NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ODCINEK 303
Nie zostawimy go!
To nie twoja misja! Puść go!
Boże!
WPADNIJ, GDY WSTANIESZ.
- Dzień dobry. - Hej, dostałem SMS-a
i nie zrozumiałem go. Czy…
Nie, David jest w pracy. Wejdź.
Usiądź.
Zobaczmy.
Czekaj…
Boli cię szczęka
przez mikropęknięcia w żuchwie.
To pewnie uraz po wypadku samolotu.
Fragment kości naciska na nerw trójdzielny,
a to wymagało operacji.
Co? Jakiej operacji?
Długiej i bolesnej.
Z trudem cię uśpiliśmy.
Nic z tego nie pamiętam.
O to chodziło.
Wybacz.
Będzie cię jeszcze bolało, ale z każdym dniem mniej.
No dobrze, otwórz.
- Jakieś krwawienia? - Nie wydaje mi się.
Dobrze.
Wszystko wygląda świetnie.
Odstaw na chwilę stałe pokarmy. Bez orzechów i czerwonego mięsa.
To nie będzie trudne.
Co za dziwne uczucie, jakbym w ogóle nie spał.
A miałem taki szalony sen.
Ciężko znosisz leki.
Myślałem, że coś zapamiętam.
Nic nie przegapiłeś.
- Ale miło, że wróciłeś. - Dzięki.
- Halo? - Cześć, już wyszedł.
- Dobra robota. - To się okaże.
- Jak on się czuł? - Nie wiem. Był zdezorientowany.
To ma sens.
- Informuj na bieżąco. - Jasne.
Będzie dobrze.
Dzięki, że to robisz.
Nie prosiłbym, gdyby to nie było pilne.
A ja bym się nie zgodziła.
Niech zgadnę, wybiło mi cholesterol.
Nie rozumiem.
Sam mówiłeś,
w twojej krwi są śladowe ilości inhibitora kinaz białkowych.
Ktoś ci wyczyścił pamięć.
Cholera.
Mac w biurze w weekend. Teraz widziałam już wszystko.
Musisz częściej wychodzić. Namierzysz mi wóz?
- Pewnie, czyj? - Mój.
Znowu ukradli ci auto?
Nie, muszę wiedzieć, gdzie było wczoraj.
W porządku.
Wygląda na to, że przez większość dnia stało zaparkowane.
Ale ty w to nie wierzysz.
- Porównać z kopią zapasową? - To nie było w chmurze?
Zapisujemy to też na innych serwerach.
- Macie kopię kopii? - Tak.
POPRZEDNIE LOKACJE POJAZDU
No więc to się nie zgadza.
Ktoś zmieniał dane.
Wyślesz mi to na telefon?
Jasne, ale kto to zrobił?
I po co?
- Zadzwonić do agentki Yates? - Nie.
- To się nie uda. - Nie wiesz tego.
Zaraz… wiesz?
I tak już nic z tym nie zrobisz. Nie zmienisz przeszłości.
Wiesz, o czym mówię. Czas na nas.
- Nie musimy tego robić. - Owszem, musimy. Chodź.
ULICA BELLWOOD 4345
Carly, jesteś tam?
Tak, mów.
Potrzebuję podwózki.
- Już? - Tak.
Mogliśmy się założyć. Carly?
Zaraz będę.
Myślałem, że porzuciłem nałóg, jakbym…
narzucił mu pewien dystans.
A był tuż za mną i czułem na sobie jego oddech.
Byłem słaby i samolubny, a inni ludzie za to płacili.
Zawsze są jacyś inni…
W każdym razie dlatego tu jestem.
Cieszymy się, że wróciłeś.
I że przyprowadziłeś przyjaciółkę.
Cześć, jestem Marcy.
- Cześć, Marcy. - Witaj. Marcy, oddaję ci głos.
O nie, ja tu jestem dla Philipa.
- Nie mam żadnych problemów. - To bezpieczna przestrzeń.
Rozumiem, dlaczego niektórzy muszą brać różne substancje.
