- Tato, proszę. Powiedz. - Dobrze już.
Dawno temu w środku nocy
zmierzyło się dwóch truposzy. Stanęli plecami twarzą w twarz,
wyjęli miecze i padł strzał.
To głupie.
Nie głupie, tylko absurdalne.
- To dwie różne rzeczy. - Głupi absurd.
Przestań.
Powiedz drugą zwrotkę, Lis. Pokaż, jak to się robi.
Jeden był ślepy, drugi niewidomy, a na sędziego wybrali niemowę.
Ślepiec widział, że to czysta gra. Niemowa bez przerwy krzyczał: hurra!
Bardzo dobrze.
Tak się bawiliśmy, zanim pojawiły się smartfony i Internet.
- Nudy. - Wcale nie.
Patrzcie! Jest!
Reprezentuje wszystko, co najlepsze w Ameryce.
- Zgadza się. - Dlatego musiałeś wyjechać i walczyć?
Tata wyjeżdża, żeby zabijać muzułmanów.
Ilu załatwiłeś?
Nigdy więcej tak nie mów. Jasne?
Pytam, czy rozumiesz.
Przepraszam panią,
mógłbym prosić o kawę?
Dziękuję, nie trzeba.
Trzy jajka smażone z obu stron, bekon i tosty na zakwasie.
Zamieszka pan w okolicy?
To zależy od jajek.
- Nie mamy tu wielu hipsterów. - We mnie żadnego nie zyskacie.
Trzy jajka smażone z obu stron, bekon i tosty na zakwasie.
ŚMIERĆ PIĘCIU OSÓB WE WŁOSKIEJ DZIELNICY
Tak?
Panie hipster! Do pana.
- Niemożliwe. - Mówię panu.
Opisał pana tak dokładnie, jakby stał obok.
Tylko nie za długo.
- To pomyłka. - Nie sądzę.
Chyba że nie rozmawiam z Frankiem Castle?
Nie traćmy czasu. Frank Castle, prawda?
Ten, który nie żyje?
- Czyli jest nas dwóch. - Żebyś wiedział.
Nie jesteś jedynym duchem w tym mieście.
Znalazłeś płytę, którą zostawiłem ci w domu?
Owszem.
Obejrzałeś?
„Micro”. Co to? Jakieś imię?
Tak. Na razie tyle ci wystarczy.
Jak chcesz ze mną pogadać,
czemu tu nie przyjdziesz?
Postawię ci kawę i pogadamy.
To by się źle skończyło.
Najpierw musisz coś zrozumieć.
Musisz wiedzieć, dlaczego nie możesz mnie zabić.
Wtedy się spotkamy.
Pyszne.
NIE ZAWIEDŹ MNIE, FRANK
Cholera.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Która godzina?
Nie!
Kto jeszcze wie?
Jeszcze możecie to odwrócić.
Pomogę wam.
- Co on mówi? - Nic ważnego.
Mamy pewność, że cokolwiek wie?
Kwestionujesz moje informacje?
Proszę, nie jestem terrorystą.
Mam rodzinę, dzieci...
Jeśli chcesz, by ujrzeli jeszcze słońce,
zamknij się.
Rozumiesz?
Zrób to.
Dzień dobry, Frank.
Co cię tu sprowadza?
Odnalazł mnie ktoś,
kto wie, że żyję.
Nazywa się Micro.
- Podejrzewasz mnie? - Nie ma wielu opcji.
Nie mówię, że...
- Nigdy bym cię nie wydał. - Wiem.
Może coś ci się kiedyś wymsknęło? Cokolwiek?
- Nic? - Nigdy. Słówkiem nie pisnąłem.
- Czego chce? - Mówi, że ma odpowiedzi, których szukam.
Schoonover...
Kiedy go dorwałem, coś mi powiedział.
Powiedział, że...
to, co stało się z Marią i dziećmi,
było karą za coś, co zrobiłem.
Coś, co zrobiłem w Kandaharze.
