Tato, czemu nie jesteś w pracy?
Już idę. Chciałem cię wcześniej zobaczyć.
Wszystko dobrze?
Gdzie masz koszulę?
Jest zimno. Zaziębisz się.
- Coś ci przyniosę. - Nie trzeba.
Wypij przynajmniej kawę. Rozgrzejesz się.
Jezu, jak ty wyglądasz.
Kiedy ostatnio spałeś?
Wiem, że przechodzisz ciężki okres.
Ale ta dziura za domem...
Jeśli nic się nie zmieni, skrzywdzisz siebie albo kogoś innego.
Kocham cię, synu.
Zrobię, co będzie trzeba.
Nic nie możesz zrobić.
Doktor Rhodes dał mi je, gdy zmarła twoja matka.
Byłem w koszmarnym stanie. Pamiętasz?
Próbowałem się trzymać, ale nocami...
Złe sny to nie powód do wstydu.
Weź dwie.
Prześpij się.
Dobrze.
Dla mnie jesteś bohaterem.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Spokojnie, Frank.
Nie przeginaj.
Co sądzisz?
Powtórzymy plan?
Jasne.
Dobra, ostatni raz. Pułkownik Morty Bennett, Fort Bryon.
Wejdę tędy.
Pójdę do kwatery Bennetta i zrobię swoje.
Tak.
Potem udam się do punktu ewakuacyjnego.
Będziesz tam czekał w aucie.
- Za rogiem. - Tak jest. Zapamiętałeś?
- Tak jest. - Dobrze.
Agent Orange.
Wie, że żyję i że chcę go dopaść.
To on obserwował nas na górze.
Jestem pewien.
Jeśli Gunner się nie mylił, to Bennett...
Zna nazwisko Orange'a.
Na pewno.
Dziękuję. Bez takich.
Służbistka, co?
Więc kim ja jestem? Informatorem?
Coś w tym stylu.
No co?
Nic. Tak sobie myślę.
A raczej wspominam.
Wyglądasz na zmęczonego.
- Miałem dużo pracy. - Cieszy mnie to.
I co dla mnie masz?
Nic.
Rozmawiałem z kumplami z jednostki.
Dałem znać, że musimy pogadać.
Jeśli żyje, wie, że go szukam i sam się odezwie.
Ale to dość wąska grupa i jak na razie cisza.
Chciałbym pomóc, ale według moich źródeł...
Frank Castle nie żyje.
Żyje.
Skoro tak, to dlaczego się nie ujawnia?
- I tak powiedziałam za dużo. - Chciałaś pomocy.
Mówiłaś, że jest ranny.
- Skąd o tym wiesz? - Znaleźliśmy ślady strzelaniny.
Ktoś ocalał i uciekł, krwawiąc.
To podobne do Franka. To ci przyznam.
Z kim walczył?
Tego jeszcze nie wiem.
Zabrali ciała, nie zostawili śladu.
Bez Castle'a nie mam nic.
Jeśli żyje... obiecuję, że go znajdę.
A wtedy... może przestanę być „czymś w tym stylu”
i wrócimy do tego, co było.
Podobało mi się.
- Na golasa. - Wiem, o co ci chodziło.
Wyluzuj. Nikt nie podsłuchuje.
- Powiedziałaś mu o Castle'u? - Mógłbyś pukać?
Jako najlepszy przyjaciel wiedziałby, gdzie go znaleźć.
Masz odpowiedź na swoje pytanie.
Na kolejne, czyli „dlaczego?”, też.
Nie. Następne pytanie to: czemu mi nie powiedziałaś?
Czemu nie zapytałaś, nim poszłaś do jakiegoś cywila?
Powinnam była ci powiedzieć.
Wiem, że to akt desperacji, ale kończą nam się opcje.
Narażasz i śledztwo, i mnie.
Nadstawiam dla ciebie karku.
Nie mówisz Hernandezowi, ale Billy'emu Russo już tak?
Skąd pewność, że można mu ufać?
Tak jak w twoim przypadku. Przeczucie.
To na mnie nie zadziała.
Miło, że mi schlebiasz. Doceniam, ale nie.
Tak z ciekawości. Czy twoimi przeczuciami co do Russo
kierowała jego urocza buźka i nienaganna postura?
- Masz mnie za tak płytką? - Każdy taki jest.
- Dlatego piękni rządzą światem. - Co chcesz usłyszeć?
Że z tym kończysz. Mówię serio.
To się nie powtórzy. Zgoda?
- Chyba nie mam wyjścia. - Dobrze.