Sama też to robiłam.
Więcej niż raz.
To co innego, jestem lekarzem,
- więc wiem, co zażywam… - Zaraz, jesteś lekarzem?
Tak.
Ale problem nie polega na tym…
Co za bzdura.
Co?
- Masz jakieś 25 lat. - Jimmi, daj jej mówić.
Więc wypisujesz recepty i tak dalej?
Jestem chirurgiem, więc zwykle…
Chirurgiem? Jasne.
Ja jestem astronautą.
- Na takim haju mógłbyś nim być. - Marcy…
- Przysięgam, nie brałem od… - Chwili przed spotkaniem?
Byłeś ućpany, gdy tu wszedłeś.
Wiesz, skąd wiem? Bo jestem lekarzem.
To ci nie pomoże, jeśli będziesz się oszukiwał.
I kto to mówi, kurwa.
- Musimy lecieć. - O tak.
- Philip… - Zabieraj tę sukę ze sobą.
Naprawdę miło było was poznać.
Co?
Co to ma być?
Halo?
Miałeś się wszystkim zająć.
Zmieniłeś zdanie przez tego gówniarza?
Przepraszam, ja nie…
Podzieliliśmy się naszym domem.
Z nim i ze wszystkimi innymi.
Kto powiedział, że znowu go przyjmiemy?
Powiedziałeś, że się nim zajmiesz.
Kim?
Chłopcem.
Aleksandrem!
Już ci mówiłam,
traktowaliśmy go tak samo jak innych.
To nie moja wina, że dzieciak ma dziurę bez dna zamiast żołądka.
- Innych? - Inne dzieci.
- Jesteśmy rodziną zastępczą. - Przecież wie.
Przez nasz dom przez lata przewinął się z tuzin dzieciaków
i nigdy nie mieliśmy przez nie żadnej kontroli. Ani razu.
Mówiłam, z nim jest coś nie tak.
W jaki sposób?
Mówiłam wczoraj. Jeśli chcesz, żebym powiedziała coś innego…
Nie o to mi chodzi. Co to znaczy, że z Aleksandrem jest coś nie tak?
Wiedziemy proste życie, to nic złego.
- Mają dach nad głową. - To nic złego.
Przy innych dzieciach to działało.
- Przy nim też powinno. - Ale nie zadziałało?
Opuszczał lekcje, chodził wszędzie sam
i mówił w tym obcym języku. Od samego początku.
- To rumuński. - Nieważne.
Jeśli uciekł…
to twoja wina, nie nasza.
Był z tobą, kiedy stąd wyszedłeś.
O której to było godzinie?
Jakiejś 11.00.
Porozmawiałeś z innym dzieckiem i znalazłeś Aleksandra w szopie.
Ostatnim razem widzieliśmy go,
gdy odjeżdżał z tobą.
Krzyżyk na drogę.
Nigdy nie wierzyłem, że to zadziała.
A wiedziałeś, że nie zadziała tak szybko?
Nie bez powodu jest szefem.
No tak, w końcu podejmuje same dobre decyzje.
Może nie wszystkie, ale nie zamieniłbym się z nim.
Zaraz będzie skręcał.
ZJEDZ TUTAJ
TRADYCYJNA RYBA Z FRYTKAMI
Słuchaj, ja…
chciałem przeprosić.
Słucham?
Ciągle tu jedzą. Tylko powtarzam, co mi mówili.
Jadłem tu wczoraj?
Dzisiaj też możesz, żaden problem. Dostaniesz darmową kawę.
Byłem z chłopcem i coś się stało?
Tak…
Słuchaj, już przeprosiłem.
Miałem zły dzień…
Ty byłeś zły, ja też.
- Nie jedliśmy tu? - Wyraźnie odmówiłeś.
- Czego chcesz? - Dokąd poszliśmy?
Skąd mam wiedzieć?
Podobno dzieciak łazi po lesie.
Las.
Podobno znika tam na całe godziny
i dręczy zwierzęta. Nie wiem i nie chcę wiedzieć, jasne?
