NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ODCINEK 301
Joanne...
Posłuchaj mnie uważnie.
- Kim jesteś? - Wyjaśnij to.
Zabiłeś mojego męża.
Może pan trochę zwolnić?
Możesz krzyczeć, i tak się nie obudzą.
Ale dziecko Carly owszem.
Dopiero co się uspokoił. Już dość przeżył.
Uda się, szefie.
Jasne.
Może omówmy jeszcze raz naszą wersję.
Nie chodzi o mnie.
Vincent?
Vincent, gdzie jesteś?
Jestem tutaj, Simonie. Słyszysz mnie?
- Jesteś w mojej głowie. - Tak jakby.
To komunikator.
Zamknij oczy. To najważniejsza zasada.
Dobrze. Nie otwieraj ich.
Wysłałam po ciebie ludzi.
Mieliście mnie naprawić.
- Właśnie to zrobimy. - To czemu mnie zabieracie?
Dyrektor cię testuje.
Urządzenie działa! Zrobiłem, co kazaliście.
Wielokrotne użycie, wielokrotne transfery.
Zostanie dobrze wykorzystane, obiecuję.
Dobrze się spisałeś.
Zimno mi.
Wiem. To już nie potrwa długo.
Nie podoba mi się tu. Chcę do domu.
To wszystko test. Pamiętaj o zasadach, nie otwieraj oczu.
Bardzo mi pomogłeś, Simonie.
Zawsze będę ci wdzięczna.
- Gotowy? - Nie! Chcę do domu!
Bądź dzielny.
- Mieliście mnie naprawić! - Właśnie to robię.
Obiecaliście!
CZAS ZGONU
Twój gospodarz był tak lojalny, że nie mogłam go zabić.
Ale dyrektor nie będzie miał takich skrupułów.
Witaj w XXI wieku.
Oto i on.
Jezu, trochę ciszej, stary.
- Jak tu wszedłem? - Mam twoje klucze.
Przekimałeś się. Świętowałeś.
Musiałem się nieźle bawić, Phil, bo...
nie pamiętam, jak wszedłem ani co świętowaliśmy.
Miałeś problemy z tym lichwiarzem, Varghesem.
Racja. Zgarnęli mnie jego goście.
Nie pamiętam, co było potem.
Dali ci dobę na oddanie kasy.
Poprosiłeś, żebym obstawił kilka zakładów,
czekaliśmy tutaj na wyniki i było przezabawnie.
- Serio nie pamiętasz? - Nie.
Mogłem ci powiedzieć, że nie powinienem pić.
To już wiem.
Ale, mój skacowany przyjacielu,
wyszedłeś z tego z bonusem.
Varghese'owi wiszę więcej.
Już go spłaciłeś. To ten bonus.
Pieprzysz.
Stary, kocham cię. Chodź tutaj.
Ray, od tego są przyjaciele.
Agentko Yates, proszę usiąść.
Bardzo mi przykro z powodu pani straty.
- Sam wiem, jak to jest. - Dziękuję.
Czuję się dobrze.
Świetnie.
Więc proszę wyjaśnić, dlaczego chce pani, żebym odwołał ściśle tajną
i skomplikowaną operację,
o której nie powinna pani wiedzieć
i która ma się rozpocząć na całym świecie za 23 minuty?
To nie moja prośba. Pochodzi od dyrektora.
- To on jest dyrektorem FBI. - Z tego, co wiem.
Chyba wszyscy na tej sali wiedzą, o którym dyrektorze mówię.
Jak pani to przekazano?
Zaczęło się kilka dni temu.
Czekała pani aż do teraz?
Chciałabym wyjaśnić, dlaczego nie przyszłam wcześniej.
Proszę mówić.
Od samego początku.
Szefie, zająłem się Rayem.
- Inhibitor pamięci zadziałał. - Z nim było łatwo.
Dzięki forsie.
Możesz wrócić do sprzątania tego bajzlu.
- Robi się. - Tanner.
Mac.
Ci wszyscy ludzie nie mogą być podróżnikami.
Zdecydowanie nie.
Wakefield sam ich wybrał. To dobrzy agenci.
- Jak idzie? - Tak jak 20 minut temu.
David i Jeff zrobili sobie przerwę, żeby opatrzyć rany.
