NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ODCINEK 310
No dalej.
Podoba ci się? No dobrze.
I nagle dociera do niego, że kubek jest zdecydowanie za mały,
ale już nie może przestać.
Więc utknął w korku i sika do kubka.
Widzi, że ten się powoli wypełnia.
…szukają odpowiedzi w obliczu najgorszego ataku jądrowego w historii,
który we wtorek wstrząsnął życiem tysięcy ludzi.
Jeszcze nie wiadomo, która organizacja terrorystyczna…
Dzięki.
Ale się porobiło, co?
Myślałem, że Omega to jedyny protokół, o który nie musimy się martwić.
Kiedy pomyśli się o potencjalnych zmianach
i możliwych rezultatach,
widać, że dyrektor porzucił tysiące linii czasu.
W każdej była jakaś wersja nas.
Ale ja żyję w tej, więc…
Co ty masz za uchem?
Implant mózgu.
- Na co? - Afazję czasową. Wczesne stadium.
Spoko.
Zgłosimy zaginięcie za 24 godziny.
3569 zrobi to, gdy wróci do domu.
Nie wrócił z pracy, to jej wystarczy.
- Zajmiemy się resztą. - Powiem jej.
Oskarżą nas, wiesz o tym.
Dziwne, że Yates jeszcze nie dzwoniła.
Powinienem iść do biura.
- Możesz jej powiedzieć, że to Frakcja? - Już to zrobiłem.
Ale po tym już nigdy nam nie zaufają.
Nie dziwię im się.
Wciąż się czasem zawieszam.
Implant to tymczasowe rozwiązanie. Nawet w przyszłości nie ma leku.
Przy tylu gospodarzach to nieuniknione.
Tak często ich zmieniałeś?
Brałem udział w pierwszych testach.
To znaczy, że jesteś naprawdę stary.
Zajebiście stary.
Nie wiem, co mam teraz robić.
To znaczy?
Jestem gliną i tyle?
Tak naprawdę jestem lekarzem.
- Wciąż mamy misję. - Czyżby?
Dyrektor mógł porzucić tę linię czasu, ale my nie musimy.
Nie możemy sobie wymyślać misji.
Czemu nie?
Bo będziemy tacy jak Frakcja.
Wciąż mamy jedną misję. Odnaleźć 001.
Niby jak? Mógł przejąć kogokolwiek.
- Bez dyrektora… - Nie wiem, po prostu…
Musimy spróbować.
Pójdę już.
Krwawisz.
- Cholera. - Chodź.
- Opatrzę cię. - Nie.
- Nie musisz. - Podejdź tu.
No chodź.
Co?
Przykro mi, to wszystko.
Mogę o coś spytać?
O co chcesz. Pewnie.
Przyszłość się nie poprawiła, prawda?
- Protokół numer 2, Marcy. - Protokół Omega, Jeff.
Chcesz prawdy?
Ani jedna decyzja dyrektora niczego nie zmieniła.
Ale my wciąż możemy to zmienić.
Może ja to zrobię, co?
Dobrze.
- Dokąd idziesz? - Do domu.
- Podwiozę cię. - Będziesz chciał rozmawiać.
Rozmowa jest dobra.
Wiem, co powiesz,
bo mnie też tak szkolono.
Będzie ci lepiej, bo wmawia się nam, że to pomaga.
- Marcy. - David…
David był człowiekiem, który udowadniał, że ludzkość warto ocalić…
Był najlepszym na to dowodem.
Był też lepszym człowiekiem od wszystkich ludzi w tym pokoju.
A dyrektor nie zrobił nic, by go ocalić.
Mam dość.
Iść za nią, żeby bezpiecznie wróciła do domu?
Nie.
Puść ją.
Agencie MacLaren.
Conniker.
- Dziękuję za ratunek. - Odzywaj się.
Dobrze.
Proszę pana…
Uważam, że za wczorajszymi atakami nie stoją podróżnicy.
To ja uważam, że jesteś jedną z nich.
Istnieje ruch oporu zwany Frakcją.
