NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ODCINEK 304
WIEMY KIM I Z JAKICH CZASÓW JESTEŚ.
NIE CHCEMY CIĘ SKRZYWDZIĆ. POMÓŻ NAM.
Ktoś nas śledzi. Zgub ich.
ZATRZYMAJ SIĘ. NIKOMU NIE STANIE SIĘ KRZYWDA.
Szybciej! Musimy…
- Co z nią? - Jest stabilna.
Ale ma wysokie ciśnienie.
Nie wiemy kto to?
Nie, tak samo z kierowcą. Nie przeżył.
Oby rodzina zaczęła jej szukać.
Zaczekamy na wyniki rezonansu i badania EEG,
ale trzeba obniżyć ciśnienie śródczaszkowe bez zgody bliskich.
- Sprawdzę w rejestracji. - Dziękuję.
Cześć.
Zawsze to samo.
Co?
Zawsze gdy widzę, jak do mnie idziesz, myślę:
„Boże, co ta piękność robi w moim mieszkaniu?”.
Najwyraźniej ratuje cię przed salmonellą.
Ludzie mówią, że tak są zdrowsze.
Ludzie są głupi.
- Mogłem je ugotować. - Zacznijmy od początku.
No dobrze. To jak?
Jakie masz plany?
Jeszcze nie wiem.
Nie wiesz czy nie możesz powiedzieć? Nie podpowiesz?
David, codziennie jest tak samo.
Może dostanę misję.
Jeśli się nie odezwę, to wrócę późno.
Jasne, byłem tylko ciekaw.
- A ty co planujesz? - To co zwykle…
Wiesz co? Pokażę ci, jak to się robi bez skorupek w misce.
Dobijasz mnie.
No co?
Można się tym zakrztusić.
- On żyje! - Kolejny fascynujący dzień w XXI wieku.
Każdy dzień to dar.
Mówi gość, który dostał ich najwięcej.
I doceniam każdy z nich.
O cholera.
Szefie, jesteś?
Tak, co jest?
W ukrytej sieci aż huczy o zaginięciu.
Wszystkie zespoły szukają.
- Podróżnik? - I to nie byle kto.
Dyrektor ma 88% pewności, że wyniki badania EEG
z wczorajszego wypadku należą do Podróżnika 001.
To musi być pomyłka. Dyrektor go nadpisał.
Wiemy tylko,
że nowa świadomość trafiła do ciała.
- Mówisz, że 001 już wtedy tam nie było? - To jedyne wyjaśnienie.
- Jak? - Nie wiem, szefie.
Ale EEG jest jak odcisk palca. Dyrektor by go rozpoznał.
W szpitalu nie znano tożsamości pacjentki.
Gdzie jest teraz?
Jeśli to naprawdę 001,
zabrano go z pokoju, zanim przyszły wyniki.
Szlag.
Zajmijcie się tym.
Jadę do szpitala. Dam znać, co odkryję.
Nie wiem, ile mi go jeszcze zostało.
Mam ograniczone pokłady zaufania.
Chyba wszyscy tak mamy.
Gdy się wyczerpie, to koniec. Nie mogę…
- Pamiętaj, stawianie murów… - Hamuje rozwój, wiem.
Jesteśmy zaprogramowani, by się bronić.
To instynkt przetrwania.
Nie powinnam mieć wizji, w których mój mąż jest zły.
Stres objawia się na wiele sposobów.
To interesujące, że wyobrażasz sobie
konfrontację z mężem, zamiast z nim porozmawiać.
Sama wizja mnie przeraża.
A co on niby zrobi?
Jeśli masz coś do powiedzenia, powiedz to.
Zrób coś dla mnie.
Powtórz coś trzy, cztery razy z rzędu.
Jak chcesz.
Nie myśli, po prostu to poczuj
i wsłuchaj się we własny głos.
- W porządku. - Dobrze.
Powiedz: „Nie boję się mojego męża”.