- Myślałem, że są już po. - To potrwa.
Możesz się przejść.
Już byłem.
Idź znowu, bo rozmawiamy o sprawach osobistych.
Wybaczcie.
O czym my to…
- Chyba skończyliśmy. - Nie.
Mówiliśmy o twoich uczuciach.
- Ty o nich mówiłaś. - Jasne.
Logice się nie wymkniesz.
001 porwał bliskie osoby dla członków twojego zespołu.
Jak Philip i Ray?
- Nie oceniam. - Ależ tak.
- Słuchaj, Trev. - Trev?
To oczywiste.
001 porwał mnie i przetrzymywał wbrew mojej woli. Głodził mnie.
Całe dnie dawał nam tylko wodę.
- To było 31 godzin. - Wiedział, jaki to będzie
miało na ciebie wpływ… emocjonalnie.
Żadne z nas nie przewidziało, jak będę dla ciebie ważna.
Im szybciej to zaakceptujemy…
Grace…
Cieszę się, że to ciebie porwano i przesłuchiwano, a nie moich rodziców.
Powiedziałem to.
To druga najmilsza rzecz, jaką ktoś mi powiedział.
- Mogę już iść? - Nie, twój zespół cię potrzebuje.
Ja pójdę.
Podniecające, prawda?
Ten prymitywny wyrzut hormonów z układu dokrewnego.
Pamiętaj, jesteśmy starsi niż te ciała.
Bardzo chcę je już przetestować.
Szkolisz się latami, by być częścią wielkiego planu.
Studiujesz medycynę i walkę.
W końcu wybierają cię do zespołu spośród setek kandydatów.
A ty myślisz tylko o swoim chłopaku.
Nie chcę więcej widzieć Jeffa.
To wciąż może wypalić. Zapomni ostatnie 24 godziny.
Będzie musiał zapomnieć o wiele więcej,
dobrze o tym wiesz.
Poradzimy sobie z tym.
Będą pamiętać porwanie i to, że się spotkali.
Może nawet sesję z Perrow.
Będzie współpracować?
Oświadczyła, że działała pod przymusem,
i nie chce mieć z nami do czynienia. Nie dziwię się.
Jeśli o nią chodzi, to Vincent Ingram był szalonym zabójcą,
który myślał, że podróżnicy w czasie chcą go zabić.
Wymysły wariata.
Na szczęście media nie traktują tego poważnie.
A gdy podróżnik w Ingramie powie, że odstawił leki…
W twoich ustach brzmi to absurdalnie.
Sam nie wiem, czy to kupuję, a jestem z przyszłości.
Jeff w to uwierzył.
David również.
- Nie. Co to jest? - Puszczajcie!
I twoja żona.
Dlatego nasze wersje muszą się zgadzać. Wtedy wszyscy wrócimy do protokołu nr 5.
- Więc o to ci chodzi? - To nasza misja.
- Teraz ci na niej zależy? - Co to niby ma znaczyć?
Naraziłeś cały program podróżników… dla niej.
Ty zrobiłaś to samo.
Myślicie, że możecie to odkręcić?
- Zamkniecie to w pudełku? - Spróbujemy, owszem.
I tak by do tego doszło, Carly.
Zdemaskowaliby nas we wszystkich agencjach wywiadu:
w CIA, FSB, Interpolu.
Po prostu to przyspieszyliśmy.
- Trzeba ruszać. - Dyrektor nas tu wysłał.
Dyrektor wymyśla wszystko na bieżąco, Marcy.
- Czas to przyznać… - Przestań się, kurwa, drzeć.
To, co się stało, było nieuniknione
i istnieje plan, który tę sytuację rozwiąże.
Na razie trzymamy się protokołów.
Rozkażesz mi z nim zostać?
Powiesz mi, skąd te otarcia na twoich dłoniach?
Ludzie! Grace wyszła, właśnie miałem upichcić nam jakiś lunch.
Robię piekielnie dobre warzywne stir fry.
Tylko nie piekielnie.
- Chcę wrócić do domu. - Zabierzemy cię tam.
Ale zostałaś porwana, uwięziona i może ktoś zrobił ci pranie mózgu.
I pewnie był to człowiek, którego poznałam lata temu na aukcji.
To ma sens.
