(ผลงานภาพยนตร์ชุดของ NETFLIX)
(ตอนที่ 307)
เธอออกกำลังกายมาเหรอ เดวี่
- ก็นิดหน่อยอะนะ - อ้อ
ไม่ใช่ละ เธอไปยกน้ำหนักมา
ผมก็พยายามทำให้สุขภาพดี
ไม่ใช่หรอก ฉันรู้ว่าเป็นเพราะอะไร
อะไรเหรอ
เดวี่มีความรัก
โอ้ เดวี่มีความรัก
เดวี่มีความรัก
นี่
เธอก็รู้ว่าฉันรักเธอหมือนน้อง แต่ฉันไม่ร้องเพลงคู่
ใช่ ผมรู้แหละ โทษที
แต่ฉันรู้นะว่าเธอรู้สึกยังไง ใช่แล้วล่ะ
ฉันก็รู้สึกแบบเดียวกันกับแซนดร้าของฉันแบบ...
แบบที่เธอรู้สึกกับมาร์ซี่
- เหรอ - ใช่
ฉันตัวลอยขึ้นสามเมตรตอนที่เขาเดินเข้ามา
ฉันหมายถึงทุกครั้งแหละ
แทบหยุดหายใจเลย
อ้อ และเขาก็คงรักเธอด้วย
จริงๆ นะ เขาชอบผู้ชายนิสัยดี
ฉันคิดถึงเขาทุกวัน
ตอนนี้ก็คิดถึง
ใช่ ผมรู้คุณคิดถึง
แล้วเมื่อไหร่ฉันจะได้ร้องเพลง ในงานแต่งเธอล่ะ
- งานแต่งเหรอ โอ๊ยตาย ไม่ ผม... - ใช่น่ะสิ
ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามาร์ซี่อยากแต่งรึเปล่า
- แล้วเธอรักเขามั้ยล่ะ - รักสิ
รักสิ คุณก็รู้ว่าผมรัก มันแค่ มัน... มันซับซ้อนน่ะ
- ซับซ้อนเหรอ - คือ...
ฉันแค่... นั่นมันหมายความ... ว่ายังไง
โอ๊ย เว...
- เอาละ ได้เวลากินยาโรคหัวใจนั่นแล้ว - โอ๊ย ฉันทิ้งไปแล้ว
อะไรนะ
ฉัน... ฉันไม่ชอบความรู้สึกตอนกินยาน่ะ
พระเจ้าช่วย จิม โอเค
เดี๋ยวนะ ผมจะช่วยคุณ โอเค
หวัดดีครับ ผมต้องการรถพยาบาลเดี๋ยวนี้เลยครับ
โอเค ทนหน่อยนะ
คุณอธิบายอาการของคุณได้มั้ย
เจ็บหน้าอก หายใจลำบาก
- คุณเคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนมั้ย - เขาหยุดกินยายับยั้งเอซีอีไป
- คุณชื่ออะไรครับ - เขาชื่อเจมส์ เอ็ดเวิร์ด เบลีย์
ผมเป็นนักสังคมสงเคราะห์ของเขา มีข้อมูลเขาหมด
พาเขาไปโรงพยาบาลเลยได้มั้ย
เขาก็แค่ทำตามหน้าที่อยู่น่ะ เดวี่ ใจเย็นหน่อยนะ ใจเย็นๆ
ผมชื่อจิม และ...
ผมยินดีที่ได้รู้จักคุณครับ
โอ้โฮ วันนี้มีแผนจะทำอะไรเหรอ
ฉันจะเขียนคำขอทำร้านอาหารอีกร้าน
ทำทีเดียวสองร้านเลยเหรอ คุณจะไม่ยุ่งตัวเป็นเกลียวเหรอเนี่ย
- ยุ่งสิ - อืม
แกรนท์ คุณทำงานล่วงเวลามาก โดยเฉพาะช่วงนี้
เรากินข้าวด้วยกันครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่เหอะ
ใช่ ก็นานมาแล้ว
คืนนี้เป็นไง
ทุกคน เราเพิ่งได้พิกัดสำหรับภารกิจนี้
ผมคิดว่าใช้ได้นะ
ใช่ คุณคิดเหรอ
ผมเดาว่าคุณกำลังคุยกับคนอื่นอยู่นะ
- ผมจะไปให้ได้ - ดี
โอเค แต่ที่รักคะ ถ้าคุณจะเบี้ยวฉันอีกละก็ บอกฉันด้วยนะ
ฉันจะไม่กินมังสวิรัติถ้าไม่จำเป็นนะ
บายค่ะ
จะกลับบ้านเดี๋ยวนี้แหละ ฟิลิป
กี่โมง
สิบโมงเจ็ดนาที อีกสามนาที
- เทรเวอร์ ไปประจำตำแหน่งยิง - รับทราบ
- หัวนายไปโดนอะไรมา - จักรยานล้มน่ะ
ยิงเครื่องบินแบบนี้ดูเหมือนการก่อการร้ายมั้ย
เมื่อคนได้รู้กันว่า เครื่องบินเต็มไปด้วยเชื้อแอนแทรกซ์
ผมมั่นใจว่าเอฟบีไอยินดีที่จะได้หน้า ที่ป้องกันเหตุร้ายนี้ได้
เครื่องบินอยู่ที่หนึ่งนาฬิกาของเธอ
บินต่ำมาเหนือน้ำ
ปฏิบัติการ
เริ่มได้
- ฉันจับเป้าได้แล้ว - รอคำสั่งฉัน
เวลา
เครื่องบินจะปล่อยเชื้อแอนแทรกซ์ใน 90 วินาที
เป้าหมายอยู่ในระยะ
เตรียมพร้อม
- หกสิบวินาที - ผมต้องรอไว้
ยิงได้
เทรเวอร์ ยิงเลย
เทรเวอร์
ต้องมีอะไรแน่เลย
เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น
ผมคิดว่าอีกทีมเพิ่งบรรลุภารกิจของเรา
นี่ ฉัน... ฉันขอโทษนะ ฉันตัวแข็งไปน่ะ
เธอทำไมนะ
ทุกอย่างเรียบร้อยดี หัวหน้าส่งอีกทีมมา
คุณอยากเล่าให้ผมฟังมั้ย
อยากครับ
เฮ้
ไง
เป็นอะไร
ผมนั่งจ้องโทรศัพท์อยู่และรู้สึกกลัว...