Wiem, co to Frakcja, tak się identyfikują politycznie.
To nie zmienia faktu, że uran użyty we wszystkich bombach,
pochodzi z jednej kopalni w tym kraju.
Byłam z zespołem agenta MacLarena, gdy rozbroili czwartą bombę.
Czyli mamy przekonać Rosjan i Chińczyków,
że chociaż wszystkie wczorajsze bomby
prowadzą do nas,
ta, którą rozbrojono, tylko przypadkiem znalazła się w USA?
Bo dobrzy podróżnicy uratowali nas przed złymi?
Czy to przekonujący argument?
Nie.
Podróżnicy wciąż mówią tylko o jednym. „Protokół Omega”. Co to?
- Zapytam MacLarena. - Znajdź inny sposób, nie ufam im.
Załatw to. Jeden roztrzęsiony generał dzieli nas od wojny.
Myślałeś kiedyś, co byś robił, gdybyś nie zgłosił się do programu?
Nie wyobrażam sobie siebie w innej roli.
Ja też nie.
Ale nie jestem pewna, czy teraz podjęłabym tę samą decyzję.
Z obecną wiedzą.
- Miałaś alternatywę? - Tak. Życie.
Takie niepoświęcone całkowicie szkoleniom i walce.
- Bez protokołu numer 4. - Zamknięta pod kopułą,
grzejąca się przy reaktorze, na diecie z drożdży i wody z recyclingu?
To nie było życie, tylko walka o przetrwanie.
Powiedz to mojej mamie i siostrom.
Zawsze znalazły powód do śmiechu.
Zakochiwały się, założyły rodziny.
Ty przynajmniej masz w domu żonę.
Macie się natychmiast zgłosić w tym miejscu:
47.2531 szerokości północnej,
122.4523 długości zachodniej.
Co to było?
Zaraz się dowiemy.
- Poważnie? - Czemu nie?
Dobrze wiesz, że to nie był dyrektor.
To pułapka Frakcji.
A jeśli Frakcja współpracuje z 001?
To nas też zamurują!
Będziemy ostrożni.
Niby co innego mamy zrobić?
Wszystko, tylko nie to.
Możemy robić, co chcemy.
Nie zmuszę cię, ale ja idę.
Trevor, jesteś?
Przydałbyś się nam.
Tematem głównym są tragiczne ataki terrorystyczne…
BOMBY JĄDROWE NISZCZĄ ŚWIAT
Niemal 48 godzin po pierwszym ataku
wciąż dręczy nas wiele pytań. Władze zdecydowały…
- Trev? - Tak?
Gdzie Marcy?
Już wyszła. Zostaliśmy sami.
Czyli poszła do domu?
Pomedytujmy trochę. Oczyścimy umysł.
Tu David Mailer. Zostaw wiadomość.
Taxi!
Marcy?
O mój Boże.
Philip, co ty tu robisz?
Przepraszam.
Idź do salonu, zaraz przyjdę.
Carly, masz coś?
Jeszcze nic.
Czekaj.
Ktoś wyszedł z łodzi.
Agencie MacLaren.
Cieszę się, że przyszedłeś.
W porządku.
Czy mówią ci coś imiona Vincent Ingram albo Katrina Petrow?
Chcę tylko porozmawiać.
To zacznij gadać,
bo za dziesięć sekund mój człowiek odstrzeli ci łeb.
- Proponuję układ. - Osiem sekund.
Oddam się dyrektorowi i przyjmę karę,
jeśli wtajemniczycie mnie w szczegóły Protokołu Omega.
Wtajemniczymy?
W moich czasach nie było jeszcze takiego protokołu.
Serio?
To jest twój sposób?
Yates, to ty?
- Skąd wiedziałeś? - Serio?
Trzeba było mu jeszcze dać opaskę na oko i kota.
Pomów z moimi przełożonymi.
To też moi przełożeni. Niech wyślą SMS-a.
Nie ufają ci. Wybuchły trzy bomby jądrowe.
Widziałaś, jak rozbroiliśmy czwartą. Jak możesz myśleć…
Wiesz co? Dobrze. Chodźmy.
