NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ODCINEK 309
Uciekajcie!
Londyńskie służby ratunkowe są w stanie gotowości
po dzisiejszym katastrofalnym wybuchu w mieście.
Na nagraniu jednego ze świadków widać grzyba atomowego.
Wywołany przez niego ogromny pożar wciąż trawi centrum Londynu.
Dokładnie to widziałem.
- Ale tutaj. - Co jest nieprawdą.
Docierają do nas informacje
o kolejnej eksplozji, tym razem w Szanghaju.
DRUGI ATAK?
To wygląda na ten sam rodzaj eksplozji.
Widać grzyba atomowego. Nie znamy szczegółów.
- O Boże. - Nie wiemy,
kiedy dokładnie nastąpił wybuch, ale wierzymy…
- Kolejny. - Gdzie?
Wybuch w Szanghaju.
…od kogoś, kto widział wybuch.
Tu David Mailer. Zostaw wiadomość.
To ja. Nie ma cię w domu, a już po szóstej.
Zaraz zacznę robić kolację, więc ostrzegam.
Zadzwoń. Pa.
Cholera.
Halo?
Skąd mamy to nagranie?
W Szanghaju byli podróżnicy.
Transmitowali misję do swojego historyka.
Oba wybuchy dzieliła dokładnie godzina.
Wysłali to.
- To urządzenie Rothskiego? - 22 lata przed swoim powstaniem.
- Czyli to Frakcja. - Jest jeszcze coś.
Philip widział wybuch tutaj.
Tutaj? Jak?
Wizja z innej linii czasowej.
- O tej samej porze, co ten w Londynie. - Co to znaczy?
Philip widział wybuchy w innej kolejności.
Do następnego dojdzie o pełnej godzinie.
Frakcja ukradła tyle uranu, że starczy im na pięć bomb.
- Jedna musi być tutaj. - Dokąd idziesz?
Do pracy. Trzeba ostrzec ludzi.
HISTORYCZNY CZAS EKSPLOZJI: 19.00.
Marcy, potrzebujemy cię w bazie.
Marcy?
Jestem. Przyjadę, gdy tylko będę mogła.
David?
Halo? Jestem w środku!
David, słyszysz mnie?
Marcy?
Tak, jestem tu.
Boże, słyszę cię w mojej głowie.
To znaczy, że umieram?
Absolutnie nie.
Jesteś ranny?
Chcę powiedzieć, że tak, ale to powinno bardziej boleć.
Oberwałem tyle razy.
Ciężko powiedzieć, tu jest tyle krwi. Ale nie cała jest moja.
Co to znaczy?
Trzymałem torebki z krwią.
To archiwum.
Tak, archiwum. Właśnie tak nazwała to…
ta zabita kobieta, która tu leży.
Zanim dostała w głowę.
Otworzysz drzwi, żebyśmy mogli wrócić do domu?
Tu jest potwornie zimno
i to na pewno koszmar…
Więc jeśli wrócę do łóżka…
Nie umierasz ani nie śnisz.
Chcę ci wierzyć, ale…
Ale w bluzie widzę dziury po kulach…
Mam ją na sobie.
Jedyne, co mi przychodzi do głowy, to…
jestem zombie.
Żyjesz, ponieważ te torebki z krwią
były pełne nanitów.
To one uleczyły rany po kulach, rozumiesz?
A słyszysz mnie, ponieważ wszczepiłam ci komunikator.
Wszczepiłaś?
Tu za twoim uchem.
Co? Kiedy? Czemu?
Na wypadek takiej sytuacji.
Podsłuchiwałaś mnie?
Tak.
Słyszysz moje myśli?
Nie, przestań mówić.
Co tak właściwie słyszałaś?
Zapomnij o tym na chwilę.
Wyciągniemy cię stamtąd.
Chciałem otworzyć te drzwi, ale…
dookoła nich widać lasery.
Nie dotykaj promieni!
Akurat to jest dla mnie jasne.
Nie ruszaj się i zachowaj spokój. Dzwonię po mój zespół.
Przez chwilę nie będziesz mnie słyszał. Ale bądź cierpliwy.
Zanim się rozłączysz,
powinnaś o czymś wiedzieć.
Jest tu wielkie metalowe pudło…
i nie było go tu wcześniej.
Co?
Co jest, kurwa?