คิดว่าผมจะต้องรับสายที่คุยยาก แต่...
ก็ไม่ได้รับซักสาย
นั่นยิ่งแย่กว่าอีก
ลูกค้าคนนึงเสีย เป็นลูกค้าคนแรกของผม
จำจิมได้มั้ย คุณเคยเจอแล้วหนนึง
ไม่เป็นไร
คุณจะชอบเขา
เกิดอะไรขึ้น
หัวใจวายน่ะ
ผมไปโรงพยาบาลกับเขา
เขาขอให้ผมจัดให้เขาอยู่ในห้องใหญ่ ที่มีคนเยอะๆ ให้ได้
เขาจะได้มีเพื่อน
ไม่มีคนในครอบครัวของเขาโทรมา ไม่มีสักคน
เหมือนพวกเขาไม่สน
คุณสนไง
มามะ
หนึ่งห้องนอน หนึ่งห้องนั่งเล่น
ห้องครัวมีอุปกรณ์ใช้สอยใหม่ๆ ทั้งนั้น
ที่เก็บของเพียบ
เครื่องซักผ้าอบผ้า แล้วก็...
ฉันเอาค่ะ
ค่าเช่าเดือนแรกกับเดือนสุดท้ายและเงินมัดจำ
คุณต้องการอะไรอีกมั้ย
ผมมีคนต่อคิวอยู่หกคนสำหรับห้องนี้
มันจะขึ้นอยู่กับเงื่อนไขและการอ้างอิง
สายจากเจ้าหน้าที่พิเศษเอฟบีไอ จะทำให้ฉันขึ้นไปอยู่คิวแรกมั้ยคะ
- เป็นเพื่อนเหรอ - หัวหน้าน่ะ
คุณแชนนอน ฟังนะ ไม่ใช่ไม่ให้เกียรตินะ แต่ผมจะต้องขอหลักฐาน
คุณอยากพบเขาเมื่อไหร่ล่ะ
หมอเรียกมันว่า ภาวะบกพร่องทางการสื่อความชั่วขณะ
มันลดสมรรภาพในการรับรู้กาลเวลาที่ดำเนินไป
ฉะนั้นผมก็อาจคิดว่ามันผ่านไปหนึ่งวินาที ในเมื่อความเป็นจริงผ่านไปหลายนาที
ในที่สุด ผมก็จะเป็นอัมพาตไปทั้งตัว เหมือนกับผมตัวแข็งทื่อไปเลย
ผมไม่เคยได้ยินเรื่องนี้
เพราะที่ผ่านมามันมีแค่กรณีเดียว
เขาเคยได้ชื่อว่าเป็นมนุษย์ที่มีอายุยืนที่สุด
คุณกำลังบอกว่าอาการนี้เกิดขึ้น กับคนที่ใช้เจ้าของร่างหลายคนเท่านั้นเหรอ
ใช่ๆ ทฤษฎีเขาว่างั้น
กรณีแรกใช้เวลานานกว่าจะปรากฏ
ของผมเกิดขึ้นเร็วกว่าเยอะ
บอส ผมไม่เคยตั้งใจจะทำเสียภารกิจนะ
ผมคิดว่ายังมีเวลา
เราต้องหาทางออกได้สิ
- ฮัลโหล - เจ้าหน้าที่แมคมิลแลนเหรอ
แมคคลาเรนครับ
ครับๆ หัวหน้าโผล่มาอีกแล้ว และเขาต้องการพูดกับ "0115"
ผมเพิ่งจะโทรหาคุณ
เราจะไปเดี๋ยวนี้เลย
เขาเข้าไปในนั้นนานแล้ว
จะคุยเรื่องอะไรกันได้นะ
การที่เขาคุยกับหัวหน้าได้นั้นมันเหลือเชื่อ
เสร็จแล้ว
ว่าไง
เราคุยกันเรื่องที่เกิดขึ้นกับฉัน ฉันเข้าใจถูกแล้ว
ฉันเริ่มมีอาการบกพร่องทางการสื่อความเร็ว
คงเกิดจากที่ฉันไปเข้ากระบวนการถอนเอไอมา
- โอเค ฉันจะรักษาได้ยังไง - ไม่ต้องรักษาหรอก เธอรักษาไม่ได้
หัวหน้าต้องมีแผนแน่เลย
ใช่ มีอยู่แล้ว ทุกอย่างจะคลี่คลายเอง
แล้วนายจะยังทำภารกิจได้ใช่มั้ย
ไม่ได้ ฉันไม่ได้ทำภารกิจอีก
อาการของฉันจะเป็นหนักขึ้นในอัตราเร่ง
การชะงักกลางคันที่เคยเกิดขึ้นจะยิ่งแย่หนัก
อีกไม่นาน ฉันจะตัวแข็งเป็นชั่วโมง แล้วก็เป็นวัน
ฉันจะไร้ประโยชน์ต่อโปรแกรมนักเดินทาง
แล้วคุณคุยบ้าอะไรนานขนาดนั้น
ผมใช้เวลาครึ่งนึง พยายามบอกว่าไม่ใช่ความผิดของมัน
มันรู้สึกต้องรับผิดชอบ
- มันต้องรับผิดชอบ - ไม่มีประโยชน์ที่จะโยนความผิด
ฉันรู้มาตลอดว่าจะต้องตายเพราะเรื่องนี้
หัวหน้ากับฉันได้คิดแผนขึ้นมาอย่างนึง
ฉันมีชีวิตอยู่มานานพอแล้ว
เจ้าของร่างนี้ยังเด็กและแข็งแรงอยู่
หัวหน้าจะส่งนักเดินทางคนใหม่เข้ามาที่ร่างนี้
- ให้ตายสิ เทรฟ - ไม่เป็นไร ทุกคน มัน...