Ten bydlak powiedziałby wszystko, by przeżyć.
Co nie znaczy, że kłamał.
Powiedz, w co byłeś zamieszany?
Była nas cała grupa. CIA dało nam nowe tożsamości.
Były przesłuchania i morderstwa.
To nie była wojna.
Nie taka, jaką znamy.
Prawda jest taka, że miałem to gdzieś.
To gówno ciągnie się za tobą bez końca, Maria o tym wiedziała.
Dzieci też.
Czasem zauważałem,
że patrzyły na mnie takim wzrokiem,
jakby nie wiedziały, kim jestem.
Daj spokój, Frank.
Nie zabiłeś swojej rodziny.
A jeśli zabiłem?
Uderza mnie to, gdy tu jestem.
To, że najważniejsze bierzemy za pewnik, a skupiamy się na bzdurach.
Pomyśl o 11 września. Ludzie tak szybko zapominają.
- Pozwalamy sobie na to. - Świadomie.
Ja też mam zapomnieć o Zubairze i o wydarzeniach w Afganistanie.
Dlaczego uważasz, że zabili go nasi?
Dostałam nagranie z anonimowego źródła.
Był przesłuchiwany i został zastrzelony przez Amerykanów, bo był policjantem.
Jasna cholera.
- Czemu nie pokazałaś nagrania Wolfowi? - Bo go nie mam.
Ukradziono je.
- Byli na nim Schoonover i Castle? - Wszyscy mieli maski.
Załóżmy, że to byli oni. Wszyscy podejrzani nie żyją.
Kto ukradł nagranie? Czemu wróciłam?
Z Zubairem było siedmiu mężczyzn.
- Wolf o tym wie? - Kazał mi wrócić i tak mnie traktuje?
Kazali mu mnie odsunąć.
Odnalazłam kogoś z jednostki Castle'a i Schoonovera.
Nazywa się Billy Russo.
- Wolf nie pozwoli ci z nim rozmawiać. - Zobaczymy.
To wszystko. Czekam na raport.
- Proszę pana? - Madani. Mogę w czymś pomóc?
Przeglądałam raporty z rozmieszczenia sił i protokoły działań specjalnych.
Pan też sporo działał w terenie.
Zawsze chętnie szedłem pierwszy do ataku.
Mój stopień teraz to uniemożliwia.
Oczywiście.
Chciałabym odbyć szkolenie z jednostką.
Mam wysłać całą jednostkę do Brunswick,
żebyś ty mogła się podszkolić?
Ależ skąd.
Moglibyśmy zorganizować coś w Nowym Jorku. Wynająć prywatną firmę.
Anvil ma wszystko, czego nam potrzeba.
Chcę być godna zaufania, gdy to ja poprowadzę atak.
W sumie czemu nie? Wyślij mi propozycję. Przejrzę ją.
Dziękuję.
Proszę pani, jestem głodny. Nie ma pani drobnych? Proszę.
Dzięki, Karen.
Wciąż wspaniałomyślna.
Jest aż tak źle?
Chciałem się przywitać. Pomyślałem, że spróbuję tu.
Żebyś nie rozwaliła mi łba.
- Nadal masz tę armatę? - Żebyś wiedział.
- Dobrze. - Co tu robisz?
Możemy porozmawiać?
Napijesz się?
Jasne.
- Nie byłem pewien, czy się zgodzisz. - Ja też nie.
Dobrze wyglądasz.
Pasuje ci hipsterski styl.
Skłaniam się ku męskiemu koczkowi.
Myślisz, że by mi pasował?
Gdzie byłeś?
Miałem parę spraw.
Musiałem je załatwić.
I załatwiłeś?
Ktoś wie, że żyję.
- Muszę wiedzieć, czy coś komuś mówiłaś. - Ależ skąd.
Przecież wiesz, że nigdy bym...
Jeśli chcesz odmówić, to odmów, ale...
Potrzebna mi twoja pomoc.
Mam pomóc ci znaleźć tę osobę?
Tak.