PROTOKÓŁ NUMER 3 NIE RATUJ ŻYCIA, NIE ODBIERAJ ŻYCIA
Jeśli Frakcja atakuje archiwa, czemu dyrektor nie dał nam tej misji?
Może jedziesz za szybko i posłaniec nas nie dogoni.
Philip, co ze światłami?
Macie wolne do First Avenue.
Mogłem to zrobić też z vana, przy was.
Ktoś musi zostać poza zasięgiem wybuchu.
Podróżnicy muszą się o wszystkim dowiedzieć,
jeśli nie rozbroimy bomby na czas.
MacLaren, miałeś tu przyjechać.
- Znaleźliśmy bombę. - Gdzie?
Stare wesołe miasteczko, ewakuuj je.
Dobrze. Gdzie jesteś?
Właśnie tam jadę.
- Mój zespół również. - Znasz adres?
- Ewakuuj… - Który to budynek?
Stara wrotkarnia przy Wallace. Widzimy się na miejscu.
Co on tam robi? Jest cały?
Zadajesz trudne pytania.
- David! - Nie słyszy cię przez drzwi.
W środku nie ma zasięgu.
To jak z nim rozmawiasz?
Wszczepiłam mu komunikator.
Zaraz po porwaniu. Bałam się o niego…
- Nie wiedział o nim. - To nic nie zmienia.
Przynajmniej to wykorzystajmy.
Połączysz go z całym zespołem?
Tak.
- Philip, słyszysz? - Głośno i wyraźnie.
- David, to znowu ja. - Marce.
Myślałem o różnych intymnych rzeczach, jakie robiłem…
Zespół tu jest i chcą z tobą porozmawiać.
Musisz się z nimi połączyć.
Jak to zrobić?
Przyciśnij punkt za lewym uchem, tuż obok szczęki.
To zgrubienie? Chryste, myślałem, że to guz.
Mówiłaś, że to cysta!
To komunikator, używają go specjalnie oddziały FBI.
Naciśnij go delikatnie trzy razy i przytrzymaj, aż zapika.
- Dobra. - David?
Agent MacLaren?
Musimy działać.
Słuchaj uważnie i rób dokładnie to, co powiemy.
Zaraz usłyszysz Trevora. Powie ci, co robić.
David, opisz mi pudło, o którym mówiłeś Marcy.
Dobrze, stoi na środku pomieszczenia.
To wielkie stalowe pudło z takim…
Z takim…
Próbuję opisać górę. Trochę przypomina właz.
Ma wymiary 30 na 60 na 90 centymetrów?
Niemal dokładnie.
Takie jak urządzenie Rothskiego.
- Może uda mi się go poprowadzić. - O czym mowa?
Nie powiedziałaś mu?
To pudło to obudowa bomby atomowej.
Jeśli wejdziemy do archiwum, wybuchnie,
więc musisz ją rozbroić od środka.
Muszę co?
Musisz rozbroić bombę. Wiem, że to trudne zadanie.
Trudne zadanie?
Ja chciałem tylko schudnąć,
nauczyć się strzelać i bić!
- To o wiele za… - David.
Mówiłeś agentowi Callahanowi, że chcesz zmężnieć.
Czas ucieka, a mamy tylko ciebie.
Najwyższy czas, żebyś, kurwa, zmężniał.
Zostawili cię tam, bo mieli cię za martwego.
Mamy ogromne szczęście, David.
Szczęście?
Możesz uratować wielu ludzi, ale czas ucieka.
Dobra.
Jeśli to prawda, to musisz uciekać.
Błagam, biegnij jak najdalej stąd.
Nikt cię tu nie zostawi.
Ja cię tu nie zostawię.
David, mówi Philip.
Tak żebyś wiedział,
nawet jeśli zaczną teraz uciekać, to i tak nie zdążą.
Dobra, mów.
Jeśli mamy rację, pokrywa się otwiera, więc jedna strona będzie przykręcona.
Z jednej strony są dwie śruby.
Możesz wykorzystać coś jako śrubokręt?
Nic nie widzę.
Przeszukaj pokój.
Kawałek metalu, może jedna z półek.
Musiałbym je rozebrać.
Mówię wam…
Nic tu nie ma.
A przy zwłokach?
Przepraszam.
- Mam nóż! - Zuch chłopak!
Odkręć pierwszą śrubę. Nie naciskaj skrzyni.
Mów, jak skończysz.
Dobra.