- ไม่ มันไม่โอเค ฉันอยากคุยกับมัน - นี่ หยุดนะ
มันไม่ควรที่จะเอาชีวิตไปได้
ฉันตกลงกับมันไปแล้ว ฟิลิป คุยจบแล้ว
เมื่อไหร่
ฉันมีเวลา 36 ชั่วโมงเพื่อจัดแจงธุระต่างๆ
ทุกคน นี่...
พระเจ้าช่วย เทรเวอร์
...เป็นข่าวดีนะ
พวกเราจะได้วิศวกรคนใหม่ จะมีคนดูแลทีม
สวัสดีครับ ผมขอคุยกับแซนดร้า เบลีย์ครับ
ขอโทษครับ แซนดร้า วิลสัน
ครับ ผมชื่อเดวิด เมลเลอร์
ผมเป็นนักสังคมสงเคราะห์ โทรมาแทนจิมน่ะครับ
คุณคงได้ข่าวจากทางโรงพยาบาลแล้วตอนนี้
เปล่า ผมไม่ได้โทรมาเรื่องค่าใช้จ่ายงานศพ
เรื่องนั้นมีคนดูแลหมดแล้ว
คุณยังมีชื่อเป็นญาติผู้ใกล้ชิด
ผมจึงอยากให้คุณรู้ว่าพิธีศพจะจัดขึ้นที่สวน
ตรงข้ามโบสถ์เซนต์ลูซี่ในสองวัน และเรา...
ครับ คือ...
ผมรับคำว่า "ขี้แพ้" ไม่ได้หรอกนะ
และบอกตามตรงนะครับ ผมคิดว่าจิมอยู่ห่างไกลจากคำนั้นที่สุด
ฉะนั้น... ไม่... ผมเข้าใจว่า ชีวิตคู่ของคุณมีอุปสรรค
จนถึงบั้นปลาย แต่จนลมหายใจสุดท้ายของเขา
จิมพูดถึงแต่เรื่องดีๆ เกี่ยวกับคุณ
และผมคิดว่าคุณพลาดที่จะได้รับรู้
ว่าเขาเป็นคนที่วิเศษแค่ไหน
และฟังนะ ถ้าคุณไม่สามารถปล่อยวาง...
อารมณ์ที่ผ่านมาเป็นสิบปีได้ แล้วแค่มาเคารพศพ
ผมคิดว่านั่น... นั่นมันน่าเศร้านะ
ฉะนั้นก็ ขอให้โชคดีนะครับ
โธ่เว้ย
(มาเจอฉันที่ฐานคืนนี้ได้มั้ย)
(เมื่อไหร่)
(ทุ่มนึง)
(ได้)
นี่ครับ
- ผมจะอีเมลเอกสารให้คุณนะ - ขอบคุณค่ะ
คุณ...
- อยากเห็นห้องมั้ย - อยากสิ
- สวยดีนะ - ใช่ ดูดีขึ้น
ต้องการคนช่วยย้ายของมั้ย
- เสนอความช่วยเหลือจริงเหรอ - ทำไมจะไม่จริงล่ะ
ฉันมีแค่ไม่กี่ลังเอง จริงๆ ฉันไม่อยากขนอะไรมามากนัก
ผมรู้ว่าคุณคิดถึงลูก
- อย่านะ - ผมเป็นหัวหน้าทีม คุณคุยได้...
อย่ามาใช้ความเป็นหัวหน้าทีมกับฉันเด็ดขาด
เราเลยขั้นนั้นมาไกลแล้ว
ก็ได้
- ถ้าคุณต้องการให้ผมช่วยเท่านี้... - คุณว่าไงนะ
นี่ไง ผมพูดถึง...
ฉันขอโทษนะ มัน...
เรื่องของเทรเวอร์ทั้งหมด มัน...
ผมเข้าใจ
ผมไปแล้ว
- ขอบคุณนะ... ที่เป็นคนอ้างอิงให้ - นี่แหละหัวหน้าทีม
ไร้สาระ
ฟังดูไม่ค่อยดีเลย
ไม่ใช่ปัญหาของฉันนะ
- นี่อะไร - มื้อเย็นไง
สำหรับใคร
เธอกับฉัน
ฟิลิปไปไหนล่ะ
ฉันขอความเป็นส่วนตัวไว้น่ะ
โอเค หัวใจฉันเต้นเป็นสองเท่า หน้าฉันก็แดงด้วย
ฉันจะไม่ตอบสนองทางร่างกายแบบอื่นนะ
ฉันแค่อยากให้เธอมากินมื้อเย็นกับฉัน
นี่ไม่ใช่การโหมโรงก่อนเหรอ
ไม่ใช่ แค่อาหารเย็นน่ะ เกรซ ฉันทำเฟรนช์ฟรายส์
เพราะเราก็กินอาหารเย็นกันได้เสมอ... ทีหลัง
ฉันไม่ได้พยายามจะเย้ายวนเธอนะ
ฉันแค่อยากใช้เวลาอยู่กับเธอ
เพื่อกล่าวคำลา
อะไรนะ
ดูเหมือนคุณเจอเรื่องหนักๆ มา
ที่จริงก็ใช่
คนที่ผมทำงานด้วยคนนึงเจอโรคที่รักษาไม่ได้
โอ้ ไม่นะ แย่จัง มะเร็งเหรอ
ความผิดปกติทางสมอง
ผมไม่รู้รายละเอียดทั้งหมด มันน่าเศร้าน่ะ
เขาอายุเท่าไหร่
ไม่แน่ใจว่าผมรู้รึเปล่า
บางครั้งเขาเหมือนเด็ก หลายครั้งเขา...
เอางี้นะ
คุยเรื่องของคุณดีกว่า
อ๋อ คือว่า เมื่อเช้าฉันไปซื้อของ มาทำอาหารเย็นมื้อนี้ ฮู้
- ซึ่งอร่อยมาก - ขอบคุณค่ะ
และฉันได้บอกคุณว่าฉันยื่นคำขอ
- สำหรับร้านอาหารของแพตเทอร์สันอีกร้าน - ใช่ สาธุ
อืมฮึ แต่ตอนนี้ฉันมาคิดดูว่า มันอาจจะไม่ล้นมือมาก
เพราะฉันใช้องค์ประกอบดีไซน์แบบเดิม ที่พวกเขาชอบได้บ้าง
สำหรับร้านที่ฉันกำลังจัดการอยู่ตอนนี้
สิ่งเดียวที่ใช้ไม่ได้ในพื้นที่ใหม่นี้คือแสง
แต่ฉันคิดว่าฉันสามารถ...