Powiedz mi coś, co chcę wiedzieć.
Gdzie jesteśmy? Jak długo noszę te ciuchy?
W kryjówce FBI na wsi i… kilka dni.
Kathryn, wczoraj znalezioną cię nieprzytomną
w pokoju z czwórką innych osób:
Davidem Mailerem, Jeffem Connikerem, Rayem Greenem i…
- Wszyscy twierdzą, że znają mojego męża. - Widzisz?
Nowa informacja.
Właśnie dlatego musimy to omówić.
To traumatyczne doświadczenie i bez rozmowy
narażasz się na trwały uraz.
Właśnie to robimy,
gdy coś podobnego spotka któregoś z naszych agentów.
Jakie jest twoje pierwsze wspomnienie z porwania?
Jego ludzie…
Byli bliźniakami.
Kolejna nowa informacja.
Ocknęliśmy się w pokoju z pięcioma krzesłami.
Brali nas pojedynczo na rozmowę z jakąś kobietą.
- Lekarką. - Dr Perrow.
- Tak. - Ją też tam przetrzymywali.
- Boże, mają jej córkę. - Nic im nie jest. Rozmawialiśmy.
Biedna kobieta.
To wszystko, co pamiętam.
Czemu mnie odurzyli?
By przewieźć cię w inne miejsce.
Na szczęście MacLaren cię znalazł.
Damy ci coś na ból głowy.
Nie chcę. Mogę z nim porozmawiać? Grant tu jest?
Tak, wkrótce go zobaczysz.
Ale najpierw opowiedz mi jeszcze raz, o czym rozmawialiście w tamtym pokoju.
Potrzebuję podwózki, kto prowadzi?
Autobus jest dla współczesnych.
Dobra, pojadę tym.
Parsons, potrzebny nam kierowca.
Zgłoś się.
Jak wzrok w tym oku?
Czy nim widzę? Tak. Czy czuję w nim własny puls? Też tak.
Opuchlizna schodzi. Piękny nie będziesz.
Za dzieciaka zarobiłem śliwę
przed początkiem liceum.
Mama kazała mi mówić: „A ten drugi jak wyglądał!”.
Nie jesteś tym drugim?
Wtedy wyglądałbyś gorzej.
Jasne. Może powinieneś spojrzeć w lustro.
Pilnuje blokady na drodze, pewnie siadła mu bateria.
Nieważne, pójdę do niego.
I tak mam skurcze… Masz to gdzieś.
Możemy kontynuować?
Jest twój.
Z nikim nie będę rozmawiał, dopóki nie zobaczę syna.
Mówiłem, Jeff Jr. jest pod dobrą opieką.
A ja mówiłem, że to niedopuszczalne.
Tak jak pański ton, oficerze Conniker.
Niech pan mu odpuści, w końcu zostaliśmy porwani.
Nie potrzebuję twojej pomocy.
Idziemy, panie Mailer.
Może go pan zapyta, czemu sypia z niepełnosprawną dziewczyną.
Simon?
Podróżnik 5069.
Znałeś mojego gospodarza?
Tak.
Zdziwiłem się, jego śmierci nie było w danych historycznych.
Miałem przejąć bezimiennego samobójcę,
ale oczywiście był podróżnikiem.
Czy komunikatory tak robią?
Dam ci coś na to.
Ktoś z nim rozmawiał. Pociąg to zagłuszył.
To nie był zwykły podróżnik, tylko 004.
Nie wiedział o komunikatorze.
Musisz coś o nim wiedzieć.
Wszystko po kolei.
Aktywujemy kod, który zapisałeś
na tych obscenicznych nagraniach z wyznaniami.
Co wyście sobie myśleli?
Myślałem, że uda mi się znaleźć i wykasować nagrania, zanim wypłyną,
ale Vincent to udaremnił.
Jasne, że dyrektor opracował środki zaradcze wobec 001.
W ciągu sekundy potrafi wymyślić coś, co nam zajęłoby całe życie.
Twój brak lojalności mnie obraża.
To ciało jest odwodnione, masz wodę?
Powinieneś wiedzieć,
że twój gospodarz cierpi na schizofrenię.
Nawet nasz lekarz nie opracował na nią lekarstwa.
Simon nie umiał funkcjonować w społeczeństwie,
co dopiero jako podróżnik.