- Cały zespół. Snajperka też. - Nie.
Carly, wróćcie moim wozem.
- To nie potrwa długo. - Przyjęłam.
Mogę iść z tobą.
To mój protokół numer 5, pamiętasz?
No dobra.
- Czyj dzieciak zagrał posłańca? - Johansona.
Chce zostać aktorką.
Niezła jest.
Lepiej tak nikomu nie robić.
Zrób pazur z lewej ręki.
I jak naciśniesz…
O cholera.
Nie mam już szczęścia.
- Gin. - Ja nie…
Dawaj koszulkę.
- Takie zasady. - Ściągaj.
- Zdejmować dalej? - Jeszcze jedna runda…
Philip.
Widziałeś coś w łazience, tak?
Nie zrobiłabym tego. Wiesz o tym, prawda?
Właściwie to nie.
Jeśli twoje pigułki pomagają,
musisz je dalej brać.
Wyrzuciłem je.
Tylko archiwista może mi je dać.
Ale cieszę się, że nic ci nie jest.
Proszę, dbaj o siebie.
Dobrze.
David był świetnym facetem.
Co wy tu robicie…?
Co ty robisz? Przestań!
Carly!
Remoncik?
- Wszystko musi być okablowane. - Bo?
Zbudowaliśmy własną wersję generatora pola spowalniającego czasoprzestrzeń.
Podobno dzięki temu dyrektor nas nie widzi.
Jest strzeżony piętro niżej, gdybyś szukał wyłącznika.
Takie środki nie są potrzebne.
Miło mi, dyrektorze Stevenson.
Wyłącz komunikator.
Komunikator?
Dobrze.
- Już. - Dobrze.
Jezu! No dobra, wyłączyłem.
Wytłumacz, czemu mam was nie aresztować?
To Frakcja zbudowała bomby. Oni gdzieś tam są.
Co oznacza Protokół Omega?
To znaczy, że dyrektor porzuca tę linię czasową.
- W sensie? - Koniec z posłańcami i misjami.
Podróżnicy mogą przeżyć resztę życia tak,
jak im się podoba.
Czemu to zrobił?
- Trudno powiedzieć. - To zgaduj.
Może nam się udało
i zmierzamy ku lepszej przyszłości.
A może przyszłości nie da się uratować, nieważne, co zrobicie.
Prawda.
Czemu mamy ci wierzyć?
Pański wybór.
Ale jestem gotowy pomóc. Powiem wam wszystko, co chcecie wiedzieć.
Jeff.
Tak tylko sprawdzam, co u ciebie.
- Jak leci. - Dziękuję.
Przyniosłem coś.
To esencja do wody z liści.
- Zalewa się wrzątkiem. - Znam herbatę.
Bardzo ją polubiłem.
Napijemy się razem?
Jeśli można. Ale nie chcę…
Wchodź.
Usiądź.
Widzę, że sprzątałaś.
Próbuję się czymś zająć.
Nic mi nie będzie. Potrzebuję czasu.
Czasu. No tak.
Jak my wszyscy.
Wiem, przez co przeszłaś.
Doprawdy?
Oczywiście nie wszystko.
Nie wyobrażam sobie, jak to jest,
gdy cię resetują i tracisz wszystkie wspomnienia.
Dyrektor odebrał mi żonę.
W sensie, twoją żonę z przyszłości.
Zginęła jako posłaniec.
Jak David.
Ukochane życie przerwane na moich oczach.
Nie mamy prawa narzekać.
Wyrzekliśmy się go
w momencie, gdy powierzyliśmy nasz los maszynie.
Przykro mi, że cię to spotkało.
Ciekawe, czy powtórny reset jest możliwy.
Czy backdoor, który Ellis zostawił w kodzie dyrektora, wciąż gdzieś tam jest?
Nie sądzę.
A ja owszem.
Naprawdę.
Dobrze widzieć cię całą, Marcy.
Wyłączę to.
Pomogę ci.
Słuchajcie!
001 przejął Jeffa!
Szuka backdooru Ellisa, myśli, że jest w mojej głowie!