Bennett musi być tam, gdzie mówiłeś.
Sprawdziłem jego karty, wyciągi bankowe i telefoniczne.
Wiem, gdzie robi pranie
i co kupił matce na urodziny.
Bennett w każdy sobotni wieczór zabawia się w domu.
Zaufaj mi.
Gdy tam dotrzesz, będzie zajęty swoim gościem.
Im szybciej go znajdziemy, tym szybciej go załatwię.
- Orange'a, tak? - Co?
Powiedziałeś, że „go załatwisz”. Mówiłeś o Agencie Orange'u, nie Bennetcie?
- Bo nie taki jest plan. - Znam plan.
Nie chciałbym, żebyś się pomylił.
Przed tobą stoi pułkownik Bennett.
Nienawidzisz go, masz broń i puszczają ci nerwy.
- Wiesz, jak bywa. - Jak?
Tak się zastanawiam. Tak u ciebie bywa?
Kiedy puszczają ci nerwy...
strzelasz? Wybijasz cały pokój?
- Nigdy nikogo nie zabiłem. - Nie?
Bo pomyślałem, że może tym razem to ja poczekam w aucie.
Idź sam, skoro tak dobrze znasz plan.
- Mnie boli ramię. - Frank...
Nie łudzę się, że potrafię zrobić to, co ty.
Doceniam to. Doceniam twój wybór.
Ale to pochrzanione.
- Co takiego? - Wkradanie się do bazy wojskowej.
Ciągle zastanawiam się...
co, jeśli ktoś mnie zatrzyma?
Mam zabić żołnierza za to, że wykonuje swoją pracę?
Oby do tego nie doszło.
Co się dzieje?
Znajdujemy Hendersona, który dzień później kończy martwy w lasach Kentucky.
Dlaczego nie rozmawiamy w biurze?
- To wyjątkowy zbieg okoliczności. - Owszem.
Potem położył mi rękę na tyłku i mówi:
"Pasuje jak ulał”.
- Jak w latach 70. - Co za dupek.
To prawdziwa historia? Ciekawe, jak zareagowałaś.
- Tak. Złamałam mu palec. - No jasne.
- Słuchasz mnie? - Tak, ale z trudem,
bo stoimy w korytarzu, a ty szepczesz.
Chodzi mi o to, że śmierć Hendersona jest nieprzypadkowa.
Zginął, bo go namierzyliśmy.
W moim biurze jest podsłuch.
- Ile kosztuje taka przyjemność? - Nie mam pojęcia.
Agencja ma parę takich na wschodnim wybrzeżu.
Na kryjówki, areszty, do przesłuchań... i tak dalej.
Mógłbym w takim zamieszkać... pewnego dnia.
- Widziałeś Madani? - Wiesz, że tak.
- Nadal z nią sypiasz? - Gdy jest okazja.
Widziałeś ją? Dziękuję.
Nic nie ma.
Henderson miał jej pomóc.
Bez niego nie mamy się o co martwić, dopóki nie znajdzie Castle'a.
Nie znajdzie go przed nami.
Zaufaj mi. Znam go.
Chyba za słabo. Trzeba było go zabić, gdy była okazja.
Kraj może za wiele stracić, jeśli Castle mnie wyda.
A jeśli do tego dojdzie, polecisz ze mną.
Koniec z kontraktami rządowymi, koniec z Anvilem.
Koniec z panem Billym Russo.
I żadnego domu na wsi.
Co miałem zrobić?
Zabić go w biały dzień na wybrzeżu
przed foodtruckiem z calzone?
Nie ty. Ktoś inny. Snajper.
Wiesz...
Zawsze...
myślałem, że jesteś bardziej bezpośredni.
Kiedy przesłuchiwałeś tych Afgańczyków...
Gadali i gadali, prawie się posrali ze strachu.
Byli przerażeni, a ty dowalałeś im coraz bardziej.
I w końcu przychodziła chwila...
prędzej czy później...
kiedy już wiedzieli, że zginą.
Ty też to wiedziałeś.
Widziałeś to.
Przysięgam, że twój fiut stawał wtedy jak drągal.
To cię podnieca, Rawlins?
Nie oceniam cię. Każdy ma swój fetysz.
- Trzymajmy się tematu, poruczniku. - Ależ właśnie to robię.
Kiedyś widziałem to też na twojej twarzy.
Ten strach.
Kiedy Frank uszkodził ci oko i też nie miał zamiaru przestać.
I wtedy wiedziałeś.
Wszystkie twoje ambicje ulatywały wraz z jego ciosami.
I kto wtedy...