Pewnie za kilka godzin doświadczysz epizodu psychotycznego.
Właśnie to ciało dyrektor dla ciebie wybrał.
Wiem, że to skomplikowane…
Nie. Niby co tu trudno zrozumieć?
Ingram miał coś do agenta MacLarena,
bo ten uwziął się na jego fetysz torturowania ludzi na wózkach
i zakopywania ich żywcem.
Więc Ingram porywa,
odurza i tłucze każdego, kto jest blisko z MacLarenem,
żeby nam zrobić to samo.
- Prawie się zgadza. - Tak.
Z tym że ja wcale nie jestem z nim blisko.
Chyba mnie nawet nie lubi.
Nie powiedział tego.
Mac i ja jesteśmy zupełnie różnymi facetami.
Żaden nie jest bardziej męski. Dwa totalnie różne typy męskich mężczyzn.
- David. - Z drugiej strony,
jeśli to nowy standard,
muszę się za siebie wziąć, rozumiesz?
Nie.
Muszę wyhodować parę kahunas.
To chyba złe słowo, ale co mi tam.
Jeśli mam chodzić z lekarką z FBI,
muszę trochę przypakować.
Potrenuję trochę, jak to się nazywa, taekwondo, Pilates?
David, uspokój się.
Agencie Callahan, w życiu nie byłem bardziej spokojny.
Halo?
Halo! Naprawdę każecie mi chodzić…
- Ręce na maskę! - Co do…
Odwróć się i ręce na maskę albo strzelam.
Uwaga na komunikator.
Mówi dowódca 31.
Kobieta z głównego zespołu chciała uciec.
Pojmaliśmy ją.
Mówi wicedyrektor Oslin.
W porządku. Informujcie nas.
Właśnie schwytaliśmy podróżniczkę 0027,
gdy próbowała uciec.
Uaktywniła komunikator?
- Jeśli go ma, to nie próbowała. - Działamy dalej.
Czyli dyrektor komunikował się z panią?
Tak, przemówił do mnie.
To niemożliwe.
Dyrektor może się bezpośrednio komunikować wyłącznie przez „posłańców”.
Mowa o dzieciach.
Nie wiemy dlaczego, ale dorosłych to zabija.
Najwyraźniej znalazł inny sposób.
Doktorze Teslia?
Doktorze Teslia!
Tak?
Cześć.
A pani to…
Pan mnie wezwał. Podobno to kwestia bezpieczeństwa.
Zapomniałem nazwiska.
- Agentka specjalna… - Yates, wiedziałem.
Proszę wejść.
To Ilsa.
Ilsa, to jest…
Jak się pani nazywa?
Dobry wieczór, doktorze.
Ma pan ochotę na partię szachów?
Nikt tego nie łapie. No dobrze.
Ilsa to sztuczna inteligencja oparta na prawie kwantowym.
Na świecie są może trzy inne tak potężne.
Dała panu mój numer?
Nie, Ilsa jest jak noworodek. Dał mi go dyrektor.
Który dyrektor?
Oto jest pytanie.
No dobrze. Skończyliśmy.
Przykro mi z powodu diagnozy twojej matki, Joanne.
Dopiero się dowiedziałam. Skąd o tym wie?
Teraz mówi dyrektor.
Wykorzystuje Ilsę do komunikacji.
Zostałaś wybrana spośród siedmiu kandydatów.
No dobrze, kim jesteś?
Czującym zettaflopowym komputerem kwantowym,
który przemawia do ciebie z przyszłości.
Kwestia bezpieczeństwa…
-…co możliwe dopiero od niedawna… - Przestań.
Nie wiem, czy to jakiś żart czy próbujesz mi coś sprzedać,
ale wybrałeś złą ofiarę i zły dzień.
Agentko Yates…
Zadzwoń znowu, to cię aresztuję!
Zakładam, że zadzwonił?
Wysłał mi wiadomość.
Nie miała sensu, aż do następnego dnia…
Właśnie wychodzę. Może zrobisz to samo?
Ja…
Zostanę, gdyby się obudziła.
Joanne, ten ostatni wylew był bardzo rozległy.
Ona już się nie obudzi.
Rozmawiałam z nią przedwczoraj.
Weź. Będziesz miała coś do czytania.