โทษนะ คุณไม่น่าสนใจเรื่องนี้หรอก
ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ
คุณเป็นเจ้าหน้าที่เอฟบีไอ แกรนท์
เทียบกันแล้ว โลกของฉันธรรมดามาก
แคท นี่คือชีวิต
ทุกอย่างที่ผมทำตอนผมไม่ได้อยู่กับคุณ
คือการรักษาสิ่งเหล่านั้นไว้
ถ้าไม่มีสิ่งเหล่านั้น สิ่งที่ผมทำก็ไร้ความหมาย
พอคุณพูดในมุมนั้น
วันของฉันน่าประทับใจเสียฉิบเลย
แป๊บนะคะ
ให้มันได้อย่างงี้สิน่า
ฉันดื่มไวน์ไปเยอะเลย
รู้มั้ย พอพูดถึงครอบครัวแพตเทอร์สันนะ
เขาเชิญเราไปขึ้นเรือลำใหม่ของเขา อาทิตย์หน้าล่ะ
เรือ แบบว่าในทะเลเหรอ
เรือก็แล่นในนั้นแหละ แกรนท์
เอาสิ คือผม...
ผมก็อยากเจอพวกเขานะ
คุณแนะนำครอบครัวแพตเทอร์สัน ให้ฉันรู้จัก... หลายปีแล้วนะ
อ๋อ พวกแพตเทอร์สันนี่เอง ผมนึกว่า...
ผมได้ยินคุณไม่ถนัด
ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่า เธอตกลงกับหัวหน้าไปแบบนั้น
ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่า หัวหน้าจะเสนอข้อตกลงแบบนั้นกับเธอด้วยซ้ำ
ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเธอคนไหนบ้ากว่ากันแล้ว
เธอนิ่งขนาดนี้ได้ยังไง
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันมีอาการแบบนี้
เมียฉันกับฉันเป็นสองคนแรก ที่ถ่ายโอนจิตได้สำเร็จ
คืองี้นะ การพยายามใช้โปรแกรมในช่วงแรก คือการใช้ผู้ชายหนึ่ง ผู้หญิงหนึ่ง
เขาแก่กว่าฉันสองสามปี ในร่างของเจ้าของร่างคนแรก
ครั้งที่สองอายุน้อยกว่าสองสามปี
และครั้งที่สาม ร่างของเราต่างกันเป็นสิบปี
แต่นั่นไม่สำคัญ
เราเป็นเนื้อคู่กัน
เลี้ยงลูกกันมาในช่วงชีวิตที่แยกกันสามช่วง
เขาเป็นทั้งชีวิตของฉัน
และจนกระทั่งตอนนี้
เขาเป็นคนที่บกพร่องทางการสื่อความ คนแรกและคนเดียว
ฉันจำได้ว่าหัวหน้าพยายามจะแก้ปัญหา
ใช่ งั้นเธอก็จำได้ว่าโรคนี้รักษาไม่ได้
ฉันเสียใจด้วยจริงๆ เทรเวอร์
มันถึงได้สมเหตุสมผลแล้ว ที่ให้หัวหน้าใช้เจ้าของร่างนี้
ฉันได้ดูคนที่ฉันรักหายตัวไปก่อนในช่วงสั้นๆ
จากนั้นก็เป็นชั่วโมง แล้วก็เป็นวัน
ครั้งหนึ่งที่เราได้อยู่ด้วยกัน
เขาขอที่จะได้เห็นแสงอาทิตย์เป็นครั้งสุดท้าย
ไม่แน่ใจว่าเธอจำได้มั้ย
แต่ก่อนที่น้ำแข็งจะปกคลุมโดมของเรามิด
มีอยู่หนึ่งส่วนที่ไม่ถูกปกคลุม
ซึ่งแสงอาทิตย์ยังลอดผ่านลงมาได้
โอ้ มันช่างสวยงามนัก
เขาไม่เคยกลับมาอีกเลยหลังจากนั้น
เธอรักเขา
เมื่อเราใช้เวลาทั้งชีวิตกับใครสักคน
มันกลับกลายเป็นสิ่งที่มากกว่านั้น
สรรหาคำมาบรรยายไม่ได้
แต่ก็ใช่ ฉันรักเขา
ช่วงเวลาเหล่านั้นที่เธอได้อยู่ด้วยกัน จนถึงช่วงสุดท้ายคงมีค่ามากนะ
ใช่ มีค่าจริงๆ
มีค่า
แล้วถ้าฉันต้องการช่วงเวลาเหล่านั้นบ้างล่ะ
ที่เธอทำแบบนี้ก็เป็นแค่การฉกตัวทุกคน ที่เธอรักในช่วงเวลานั้นๆ
ฉันอยากเล่าให้เธอฟัง เรื่องที่ฉันประสบมามากกว่า
ฉันพอใจ...
กับการตัดสินใจของฉัน
โอ้ มันเพิ่งเป็นอีกแล้ว
ใช่
มันก็จะเกิดขึ้นไปเรื่อยๆ นะ เกรซ
หวังว่าเธอเคารพการตัดสินใจของฉัน
ฉันแข่งกับสามช่วงชีวิตนั้นไม่ได้
แล้วเฟรนช์พรายส์นี่ล่ะ
อร่อยมากเลย
- สวัสดี - อ้อ สวัสดี เป็นผู้เช่าใหม่เหรอ
- คาร์ลี่ - เจสสิก้า
ทำอะไรน่ะ
ยินดีที่ได้รู้จักนะ
- นั่นใคร - เพื่อนบ้านใหม่น่ะ
สวัสดีค่ะ
โอเค เอาใหม่นะ
- เดวิด คุณพร้อมแล้ว - ไม่ ผมไม่เคยจะพร้อมเลย
อีกอย่าง ผมพูดในที่สาธารณะแย่มาก
ผมจะเหงื่อแตกและประหม่า
แล้วผมก็จะเริ่มพูดตะกุกตะกักแบบ...
