotkam.
Wolę, żeby Simon nie brał leków w trakcie leczenia.
Mamy rozpiskę.
Musisz dbać o drożdże.
Jesteś to winien społeczeństwu.
Simonie, pozwól mi porozmawiać.
Możesz odejść.
Proszę o godzinę.
Doktor Carroll się zgodziła.
Poszła do domu, a ja nie mogę...
Być może gdybyś rozumiała, nad czym pracuję...
- Jesteś ciekawa. - Zaniepokojona.
Kilku pacjentów po leczeniu...
Nie wróciło na oddział?
Przeniesiono ich do innego szpitala
na dalsze leczenie. Mogę pokazać dokumentację.
Działamy dla większego dobra.
Robimy...
postępy. Zapewniam cię.
W zasadzie... chętnie skorzystam z twojej pomocy.
Ładne miejsce.
Miło, że ci się podoba.
Jest na sprzedaż. Warto zainwestować.
FBI przejęło ten dom,
gdy w kuchni wysadził się producent metamfetaminy.
Spora kuchnia.
Rozmieśćcie miny w tamtych miejscach.
Robi się.
Ukryjcie je i przeciągnijcie druty do domu.
Słuchasz rozkazów taktyka?
Też powinieneś.
Wciąż masz ze mną problem, ale powinieneś sobie darować.
Dyrektor sparował nas nie bez powodu.
Nie moja sprawa.
Jesteśmy jak dwaj uczniowie.
- Nie mam nastroju. - Obaj się uczymy.
Jest jak jest. Słuchaj, chcę tylko...
- Zabierz łapy. - Uspokój się.
Doczekajmy do 16.00.
Urządzenie skanuje mózg i zapisuje schematy.
Podobnie jak rezonans.
Co konkretnie podpisuję?
Zgodę.
Suma za badanie widnieje na ostatniej stronie.
Spora kwota.
Doprawdy?
Straciłem perspektywę.
Simonie, co tu robisz?
Pomagałem przy budowie pierwszego. W przyszłości.
Brawo.
Lubi asystować.
Uznaję to za część terapii.
- Panie Ingram, zmieniłam zdanie. - Podpisałaś dokumenty, nie możesz.
A jednak.
To nieszkodliwy skan.
- Nie czuję się komfortowo. - Bądź rozsądna.
Może pan zatrzymać pieniądze.
Nie o to chodzi.
Widziałaś urządzenie. Niezręczna sytuacja.
Drake!
Odsuń się.
Puszczaj!
Powinnaś czytać to, co podpisujesz.
Zadziwia mnie potencjał młodości i tego,
co może się wydarzyć,
nawet gdybyśmy nie wiedzieli, kim jest.
Jeśli wypełnimy misję,
zostanie wielkim przywódcą swojego pokolenia.
Lepiej dotrwajmy do 16.00.
Ciekawe, czy to przypadek, że dyrektor
każe ci ocalić życie dziecka. Po tym co stało się Kathryn.
Dyrektor nie jest terapeutą.
Ty też nie.
Rozumiem, przez co przechodzisz.
- Nie sądzę. - Rozumiem.
Zapomniałeś, że jestem tak stary, że przeżyłem dwóch swoich synów.
To nie to samo.
Zgadza się.
Opłakujesz życie, które nawet się nie zaczęło.
Strata potencjału.
Anna go ma. Tylko tyle.
Samochody.
Widzę.
Anno, wejdź do środka.
Dyrektor zadziała, gdy się zbliżą.
Frakcjo, uśmiech do kamery.
Protokół trzy zawieszony.
Chrońcie Annę Hamilton za wszelką cenę. Nadchodzą posiłki.
- Co się stało? - Wejdź do domu.
Nic ci nie jest.
Sądziłem, że doczekamy do 16.00 bez kłopotów.
Nie poznaje mnie.
Doszło do awarii.
Utracono niektóre informacje.
- Simon stara się je przywrócić. - Simon?
Do tego czasu Marcy będzie pacjentką
doktor Carroll.
Zgodziła się?
Tak jak ty.
Dzięki mnie możesz się szybko wzbogacić.
Niektórzy pracownicy wiedzą,
że Marcy tu pracowała.
Przekup kogo możesz, resztę wywal.
Masz wolną rękę.
Dyrektor powinien zrobić z nich gospodarzy albo zabić.