Skąd pan wiedział?
- Co? - Dostałam wiadomość.
Skąd pan wiedział?
Nie wiedziałem. Napisałem, co kazał dyrektor.
- Chcę z nim porozmawiać. - Zapraszam do kolejki.
Wczoraj próbowałem całą noc, nie odezwał się ani słowem.
Witaj, Joanne.
Gościu, stoję tuż obok.
Skąd wiedziałeś?
W moich czasach zderzenie z ptakiem i awaryjne lądowanie lotu 0718
to część danych historycznych.
Tak jak diagnoza twojej matki.
- Przekonałem cię? - Nie.
Czego chcesz?
Przekaż wiadomość przełożonym.
Sam im ją powiedz.
Nie mogę się komunikować poza tym pomieszczeniem.
Ilsę zbudowano w pudle AI, jest odizolowana.
Nie można jej po prostu dać kluczyków do auta.
Trzeba kontrolować jej naukę.
Jaka to wiadomość?
Twoi przełożeni muszą odwołać
ogólnoświatowy atak na podróżników, który zaplanowali na jutro,
albo doprowadzą do serii wydarzeń, które zniszczą świat.
Zdemaskowanie było nieuniknione na tym etapie wielkiego planu.
Współpraca z władzami w XXI wieku jest optymalnym wyborem.
Zrozumiała pani?
Po prostu pani wyszła?
Wicedyrektor Oslin, czy z początku uwierzyła pani w podróżników w czasie?
Prawdę mówiąc, nie.
Agentowi, który mi to powiedział,
kazałam zbadać sprawę, ale nie uwierzyłam mu.
- Jak panią przekonał? - Nie zrobił tego.
Agent i jego cały zespół zostali nadpisani.
Obawiam się, że nie rozumiem.
Agent Wakefield powiedział, że wkrótce dostarczy nam dowód…
Następnego dnia był innym człowiekiem. Dosłownie.
Człowieka, z którym pracowałam 10 lat, zastąpił oszust.
Jak?
Podróżnicy zastępują świadomość gospodarza własną,
udając, że nic się nie zmieniło.
Gdy później Wakefield zadzwonił,
by zapewnić, że jego zespół niczego nie znalazł,
wiedzieliśmy, że został przejęty.
Zakładam, że tego dyrektor pani nie powiedział.
Nie.
Tak przybywają tu ze swoich czasów.
To… podstępne.
To morderstwo.
I dlatego musimy przeprowadzić tę operację.
Bez względu na pani starania.
- Sądzicie, że jestem… - Pierwszy raz panią widzę.
Skąd mamy wiedzieć?
Doprawione egzotycznymi przyprawami z całego świata.
- Ellis ma ich całe mnóstwo. - Dzięki, Trev.
Mam nowe informacje o…
O, nie jadłem od wieków, mogę?
Częstuj się.
To jest świetne.
- Czym to przyprawiłeś? - Wszystkim.
- Te nowe informacje? - Racja.
Myślimy, że z nagraniami nie będzie problemów.
U żadnego z nich.
Są straumatyzowani, ale inhibitor wymazał większość wspomnień.
Jak David to zniesie?
Nic mu nie jest. Rozgadał się.
Wkrótce będziesz mógł pójść do niego i Kathryn. Jeff to inna historia…
Może być odporny na inhibitor pamięci.
Jest alkoholikiem.
Dałam mu większą dawkę, ale może mieć duża tolerancję.
I tak musimy go wypuścić. Protokół numer 3.
- Nie chce z tobą rozmawiać. - Mnie to pasuje.
Ale z tobą tak.
Brakuje mi kilku agentów-podróżników, bo was odwożą.
Niech ktoś rzuci okiem na tyły.
- Ja pójdę. - Ja też.
Włączcie komunikatory.
Jeff, tak mi przykro, że cię w to wciągnięto.
Od dawna badamy sprawę Ingrama i niestety…
Wszystko mi powiedzieli.
To dlatego, że jestem blisko z Carly,
a ona z tobą.
Ale jak blisko?
Chcesz znać prawdę?
Panna Shannon dla mnie pracuje.
- Dla FBI? - Tak.
Carly Shannon w FBI.
- Od kilku miesięcy. - Nie wydaje mi się.