คุณเพิ่งพูดต่อหน้าฉันโดยไม่ประหม่า แล้วมันก็ดีมากเลย
ใช่ คือผมพูดอะไรก็ได้ต่อหน้าคุณไง
โอเค งั้นตอนที่คุณกำลังพูด
ก็แค่สมมติว่าใครสักคนในนั้นเป็นฉัน
สมมติเหรอ คุณจะไม่ไปเหรอ
ฉันไม่รู้จักจิมด้วยซ้ำน่ะ
ใช่ เออ ใช่
ก็ได้ เอางี้นะ ถ้าคุณจะไม่ไป
ผมก็ทำไม่ได้
ไม่เป็นไร คนจะพูดในที่สาธารณะทำไมล่ะเนอะ
มันจำเป็นด้วยเหรอ มีทางอื่น...
ก็ได้ ฉันจะไป
งั้นก็แค่หาฉันในกลุ่มคน แล้วพูดสุนทรพจน์ให้ฉัน
ดีมั้ย
ขอบคุณ
เทรฟ
- เธอนั่งอยู่ตรงนั้นมานานแค่ไหนแล้ว - ทำยังกับเธอไม่รู้
เราทำงานของเธอให้เสร็จได้ เธอใกล้จะรักษาได้แล้ว
ไม่ใกล้มากพอ
เรามีเทคโนโลยีที่ล้ำยุค มากกว่าตอนนี้สองสามร้อยปี
- ฉันยังหมดปัญญาเลย - เพราะเธอไม่มีฉันไง
ฉันจำได้ว่าอ่านแผนการของเธอ ที่จะฝังเส้นประสาทย่อยเข้าไป
ซึ่งควรจะต้องลดอาการพวกนั้นลง
เราทำแบบนั้นไม่ได้เหรอ
นั่นเป็นแค่ฮาร์ดแวร์
การฝังจะใช้ได้ไม่ดี ถ้ามันคาดการณ์ไม่ได้ว่าจะมีอาการเมื่อไหร่
- และนั่นต้องใช้... - ซอฟต์แวร์ ซึ่งก็คือฉันไง
หัวหน้าปักใจแล้วว่า ไม่มีทางแก้ไขได้ในระยะยาว
ฉันรู้อยู่แล้วว่า มันมีประสิทธิภาพและข้อจำกัดยังไงบ้าง
เราถึงได้มาที่นี่ไง
หัวหน้าต้องการโปรแกรมเมอร์ คนที่จะให้ช่วยงาน
กี่ครั้งแล้วที่เธอแทบจะไม่รอดในศตววรษที่ 21
แต่เธอก็ยังรอดมาได้
เชื่อฉันสิ หัวหน้ายังเลื่อมใสเลย
ทำไมเธอคิดว่าจะหนีรอด จากการแหกกฎตั้งหลายข้อได้
- ฉันไม่เคยคิดถึงมันแบบนั้น - ก็ฉันฉลาดไง
อย่างน้อยก็หาประโยชน์จากเรื่องนั้น
เอาละ ทุกคน ฟังนะ
เรามีอะไรต้องทำหลายอย่าง ในเวลาน้อยกว่า 24 ชั่วโมง
นี่จะเป็นการโจมตีสามส่วน
ฟิลิปกับคาร์ลี่ เธอจะช่วยเทรเวอร์สร้างตัวฝัง
- ฉันจะ... - เดี๋ยว
หัวหน้าตัดสินใจไปแล้วนี่
แล้วถ้าเราพิสูจน์ได้ว่ามีทางเลือกอื่นล่ะ
ถูกต้อง เราเปลี่ยนใจมันซะ
เลิกทำเป็นไม่เห็นด้วยกับฉันซะที เสียเวลา
นี่คือตัวฝังเหรอ
ฉันเอาภาพวาดเดิมมาทำใหม่อย่างสุดฝีมือ
มันต่อไปที่สมองกลีบข้าง กับสมองส่วนเบซัลแกงเกลีย
ปล่อยกลุ่มสัญญาณไฟฟ้า
กับสารประกอบสังเคราะห์ ที่จะดึงให้ฉันออกจากภวังค์
- ต่อไปที่สมองกลีบข้างเหรอ - ถึงคิวเธอเข้ามาแล้ว
การผ่าตัดสมองมีความเสี่ยงมาก
จะเกิดอะไรได้อีกล่ะ ไม่งั้นเขาก็ถูกสวมร่างแล้วก็ตายอยู่ดี
- คุณทำอะไร - ส่วนที่ยากไง
ทุกครั้งที่เทรเวอร์เกิดอาการค้าง
เราจะบันทึกเวลาที่มันเกิดขึ้น...
(เวลา)
เขานิ่งไปนานแค่ไหน...
(ระยะเวลา)
...และนานแค่ไหนในแต่ละช่วง
(ช่วงเวลา)
- ช่วงเวลาที่ค้างนี้เกิดขึ้นสม่ำเสมอเหรอ - ไม่อยู่แล้ว
ทันทีที่ฉันติดตั้งข้อมูลเสร็จ
ฉันต้องให้อิลซ่าจำลองเหตุการณ์ที่มากพอ เพื่อสร้างอัลกอริทึมที่คาดการณ์แบบแฟร็กทัล
เพราะว่าช่วงเวลาที่จิตหลุดไปไม่สมมาตรกัน
คุณรู้นะว่าถ้าคุณนำอิลซ่าเข้ามาทำเรื่องนี้...
ฉันจะพึ่งมันเลยล่ะ
ในระหว่างนี้ บันทึกอาการค้าง สร้างอุปกรณ์ ฉันหาข้อมูล
ลุกออกไป
โอเค ดูเหมือนเราไม่ได้นอนกันแล้ว
(แกรนท์)
ชื่อ "เบรนท์" กับ "เจสสิก้า มัวร์" มีความหมายอะไรกับเธอมั้ย
ทำไมเหรอ
ฉันแค่รู้สึกเหมือนจะโดนดึง เข้าไปมีส่วนกับอะไรบางอย่าง
- ฉันไม่มีอะไร - เธอหมายถึงเธอบอกฉันไม่ได้
รู้มั้ยสมองของมนุษย์ไม่มีความจุความทรงจำ
ที่ดูเหมือนเราทุกคนคิดว่ามี
โทษที
ไม่เป็นไร
ปล่อยนะ
อะไร มีเรื่องอะไรเหรอ
นานแค่ไหน
สิบสองวินาที
นี่มันช่าง...