Każe nazywać się Micro. To chyba coś znaczy.
Obserwuje mnie. Jest niezłym szpiegiem,
- nie miałem o nim pojęcia. - To wszystko, co o nim wiesz?
Mówił coś o tym, że obaj nie żyjemy.
Że nie jestem jedynym duchem w Nowym Jorku.
Jak się skontaktujemy?
- Kupiłeś mi kwiaty? - Tak.
Jestem trochę staroświecki.
Postaw je w oknie, jeśli coś znajdziesz.
Odezwę się.
W porządku.
Dziękuję, Karen.
Dzięki za piwo.
- Dobrze cię widzieć. - Ciebie też.
Uważaj na siebie.
Możesz zanieść je na dół, ale za chwilę.
Dobra.
Teraz możesz je zanieść, dzięki.
- Hej. - Dobrze, jesteś.
Mam pytać?
W naszym systemie jest nieopublikowany artykuł
sprzed roku, ale nie mogę go znaleźć.
Jest tylko niedziałająca strona.
- O czym był? - O hakerze.
Czy imię Micro coś ci mówi?
Może jakiś agent rządowy, nie jestem pewna.
- Co to za temat? - Od zaufanego źródła. Podał mi imię
- i kazał szukać. - Co to za źródło?
- Powiem ci, jeśli coś z tego wyjdzie. - Jakiś czas temu
przyszedł tu wolny strzelec z tematem.
Paranoik. We wszystkim węszył spisek.
Ale podobno
był na tropie analityka imieniem Micro, stojącego za wyciekiem tajnych danych.
I?
Postanowiłem go nie puszczać.
- Bo? - Bo jestem redaktorem.
To część mojej pracy.
Odpuść sobie ten sarkazm.
- Dlaczego? - Nie miał dowodów.
Jego jedyne źródło z Departamentu Bezpieczeństwa
odmówiło komentarza.
A następnie agent Carson Wolf przyszedł tu,
by osobiście zakazać mi zgłębiania tematu.
Czyli to prawda?
Stwierdził, że przeszkodzi to w śledztwie
i zaprzepaści szanse na ukaranie winnych.
- Zgodziłeś się? - Chciałem poczekać na coś większego.
- I zaprzyjaźnić się z Carsonem Wolfem. - O Boże. Ellison.
Posłuchaj.
Jestem pewien, że mam ten artykuł gdzieś w biurze.
Jeśli ci go dam, przestaniesz tak na mnie patrzeć?
NIE ZNALEZIONO
Nie obchodzi mnie, czy Jason idzie. Ty nie idziesz, Zach.
- Już powiedziałem, że przyjdę. - Zanim mnie zapytałeś.
- Myślałem, że mi pozwolisz. - I to był błąd.
- Nikt cię nie pytał o zdanie. - Ani mnie.
To tylko kino. Tata by mnie puścił.
W wieku dziesięciu lat?
Taty nie ma z nami od roku.
To okropne, ale nie wykorzystuj pamięci o nim jako karty przetargowej
przy każdej kłótni.
Przepraszam, mamo.
Nie o to mu chodziło.
Zach, wracaj tu. Chodź.
Rozumiem. To tylko kino. Nic takiego.
Ale muszę wiedzieć, co się dzieje, bo...
Po prostu muszę.
Rozumiem, mania kontrolowania pomaga ci sobie z tym radzić.
Być może.
Nauczył mnie tego wasz ojciec.
To tylko kino, mamo.
- Proszę? - Przemyślę to.
- Kiedy to przemyślisz... - Hej!
Przestań, póki masz przewagę.
Kocham cię, mamo.
Ja ciebie też, kochanie.
Ja też, króliczku.
- Skończyłaś matematykę? - Tak.
- Nie strzelać, proszę! - To zakładnik.
Szlag.
Widziałem, że ktoś do mnie biegnie. Wziąłem go za napastnika.
Nie katuj się tym.
Tylko jeden zakładnik zginął. To i tak duży sukces.