Przypomnij mi, kto go wtedy z ciebie ściągnął?
No właśnie.
- Ja. - I jestem ci za to wdzięczny.
Tego chcesz, Billy? Mojej wdzięczności?
Nie miałeś wyboru. Chroniłeś swoje źródło dochodów.
Wiesz, co myślę?
Że może chciałeś zabić Franka tylko dlatego...
bo mógłbyś pozbyć się człowieka, który sprawił, że bałeś się śmierci.
Więc...
ostrzeżemy Morty'ego Bennetta, że Frank Castle może chcieć go dopaść?
Morty ma odruchy szczura i odwagę królika.
Jeśli dowie się, że Castle żyje, są dwa wyjścia.
- Ucieknie albo się wygada. - To może zabijemy i jego?
Tylko w razie konieczności. Za dużo pytań.
Musimy mieć go żywego i w wiadomym miejscu.
Kiedy Castle się pojawi, i tak uratujemy mu życie.
Więc na co miałby się skarżyć?
Twój ulubiony.
Usiądź i jedz, Morty.
O rany, ale miałem tydzień.
Nie masz pojęcia, jak to jest mieszkać w bazie z bandą kretynów.
Tysiąc facetów czekających, aż powiem im, co mają robić.
Jak im nie powiem, to nie wiedzą, czy mają spać, czy srać.
Patrz, jak nabałaganiłeś.
Ominąłeś miejsce.
- Jestem w środku. - Przyjąłem. Jasno i wyraźnie.
Mam cię na dronie.
Czysto. Możesz wchodzić.
Czekaj.
Dobra, idź.
Zamknij się.
Gdybym chciała cię słyszeć, zdjęłabym knebel.
Masz nie wydawać żadnych dźwięków.
Zero jęków i pomruków. Nic.
A jeśli będziesz grzeczny...
dostaniesz ode mnie nagrodę.
Idealnie. Zaczekaj tam.
Po lewej masz strażnika.
Poszedł. Czysto aż do kwatery Bennetta.
O cholera, Morty.
Chyba dotarłem w samą porę.
Przyszedł!
- Wchodzimy. - Przyjąłem.
- Dobry Boże. - Nie do końca.
Dobra, zaczynamy. Podłączyłem się do jego telefonu. Trzy minuty.
Wstawaj.
Przestań mnie bić!
Proszę, przestań.
Nie zabijaj mnie! Proszę!
Zmusili mnie do tego! Nie zabijaj mnie.
Czterech zmierza w waszym kierunku.
Dotrą za 30 sekund.
Odezwij się, a twój mózg wyląduje na podłodze.
I jak, Frank? Już ponad połowa.
Już prawie.
Dziesięć sekund.
Pięć, cztery, trzy, dwie...
Wiej.
Leż.
Co za burdel. Podnieście tyłki!
- Co tu robisz? - Ratuję ci życie.
Załóż spodnie...
i mów dokładnie to, co ci każę
i kiedy ci każę.
Nie. Zaczekaj.
Dobra, idź.
Rozdzielcie się. Zabezpieczcie teren.
Za mną. Ruchy!
- Oddział drugi do bramy wschodniej. - Przyjąłem.
Droga wolna.
Ręce do góry.
Na kolana.
- Nie zbliżaj się. - Spokojnie.
Nie zbliżaj się.
Wiem, że to twój obowiązek.
- Nie jestem wrogiem. - Stój!
Nie chcę cię zabijać.
Posłuchaj... pójdę w tę stronę. A ty zrobisz, co do ciebie należy.
Powiedziałem stój!
- Na kolana. - Daj spokój.
- Na kolana. - Spokojnie.
- Na kolana. Natychmiast! - Spokojnie!
Jedź.
Wszystko dobrze?
Tak. Łatwiej jest, gdy można zabijać.
Cześć, synu.
Cześć, tato. Jak w pracy?
Jak zwykle, czyli w porządku.
Przespałeś się?
Tak. Trochę.
- Lepiej się czujesz? - Tak.
Zjesz pizzę? Zimna, ale dobra.
Proszę.
Wyglądasz dużo lepiej.
Wystarczyło tylko trochę snu i odpoczynku.
- Z którego to roku? - 1974.
Nawet cię w planach wtedy nie było.
Mogę to oglądać bez przerwy. Ali daje się sprać,
daje Foremanowi się zmęczyć i czeka, by uderzyć.
Zazdroszczę bokserom.
Czego? Że biją się za pieniądze?
Nie, dziękuję.
Wiesz, kto jest twoim wrogiem, stoi przed tobą.