Działa.
Macie towarzystwo.
Ktoś jest w środku. Mówimy mu, co robić.
- Ktoś od was? - Jej chłopak.
Obie śruby zdjęte.
Szalejesz, stary.
Czas na pokrywę. Podnieś ją i powiedz, co widzisz.
Jakiś wielki kawał blachy.
To osłona, możesz ją po prostu podnieść.
Co z nią zrobić?
Odłóż ją delikatnie
i opisz, co widzisz. Od prawej do lewej.
Czas nas goni.
Widzę prostokątne pudło z jakimiś…
elektronicznymi dynksami.
Są też dwa cylindry po obu stronach czegoś, co wygląda jak
wielka kula.
Nie ruszaj, to materiał jądrowy.
- Dobrze wiedzieć. - No to lecimy.
Widzisz kabelki wychodzące z tych dynksów?
Łączą się z detonatorem, ale mają też czujnik.
Zrobisz w nim zwarcie.
Mamy 60 sekund.
Jezu Chryste.
Trevor.
Za tymi kablami będzie uziemienie.
Zielone albo żółto-zielone.
45 sekund.
Wszystkie kable są czarne!
To nie problem.
Znajdź najcieńszy, łączy się…
30 sekund.
…z obudową.
Przetnij go.
Mam krew w oczach.
To najcieńszy kabel podłączony do obudowy.
Dobra, jasne.
- Piętnaście. - Chyba go mam.
Super, przetnij go.
- Słyszeliście to? - David, weź rdzeń w obie ręce,
mocno pociągnij i rzuć na podłogę, już!
Udało mi się?
Tak.
Bomba rozbrojona.
I to tyle?
Mogę już wyjść?
Tak, misja zakończona.
Bomba jest nieaktywna, więc laser powinien się wyłączyć.
Po obu stronach drzwi jest zamek biometryczny.
Widzę, chyba wiem, co robić.
Mój Boże.
To tylko tak źle wygląda.
- Przepraszam. - Nie.
David, świetna robota.
Lepsza niż mogliśmy sobie wyobrażać.
To małe oparzenie. Nieźle się rozgrzał.
Zbadamy cię.
- Zabieram go do bazy. - Może szpital…
Dyrektor musi go widzieć, żeby przysłał zespół D.
- Potrzebujemy ich. - Dobrze.
Idź z nimi. Przypilnuję archiwum, aż przyjdzie pomoc.
Gdyby Frakcja czegoś próbowała.
Zaraz, o czym nie wiem?
Gdy David złapał rdzeń,
wystawił się na śmiertelne promieniowanie.
Wkrótce jego organy zaczną się rozpuszczać.
Macie zaawansowaną technologię.
Możliwe, że dyrektor wyśle pomoc.
Musisz powiedzieć agentowi dowodzącemu,
że Frakcja atakuje archiwa
i że kolejne znajduje się w Rosji.
Już nie, szefie.
W Moskwie właśnie wybuchła kolejna bomba.
Tylko nasze archiwum przetrwało.
To już trzeci wybuch jądrowy w ciągu kilku godzin,
a władze wciąż nie wiedzą, kto stoi za…
JAKĄ MASZ MISJĘ?
Misję?
Nie wiem, za kogo mnie, kurwa, macie,
ale nie gram w waszą grę.
Kurwa!
Uderzyłeś policjanta, dupku.
JAKĄ MASZ GRUPĘ KRWI?
To jest takie ważne dla przyszłości?
Odkąd się pojawiła, Frakcja niszczy dane historyczne,
żeby oślepić dyrektora.
Tak z tym walczymy.
Krew?
Nanity umieszczone we krwi
zapisują i przechowują informacje w uśpionych genach w DNA.
W małej ilości krwi można zapisać ogromne ilości danych.
Ile?
Praktycznie wszystkie cyfrowe dane z XXI wieku.
Te, które są nam przydatne.
Kamery uliczne, filmy z komórek, rozmowy telefoniczne.
Jak trafiają do przyszłości?
Genetycznie przepisaną krew przetacza się
znanym przodkom osób, które przeżyły do naszych czasów.
Czemu nagle odpowiadasz na moje pytania?
Bo musisz uwierzyć, że jesteśmy po tej samej stronie.
3468? Jestem 6117. Mamy zabezpieczyć teren.
Rdzeń jest z tyłu. Ocalicie archiwum?