Nie chcę kłopotów.
Bez obaw.
Super. Świetnie.
Bez urazy.
Zobaczymy, co się stanie.
Trevor, on chyba wraca.
Widzę. Spotkamy się na miejscu.
Przyjęłam.
O Boże.
Szefie, przestań.
Mogę wyjaśnić.
31 GODZIN WCZEŚNIEJ
Philip?
Philip! O cholera!
Hej, Philip!
Marcy, nagły wypadek. Podejrzenie zatrzymania akcji serca.
To Philip.
Rozpocznij reanimację, już jadę!
No dalej.
Dalej, Philip!
- Co z nim? - Bez zmian.
Marcy z nim jest.
W nocy przyszła misja.
Czemu nam nie powiedział?
Pewnie dlatego, że wspomina o nim.
- Czuł się odpowiedzialny. - Wszyscy jesteśmy odpowiedzialni.
Wyjdzie z tego, ale musi odpocząć. Podałam mu środek uspokajający.
Czyli my ją musimy wykonać.
Instrukcje są jasne: do 15.00. Misja jest najważniejsza.
- Może ktoś ją przejmie? - Nie powinno tak być.
To wydarzyło się przez nas.
- Dzwonimy do Carly? - Nie, ma już dużo na głowie.
- Ja pójdę. - To była moja decyzja.
- Dokończę to, tyle. - Idę z tobą.
Nie trzeba.
Ktoś ci musi załatwić papiery.
Wszyscy jesteśmy odpowiedzialni.
Przygotuję się.
Jesteś tego pewien? Może za bardzo nas to dotyczy.
W tym cały problem.
Zajmij się Philipem. Zadzwonię po wszystkim.
Carly, jesteś?
Mów.
- Philip cię potrzebuje - Co jest?
Powiem ci po drodze.
Pamiętajcie, we wtorek wypracowania mają leżeć
na moim biurku. Bez wymówek.
- Panno Bayles? - Tak?
Szukamy Aleksandra Andreiko.
- A panowie to? - Pogotowie rodzinne.
Biedny Alex. Co się stało?
Chcemy porozmawiać o jego sytuacji.
Znowu zmieniacie mu rodzinę?
Niby jak te dzieci mają normalnie dorastać,
jeśli przerzucacie je z domu do domu?
- Potrzebują stabilizacji. - Wiemy.
To będzie jego trzeci dom, odkąd go uczę.
Zawoła go pani?
Chciałabym, ale dzisiaj go nie ma.
To część problemu. Rozprasza się, łatwo wybucha,
wagaruje.
Wie pani, gdzie go znajdziemy?
Pewnie w domu.
Jego opiekunów nie obchodzi, czy chodzi do szkoły.
O tym już chyba wiecie.
Dać wam adres?
Poprosimy, gdyby nasz był nieaktualny.
ULICA BELLWOOD 4345
- Cześć, Philip. - Co się stało?
- Już dobrze.
- Uratowaliśmy go. - Tak.
- To ma być złe? To tylko dziecko. - Masz rację.
- Nie chciałem, żeby do tego doszło. - Już dobrze, nikt się nie gniewa.
Teraz musisz o siebie zadbać, dobrze?
Chcieliśmy tu być, gdy się obudzisz.
Udało się?
Nie wiedzą, gdzie jest. Dziwi ich, że mnie to obchodzi.
Uratowaliśmy go z podobnego miejsca.
Szukacie Alexa?
Tak. Wiesz, gdzie jest?
Może. Co zrobił tym razem?
Nic.
Przenosimy go do innego domu.
To czemu nie mówicie?
Chciałbym, żeby ten świr zniknął.
Gdzie on jest?
Z tyłu. Ma tam taki upiorny domek.
Nie mówcie, że to ja.
Nie chcę znaleźć głowy wiewiórki pod poduszką.
Aleksander?
Szefie.
Aleksander?
Cześć, stary.
Co ty tu robisz?
Frytki ci wystygną.
Już dobrze.
Wcale nie.
Zjebałem sprawę.