Nie nadaje się do tego. Nie moja Carly.
Ale mojej Carly już nie ma.
Bo ta dziewczyna to nie Carly.
To zupełnie inna osoba.
Nie wiem, co zrobiliście…
ale już jej nie lubię.
Po stanie twojej twarzy wnoszę, że to wzajemne uczucie.
- Zabawne. - Przynajmniej możemy się śmiać.
Nie chcę mieć z nią do czynienia, weź ją sobie.
Minęła jedno miejsce.
- Próbuj dalej. - To ty chciałeś pogadać.
Wiedz, że pamiętam rzeczy, o których nie wspomniałem twojemu agentowi.
Jeszcze nie wszystko sobie ułożyłem.
Ale docierają do mnie fragmenty,
jak po nocy pełnej alkoholu.
Znasz się na tym lepiej ode mnie.
Ale wszystko sobie przypomnę. Zobaczysz.
Jedyne, czego tu potrzebujemy,
to słońce i woda.
Jedzenie samo rośnie z ziemi.
To piękne, gdy się o tym pomyśli…
- Nic tu nie ma. - Tak, wracajmy.
- Jesteśmy obserwowani. - Przez kogo?
Nie wiemy, przez kogo ani ilu ich jest, ale widzieliśmy ślady.
Ślady. To wszystko?
Potrzebujemy wsparcia, żeby ich załatwić.
Załatwić?
A jeśli to wścibscy sąsiedzi?
Chroni nas mała armia Wakefielda, Carly.
Przyhamuj trochę.
Członek drugiej grupy minął posterunek. To ten gliniarz.
Dopadniemy kierowcę razem z ich historykiem.
Zamknąć teren. Nikogo nie wpuszczać.
Ta woda jest niesamowita.
Nieprzetworzona 10 000 razy.
Skończyłem.
Kod dyrektora pozwoli wam zidentyfikować wszystkie kopie
waszych nieprzemyślanych wyznań.
Dzięki.
To i tak nie warte zachodu.
Nikt w XXI wieku nie uwierzy, że…
Co jest?
Wydawało mi się, że widzę…
Jestem wyczerpany. Twoje przybycie też cię zmęczyło?
Właśnie odstawiałem heroinę, więc…
Jak mogłeś mnie tak zostawić?
Przydzielono mi misję.
Uciekłeś.
- Nie. - Bo sytuacja się pogarszała.
Próbuję cię uratować!
Dla mnie jest już za późno.
Simon?
Na co patrzysz?
- Jego tu nie ma, prawda? - Nie, jesteśmy sami.
Dlaczego dyrektor mi to zrobił?
Popełnia błędy, tak jak my.
Chodź, spróbujesz jedzenia.
Możliwe, że ktoś nas obserwuje.
- Frakcja? - To nie byłaby nowość.
Mamy mnóstwo kamer. Dyrektor ich zdejmie, jeśli się zbliżą.
- Philip może załatwić wsparcie. - Mac, nie trzeba.
- Sprowadzę nawet siły powietrzne. - Popisujesz się.
Czekają na górze. Kat jest w pokoju na końcu schodów.
Cześć.
Chciałem przyjść wcześniej, ale Wakefield chciał z tobą porozmawiać.
Już się tak kiedyś czułam, Grant.
- Jak? - Jakbym coś straciła.
Czas.
Obudziłam się raz z tym uczuciem kilka miesięcy temu.
W głowie waliło mi tak jak teraz
i nie pamiętałam nic z poprzedniego dnia.
Pamiętasz dzień, kiedy skradziono twojego SUV-a?
Mówiłeś, że za dużo wypiłam.
Nieźle zabalowałaś, Kat. Co mam powiedzieć?
Że mnie odurzyłeś.
Żebym coś zapomniała.
- Co chciałeś, żebym zapomniała? - Jezu, Kat, czemu miałbym…
Szlag.
Chyba muszę spróbować znowu.
Nie!
Cześć.
Powiedzieli, że możemy porozmawiać.
Nareszcie, proszę o to cały ranek.
Przepraszam, pospieszyłem się.
Nie szkodzi. To ja. Po prostu…
Chodź tutaj.
Kat…
Wszystko będzie tak jak dawniej. Obiecuję.
Przepraszam.
Pokaż. Boli cię?