I jedno zadanie... Zabić go.
Wszyscy wątpili w Aliego.
Nikt nie dawał wiary, że wygra.
Nie wygrałby w bezpośrednim starciu, więc robił uniki na linach. Patrz.
Wiedział, że będzie bolało, ale był na to gotowy,
by dowieść, że świat się myli.
Nie jesteś już na wojnie, synu.
Być może życie jest bardziej skomplikowane.
Ale to nie walka. Każdego dnia musisz wstawać z łóżka.
I starać się żyć jak zwyczajny człowiek.
Widzisz? Foreman nie zmienia taktyki. Dlatego się zmęczył.
I bum! Znokautowany.
Ali zdobył tytuł. W wieku 32 lat.
- Ten człowiek nigdy się nie poddawał. - To według ciebie robię?
Nie wiem. Nie wiem, czego potrzebujesz. I to mnie martwi.
Foreman nie potrafił zrobić tego po swojemu... i przegrał.
Ali znalazł sposób na wygraną, zmieniając taktykę.
Bystry z ciebie chłopak.
Możesz zrobić wszystko, co sobie wymarzysz.
Robiłem różne rzeczy, tato. Nawet nie masz pojęcia.
Nie robiłeś niczego poza tym, co ci kazano.
Walczyłeś na ich wojnie i zapłaciłeś za to wysoką cenę. Teraz walcz o siebie.
Powinienem był go zabić, gdy miałem okazję.
- Niczego byśmy się nie nauczyli. - A czego się nauczyliśmy?
Chyba przeginamy z tą mądrością.
- Mówisz o mnie, tak? - Żebyś wiedział.
Dziś nam się udało, Frank.
Miałeś rację.
Orange wiedział, że przyjdziemy. Czekali na nas.
Spodziewaliśmy się tej pułapki.
Myślą, że nas przechytrzyli. A jest odwrotnie.
Rozumiesz?
Dowiemy się, jeśli zadzwoni lub wyjedzie.
- Nic? - Jeszcze nie.
Bennett wie, że namierzamy jego telefon?
Gdyby wiedział, wyłączyłby go.
- Cholera. - Wszystko gra?
Tak.
Ale pod koniec...
pojawił się chłopak...
musiałem zrobić mu krzywdę.
Tacy chłopcy dokonują wyboru.
Chcą być wierni krajowi, fladze, jednostce.
I nagle zjawia się taki... gnój jak Bennett.
I wykorzystuje ich lojalność.
Rzygać się chce.
Od tej chwili... będę pozbywał się każdego z nich.
- Co? - Bennett się przemieszcza.
Wiedzieliście, skurwiele!
Wiedzieliście, że przyjdzie i milczeliście!
To nieprawda, Morty.
Od razu przyszliśmy uratować ci życie.
Prawie mnie zabił! Rozumiecie?
Rozumiemy, mówisz bardzo głośno...
Do cholery. Rozumiecie,
ile czasu zajmie mi wyciszenie tego?
Postawiliście na nogi całą bazę.
- Co powiedziałeś? - To, co mi kazał.
Jego usta się poruszały, ale to ty mówiłeś.
Tajne szkolenia, gotowość bojowa i tak dalej.
Opieprzyłem cały oddział za to,
że pozwolili mu uciec.
Dzięki Bogu go nie złapali! Myślałem, że Castle nie żyje.
- My też. - Póki tego nie odkryliście.
- Właśnie. - Tak?
Więc jakim cudem Russo i jego zespół znaleźli się w bazie?
Bez mojej wiedzy.
I dlaczego ta suka krzyknęła: „Przyszedł”?
Byłem przynętą.
Nie jestem taki głupi, nie zbujacie mnie.
Gdyby nie my,
Castle podłączyłby twoje jaja do akumulatora.
- Pewnie by ci się to spodobało. - Pocałuj mnie w dupę, poruczniku Russo.
Zachowaj to dla siebie.
Jak na razie obowiązuje hierarchia.
Co mu powiedziałeś?
- Nic. - Zabrał coś?
Czy coś zabrał? O mało nie odebrał mi życia!
Wie, co robiliśmy i chciał wiedzieć, kim jesteś.
- Co mu powiedziałeś? - Nic.
Choć bardzo się starał.
- Podałeś mu nasze nazwiska? - Nie, jasne?
Kazałem mu cmoknąć mnie w dupę. Nic ze mnie nie wyciągnął.
Myślisz, że gdybym mu powiedział, to jeszcze bym żył?
Widzisz, Billy? Mówiłem ci, że o Morty'ego nie musimy się martwić.