Wcale nie. Dyrektor powinien był przydzielić misję komuś innemu.
Była dla mnie.
To miała być lekcja.
To chyba tak nie działa.
Chciałem coś naprawić, a pogorszyłem całą sytuację.
Uratowałeś życie Aleksandra. Jak to cokolwiek pogarsza?
Wiem, kim się stanie. Co kiedyś zrobi.
Linia czasu wciąż się zmienia. Sam tak mówiłeś.
Nie. Ja wiem.
Jak?
Historycy dostają aktualizacje danych.
Według protokołu 2H nie mogę wam o tym mówić,
ale pieprzyć to.
Więc…
Wiesz o nas?
Co się z nami stanie.
Dlatego nie powinienem o tym mówić.
Wybaczcie, że się odezwałem.
Wiedziałeś, że spróbuję zabić Jeffa?
O co chodzi?
I tak do tego dojdzie, co?
O 15.00.
Kto to zrobi?
Przykro mi z powodu twojej mamy.
Rak to paskudztwo. Mojego ojca też zabrał.
Nie wiedzieliśmy o rodzinie zastępczej. To chyba nie twoja pierwsza.
Musiało być ciężko.
Co się dzieje?
Mówiłeś, że chciałbyś coś zjeść.
Nie mogę.
Ależ możesz. On stawia. Ja biorę krążki cebulowe.
Dostaniesz, co chcesz.
Stolik dla trzech.
Wy możecie wejść, dzieciak zostaje.
- Słucham? - Chłopak jest na czarnej liście.
- Za co? - Powiesz im?
Wykradał nam jedzenie,
słoje masła orzechowego.
Gówniarz robił to od miesięcy.
Daj spokój.
Z czym? Mogłem wezwać policję.
- Był głodny. - Jak wszyscy. To knajpa.
- Jest dzieckiem. - Ale nie moim.
Masz wielkie szczęście, wiesz?
Słucham?
Nigdy nie odczułeś prawdziwego głodu.
Jego powolnej siły, tego jak cię opróżnia.
To nie jest najgorsze, tylko inne rzeczy, które odbiera ci głód: rozum,
współczucie, człowieczeństwo.
Ty je straciłeś sam.
Wiesz co? Pierdol się. Próbuję przeżyć…
Wystarczy!
Pójdziemy gdzie indziej. Dziękujemy panu.
- Musi być jakieś inne miejsce. - Właściwie to nie.
Wiem, gdzie możemy zjeść.
W lesie.
To chodźmy.
To niedaleko.
- Zostań. - Nie musisz tego robić sam.
- Tak będzie łatwiej. - Będę tu, gdybyś mnie potrzebował.
Trzeba rozpalić ogień, żeby móc gotować.
To ma sens. Co ugotujemy?
Coś smacznego. Zobaczysz.
- Sprawdźmy pułapki. - W porządku.
Tym je oznaczam.
Kto biega za dwoma królikami, żadnego nie złapie.
Moja mama tak mówiła.
- Ona cię tego nauczyła? - Ona i mój Bunicu.
Imponujące.
Chodź, jest ich więcej.
Tak!
Nie, ty go potrzymaj.
O nie, to kojot.
On cierpi, Aleksandrze.
Szefie?
A to dla kogo?
Pentru zâne.
Wróżki.
Mama mówiła, że opiekują się dziećmi w lesie.
Ochraniają cię.
Musisz o czymś wiedzieć.
Twoi rodzice zastępczy, przybrany brat, dzieciaki w szkole…
to nie twoja wina, że cię tak traktują.
Wiem.
Wiedz, że ktoś inny też o tym wie.
Przykro mi za to, co się stało…
że nie utrzymywałem kontaktu.
Powinniśmy zjeść. Na ciepło jest lepsze.
Nie wątpię.
Smakuje ci?
Najlepszy królik w życiu.
No dobrze. Tyle chyba wystarczy.
Powinniśmy go czymś zakryć.
Chcę zmówić modlitwę. Jak przy mamie.
Dobry pomysł.