To zależy, czy krew została skażona. Takie nanity są podatne na promieniowanie.
Bałem się, że to powiesz.
Trzeba je zastąpić typem wojskowym.
Róbcie swoje.
KIEDY OSTATNIO WIDZIAŁEŚ CARLY?
O CZYM ROZMAWIALIŚCIE?
Dokąd idziesz?
Przebiorę się i pojadę do bazy.
Chyba do biura.
Musimy złożyć raport.
Może napiszesz szkic?
- To wasza batjaskinia? - Kryjówka, bez Batmana.
Tam pewnie macie windę na inne poziomy.
- To łazienka, nie ma innych poziomów. - Połóż się tutaj.
O ja pier…
Poparzyłem się gorzej, niż myślałem.
Jest źle, ale będzie jeszcze gorzej.
To pomoże na ból.
Nie żartowałaś.
Co to jest?
To tajne.
Szkoda.
Próbowaliście tego?
Aleście poważni.
Martwimy się.
Może jednak powinienem jechać do szpitala.
Nie, musisz być tutaj.
Rozbierzmy cię.
Zwykle lubię, gdy to mówi.
- Lubię tę bluzę. - Niech robi swoje.
Też jesteś lekarzem FBI?
Taktykiem.
Nie wiem, co to znaczy.
Gdzie oni są?
Pewnie przygotowują sprzęt. Wkrótce tu będą.
Wiesz, że już by tu byli.
Marce, nie szkodzi.
Czy to ważne?
Powstrzymaliśmy wybuch jądrowy.
Przydałby się jakiś tort i wiwaty.
Najpierw cię obmyjemy i odpoczniesz.
Zdejmujemy bluzę.
Nie dotykaj.
O mój Boże.
- To nie moja krew. - To czyja…
Wiesz co? Nieważne.
Cieszę się, że cię widzę, ale muszę tam wracać.
Odwołali ewakuację.
Wiem, znaleźliśmy bombę.
Oczywiście.
Weź, co potrzebujesz, przebierz się i wyjdź.
Nie chcę cię tutaj.
- Co? - Nie udawaj, że nie słyszysz.
Robisz taką aferę, bo o czymś zapomniałem?
Nie „o czymś”.
- Pogadamy, gdy będę w domu. - To jest mój dom!
Ty tutaj nie zostaniesz, ja tak.
Dziwne, że jeszcze się nie spakowałeś.
- Wiesz, jaki miałem zjebany dzień? - To wracaj do niego, nie trzymam cię.
Nie mów mi, że odrzucasz dziesięć lat małżeństwa
i nasz wcześniejszy związek, bo zapomniałem o czymś,
co stało się 17 lat temu.
Wiesz, co naprawdę odrzuciłam?
Szansę na życie z Johnem.
- Czemu wracasz do… - Zamiast niego wybrałam ciebie.
Mężczyznę, który powalił mnie na kolana.
- Kiedyś nim byłeś. - Jestem tutaj.
Nie, Grant, w tym problem.
Ten człowiek odszedł.
A ten nowy mnie przeraża.
Spakowałam cię.
I tak nosisz tylko część swoich ubrań.
Tak sobie myślałem…
Postrzelono mnie kilka razy w jakimś archiwum,
ale nie zginąłem przez jakieś nanity.
Znajdowały się w krwi, którą trzymałem, i wyleczyły rany po kulach.
I wszczepiłaś mi komunikator, żebyśmy mogli rozmawiać.
I wciąż udajesz, że jesteś lekarzem w FBI?
Powiesz mi, co tu się dzieje?
Wiem, że czasami jestem…
uparcie naiwny, ale…
nie jestem głupi.
Boli cię?
Jest gorzej.
Przydałby mi się ten magiczny lek.
Prześpij się, dobre?
- Porozmawiamy rano. - Ale nie zapomnij, dobrze?
Bo naprawdę chciałbym poznać
odpowiedzi na te pytania.
Już jest.
Cześć.
Traci nanity?
Zostało nam 20% tych, które były.
Badania krwi?
Morfologia co dwie godziny. Limfocyty mnie martwią.
Dobrze.
Lewofloksacyna i jodyna. Transfuzje?
Komórki macierzyste i płytki.
Przyniosłam moje nanity, ale on potrzebuje typu wojskowego.
Dziękuję.