แปลก
สิบสี่นาทีกับห้าวินาที
เร็วเข้า ไอ้ชั่วช้าสารเลว
ไม่มีงานให้เธอต้องทำแล้วนะ
เข้าใจแล้ว
นายเว้นไปช่วงที่กำลังอธิบายตัวแปลง
ฉันก็เลยพยายามจะเติมช่องว่าง
แบบนี้ใช้ได้มั้ย
ตราบใดที่มันทำจากวัสดุเดียวกันกับตัวหุ้ม
เข้าใจ
สองนาที ห้าสิบสองวินาที
โอเค เร็วเลย วัสดุอะไร สายไฟขนาดเท่าไหร่
สแตนเลสเครื่องมือแพทย์ 0.0...
สามสาม
ฉันค้างไปสองชั่วโมงกว่าเหรอ
ใช่ แค่ส่วนหนึ่งของกระบวนการน่ะ เทรฟ จะเข้าใกล้ความจริงแล้ว
ดูดีนะ
เอาละ ตัวอย่างนี่น่าจะมากพอแล้ว
เอาไปให้อิลซ่ากันเลย
- ขอบคุณนะ ผมรู้ว่าดึกแล้ว - ยังไงผมก็ยังไม่นอน
ครั้งนี้ผมขออยู่ด้วยจะได้มั้ย
- ไม่ได้ ไปไกลๆ เลย - แต่เราขอบคุณจริงๆ
สวัสดีตอนเย็น อิลซ่า
ฉันมีงานที่น่าสนใจมากที่อยากให้คุณช่วย
สวัสดีตอนเย็น เกรซ ฉันชักอยากรู้เรื่องโปรเจกต์ของคุณจังเลย
ฉันเองคงทำไม่ได้ดีกว่านี้หรอก
ให้มันใช้ได้ก็พอ
ความจริงก็คือฉันยังไม่ได้ตัดสินใจว่าอยากทำนะ
คือฉันเริ่มมาคิดว่าฉันได้โกงความตายมานานมาก
อาจจะถึงเวลาปล่อยให้มันเป็นไปแล้ว
ขอร้องอย่าพูดอย่างนั้น
ฉันสมควรต้องตายนะ ฟิลิป
นายรู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ
การตายของฉันจะเข้าไปอยู่ ในการอัปเดตล่าสุดของนาย
เอาจริงนะ ฉันไม่รู้
ฉันเห็นเส้นเวลามากมาย บางเส้นนายตาย บางเส้นนายไม่ตาย
มันไม่ได้เกิดขึ้นตลอดเวลาอย่างที่เห็น
อย่างน้อยก็ยังไม่เกิด
- นายอยู่แบบนี้ไม่ได้ - ใช่ มันประหลาดน่ะ
- ยาไม่ช่วยเหรอ - ฉันเลิกกินไปแล้ว
ท้ายที่สุดแล้ว ฉันอยากประหลาดใจเหมือนคนอื่นๆ
ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป
เพื่อน นายต้องมุ่งต่อไปที่เรื่องนี้และ...
เขาค้างอีกแล้ว
อาจจะพักนึง
เธอควรไปพักผ่อนบ้าง
ฉันไหวอยู่
ก็ได้
ไม่ ไม่เป็นไร
ตอนนี้เธอก็แค่ต้องดูแลตัวเอง เข้าใจมั้ย
เอาใหม่ จากอนุกรมที่แล้ว
เหตุการณ์ที่แปรผันเจ็ดหมื่นเหตุการณ์ต่อไป ก็สิ้นสุดลงในจุดเดิมๆ
เอาใหม่
การดำเนินตามวิธีการนี้ต่อไปจะส่งผลที่ล้มเหลว
ทำไมคุณใช้เวลานานจังวะ แล้วทำไมเสียงไม่เหมือนเดิม
ผมกำลังใช้กระบวนการเสียงของอิลซ่าในการพูด
อ้อ โอเค
งั้นฉันจะไม่ใส่ใจเรื่องที่คุณมีโอกาสมากมาย
ที่จะคุยกับฉัน แต่ไม่คุย
ถึงแม้คุณรู้ว่าจะทำให้ฉันคลั่งก็ตาม
ผมได้พยายามกับหลายฝ่าย เพื่อลดการติดต่อกับอิลซ่า
เพราะสติปัญญาของคุณกำลังหดลงไง
ไม่แปลกใจที่เทสเลียรีบเปิดประตูให้เราเชียว
ฟังนะ เราต้องการให้คุณช่วย
การแก้ไขแบบถาวรคำนวณได้ยาก
แม้จะใช้ความสามารถของผม
เพราะกฎข้อที่สองของเทอร์โมไดนามิกส์
- เอนโทรปี - ถูกต้อง 3468
ผมได้บอกข้อมูลนี้แก่ 0115 ไปแล้ว
หัวหน้า ผมรู้ว่าสิ่งที่เรากำลังขอ ไม่ใช่การแก้ปัญหาที่ถาวร
แต่ไม่มีชีวิตมนุษย์คนไหนถาวร
ให้เวลาเขาบ้างเถอะ
ผมกับ 0115 ได้ตกลงกันไว้แล้ว
ในแบบที่เขาจะไม่ทรมาน หากแต่ยังจะเอื้อต่อแผนการใหญ่ด้วย
คุณไม่สมควรที่จะพิจารณาทางเลือกนั้นได้
ข้อเสนอมาจากเขา ไม่ใช่ผม
ฉันไม่สนหรอก
คุณส่งวิศวกรคนใหม่มาให้ทีม
และหวังให้เขาทำงานในระดับเดิมไม่ได้หรอกนะ
ผมได้ทำแบบนั้นมาหลายครั้งแล้ว
แต่เทรเวอร์เป็นคนพิเศษ คุณจะต้องเชื่อในสิ่งที่เราพูดสิ