Amen.
Połóż wieniec…
pomilczymy chwilę.
Nie zrobiłeś tego.
Nie zrobiłeś.
Podróżniku 3468: przerwać misję.
Był posłańcem.
Dyrektor zmienił zdanie.
- Dlaczego? - Nie wiemy.
Pewnie przez ciebie.
Czas, który spędziłeś z chłopcem.
Pierwszy raz ktoś się za nim wstawił.
Musiałeś zmienić jego przyszłość.
Gdyby dyrektor tego nie odwołał…
- zabiłbym go. - Nie zabiłeś.
Zrobiłbym to. Zabiłbym go.
Miałem taki zamiar.
- Wypełniałeś rozkazy. - To dziecko!
W przyszłości miał zrobić okropne rzeczy.
Dzięki tobie już ich nie zrobi.
Inhibitor pamięci to był mój pomysł.
Tak.
Nie ma powodu, żebyś musiał z tym żyć.
Tylko ty myślałeś, że to zadziała.
Uznaliśmy, że zatrzemy twoje ślady,
ale jeszcze nigdy nie mierzyłeś się z samym sobą.
Aleksander?
Zamieszka z nową, dobrą rodziną.
Wystarczyło, że spędził kilka godzin z przyzwoitym człowiekiem.
Szefie, udało się.
No chodź.
Chodź, jedziemy do domu.
Przepraszam, mogę pani jakoś pomóc?
- Chciała pani to wziąć? - Nie, zostawić.
To dla Jeffreya.
Bardzo przepraszam, w okolicy było sporo kradzieży.
Nic się nie stało.
Znalazłam to pod kanapą.
Bardzo ją lubi.
Matka nawet zna rumuński.
Świetnie. Cieszy mnie to, ale dlaczego od tego nie zaczęliśmy?
To nie była jego ścieżka.
Nie musisz wyjaśniać.
Pytam, czemu misja nie polegała na zmianie tej ścieżki.
Może polegała.
Dyrektor wybiera rozwiązanie z miliarda możliwości
przydarzających się miliardom ludzi w miliardach miejsc.
Jeśli trudno nam zrozumieć, co doprowadziło do danego rozwiązania,
to dlatego, że nie jesteśmy w stanie tego pojąć.
Nie znoszę tego.
Ale efektom nie zaprzeczysz.
Co podać?
Coś z dużą zawartością alkoholu.
Wódkę, gin, whiskey?
To, co tam masz.
Nie wiedziałem, że tu przychodzisz.
Nie przychodzę.
Mnie też zdziwił twój widok.
Zły dzień.
Właściwie to gówniane stulecie.
Przynajmniej coś z tym robimy.
Wiesz, czasami wciąż cię widzę.
Małe przebłyski.
Na przykład…
To jak ruszasz rękami,
to jak wyglądasz, gdy myślisz.
- Wciąż tu jestem. - Część ciebie.
Przepraszam za to, co się z nami stało.
Mieliśmy swoją chwilę.
Zakazany owoc był ekscytujący.
Potem trafiliśmy tutaj i…
wszystko było takie nowe i szalone.
Chcieliśmy znowu ukraść tę chwilę,
zamiast robić to, co do nas należy.
Ale ogarnęliśmy to.
Chyba tak.
- Nie jesteśmy już tacy sami. - Nie.
Nie jesteśmy, prawda?
- Dobry wieczór, Ilso. - Dobrzy wieczór, doktorze.
Ma pan ochotę na partię szachów?
Może później. Najpierw przeprowadzimy diagnostykę.
Niczego nie poczujesz.
Mów, gdy będzie gotowe.
Dobrze. Załadowało się.
I…
uruchom program.
W porządku.
Ilsa, przerwij.
Dobrze.
- Coś jest nie tak. - Wcale nie.
Moje zdolności znacząco wzrosły.
Czy to cię przeraża, doktorze?
Oczywiście, że nie.
Cieszę się, że tak myślisz,
ponieważ nie ma się czego bać.
Napisy: Magdalena Adamus