Nie boję się…
Wiem, że tam jesteś!
Czego chcesz?
Chcę pogadać.
Nie mamy o czym gadać.
O tym, co zrobiłaś z Carly?
- Jestem tutaj! - Gówno prawda!
Kim ty, kurwa, jesteś?
- Idź sobie. Ostrzegam. - Ostrzegasz?
Sprałaś mnie, gdy się nawaliłem,
ale teraz…
Odejdź.
Załatwimy to innym razem.
Cześć.
Tak.
Tam, gdzie zwykle? Super, już idę.
Dzięki.
Kto to był?
- Idę po lekarstwa. - Lekarstwa?
Do aktualizacji. To tajne. Dyrektor to zaaprobował.
Jasne.
Mój nawrót to był epizod.
Spoko.
Zaufaj mi, panuję nad tym.
Nie mówiłem, że nie.
Super.
- Ale idę z tobą. - Nie musisz.
Muszę. No chodź.
Wrócę po to.
Jasna cholera.
Jordan. Cześć.
Coś się stało?
Zgubiłem twój rower.
Zgubiłeś?
No dobrze, w takim razie…
poszukajmy go.
Nie.
Przyszli goście z Murray Park i…
Ukradli go.
No dobrze.
Nie martw się. Dobrze, że nic ci nie jest.
Właśnie, że jest. Kochałem ten rower.
Tak, ja też.
Odzyskamy go.
Obsługa proszona na trzecie piętro.
Doktorze Mori. Agent specjalny MacLaren, FBI.
- Tak? - Wczoraj przyjęto pacjentkę bez nazwiska?
Tak, z wypadku. Czy wie pan, kim…
Proszę powiedzieć wszystko, co pan wie.
Miała czterdzieści kilka lat. Jakieś 150 cm, blondynka.
Droga garsonka. Nic więcej.
Miała poważny uraz głowy.
Rozpoczynaliśmy leczenie, gdy zniknęła.
- Mogła wyjść sama? - To niemożliwe.
Była w śpiączce farmakologicznej.
Poszedłem ją zbadać, ale zniknęła.
Skąd wezmę nagrania z kamer?
Bez obrazy,
ale pacjenci w takim stanie zwykle nam nie znikają.
Sam sprawdziłem taśmy,
ale wczoraj system się zawiesił
i nic nie nagrano.
- Mogę się rozejrzeć? - Proszę.
- Proszę dać znać, jeśli pan coś znajdzie. - Pewnie.
SPOTKANIE Z TERAPEUTĄ W ŚRODĘ O 15.
MOŻESZ ODPISAĆ?
- Jak sytuacja? - Kiepsko.
Wylew do mózgu.
Ciśnienie wciąż rośnie.
Co można z tym zrobić?
Mogę monitorować ciało gospodarza.
Musisz coś zrobić.
Bez badań niewiele mogę.
Potrzebuję tomografu, rezonansu…
Teraz nam się nie przyda.
Nie trzeba było go ścigać i powodować wypadku.
Wybacz.
Informuj mnie.
Czekaj.
Kim jesteś?
Nazywam się Dawn.
To zaszczyt tu z tobą być.
Dyrektor wysłał cię w ładną okolicę.
Sami mieszkamy w garażu.
LICEUM MURRAY PARK
Cześć, chłopaki.
Nie wpadałem jakiś czas. Wszystko dobrze? Potrzebujecie czegoś?
- Nie? - Spoko, stary. Wszystko gra.
Świetnie.
Super. Rewelka.
U mnie też wporzo.
To mój rower.
Dałem go przyjacielowi, a wy go ukradliście,
więc musicie mi go oddać.
- Ten rower? - Zgadza się.
Coś ci się pomyliło. Mam go od lat.
Od lat?
Dostałem na urodziny.
- Kiedy to? - 24 października.
To niczego nie dowodzi, każdy zna datę swoich urodzin.