To? Nie. A ten drugi jak wyglądał!
Jaki drugi?
Nie wiem, założyłem, jakiś że był. Chodźmy stąd.
Zjadłbym kurczaka w sezamie.
Nie możemy udawać, że nic się nie stało.
Ty radzisz sobie z tym codziennie.
Jakieś małe porwanko.
Nie ma w tym nic małego!
Rozmawialiśmy, jak robiłaś komuś sztuczne oddychanie
po eksplozji, na Boga!
Nie będę przesadzał.
David, porwał cię morderca, który myślał, że podróżnicy w czasie chcą go zabić.
Wiem. Co za głupota, prawda?
Idź.
Jedna z grup uderzeniowych musiała już ruszyć.
- Stracą kontrolę nad sytuacją. - Ofiary?
Pięcioro podróżników nie żyje.
Nie może pan na to pozwolić.
Ma pani 90 sekund, żeby zmienić moje zdanie.
Cholera.
Powiedz Wakefieldowi i przynieś broń.
Mac, zespół Wakefielda odjechał,
a nas zaczynają otaczać żołnierze.
Wiem, że mnie potrzebujesz, i będę cię wspierać.
Niech cię szlag.
- Powtórzę. - Mamy towarzystwo.
Mówi starszy agent specjalny Wakefield.
Macie wysłać jednostki powietrzne na te współrzędne.
- To nie frakcja. - Mam tam 20 ludzi.
Nie, większość odjechała.
Znaleźli nas.
Masz.
Mają przewagę liczebną i są lepiej uzbrojeni. Rusz dupę!
Kat, przepraszam. Muszę wyjść.
- Czekaj, co? - Zaraz wrócę.
Zostań tu i nie zbliżaj się do okna.
Do okna? Schowaj się za mną.
Skąd wiemy, że…
Ostatnim razem dyrektor nie przemówił przez sztuczną inteligencję.
Przyjęła pani posłańca.
Ale to nie było dziecko.
U mojej matki stwierdzono śmierć mózgu,
ale to miało potrwać.
Chciałam z nią być.
Wczoraj do mnie przemówiła.
Posłuchaj mnie uważnie.
Powiedz mu, że tamtego jesiennego poranka
nie dobił targu ze swoim Bogiem, tylko ze mną.
Mamo.
Właśnie tych słów użyła?
Zaraz po tym zmarła.
Czegoś takiego się nie zapomina.
Proszę pana?
To ten dzień.
- Schyl się. - Ilu?
- Zbyt wielu. - Gdzie Wakefield?
W środku, wzywa wsparcie.
Może powinniśmy wrócić…
- Nie będziemy strzelać. - To nie nasza decyzja.
- Protokół nr 3 wciąż działa. - Pieprzyć to.
Mamy ich też na szóstej.
Czekamy na pański rozkaz.
Proszę pana.
Proszę pana?
Wstrzymaj oddziały. Odwołuję operację.
Nie wkraczać. Przerwać akcję, wycofujemy się.
Rozkaz dyrektora Stevensona.
Wycofują się.
Co?
Ma rację.
Wynosimy się stąd! Szybko!
Dobra, paniusiu. Możesz sobie iść.
- Niby dokąd? - Nie obchodzi mnie to.
Jaja sobie robicie?
Tego jesiennego poranka też byłem w szpitalu.
Moja córka Claire umierała na rzadki rodzaj raka.
Miała mało czasu.
Przemówiła do pana.
Ocalę jej życie.
Ale nadejdzie dzień zapłaty.
Nikomu o tym nie powiedziałem.
Następnego ranka poczuła się lepiej.
Myślałem, że to cud.
Tatusiu!
Bo to był cud.
Dyrektor ją wyleczył.
Czytałem raporty o ich zaawansowanej technologii.
Spędzają mi sen z powiek.
Ciekawe, czemu się wycofali.
Zakładam, że dyrektor miał z tym coś…
Więc… co się dzieje?
David, miałeś zostać w pokoju.
No tak, ale potem wyszliśmy.
Młodszy agent się rozemocjonował.
To nic takiego.
Czemu ci nie wierzę?
Podjął pan właściwą decyzję.
To się okaże.
Więc...
Co robimy teraz?
Napisy: Magdalena Adamus