- Nigdy tak nie jest. - To prawda.
Zwykle jest o wiele gorzej.
- Billy Russo. - Dinah Madani. Sam Stein.
- To pana operacja? - Zgadza się.
Za każdym razem wynajmujemy inne pomieszczenie. Niezbyt wyszukane,
ale pozwala zachować czujność.
- Zdało egzamin. - Sam, nie zrobiłeś błędu.
Nic nie zrobisz z zakładnikiem, który nie słucha.
Gdy ktoś daje sygnał, wszystko zależy od kalkulacji.
Zapamiętam.
Proszę.
Anvil z radością przeprowadzi kolejne szkolenia.
- Dziękuję. - Jesteśmy najlepsi.
Moi operatorzy i instruktorzy należeli do sił specjalnych.
Umowa z agencją rządową to byłoby coś.
Gdzie są teraz pana ludzie?
Głównie w Iraku i Afganistanie.
Ochrona osobista. Eskorty konwojów... Jesteśmy nieźli.
- I szybko się rozwijamy. - Byłam w Afganistanie.
Jako attaché Departamentu Bezpieczeństwa.
Madani. Jest pani Iranką?
Amerykanką. Tu się urodziłam. Ale moi rodzice przyjechali tu w 1979.
Musiało być pani ciężko tam pracować.
Mają tam o wiele prostsze zasady.
- Przynajmniej są jasne. - Oczywiście.
Afganistan to najzwyklejsze miejsce na ziemi, gdy nie próbuje się go zmienić.
- Moja ostatnia tura. - Która jednostka?
Przesłuchujesz go, Madani?
- Nie wiedziałam, że pan tu jest. - Panie Russo, Carson Wolf.
- Imponujące szkolenie. - Cieszę się, że się panu podoba.
Zapraszam do biura. Przygotujemy program specjalnie...
Pomów pan z działem zamówień.
Kandahar to przeszłość.
- Nie zapominaj o tym. - Tak jest. Tylko rozmawiamy.
W czasie wolnym możesz chyba rozmawiać, o czym chcesz?
Przy drinku?
Chcę wiedzieć, co zrobisz,
gdy znajdziesz Micro.
Znalazłaś go?
Coś znalazłam. Zgadza się z tym, co mówiłeś.
Kto to?
Ustalmy coś. Chcę ci pomóc, ale tylko jeśli nikt przez to nie zginie.
Nie szukałem go. Sam mnie znalazł.
Może mieć coś wspólnego z tym, co stało się z moją rodziną.
Jeśli nie jest winny ani niebezpieczny, nie ma się czym martwić.
Proszę,
pomóż mi, Karen.
Albo i nie. Zostaw mnie na pastwę losu,
jeśli taki masz zamiar.
Co to?
Niepotwierdzony temat o pracowniku wywiadu,
ujawniającym tajne informacje.
- Nazywał się Micro. - Micro?
Znasz nazwisko?
David Lieberman.
I tu pojawia się problem. Oficjalnie został zastrzelony
przez agentów departamentu podczas próby ucieczki.
- Wiem, mówił, że jest duchem. - Właśnie.
Dlaczego nie mogłem tego znaleźć?
- Nie trafił do druku. - Czemu?
Bo niejaki Carson Wolf go zablokował.
Wszystko tam jest, Frank.
Przeczytaj go.
Mogę być z tobą szczery?
- On mnie przeraża. - Co na ciebie ma?
Nic.
Jasne.
Dziękuję.
Kiedy się zobaczymy?
A chcesz tego?
Wiedziałabym, że żyjesz.
Obchodzi mnie, co się z tobą dzieje.
Tylko mnie jedną.
Po prostu...
bądź ostrożny.
O Boże.
Boże. Przepraszam.
Nie widziałam pana.
- Proszę leżeć. - W porządku.
- Zadzwonię po karetkę. - Nie.
Powinien pan leżeć. Poczekajmy na pomoc.
Niczego nie złamałem.
- Oboje mieliśmy fart. - Boże.