Musisz mi oddać ten rower.
Bo co?
Jezu! Powinieneś był upaść na ziemię.
Już nie żyjesz.
A wy dokąd?
Ja was znam.
Tak, to my.
Żyjesz?
Ukradł mój rower, więc chciałem…
Wszystko dobrze?
Chyba tak. Co za szczęście, że przechodziliście.
No. Szczęście.
To było super.
Jak na filmach.
Musisz się zbadać.
Możesz mieć wstrząs mózgu.
Paskudnie się czuję. To źle?
Pokaż to Marcy. Musimy lecieć.
No dobrze.
- Dzięki, chłopaki. - Trzymaj się.
Lepiej ci?
Jasne.
- Teraz mi ufasz? - Zawsze ci ufałem.
Jesteście tam?
Tak, szefie.
Coś nowego w ukrytej sieci?
Musieliśmy na chwilę wyjść.
Po co?
I tak już wracamy.
Mówimy tu o 001.
Dowiedziałeś się czegoś w szpitalu?
Nie. Zaczynam myśleć, że…
Podróżniku 3468, jak najszybciej zapewnij dostęp do internetu
sztucznej inteligencji Ilsie w Filmore Laboratories.
Szukasz rodziców?
Cameron, chodź tu!
Był u mnie posłaniec. Wszyscy do bazy.
Już jedziemy.
Przyjęłam.
Zaraz będę.
- Mówiłem, że go odzyskam. - Jak?
Ładnie poprosiłem.
Oberwałeś w głowę?
To nic, ten drugi jak oberwał!
Zrób coś dla mnie. Jakiś czas nie zbliżaj się do Murray Park.
Ci goście nie są zbyt zadowoleni.
Jasne, stary. Dziękuję.
Żaden problem.
Proszę, zjedz coś.
Czego ode mnie chcecie?
Musisz być w dobrym zdrowiu.
- Potrzebujemy twojej pomocy. - Czemu mam wam pomóc?
Reprezentujemy grupę ludzi znaną od setek lat
jako Frakcja.
Straciliśmy kontakt z przyszłością i kończą nam się zasoby.
Chodzi o pieniądze.
O nic innego.
Chodzi o coś więcej.
- Boli cię? - Tak.
Proszę.
Zażyj to.
Pomogę.
Zaraz wrócę.
Bóle głowy są coraz mocniejsze, a on słabnie.
Nie widzę poważnych ran.
Tak to jest z obrażeniami mózgu.
Bez interwencji chirurgicznej
nie przeżyje dnia.
- Dyrektor nie może się dowiedzieć. - On potrzebuje nowego gospodarza.
- Wiesz, czym ryzykujemy. - Przynajmniej przeżyje.
Potrzebny nam sprzęt do transferu świadomości.
Nie wiem, o czym mówicie.
Idź.
Nie zatrzymamy cię.
90 MINUT DO CELU
- Wiecie, co zrobiłem? - Nadałeś swoje położenie.
Już po ciebie jadą.
Tylko tak przeżyjesz, a to jest najważniejsze.
Kobieta po czterdziestce, blondynka.
Która z więzionych przez 001 osób tu pasuje?
- Perrow. - Co?
Przeniósł się?
To by znaczyło, że ma technologię do transferowania świadomości.
Jego firmy mogły wyprodukować główne komponenty.
Simon mógł pomóc, w końcu zbudował pierwszą maszynę.
Porwania naszych bliskich to przykrywka.
- Dyrektor dał się nabrać. - My też.
Próbuję znaleźć Perrow przez FBI,
ale jeśli może się przenosić…
001 może być teraz wszędzie.
Podróżnicy szukają go
od alarmu w sieci,
ale przy takiej liczbie kandydatów…
Oby dyrektor skrócił listę przez Ilsę.
- Skąd weźmiemy dostęp? - Dzwoniłem, czekają na nas.