- Niech Anna idzie na górę. - Nie.
Jeśli jej nie znajdą, podpalą dom.
Ja bym tak zrobił.
Serio?
A ty...
nie wychylaj się.
Czemu chcą mnie skrzywdzić?
Bo się ciebie boją.
Bardziej niż ciebie?
Pewnie.
Porozmawiajmy z nimi.
Nawet teraz.
Do niczego nie dojdzie,
ale gdyby tu weszli i próbowali cię dorwać,
walcz.
Nie przestawaj do przyjazdu posiłków.
Dobrze.
Ja to zrobię.
Mamy misję.
W takim stanie nie dasz rady.
Znacznie lepiej.
Pozwoli ci funkcjonować.
Trzymaj.
Znów jestem człowiekiem. Dzięki.
Od tego jestem.
Gdy mnie zabraknie...
Nie mów tak.
Tak się stanie.
I to wkrótce.
Ataki są coraz gorsze.
Poważnie?
To wszystko, co mamy.
Na pewno pomoże.
Nie sądziłem, że dyrektor da im się zbliżyć.
Nie możemy na niego czekać.
Celujcie tam, gdzie ja.
Cholerka!
Przepraszam, nie widziałem cię. Jesteś cała?
Nic mi nie jest.
Obserwowałem cię. Wyglądałaś na zagubioną.
Mogę pomóc?
Masz rodzinę?
Idziemy w tę samą stronę.
Jak ci na imię?
Marcy.
- Marcy? - Tak.
- Poważnie? - Tak.
Jedno z moich ulubionych imion,
ale nigdy żadnej Marcy nie poznałem.
Jestem David.
Czterech nadchodzi z południa.
Hall, są twoi.
Wiem!
Pieprzone Alamo! Gdzie dyrektor?
Mają urządzenie.
Jakie?
Spowalniające czasoprzestrzeń.
Dyrektor ich nie widzi!
Leży w zielonej ciężarówce.
Trevor, biegnij.
Leć.
Sukinsyny!
Osłaniajcie go.
Biegnij.
Tak jak mówiłem, skromnie.
Ale lepiej niż na ulicy.
Socjalne.
Mieszkasz tu?
Nie.
To twoje mieszkanie.
Masz łóżko...
i czystą pościel.
Jest ręcznik.
I szafka na rzeczy.
Jutro ci jakieś kupimy.
Tutaj masz lodówkę.
Możesz trzymać mleko do płatków lub herbaty.
Lubisz herbatę?
Poprzedni lokator zostawił czekoladę.
A nie, to haszysz.
Zabiorę go.
Jeszcze coś...
Lampka też działa.
Będziesz mogła poczytać.
Pozwolę ci się zadomowić.
Nie idź.
Muszę.
Mam innych podopiecznych.
Sprawdziłem szpital, w którym byłaś pacjentką.
Pracuję tam.
Doprawdy?
To co innego.
Nic o tobie nie wiedzą.
Nie odchodź.
No tak.
Muszę.
Jutro rano pójdziemy na zakupy.
Nie płacz.
- Dobrze? - Dobrze.
Nie zapomnij zamknąć.
W porządku.
David?
Niespodzianka.
Hej.
Papierkowa robota miała potrwać siedem dni,
ale zajęła tydzień.
Powiesiłaś rysunki.
Ładne.
Musimy podpisać dokumenty, żebyś miała z czego żyć.
Większość wypełniłem, ale nie wszystko.
Pamiętasz datę swoich urodzin?
Nie szkodzi. Jakąś wybierzemy.
Czekaj, to dzisiaj!
Co za przypadek.
Mamy 365 dni,
ale to dziś.
Dla mnie?
Każdy zasługuje na prezent.
Nie jest nowa, ale pomieści twoje rzeczy osobiste.
Mama powtarza, że torba bez pieniędzy
przynosi pecha.
Dlatego co święta prosiłem o nową torbę.
Musimy jeszcze ustalić twój wiek.
Obstawiam od 22 do 26 lat.
Wybierz.
Ty wybierz.
42.
56?
- Siedem. - Nie!
- Miałem wybrać. - Nie.
Niech będzie 25.
Carly.
Widzę.
Celuj w miny!
Czekaj na rozkaz.
- Philipie, dwóch z tyłu. - Przyjąłem.
Stanęli obok min.