Będę wierzyć, że za to, co zrobił,
dyrektor wyśle do niego zespół D z nowymi.
Zmiana warty.
Odpocznij, bo mu się nie przydasz.
Zajmę się tym.
- Ilsa, co się dzieje? - Otrzymałam transmisję.
Od dyrektora?
Możliwe. Ale moje funkcje nie zostały zawieszone.
Ktoś ładuje dużą paczkę zakodowanych danych do mojego rdzenia.
Co?
Zablokujesz to?
Nie.
Nadpisuje coś ważnego? Wszystko dobrze?
Jeśli nie przestanie, moje zdolności poznawcze na tym ucierpią.
TRANSMISJA DANYCH
Cześć. Wiem, że jest późno.
Bardzo późno, przepraszam.
Ucisz się na chwilę.
Coś dziwnego dzieje się z Ilsą.
Nie chcę o tym mówić przez telefon. Przyjedź.
- Została z nim całą noc? - Tak.
Wcześniej zrobiła sobie kilka godzin przerwy.
Co z nim?
Nanity, które przyniosłam starczyły na noc.
Ale już zaczynają zawodzić.
Szlag. Mac!
- Posłuchaj. - Tu Jeff. Porwano mnie.
Wydostałem się z jednego pokoju, ale obstawili wyjścia.
To chyba stare centrum handlowe. Złamię protokół numer 6, ale musisz…
- Kiedy się nagrał? - Osiem godzin temu.
Philip, wyszukaj centra handlowe.
Wiesz, które są opuszczone albo w budowie?
Jedno pasuje.
Monitoruj kamery na ulicach w obie strony.
Tak jest.
Trev.
Chyba zostaliśmy sami.
Damy wam znać.
Cześć.
To znowu ty.
Jak się czujesz?
Gorzej.
W górnej granicy skali…
Nie mam więcej, muszę je dzielić.
Miałam nadzieję, że do tego nie dojdzie.
Taką jesteś dobrą lekarką?
Nie, miałam nadzieję, że przyjdzie pomoc.
Od dyrektora.
- Co? - Słyszałem cię.
Mam być o niego zazdrosny?
Nie.
David.
Ja wcale nie pracuję dla FBI.
No tak.
Wiem.
Jesteś z przyszłości.
Archiwistka mi powiedziała.
Myślała, że jestem jednym z was.
Chyba próbujesz uratować świat.
Gniewasz się?
Że ratujesz świat?
Nie, że…
tak długo cię oszukiwałam.
Wiedziałem, że coś jest na rzeczy.
- Bo mi nie ufałaś. - Nie.
Ufam ci.
Nie na tyle, żeby powiedzieć mi, że umrę.
Wiem, przecież to czuję…
David, ja wierzę…
Wierzę, że pomoc nadchodzi.
Wiem, że wierzysz.
Za to cię kocham.
Ocaliłeś tysiące ludzi.
Dyrektor musi cię za to uratować.
Odważyłem się to zrobić, bo tam byłaś.
Zamiast tego leku,
może dasz mi coś innego na ból?
- Zaczyna się robić nie do zniesienia. - Już.
I może pójdziemy do domu?
Dyrektor zna nasz adres, prawda?
Dobrze.
Od tego…
chce mi się spać.
Wiem.
Nie odchodź, dobrze?
Będę mówił dalej, tylko przymknę oczy.
Zostań.
Piętro czyste.
Przyjdź do ładowni, chyba coś mam.
Spóźniliśmy się, zniknęli.
Sprawdzę sieć. Musieli tam być.
POBIERAM DANE Z KAMER
Czekaj.
Carly.
Znaleźliśmy go.
Waży już ponad petabajt.
To zajmie całą jej pamięć. Zatrzymasz to?
To niemożliwe.
Ilsa może być sztuczna, ale to wciąż życie.
Teraz cię to obchodzi?
Oboje znamy twój sekret.
Ilsa zyskała świadomość, ponieważ weszła w kontakt z dyrektorem.
Ukrywałeś to, bo twój rząd zabrałby ją, gdyby się dowiedział.
Może masz rację, ale to wciąż nie w porządku.
Nie martw się. Dyrektor nie może odebrać życia.
Zdolności Ilsy się zmniejszą, ale jej wewnętrzna świadomość
zostanie nienaruszona.
Dyrektor usuwa tylko stary kod.
Nadmiar danych i niepotrzebne rzeczy…
To mnie trochę pocieszyło.