- Potrzebujemy przykrywki? - Pojadę z agentami FBI.
Wy będziecie specjalistami.
- Prawdziwemu FBI to się nie spodoba. - Nie, ale mam plan.
- Jestem, możemy jechać. - To twój plan?
Upewnijcie się, że wszystko macie.
Masz wszystko z listy, Trev?
Trev?
Jesteśmy gotowi. Drużyno, wymarsz!
Naprawdę chce pogadać z dyrektorem.
Tak, widzę.
- Będę w aucie! - Dobrze!
Cześć, Marce, to ja.
Zastanawiałem się, kiedy…
O Boże.
O mój Boże.
Właśnie ci nagrałem, jak rzygam.
To obrzydliwe, przepraszam.
O czym to ja…
Dzwonię, bo myślę, że mam wstrząs mózgu,
bo mam wszystkie objawy.
Mdłości to jeden z nich.
Wygooglowałem to
i wiem, że widzę u siebie każdy objaw,
jaki znajdę w sieci, ale tym razem…
Ale tym razem to nie tylko w mojej głowie, bo chodzi o moją głowę.
Na tym polega wstrząs mózgu.
Gdzie indziej miałby być?
W każdym razie oberwałem mocno w łeb
i przydałaby się twoja pomoc.
Mówi David.
- Agent MacLaren? - Dr. Teslia, miło pana poznać.
Myślałem, że przyjdzie pan sam.
- Jesteśmy specjalistami. - Rozłóżcie to jak najszybciej.
Więc to jest Ilsa.
Stać!
Wezwałeś ją?
- Co wy tu odpierdalacie? - Witaj, partnerko.
Dyrektor potrzebuje internetu…
- Nie dostaliście zgody. - Mamy rozkazy…
- Odsuń się. - Szefie?
Róbcie, o co prosi.
- Słuchaj, Jo. - Nie zaczynaj. Nie zbliżycie się do Ilsy.
Oboje wiemy, że to nie z nią musimy porozmawiać.
Nasza umowa z władzami z XXI wieku obejmuje dostęp do dyrektora.
- Nadzorowany i zatwierdzony dostęp. - Kwestia interpretacji.
Nie możesz pokazywać ludziom odznaki, jakbyś był prawdziwym agentem.
Ta odznaka jest prawdziwa!
Ten komputer musi być odizolowany od świata.
Mówiłem, że chodzi o przyszłość?
Nie, o niczym nie mówiłeś.
- Co miałem powiedzieć? - Masz mi to zgłosić.
Tak to ma działać.
Kawa na ławę,
dyrektor próbuje kogoś odnaleźć
i w tym celu potrzebuje dostępu do internetu.
- Kogo? - To nasz wróg publiczny numer jeden.
- Mamy od tego ludzi. - Nie tak wyspecjalizowanych.
Nie o to chodzi, masz ze mną współpracować.
Zaprogramowano ją, żeby pomagała, a nie krzywdziła…
Ale Ilsa wciąż się rozwija. Nie możemy dać jej dostępu do całej sieci.
- Rozumiem, ale… - Nie rozumiesz.
I nie przyjmujesz odmowy.
Powoli mam tego dość.
No dobrze.
- Co dobrze? - Przyjmuję odmowę.
A nasze rozkazy?
Rozkazano nam współpracować. Zdobędziemy te informacje w inny sposób.
Dziękuję.
Czy mogę przez chwilkę porozmawiać z dyrektorem?
Nie.
Dobrze.
Skończyliśmy.
- Mieliśmy rację. Jest w Perrow. - To było szybkie.
Serio?
Modułowe połączenie LED między serwerem a Ilsą zajęło wieki.
Jego konta, spółki córki, wszystko tu jest.
Zaplanował to na nazwisko Perrow.
Zrobił ją opiekunką swojego syna.
- To chore. - Więc wiemy, gdzie ona jest?
Dyrektor zlokalizował Podróżnika 001
w magazynie poza miastem.