Wylazłem na drogę. Nie miała pani szans.
Krwawi panu głowa.
Nie.
Nie. Dokąd idziesz, Sarah?
Nie!
Nie, Castle, ty dupku.
Szlag.
Dziękuję. Głowa jak nowa.
- Robiłam sobie kawę, więc... - Nie trzeba było.
- Proszę. - Dziękuję.
Choć tyle mogę zrobić w ramach przeprosin.
Nic mi nie jest.
- Wszystko gra. - Straszny tu bałagan.
Jestem Pete Castiglione.
- Sarah Lieberman. - Miło mi.
Piękna rodzinka.
Dziękuję.
Czym się zajmuje pani mąż?
Pracuje dla rządu. Właściwie to zmarł.
Rok temu.
Przykro mi.
Przepraszam. Nie wiem, czemu chciałam skłamać.
Rozumiem.
Musi być ci ciężko. Przyszedł do ciebie obcy facet i nie...
Pójdę już. Odstawię tylko kawę...
Nie, zostań. Przepraszam. Dokończ przynajmniej kawę.
W porządku.
Przykro mi z powodu twojego męża.
Wybacz. Całe to potrącenie...
Wydaje się, że już w porządku, ale za chwilę wszystko wraca.
No tak.
Nie chciałam cię wziąć na historię o zmarłym mężu.
Czy powinnam mówić prawdę nowo poznanym osobom?
To wydaje mi się godzić w pamięć o nim.
Masz mnie za wariatkę. Potrąciłam cię, a teraz...
Nie. Ani trochę.
Wiesz...
ja też straciłem rodzinę. Całą.
Nie tak dawno temu.
Co dzień żałujesz, że tak to się potoczyło.
- Że nie zrobiłaś czegoś inaczej. - I czujesz się winny,
że ty żyjesz, a oni nie.
Twój mąż był chory?
Nie. David...
zmarł, dokonując bohaterskiego...
i głupiego czynu.
Gdy mam lepsze dni, jestem z niego dumna.
W te gorsze chce mi się krzyczeć, jak mógł być tak samolubny.
Gdyby teraz się tu pojawił, nie wiem, czy bym go pocałowała, czy spoliczkowała.
No dalej, Frank.
No.
- Na pewno wszystko gra? - Jasne.
Dziękuję za kawę. Trzymaj się.
Ty też.
Cholera!
- Wszystko w porządku. - Tak?
- Tak. - Na pewno?
Jeśli masz jakieś narzędzia, mógłbym zerknąć.
Byłoby miło.
ROZPOZNAWANIE CHODU
Nie ściemniaj. Wiem, że jesteś przytomny.
Kim jesteś?
To najgłupsza rzecz, jaką zrobiłeś w swoim życiu.
I z każdą sekundą robi się coraz głupsza.
Wiesz, kim jestem, prawda?
Gościem, który powie mi o Davidzie Liebermanie.
O kim?
Liebermanie.
Hakerze, którego się pozbyłeś.
Coś o tym wiem.
Spędziłem trochę czasu w Guantanamo.
Tortury nie działają.
Nie można ufać tak pozyskanym informacjom. Zawodowcy to wiedzą.
Są różne sposoby na poznanie prawdy.
Lieberman był zdrajcą. Sprzedawał nasze tajemnice.
Zginął, stawiając opór...
Cholera jasna!
Ktoś taki jak ty nie zabiłby podejrzanego w tak ważnej sprawie.
Niemożliwe. Chyba że masz coś na sumieniu.
Więc albo ktoś ci za to zapłacił, albo współpracowałeś już z Schoonoverem.
Przysięgam, że nie znam nikogo o nazwisku Schoonover.
O heroinie z Kandaharu też nic nie wiesz?
Sam sobie odpowiedziałeś.
Czyżby?
Kurwa!
Ktokolwiek zabrania ci mówić, przysięgam, cokolwiek...
Stój.
Nawet o tym nie myśl. Na kolana.