Carly!
„Jesteś...
już...
dużą...
dziewczynką –
powiedziała nauczycielka Mary”.
Sam bym lepiej nie przeczytał. Ćwiczyłaś?
Zasłużyłaś na...
Lepiej sprawdzę, co mam.
To na twoje wydatki.
Powiedzmy, że to pożyczka.
Chodź.
Co robisz?
Jesteś moim chłopakiem.
Nie mogę.
Będę twoim przyjacielem.
Nie dlatego, że cię nie lubię.
Jesteś moją ulubienicą.
Ale to niewłaściwe.
Poważne słowo.
Posłuchaj.
Chłopcy odchodzą.
Jeśli zechcesz, możesz zostać moją najlepszą przyjaciółką.
Na zawsze.
Nie wszystkich tak nazywam.
16.00.
Zleciało.
Już po wszystkim?
Tak mi się wydaje.
Agencie MacLaren?
Jasne.
Muszę lecieć.
Dokąd?
Mama? Tata?
Ci ludzie mi...
- Wiemy. - Tak się bałam.
Powiedzieli nam, co się stało.
Zabierzemy cię w bezpieczne miejsce.
Dobrze?
To ja. Wrócę koło 17.00.
Czyli tak jak zawsze.
Pytałaś, więc potwierdzam.
- Ktoś został ranny? - Nie.
Czemu to dla mnie zrobiliście?
Pytanie numer 11.
Przyszłość potrzebuje takich jak ty.
Dziękuję.
Panu także.
Trzymajcie się.
Jej rodzice zginęli, starając się ją chronić?
O 15.45. Nigdy się nie dowie.
Opiekujcie się nią, bo was dorwiemy.
Szkoliliśmy się przez wiele lat.
Dobrze.
Agencie MacLaren.
Agencie Hall.
Wkurza cię to?
Tak.
Zaczniesz?
„Policja była zmuszona użyć gazu, by rozpędzić tłum,
po ogłoszeniu werdyktu...”
No co?
Musimy pójść do lekarza...
ale chyba zdarzył się cud.
Marcy?
Marcy!
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć.
Wiesz, co myślę?
Jeśli umrę dziś we śnie,
nie szkodzi.
Raz, dwa, trzy, raz.
- Gdzie apteczka? - Co się stało?
Dopiero przyszłam. Daj apteczkę.
- Jesteś ranna? - Dawaj!
- Naładujesz defibrylator? - Słucham?
Zmień mnie. Zostaw torbę.
Szybciej.
Raz, dwa, trzy, cztery. Raz...
- Jesteś beznadziejna. - To nie jest operacja.
Łatwizna.
- Same bzdury. - Przeciwnie.
Jestem lepszym lekarzem niż ty.
- Wróciła. - Dzięki Bogu.
Pomóż mi. Trzeba ją rozgrzać.
Myślałem, że coś ci się stało.
David?
Ponoć jesteśmy blisko.
Blisko?
Bardzo blisko.
Co się stało?
Nie...
Nawrzeszczę na ciebie później.
Znalazłaś brakujące elementy?
Davidzie.
Miałeś to znaleźć...
Po twojej śmierci.
Domyśliłem się.
Jak mogłaś to zrobić?
Wiedziałaś, że to ja cię znajdę.
Musi odpocząć.
Tak.
Wszystko jedno.
Hej.
Przepraszam, że tak długo.
Nie szkodzi. Drzemałam.
Wszystko dobrze?
Tak. W porządku.
Ocaliłem dziś dziecko.
Davidzie?
POSZEDŁEM DO PRACY
Pogadamy później.
Hej.
Cześć.
Chciałam z tobą porozmawiać.
No tak... Pomyślałem, że wolisz się jeszcze pogrzać.
Możemy pomówić?
Jasne.
Gdyby nie list, nigdy byś się nie dowiedział.
To nie ułatwia sprawy.
Musiałam to zrobić.
Co?
Znaleźć brakujące elementy.
Ciebie.
No i?
Warto było ryzykować życie?
A to coś innego.
Przepraszam, że cię wystraszyłam.
Nie masz pojęcia.
Gdybym...
Co takiego?
Co jest?
Wiesz, kto to zrobił?
Tak. Bezdomny.
Czemu pytasz?
Zabierz mnie do niego.
Napisy: Karolina Biniek