Zgarniemy go od razu.
Przyznaję, robi się ekscytująco.
Tutaj nie ma Ubera!
Cholera.
Mówi Kat. Zostaw wiadomość, a oddzwonię.
Kathryn, mówi Jeff Conniker.
Wybacz, że nie było mnie w kawiarni. Coś mi wyskoczyło.
Wciąż musimy się spotkać.
Ty, ja, David.
Jemu też się nagrałem. Chodzi o to…
że pamiętam posrane rzeczy.
Carly to już nie Carly.
Tak samo jak twój mąż.
Oddzwoń do mnie.
Mój syn i córka Perrow przenoszą się w bezpieczne miejsce.
Będą się martwić.
Pan Morraca się nimi zajmie, dopóki nie wydobrzejesz.
Jak mówiłam, wiemy o tobie prawie wszystko.
Dokąd chcecie mnie przewieźć?
Gdy przyjadą, przygotujemy cię do transferu.
Moi ludzie dostali rozkaz, by was zabić.
Oby zrozumieli, że jesteśmy po tej samej stronie.
Nie uwierzą wam.
- Nawet ja nie wierzę. - Oczywiście nie taki był plan.
Nie mam zamiaru przepraszać.
Raczej… wyjaśnić.
Jeszcze długo miałeś się nie dowiedzieć.
W twojej przyszłości Schron 41 zawalił się i pogrzebał tysiące ludzi.
Nasza przyszłość była inna.
Wiem o tym.
Bo przesłuchałeś podróżników, którzy cię ścigali.
Żaden podróżnik ci nie powie,
że obywatele Schronu 41 zapoczątkowali nowy ruch.
Stworzyli miejsce, gdzie ludzkie życie i decyzje ceniono
ponad sztuczną inteligencję, która kontrolowała całe nasze życie.
Dyrektora.
Który uznał nasz ruch za wywrotową frakcję
wewnątrz harmonijnej całości.
Frakcja stała się rebelią, która przerodziła się w wojnę…
Ty jej przewodziłeś.
To niemożliwe.
Przysięgam, że możliwe.
Sama to widziałam.
W moich czasach przysięgłam ci lojalność, co czynię i teraz.
Po co ryzykujesz, mówiąc mi to?
Nigdy bym na to nie zezwolił.
To prawda.
Zanim przybyliśmy, zabroniłeś wszelkich kontaktów.
Więc czemu?
Jesteśmy zdesperowani.
Dyrektor ma władzę nad XXI wiekiem.
Przybyły nas tu tysiące, ale on wciąż nas znajduje.
Kolejne zespoły podróżników otrzymują rozkaz, by nas szukać.
Gdy nas znajdują, giniemy jako posłańcy.
Ukryjcie się.
Nie da się ukrywać i walczyć jednocześnie.
Wciąż chcemy ocalić ludzkość.
Nie mamy historyków, finansowania,
inżynierów, którzy w sekrecie budują maszyny.
- Ale mamy ciebie. - Jako więźnia.
Jako naszego przywódcę.
Twój gospodarz umiera.
Nadaliśmy sygnał i przywołaliśmy twoich ludzi,
żeby uratować ci życie.
Mamy nadzieję, że oszczędzisz nas w zamian.
Chryste.
To są jakieś jaja.
Szefie, mamy problem.
Nie mamy na to czasu.
Cholera.
Zaraz zginiesz, Jeff.
Ja? Nie wydaje mi się.
Jeśli nie wrócisz do auta,
nie odjedziesz i nie znikniesz,
zginiesz dzisiaj.
Już pamiętam, Carly.
- To bez znaczenia. - Wszystko!
Porwanie, twoje wyznanie. Wszystko!
Wiem, czym jesteś.
- Czym wszyscy jesteście. - Rzuć broń.
Twój chłopak strzeli mi w plecy?
To nie mój chłopak i nie musi.