No już!
Ręce za głowę.
Jasna cholera.
Nie umiesz zginąć, co?
No nie wierzę.
Przeczytasz mi moje prawa?
Nie.
Nie wydaje mi się.
Dziś w końcu zginiesz, Frank.
Do trzech razy sztuka.
Zasrany Punisher?
Jesteś żałosny.
Prawie mi ciebie żal.
Dobrze wiedzieliśmy, gdzie będziesz.
Gdzie się udać, by cię dorwać.
Zanudzałeś wszystkich opowieściami o tym, jak świętujecie twój powrót do domu.
Piknik w parku?
Naprawdę byłeś syneczkiem mamusi, co?
Czyli że co? Zabiliście moją rodzinę, by mnie dorwać?
Dla zmyłki.
Dobry gracz nie daje sobie patrzeć na ręce.
Przy wystarczającej liczbie ciał
nikt nie fatyguje się, by przyjrzeć się choć jednemu.
To było wkalkulowane ryzyko.
Rozumiesz, prawda?
A co z Liebermanem? Kim jest?
Myśleliśmy, że ma taśmę od ciebie.
A teraz zamknij oczy, Frank. Wyświadczę ci przysługę.
Niedługo znów spotkasz się z rodziną.
Nie?
Jak chcesz.
Nie jest nabity, dupku.
Zostaliśmy tylko my i prawda.
Tu zapraszasz dziewczyny, żeby im zaimponować?
Tu je zapraszam, gdy wiem, że mnie przejrzały.
To komplement?
- Jesteś z tych, co ich nie lubią? - Zależy, od kogo pochodzą.
Tak brudne szklanki widziałam ostatnio
w stołówce podoficerów w Bagramie, gdy żegnałam Afganistan.
Chyba za nim tęsknisz.
- Nie zamknęłam pewnych spraw. - Tam nie da się niczego zamknąć.
Afgańczycy walczą z najeźdźcami od tysięcy lat.
Dla nas to misja. Dla nich życie.
Po zakończeniu ostatniej tury wiedziałem, że w mundurze nie mogę tam wrócić.
To w jakiej byłeś jednostce?
Czuję, że gdy podam właściwą nazwę,
okażesz mi większe zainteresowanie.
Zwiad piechoty morskiej.
Strzelec wyborowy. 134 potwierdzone zgony.
Trzy tury w Iraku. Jedna w Afganistanie.
Czytałaś moje akta.
Lubię wiedzieć, kto mnie komplementuje.
- Jestem o coś podejrzany? - Nie według twoich papierów.
Dlatego chciałaś szkolić się w Anvil?
Chcesz, żebym pomógł ci z tą niedokończoną sprawą?
Taką mam nadzieję.
Przepraszam.
Nie będę oczerniał swoich kolegów.
Z całym szacunkiem, ale jesteś gliną.
Na wojnie nie myśli się o prawie ani moralności,
bo można zginąć.
Pytaj.
Służyłeś z Frankiem Castle.
Tak, był moim najlepszym kumplem.
Tego chyba nie było w papierach?
Był ze mną tej nocy, gdy zabiłem większość tych osób.
Siedzieliśmy bez wsparcia w domu w Basrze.
Staraliśmy się tylko przeżyć tę noc.
Była jedną z najlepszych w moim życiu.
Oni albo my. Kto był lepszy?
Nie było lepszego od Franka.
Żałuję, że zginął.
- Zabrał ze sobą wiele osób. - Dilerów? Gangsterów? To dobrze.
Ty odszedłeś z wojska. Castle został. Miał brudne ręce?
Na każdej wojnie w końcu się je brudzi.
Chyba że coś cię przed tym powstrzymuje.
Jemu to odebrano.
Mógł być zamieszany w przemyt narkotyków?
Gdybyś go znała, wiedziałabyś, że to głupie pytanie.
Myślę, że to system go rozczarował.
Zrobił to, do czego go wyszkolono.
Zrobiłbyś to samo, gdyby zabito twoją rodzinę?