Mnie będzie lepiej, gdy dowiem się, czy ściąga to, co mi się wydaje.
Kolejny pacjent.
Dajcie go tu.
Powoli.
Mam go.
Nie jest tak źle.
- Daj sobie pomóc. - Źle wyglądasz.
Bo zostałem schwytany, przesłuchany i zostawiony na śmierć.
- Przez Frakcję? - Przez 001.
Zamurowali go za fałszywą ścianą i przywiązali do wózka.
Współpracują.
Właśnie tego miałem się dowiedzieć.
Znaleźli mnie pierwsi.
Gdyby nie wy…
Co z nim?
Potrzebuję tego zespołu D.
W tym momencie. On dłużej nie wytrzyma.
Marcy…
Słyszałeś?
Dobrze wiesz, kim jestem.
Wiem, że nas obserwujesz.
Uratowałeś mnie, wyłączając moją świadomość.
Uratowałeś go z katastrofy samolotu, której miał nie przeżyć.
Więc dlaczego nie ocalisz człowieka, który bez żadnego szkolenia,
bez przysięgi,
nie zważając na własne życie, uratował tysiące ludzi?
Dlaczego?
Marce…
Przepraszam, już jestem.
No coś ty.
Z kilometra bym cię usłyszał.
Miała dobry powód.
Agencie MacLaren.
Zniszczyłem ci garnitur.
- Wyglądał na drogi. - Nie szkodzi.
Jesteśmy ci niesamowicie wdzięczni.
Nie każdy może powiedzieć, że uratował 50 000 osób.
Wpiszę to sobie w CV.
Leżę tu i się zastanawiam…
jak naprawdę się nazywasz?
W przyszłości.
W przyszłości?
Spokojnie, nikomu nie powiem.
3468.
Ale głupie imię.
Tak, to prawda.
To jedna z tych rzeczy, które chcemy zmienić.
A ty?
Nie, nie mówi mi.
Marcy…
możemy iść do domu?
Tam mi będzie lepiej.
Dobrze. Chodźmy do domu.
Czy reszta pójdzie z nami?
Bo mam mnóstwo pytań.
Wszyscy tu są.
Więc po co tu właściwie przybyliście?
Do tego stulecia?
- Przyszłość nie wygląda za dobrze. - Chcieliśmy to zmienić.
Dobrze, ale…
Dlaczego nie powiedzieliście nam, co pójdzie nie tak i jak to naprawić?
- Już wiedzieliście, co jest nie tak. - I co zrobić, by to naprawić.
Może…
Wierzyliśmy, że jeśli zapobiegniemy niektórym wydarzeniom,
nasza przyszłość nie nadejdzie.
Po co te sekrety? Nie lepiej powiedzieć:
„Jesteśmy z przyszłości. Wszystko się pochrzani.
- Naprawmy to”. - Kto by nam uwierzył?
Na głos to rzeczywiście brzmi kijowo.
Żebyś wiedział.
Pewnie moglibyście udowodnić, że macie rację.
Musicie wiedzieć więcej od nas.
I każde mocarstwo oddałoby wszystko,
żeby wykorzystać tę wiedzę do własnych celów.
To XXI wiek wszystko schrzanił.
My sprzątamy ten bajzel.
Ale to nasz bajzel.
Nie łapiesz?
My powinniśmy to naprawić.
A jeśli po tym wszystkim, co zrobiliście, to wciąż nie zadziała?
Nie poddajemy się.
I nie poddamy, póki istnieje dyrektor.
Mógłbym o tym gadać całą noc.
Powinniśmy kiedyś urządzić wielką kolację.
Ale teraz jestem zmęczony.
Pójdziemy już.
Dziękuję.
Chodź tu, ty bohaterze.
Naprawdę świetna robota.
W życiu nie spotkałem nikogo dzielniejszego.
Odpocznij.
- Zasłużyłeś. - Wpadaj częściej.
Czemu nie?
Teraz jesteś częścią zespołu.
Cudownie byłoby tu zostać na zawsze.
Może to możliwe.
Spróbujmy.
Boyd?
Ciśnienie spada.
- Migotanie serca. - David, trzymaj się.
Proszę, trzymaj się.
Wytrzymaj.
Tak bardzo cię kocham.
Kocham cię.
Protokół Omega.
Nie.
Napisy: Magdalena Adamus