คุณพยายามช่วยชีวิตเขาด้วยเหตุผลทางอารมณ์
ฉันได้ช่วยชีวิตคุณ ด้วยเหตุผลทางอารมณ์ คิดดูสักนิดสิ
ผมต้องเคารพการตัดสินใจของ 0115 ที่จะรับการสวมร่าง
หัวหน้า เทรเวอร์ต้องการทำแบบนี้
เขาได้แสดงอาการลังเลกับอีกทางเลือก ณ ฐานปฏิบัติการของคุณ
เมื่อหกนาที สิบสองวินาทีที่แล้ว
อะไรนะ ไม่
- ยินดีที่ได้พบคุณ - เดี๋ยว ไม่นะ แต่มนุษย์ก็ลังเลอยู่แล้ว
โอ๊ย เลิกทำหน้าสะพรึงเถอะ
หัวหน้าโง่ซะไม่มีเลย
เราได้สิ่งที่เราต้องการแล้ว
เป็นไง
หัวหน้าเลือกที่จะเคารพข้อตกลง ที่ทำกับเทรเวอร์ไว้แต่ทีแรก
- ก็แค่นั้นน่ะเหรอ - ไม่หรอก
เกรซจัดการเอาสิ่งที่ต้องการมาได้ ก่อนที่หัวหน้าจะแสดงตัว
ปิดโทรศัพท์แล้วดึงแบตออกซะ
อยากเจอเทรเวอร์อีกรึเปล่าล่ะ
และปิดคอมของคุณด้วย ยังไงเราก็จะทำเรื่องนี้
หวัดดี มาร์ซ ผมอยู่ที่พิธีแล้ว
ผมได้ส่งที่อยู่ให้คุณ เอ่อ...
คนเริ่มจะมากันแล้วล่ะ แล้วก็...
ผมรู้ว่ายังเร็วอยู่ แต่ผมแค่ ผมอยากรู้ว่าคุณอยู่ไหน
นี่เดวิดนะ
ค่อยๆ
นี่ ค่อยๆ
- คุณรู้สึกยังไง - ผมเหนื่อย
- เกิดอะไรขึ้น - กระบวนการสำเร็จ
เธอปิดกล้องเหรอ
อ๋อ ไม่ให้หัวหน้าเห็นสินะ
เราเปลี่ยนใจเขาไม่ได้
งั้นผมก็ไม่เข้าใจ
ยังไงเราก็ลงมืออยู่ดี
โดยไม่ถามฉันเหรอ
ก็จิตนายหลุดไป
แต่มันเป็นการตัดสินใจของฉัน ฉันสบายใจแบบนั้น
ตอนนี้ฉันได้ทำผิดแผนการที่ตั้งใจไว้กับหัวหน้า
พวกเธอลบล้างสิ่งที่ควรจะเป็น การสร้างผลงานครั้งสุดท้ายของฉัน
- เราไม่อยากเสียนายไป - ผมตัดสินใจเอง
ไม่ใช่หน้าที่คุณตัดสินใจ
เหมือนวันที่เธอพาเกรซ เดย์เข้าป่า แล้วพยายามช่วยชีวิตเธอ
ไม่ให้ถูกสวมร่างน่ะเหรอ
อย่าทำตัวเป็นคนดีนักเลย
- เธอทำอะไรน่ะ - ทำตามที่ฉันสัญญาไว้
- เทรเวอร์ - อย่า
- ไม่เอาน่า เพื่อน - หยุดนะ
ฉันจะไม่หนี
มันยังเอาร่างนี้ไปได้ตามที่เราตกลงกัน
เราอาจจะเปลี่ยนใจเขาได้ในที่สุด
หรือสิ่งนี้อาจจะอะลุ้มอล่วยให้เจ้าของร่าง
มันอาจจะไม่เป็นผลดีต่อใครอีกแล้ว
เทรเวอร์ เธอ...
โอเค
นั่นกฎข้อห้า
สวัสดี
นี่เป็นอะไรที่ปุบปับจริงๆ
และฉันก็รู้ว่าเราเพิ่งเจอกันเมื่อวาน
แต่... ถ้าพอจะช่วยได้บ้าง
ฉันอยากให้รู้ว่าเธอไม่โดดเดี่ยวนะ
อ้อ ขอบคุณ
ถ้าเธอมาเคาะห้องฉันไม่ได้
แค่ตะโกนออกมา ฉันจะได้ยินเธอและมาจัดการให้ได้
เธอเข้าใจที่ฉันกำลังพูดมั้ย
ขอบคุณในคำกล่าวที่กินใจครับ บาทหลวง
สวัสดีครับ ผมเดวิด
ขอบคุณทุกคนที่มาร่วมพิธี
พวกคุณส่วนใหญ่รู้จักผม แต่สำหรับคนที่ไม่รู้จัก สวัสดี ผมเดวิดนะ
ซึ่งผมเพิ่งพูดไป
พ่อผมเสียตอนผมอายุ 16
เป็นอุบัติเหตุทางรถยนต์
ผมจำได้ว่าตำรวจมาที่บ้านตอนกลับจากโรงเรียน
กำลังพยายามเล่าเหตุการณ์ให้แม่ฟัง
แต่แม่ไม่เชื่อพวกตำรวจ ซึ่งเป็นเรื่องแปลก ผมรู้
แต่แม่หลอกตัวเองว่าพ่อยังมีชีวิตอยู่
และเดี๋ยวสุดท้ายก็จะกลับบ้าน
เพราะพ่อผมไม่ได้วางแผนที่จะตาย เขา...
เขาทิ้งหนี้ไว้มากเกินกว่าแม่จะรับไหว
ฉะนั้นเมื่อพวกเขามายึดบ้าน ซึ่งใช้เวลาไม่นาน
แม่ไม่ยอมไป
และผมก็ได้มองดูเขาลากแม่ออกไป
ตอนนั้นผมซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ที่ถนนฝั่งตรงข้าม
เพราะผมคิดว่าเขาจะเอาตัวผมออกไปด้วย
ผมรู้ว่าผมพูดแต่เรื่องของตัวเอง
แต่ที่เล่ามาทั้งหมดนี้ก็เพราะ...