Pomóżcie mi!
Marcy?
Mac, Trevor, słyszycie?
Wybacz, zawiesiłem się na chwilę.
Coś mi umknęło, ale Marcy ma kłopoty.
Widzimy się u niej.
Mac, mam 001.
Broń nie jest naładowana.
Nie naraziłbym tego, co masz w tej ślicznej główce.
Brać ją.
To koniec świata, bracie.
Wszyscy zginiemy.
Zanim pozwolę ci cokolwiek zrobić, opowiesz mi o przyszłości.
Tylko o czasach, które opuściłem.
Zmieniły się, bo ty zmieniłeś historię.
Niekoniecznie na lepsze.
Nawet po tym wszystkim ludzkość wciąż jest na granicy wymarcia.
Nowszy podróżnik powie wam więcej.
Powiedz mi to, co pamiętasz.
Co poszło nie tak?
To był długi proces, ale ta dekada była decydująca.
Nieodwracalne zmiany klimatyczne wywołały masową migrację,
przeludnienie miast i głód.
Gdy stopniały lodowce, wróciły prehistoryczne choroby,
a ludzkość została wystawiona na wirusy, na które nie była odporna.
To doprowadziło do masowych zgonów, upadków rządów, zasobów
i wojny o to, co zostało.
A w końcu do zimy nuklearnej.
Niby jak mieliście to powstrzymać?
Naszym celem było nie dopuścić do uderzenia asteroidy w Atlantyk.
Heliosa.
Kiedy nieodkryta dotąd asteroida obrywa laserem
wystrzelonym z terenu USA, nie da się tego przegapić.
To dowodzi naszych dobrych intencji. Helios zabił miliony.
Wielki plan miał to wszystko odwrócić.
- Czemu nie zadziałał? - Nie umiem powiedzieć.
Ale dyrektor próbował dalej.
Aż do dzisiaj.
Moi odpowiednicy w Chinach i Rosji, a nawet nasi sprzymierzeńcy,
oskarżyli nasz kraj
o zdetonowanie u nich ładunków jądrowych.
Mówiłem, że to była Frakcja.
- Oni tego nie wiedzą. - To im powiem.
Wszystko im wytłumaczę. Naprawimy to.
Odezwę się do nich.
- Potrzebujemy tłumaczy. - To nie będzie konieczne.
Jestem w mieszkaniu.
Będę za kilka minut. Jest tam?
Nie. Widać ślady walki.
Boże. Marcy, słyszysz mnie?
Powtórz to.
Marcy, odbiór. Jesteś tam?
Cholera. Wycięli jej komunikator.
Porwał ją.
Mówiłaś, że coś ci umknęło. A co usłyszałaś?
Coś o backdoorze Ellisa.
Na co im on bez dostępu do dyrektora?
Szefie, mamy problem.
Philip, Mac się wyłączył.
Jestem blisko jego domu, poszukam go.
Carly, wiem, dokąd jadą.
Marcy, przepraszam.
Sądziłam, że dyrektor ich zatrzyma. Odurzyli mnie.
Co im powiedziałaś?
Szefie, jesteś tu?
O rety.
Fajnie, co?
To ja chyba…
Pójdę sobie.
Ilu podróżników jest w moim kraju?
Zespoły podróżników mają zakaz
porozumiewania się między sobą bez rozkazu.
Rozbiliśmy kilka komórek podróżników w Rosji.
Powiedzieli, że ta cała Frakcja pochodzi z USA.
Z przyszłości przybyli najpierw do USA, to prawda,
ale później rozprzestrzenili się na inne kraje.
Gdy już umocnili swoją władzę u was.
- Mój zespół już tu jedzie. - Protokół Omega.
Czemu myślisz, że wciąż mam kod ?
Grace mi powiedziała.
Oraz to, jak zhakować nim dyrektora.
- Przepraszam. - A jeśli się myli?
Będę rozczarowany.
Jeśli ma rację, unieszkodliwię dyrektora, a przyszłość będzie należeć do ludzkości.
Czyli do Frakcji?