Jasne, że nie musicie.
Ale... co teraz?
Przejdziesz na emeryturę, tak jak planowaliśmy.
- Zapędziłeś mnie w kozi róg. - A teraz cię z niego wyciągam.
Dostaniesz nową tożsamość i paszport.
Weźmiesz pieniądze, zaczniesz nowe życie
i nigdy więcej się nie spotkamy.
- Castle nigdy cię nie znajdzie. - Brzmi nieźle.
Russo się tym zajmie.
Po potwierdzeniu nowej tożsamości pomoże ci opuścić kraj.
Do tego czasu będziesz się ukrywał.
Dobra. Opróżnij kieszenie.
Tyle czekałem na spotkanie z rodziną,
że nie wierzę, że to naprawdę może się stać.
Tyle czasu myśleli, że nie żyję,
a teraz nagle stanę w drzwiach?
- Bez terapii się nie obejdzie. - Łatwo nie będzie.
Miałeś powiedzieć: „Bez obaw. Wszystko się ułoży”.
Mam kłamać?
- Tak, masz kłamać. - Jezu.
W Afganistanie spędzaliśmy po 15 miesięcy.
Wyjeżdżasz, żona w ciąży. Wracasz, a dzieciak już chodzi.
Widzi cię pierwszy raz, krzyczy, nie wie, kim jesteś.
- Dasz sobie radę. - To co innego.
Dlaczego?
Pozwoliłem im wierzyć...
w to okrutne kłamstwo.
Dla ich dobra,
ale nie wiem, czy zrozumieją, że to było konieczne.
Zbyt wiele mnie ominęło.
Daj spokój. Nic cię nie ominęło. Wiesz o tym.
Cały czas ich podglądałeś.
Wiedziałeś?
Posłuchaj... rób, co chcesz, ale na twoim miejscu
nie mówiłbym o tym żonie. Utnie ci jaja.
Wiem, że się boisz, ale po prostu wejdź,
przytul ich i nie puszczaj. Póki nie zaczną błagać.
Ja bym tak zrobił.
Przykro mi.
Niepotrzebnie.
To nie twoja wina.
- Żałujesz, że odmówiłeś Billy'emu? - Nie.
Gdy skończymy, propozycja będzie aktualna.
- Jesteś gdzieś spóźniony? - Nie. To by mnie urządziło.
W ogóle nie zdążyłem.
Przykro mi.
To tylko randka.
Nie pierwsza i na pewno nie ostatnia. Nic takiego.
- Próbujesz poprawić mi humor? - Owszem.
Chociaż nie wyglądasz na zmartwioną.
Jeśli jesteś dobry w tym, co robisz, to nieważne, kim ona jest...
zawsze będzie na drugim miejscu.
A tego nikt nie lubi.
Może i masz rację, ale nie zaszkodzi próbować.
Optymista ze mnie.
- Wyświadczę ci przysługę. - Czyżby?
Tak, udzielę ci darmowej porady.
Zamieniam się w słuch.
Ta praca nie współgra z rodziną i życiem towarzyskim.
To profesja dla samotników.
Dobra dla introwertyków.
A ty, mój drogi, nie jesteś introwertykiem.
Wiesz, kogo mi przypominasz?
Kogo?
Franka Castle.
- Jesteście podobni. - W żadnym wypadku.
Mnie interesuje prawo. Jego...
Tego staramy się dowiedzieć.
Co zrobimy z tym podsłuchem?
Nie mam zielonego pojęcia.
- To kryjówka CIA, Frank. - Bennett musiał polecieć do Orange'a.
Bądź ostrożny.
Udanych łowów.
- Co to za miejsce? - Wyluzuj. To tymczasowe rozwiązanie.
Nikt cię tu nie będzie szukał.
Lepiej szybko coś tu przynieście albo zejdę od patrzenia na tę tapetę.
Każdy musi jakoś umrzeć.
Dobrze, że samouwielbienie nie jest śmiertelne.
Nigdy mnie nie lubiłeś, co?
Nie. Służby specjalne zawsze mnie wkurzały.
Wywyższacie się i myślicie, że wasze gówno nie śmierdzi.
Co to ma być?
Jezu!
To, co mówiłem...
- Nie o to... - Mam to gdzieś.
Nie musisz tego robić. I tak wyjeżdżam.
Jutro już mnie nie będzie.
No.
A skoro już jesteśmy szczerzy...
Też cię nigdy nie lubiłem, Morty.
Załatwione.
Entliczek...
pentliczek.
Czerwony stoliczek.
Napisy: Agnieszka Putek