Nie mam rodziny.
Nie potrzebuję tego. A ty?
Jedni mają życie rodzinne, inni je chronią.
Czyli jesteś wolna.
Nie boisz się samotności?
Nie jestem samotna.
Ty jesteś?
Nie w tej chwili.
Muszę iść.
- Wiecznie na służbie? - Wybacz.
Może kiedyś to powtórzymy?
Z chęcią.
Wiesz, gdzie mnie znaleźć.
Dobranoc, agentko Madani.
Udanych łowów.
- Udany wieczór? - Prowadź.
To cię otrzeźwi.
Nie jestem pijana.
W porządku. Nie oceniam cię.
Jasna cholera.
W istocie.
Nigdy go nie lubiłem, ale nikomu nie życzyłbym takiej śmierci.
Czekają na pozwolenie na przeniesienie ciała.
Teraz ty masz najwyższy stopień.
Dziękuję.
Niech zgadnę. Opalasz się na dachu.
Zabawne.
Prawie.
Mam pytanie.
Jak ci smakują jajka u Pete'a w Sunnyside?
Dobre?
Dobra robota, świrze.
Dałem ci ten telefon, by się z tobą kontaktować.
Nikt nie powiedział, że go nie wyłączę.
Ogoliłem się i zraniłem w nogę. Utykam.
Twój program nie rozpoznał chodu?
Zastanawiałem się, kiedy się zorientujesz.
Nie wiem tylko, skąd wiedziałeś, które kamery sprawdzić.
Proste.
Poczekałem, aż zginą jakieś bandziory i szukałem w pobliżu.
Sprytnie.
Wyświadczyłem ci przysługę. Skasowałem nagrania.
O rany.
- Jestem wdzięczny. - No to...
dwóch spryciarzy sobie plotkuje.
Tylko co robiłeś w moim domu?
Wiesz co, David?
- Twoja żona bardzo przeżywa twoją śmierć. - Oni nie mają z tym nic wspólnego.
Gówno prawda. Jesteś dupkiem.
Wiele razy narażałeś rodzinę
- i robisz to po raz kolejny. - Naprawię to.
Jest bezpieczna, myśląc, że nie żyję.
Sam jesteś sobie winien. Zgrywałeś Głębokie Gardło.
Twój kumpel Wolf
- wszystko mi wyśpiewał. - Zabiłeś go?
O to ci chodziło.
Co powiedział?
- Ciągle chcesz gadać? - Owszem.
- Zrobimy tak... - Zamknij się.
Mam dość twojego paplania. Teraz to ja dyktuję warunki.
Znikam. Dokładnie za godzinę zadzwoń do mnie z numeru,
pod którym będę mógł cię złapać. Jasne?
Będzie tak: podam ci czas i miejsce.
Spóźnisz się albo kogoś zobaczę, to koniec.
Za 20 minut pod mostem Pułaskiego.
- Tak? - Doki przy 41. ulicy. Za 20 minut.
Greenpoint Terminal. Za 20 minut.
Za 20 minut. Cmentarz Mount Zion.
Streszczaj się, Lieberman.
Dupek.
Cześć, Frank. Twój koleś już jedzie.
Jest sam.
Niebieski chevrolet impala z 2002.
Na pewno nie spodziewa się pościgu.
Nie muszę ci mówić, gdzie masz przyjść, prawda?
UKOCHANY MĄŻ I OJCIEC
Kim jesteś?
Castle ma cię na muszce.
Jeśli mnie zastrzelisz, będziesz następny.
Gdzie on jest?
Uznał, że ci nie ufa.
Postanowił zniknąć.
Jeśli spróbujesz go odnaleźć, odwiedzi Sarę.
Ponoć wiesz, o co chodzi.
Czekaj.
Castle!
Potrzebujesz mnie!
Nie. Pomyśl chwilę.
Myśl.
Co tu się dzieje?
Co my robimy?
Frank.
Nie.
Napisy: Agnieszka Putek