Tak.
- Z tobą na czele? - Podobno.
Ten reset pozbawi cię wszystkich bolesnych wspomnień.
Tylko one mi zostały.
Dyrektor pozwolił, by twój ukochany umarł,
a mógł go uratować.
Wybaczysz mu to?
Oboje na tym skorzystamy.
Dobrze, zróbmy to.
Nie strzelajcie!
Chcesz tego, co mam w głowie?
Nie dam ci tego.
Nie!
Ten drugi sposób zajmie więcej czasu.
Podróżnicy będą współpracować, obiecuję.
Znajdziemy członków Frakcji, którzy zrobili bomby.
Podzielicie się swoją technologią?
Nasi inżynierowie budowali urządzenia od dziesięciu lat.
Jeśli podzielimy się nią po równo…
Szło dobrze.
Nie czas negocjować dostęp do technologii z innymi krajami.
Jeśli mamy sobie ufać…
- Co się dzieje? - Ktoś ich nadpisuje.
- To nie dyrektor. - To kto?
Nie wiem, ale dyrektor
- nie odbiera tak życia! - Stevenson.
Kiedy to się stało?
Informujcie mnie.
Prezydent i jego sekretarze przed chwilą upadli z bólu.
- Boże. - Już nic im nie jest.
Tak samo było ze spikerem.
To zamach stanu.
Wracam do Waszyngtonu. Aresztuj go.
Ręce za głowę.
- Uwierz mi. - Już!
- Posłuchaj. - Stul pysk.
To, co stało się z prezydentem,
dzieje się teraz z innymi przywódcami.
Pomogę wam.
Potrzebny mi mój zespół.
To ja, co się dzieje?
Gdzieś ty był? 001 przejął Jeffa.
Nie.
To była przykrywka, żeby dojść do Marcy.
Dlaczego?
Żeby użyć backdooru Ellisa przeciwko dyrektorowi.
Przez Ilsę. Zabrał ją do Filmore.
Też tak sądzimy, prawie jesteśmy.
- Szefie, potrzebuję podwózki. - Zgarnę cię.
Nigdzie nie pójdziesz.
Czy tylko ja to widzę?
ATAK RAKIETOWY
ZNAJDŹ SCHRONIENIE
Nie, my też to dostaliśmy.
Musisz wysiąść.
Muszę jechać do syna.
- Filmore jest niedaleko. - Nie mamy czasu.
Wiem. Idź.
Carly odpada. Protokół Omega. Widzimy się w Filmore.
Tak jest.
Spróbuję wydostać dyrektora.
NORAD wykryło atak rakietowy ze strony Rosji i Chin.
Czemu to się dzieje?
Pierwszy podróżnik, 001, przejął władzę w przyszłości.
Nie pytaj jak.
- On wystrzelił rakiety? - Nie.
Generałowie, zgodnie z rozkazem na wypadek nadpisania ich przywódców.
- Ale on za tym stoi. - Podobno jesteśmy celem.
Jo, albo pójdziesz ze mną, albo strzel mi w plecy.
Żegnaj, Marce.
Przykro mi.
Trevor, co robisz?
001 musiał załadować swoją świadomość do Ilsy.
Nie ma go tam.
Grace.
Nie był w stanie użyć backdooru.
Marcy do tego nie dopuściła.
Gdzie on jest?
Wszędzie.
Nie rozumiem.
001 przeniósł swoją świadomość do Ilsy,
a potem do internetu.
Podzielił się na komputery i serwery na całym świecie.
Czeka, aż przyjdzie przyszłość, i wtedy przejmie władzę.
Nie sądziłam, że moje słowa mają znaczenie.
Myślałam, że dyrektor go powstrzyma.
Po prostu czekałam.
Wygrał.
Co?
To co tu robimy?
Przykro mi, Jo.
To koniec.
Może nie.
Może mamy tu wszystko, czego nam trzeba.
Może dyrektor oczekuje, że to zauważymy.
- Ile linii czasowych widzisz? - Jedyną, jaka została.
To będzie koniec, chyba że jedno z nas się cofnie.