เพราะนั่นเป็นวันเดียวกันกับวันที่ผมเจอจิม
จิม เพื่อนที่รักของผม ที่เห็นผมในวัย 16
ในย่านที่พวกเรารู้กันว่า ไม่น่าอยู่เป็นพิเศษ และพูดว่า...
"เด็กอย่างเธอมาทำอะไรในที่แบบนี้วะเนี่ย"
และเขาพูดถูก ผมไม่สมควรอยู่ที่นั่น ไม่มีใครสมควรเลยจริงๆ
ทุกคนสมควรได้อยู่กับคนที่ใส่ใจ
จิมเป็นบุคคลหนึ่งในจำพวกนั้น
เขารีบลากผมไปที่สังคมสงเคราะห์แล้วพูดว่า
"เด็กคนนี้ไม่สมควรอยู่กับพวกเรา"
แต่เรื่องไม่ได้จบเท่านั้น
เขาให้ผมสัญญาว่าต้องไปเยี่ยมเขา
เชื่อผมมั้ย ความย้อนแย้งกันที่ผม ต้องไปเยี่ยมผู้ชายข้างถนนคนนึง
เพื่อไม่ให้ผมมีจุดจบที่ข้างถนนแน่ๆ มันไม่เคยเลือนลางไปจากใจเลย
ผมก็ยังเดินทางเข้าเมือง
เพื่อหานักดนตรีแก่ๆ
ติดเหล้า สิ้นเนื้อประดาตัวคนนึง
และเยี่ยมเยียนเขาทุกวันเว้นวัน
เพราะผมอยากเป็นเหมือนจิม
ใครไม่อยากเป็นล่ะ
ใครจะไม่อยากมองโลกแง่บวกแบบนั้นอยู่ตลอดล่ะ
ห่วงใยผู้อื่นแบบนั้น
คือว่าใคร... ใครจะไม่อยาก
ไปแลกเอาความรู้สึกในวันที่ดีที่สุดของเขา เอาสิ่งที่จิมน่าจะต้องรู้สึกอยู่ตลอดเวลา
เขาเป็นพลัง
เขาบอกว่าเขาไม่เคยมีวันที่แย่
เขาทำทุกวันให้เหมือนเป็นพรประเสริฐ
เขาปฏิบัติกับทุกคน เหมือนพวกเขาเป็นสิ่งประเสริฐ
จิมเป็นลูกค้าคนแรกของผม
แต่จะว่าไป ผมเป็นลูกค้าเขาต่างหาก และ...
เขาได้ให้ผมมากกว่าที่ผมจะสามารถตอบแทนได้
ไปจนวันที่เขาเสีย
ผมคิดถึงเขาแล้วล่ะ
เฮ้ เบิร์ตนะ ยินดีที่ได้พบคุณ
ผมไม่คิดว่าจะได้เจอคุณที่นี่นะ คุณนายวิลสัน
ฉันก็ไม่คิด
สวยจัง
เป็นความคิดที่ดีนะ
สถานที่นี้หวนเอาความทรงจำมากมาย กลับคืนมาใช่มั้ยล่ะ
มันก็อาจเป็นเพราะผมกำลังมองที่ทะเล แต่...
จำตอนที่ผมแขนหักเพราะเล่นเซิร์ฟ
แล้วคุณต้องเปลี่ยนยางรถเองได้มั้ย
ใช่ รถจี๊ปคันเก่าของฉัน
- ฉันรักรถคันนั้น - ใช่แล้ว
คิดถึงอะไรอีก
- ตายจริง ผมอดไม่ได้ที่คิดถึง... - อะไร
งานปาร์ตี้คริสต์มาสงานแรกของผม ที่จัดที่สำนักงาน
และผมก็แอบพาคุณไปที่สนามยิงปืน
คุณเกิดอารมณ์ขึ้นมาอย่างประหลาด จากการยิงปืนเป็นครั้งแรก
คุณเคยพูดเรื่องนั้นมาก่อนแล้ว
ฉันพูดถึงสถานที่แห่งนี้
มันงดงาม คุณอยากให้ผมพูดอะไรล่ะ
เราเจอกันที่นี่ แกรนท์
- เป็นวันเกิดอายุ 25 ของฉัน - ใช่ เป็นวันของเดือนสิงหาคมที่แจ่มใส
มันมืดครึ้มเหมือนวันนี้ แต่พูดต่อเถอะ
- คุณทำอะไร - ฉันกำลังรอใครอยู่
- ผมไม่รู้ว่านี่มันเรื่องอะไร - ตอนนั้นกี่โมง
ขอโทษที่ผมจำทุกรายละเอียดไม่ได้...
มันคือบ่ายสามโมงตรง
คุณเดินเข้ามาหาฉันจากตรงโน้น ฉันกำลังรอจอห์นอยู่
เขาเป็นคู่หมั้นของฉัน
- เขามาสายไปหนึ่งชั่วโมง และฉันก็โกรธมาก - แคท
คุณเริ่มเปิดฉากคุย ซึ่งเลยเถิดไปเป็นอาหารมื้อเย็น
และเลยเถิดไปเป็นตลอดทั้งคืนนั้น
คุณจำคำแรกที่พูดกับฉันได้มั้ย
ว่าฉันไม่ควรแต่งงานกับผู้ชาย
ที่เบี้ยวผู้หญิงที่สวยเช่นนี้ในวันเกิดของเธอ
ในชั่วขณะนั้น
ณ จุดที่เรากำลังยืนอยู่ตรงนี้เลย
ฉันคิดว่าฉันได้เจอผู้ชายคนที่จะใช้ชีวิตที่เหลือด้วย
- แน่นอน ผมจำเรื่องพวกนั้นได้อยู่แล้ว - ไม่ ฉันไม่คิดว่าคุณจำได้
คุณไม่ใช่ผู้ชายคนนั้น
แคท...
คำบรรยายโดย จริยา จริยวิชัย