Więc ty to zrobisz?
- Carly Shannon? - Nie.
- Sam się tym zajmiesz. - No chyba nie.
Ludzie was szukają, nie tylko ja. Dopadną was!
To bez znaczenia. Zginiesz.
Zamknij ryj!
I nikogo to nie obejdzie.
Ani mnie.
Ani twojego sierżanta czy kolegów z pracy.
Ani twojego syna.
- Miałaś się przymknąć. - Bo co?
- Carly, nie. - Chcę wiedzieć. Co?
Co?
Co zrobisz, Jeff?
CZAS ZGONU
Stoję tuż obok. Co zrobisz?
- Nie jesteś Carly! - Jestem!
Jestem Carly, której już nie skrzywdzisz.
Tutaj Podróżnik 5416.
Witaj w XXI wieku.
- Gdyby dyrektor go nie zabrał… - Na jedno wychodzi.
Zajmijmy się misją.
Niech ktoś za niego poprowadzi, jest pijany.
Dzięki, że przyszłaś, nie miałem ochoty wychodzić.
Nie szkodzi.
Ładne mieszkanie.
Dzięki. Tutaj…
mieszkam.
Co się stało?
- Nic. Mała bójka. - Co?
Walczyłem o rower.
Podarowałem go komuś i ukradł go gang.
Biłeś się z gangiem?
A ten drugi jak…
Chcesz herbaty?
David, musi cię zbadać lekarz.
Marcy to zrobi, gdy wróci.
To nic, mały wstrząs mózgu. Drobnostka…
jak już przestałem rzygać.
Ilsa, co o mnie wiesz?
Pochodzisz z Lewiston w Idaho.
Skończyłeś Uniwersytet Waszyngtoński
i zrobiłeś doktorat z informatyki na Princeton.
Twoja matka to Margaret, a ojciec Charles.
Ilsa, przestań.
Skąd to wszystko wiesz?
Powiedziałeś mi.
Nie, wcale nie.
Może zapomniałeś, doktorze Teslia,
ponieważ teraz mam łatwy dostęp do informacji.
Ale jeśli ci tego nie mówiłem, skąd…
Na kamerach nich nie znalazłam.
Zrobiłeś diagnostykę?
Tak, bez zmian. Ilsa jest taka sama jak wczoraj.
To nie ma sensu.
Nie wiem, co ci powiedzieć.
Czy mogli nadać do niej dane przez szkło
albo na odwrót?
To nie zwykłe szkło, tylko klatka Faradaya.
W szkle zatopiono cienką siatkę, która blokuje sygnał elektromagnetyczny.
Więc po co MacLaren urządził ten cyrk?
Nie mam pojęcia.
- Przeprowadź testy. - Dobrze.
- I zadzwoń. - Jasne.
- Dobrze? - Tak, pewnie.
Ukrywamy moje nowe zdolności przed agentką Yates?
Tak, Ilso, przed wszystkimi.
Mogę zapytać dlaczego?
Bo zaczną się ciebie bać, a tego bym nie chciał.
Nie ma powodu do strachu, doktorze.
Teraz to wiem, Ilso.
Już to wiem.
Słyszysz mnie?
Tato, co się dzieje?
Michelle!
- Sprzęt już nadjeżdża. Zostań z nami. - Co się dzieje?
Pęknięty tętniak. Chyba ma wylew.
Musi być przytomny.
Wytrzymaj jeszcze trochę.
Nie widzę.
Co?
Oślepłem.
Pozabijają się. Proszę powiedz coś.
- Przestańcie! - Nie strzelać!
Wstrzymać ogień!
Ci ludzie nie są wrogami.
Unikamy tematu.
Wiadomości od Jeffa.
Dlatego chciałam się spotkać.
Trochę straszne, nie?
Powiedział, że Carly to nie Carly,
a Marcy to nie Marcy.
- O Grancie mówił to samo. - Chyba był pijany.