W czasie?
Nawet gdyby ktoś z nas mógł załadować świadomość do Ilsy
i gdyby Ilsa miała dość mocy…
Bo ma.
Dyrektor o to zadbał,
gdy w nocy ściągnął na nią program.
Nawet wtedy możemy kogoś wysłać do chwili po przybyciu ostatniego podróżnika.
Gdybyśmy byli 431 lat w przyszłości, to byłaby prawda,
co innego teraz.
Rozmiar zakrzywienia czasu i przestrzeni jest proporcjonalny do odległości.
Jak daleko możemy kogoś wysłać z obecnego czasu?
Ze 20 lat.
Trzeba się cofnąć przed przybycie 001.
Dlatego dyrektor milczał.
Wiedział, że o tym pomyślimy, i przysłał nam to, czego potrzebujemy.
Przepraszam, ale wciąż potrzebujemy dokładnych koordynantów.
Czasu i współrzędnych,
żeby wysłać świadomość do konkretnej osoby.
Nie można zgadywać. Trzeba być dokładnym.
18 sierpnia 2001, Whytecliff Park, dokładnie 15.00.
Tam mój gospodarz poznał Kat.
Dobrze.
Mam jeszcze jeden poważny sprzeciw.
Jeśli to zadziała,
zakończę życie Granta MacLarena 17 lat przed czasem, wiem.
Może oddam te lata komuś innemu.
Więc…
do następnego razu.
Ciekawa perspektywa.
Cóż…
Jeśli mamy to zrobić,
nie opieprzajcie się.
Znajdę współrzędne w telefonie MacLarena.
Trevor, pomóż załadować program.
- Widzisz, Jo? Wciąż jest nadzieja. - Nadzieja?
Mac, to wasza wina.
Nie zatrzymaliście upadku cywilizacji.
Przyspieszyliście go.
Dokąd idziesz?
Popatrzeć w niebo.
Piękny widok.
- O Boże. - Wybacz.
Nie chciałem się podkradać.
Nie szkodzi. Czekam na kogoś. Spóźnia się.
Niektórzy lubią się spóźniać.
- Godzinę? - To już sporo.
W moje urodziny?
- Gość ma przechlapane. - O tak.
John jest artystą, zatraca się w pracy.
Dobry jest?
Świetny.
Może maluje ci portret na urodziny.
W domu mam ich już dosyć.
No proszę.
Chociaż to intrygujące, pewnie nie powinienem drążyć.
- Kocham go, ale robi to za często. - Powiedz mu to.
Że nie powinien kazać ci czekać.
I że ma szczęście,
mając w życiu tak piękną i uroczą kobietę.
Co?
Flirtujesz ze mną czy sugerujesz, żebym dała mu szansę?
Na jego miejscu chciałbym dostać drugą szansę.
Ale nie jestem nim.
Wszystkiego najlepszego.
WRZESIEŃ 2001 ROKU
NOWA WIADOMOŚĆ
PROGRAM PODRÓŻNIKÓW ZAWIEDZIE. NIE WYSYŁAJCIE 001.
WYSŁANO
Kto to niby jest?
Na pewno jesteś w dobrym autobusie?
Ten jedzie do raczej niebezpiecznej dzielnicy.
Wiem.
W moim poprzednim szpitalu źle traktowano pacjentów.
Przeniosłam się do tego przy głównej alei.
Chodzę tam z klientami. Jestem opiekunem socjalnym.
Jesteś lekarzem…?
- Pielęgniarką. - No tak.
Jasne.
Dużo się tam dzieje.
Ostrzegam, same ciężkie przypadki.
- Jestem twarda. - Nie wątpię.
Po prostu chcę pomóc ludziom.
Mam tak samo.
Jestem David.
PROGRAM PODRÓŻNIKÓW WERSJA PIERWSZA: NIEPOWODZENIE
RESETUJ ŁADOWANIE SEKWENCJI:
PROGRAM PODRÓŻNIKÓW WERSJA DRUGA
ROZPOCZNIJ
Napisy: Magdalena Adamus