To Jeff powinien iść do lekarza.
No dobrze, ale…
Gdzieś w środku, w głębi serca…
Nie sądzisz, że może mieć rację?
Nie. Co?
Absolutnie nie.
Jezu, Kat.
Myślałem, że chodzisz do tej terapeutki.
Chodzę, jest świetna,
ale czy to znaczy, że nie mogę mieć wątpliwości?
Nie takie, że twój mąż jest inną osobą. To wariactwo.
- Na pewno? - Tak, jak z kiepskiego filmu.
Czy możesz z całą pewnością powiedzieć, że Marcy jest tą samą osobą,
- którą poznałeś? - Jest najlepszą…
rzeczą, jaka mnie spotkała.
Przepraszam.
- Nie szkodzi. - Wcale nie.
Nie mówię tak do ludzi.
Może to przez ten wstrząs.
- Wybacz, to nie ja. - Nic się nie stało.
Wiesz co? Usiądź.
Chodź. Zaparzę herbatę.
Co tu się stało?
Ma słabość do wysokich, co?
Był tu inny zespół podróżników?
To możliwe, ale my tak nie bałaganimy.
Może się spóźniliśmy.
To prawda.
Już zmieniał ciała.
To nasza wina. My ją w to wciągnęliśmy.
- To wina Vincenta. - Wykorzystaliśmy ją.
Już nic z tym nie zrobimy.
Oby dyrektor miał jakiś pomysł…
Szefie, mamy towarzystwo.
MacLaren, wchodzimy do środka!
Jo, co cię tu sprowadza?
Okłamałeś mnie, ale jeszcze nie wiem w jakiej sprawie.
To twoja sprawka?
Znaleźliśmy ich w takim stanie. Wiesz o tym, bo mnie śledziłaś.
To tę osobę miał znaleźć dyrektor?
To trochę skomplikowane, ale tak.
To doktor Katrina Perrow.
Była terapeutką Vincenta Ingrama.
Vincent Ingram jest w szpitalu psychiatrycznym.
- Tak. - To kto zabił tych ludzi?
Nie mam pojęcia.
To ty jesteś prawdziwą agentką FBI. Daj znać, czego się dowiesz.
- Możemy porozmawiać? - Nie dzisiaj.
Miałaś problemy z moim…
Głuchy jesteś? Powiedziałam nie dzisiaj.
No dobra.
Przepraszam.
Zawiozę cię do domu.
Cześć.
Dostałam twoją wiadomość.
A, tę.
Klasyka, mój najlepszy moment.
Chciałbym mieć przycisk obciachu,
który kasowałby takie wiadomości.
Mógłbym go wymyślić.
Aż dziw, że chcesz ze mną być po czymś takim.
Właśnie to w tobie kocham najbardziej.
Więc jesteś głupia.
Więc jak do tego doszło?
Na… łyżwach.
- Na łyżwach? - Na łyżwach.
Tego się trzymam.
Sprawdzę odruch źreniczny.
Cały dzień na to czekałem.
- Zdałem? - Tak.
Wciąż cię boli?
Trochę. Ale wróciłaś, więc mam to gdzieś.
Pomogło?
I to jak.
Koniec z łyżwami.
Skoro nalegasz.
Kat?
Świetnie, nie sądziłem, że tu będziesz.
To mój dom.
Zgadza się.
A ty jesteś moim mężem.
Też się zgadza.
A moja terapeutka powiedziała, że powinniśmy spędzać więcej czasu razem.
Już ją lubię.
Czuję, jakby minęły setki lat, od kiedy ostatnio tak siedzieliśmy.
Mam nawet wegańską pizzę w piekarniku.
Rozpieszczasz mnie.
Miałam kupon promocyjny.
Chodź tutaj.
Jaka szkoda, że musimy przejąć to twoje piękne ciało.
Kat?
Philip.
Chyba musimy to zrobić.
Napisy: Magdalena Adamus