Kto tam?
New York Bulletin.
Nie chcę prenumeraty.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Pomówmy o Lewisie Wilsonie.
Zaoferował mu pan pracę, zgadza się?
Nie tę, którą chciał.
Chciał wyjechać na kontrakt. Odmówiłem.
Nie wytrzymałby tego. Psychicznie.
Zaoferowałem, że znajdę mu coś innego. Jako przysługę.
Byliście blisko?
Nie dla niego. Nie znałem go.
Proszę sprawdzić.
W aktach zobaczy pan, że oceniliśmy go jako niezdolnego do służby.
I chyba słusznie, nie sądzi pan?
Ten niezdolny do służby dzieciak przedarł się przez pańską ochronę.
Owszem. Dowiem się, jak to zrobił.
Może mogę panu w tym pomóc.
Wydział zabójstw znalazł ciało jednego z pańskich ludzi. Isaac Lange?
Zastrzelony we własnym mieszkaniu.
Wilson się pojawił, zrobił swoje i...
Senator Ori żyje.
Straciłem czterech ludzi, a pan sugeruje... co?
- Zaniedbanie? - Bywało już, że podobne firmy
podejmowały się zadań, które je przerastały.
A wy...
policja, nie macie sobie nic do zarzucenia?
Wy się nigdy nie mylicie.
Był pan w wojsku, sierżancie?
Codziennie jestem na służbie.
W wojsku giną ludzie.
My mamy wykonać misję. Moją była ochrona Oriego. Żyje.
Dwóm doświadczonym, uzbrojonym żołnierzom zawodowym
nie udał się atak z zaskoczenia.
Jak dla mnie...
wygraliśmy.
Musi pan przyznać, że to wyjątkowy zbieg okoliczności.
Znał pan Wilsona, a z Castle'em służył przez lata...
Chce pan mnie aresztować, proszę bardzo.
Jeśli nie, żegnam. Muszę obdzwonić parę rodzin.
Proszę pomówić z senatorem. Zapytać, co zaszło.
- Mam taki zamiar. - To dobrze.
Kiedy ostatnio rozmawiał pan z Castle'em?
Ostatnio?
Parę lat temu.
Do wczoraj myślałem, że nie żyje.
Wygląda to panu na robotę trupa?
Udzielę wywiadu w widocznym miejscu.
9.47 - SZEŚĆ GODZIN WCZEŚNIEJ
Pokażę, że się nie boję.
Gdyby się pan nie bał, nie byłoby mnie tu.
- Powinien się pan bać. - To nie pasuje do mojego wizerunku.
Chronię pana życie, nie wizerunek.
Przepraszam.
Możesz rozmawiać?
Tak. Zaczekaj.
Podobno masz nowego klienta. Biznes się kręci.
- Jeśli wierzyć gazetom, to twoja zasługa. - Ja bym im tak nie ufał.
Mam nadzieję, że myślisz nad moją ofertą.
Jest aktualna.
Jesteś na celowniku. Musisz wyjechać. W 12 godzin przerzucę cię, gdzie chcesz.
Lewis Wilson zaatakuje Oriego.
Nie pozwoli mu wygłosić przemowy.
W porządku.
Skąd o tym wiesz?
Powiedział mi.
Co cię z nim łączy?
Niedokończone sprawy.
Wszyscy wiemy, jak ich nie lubisz.
Dzieciak ma manię wielkości. Wyprowadź senatora, ale nikomu ani słowa.
Ma wyglądać, jakby dalej był w hotelu.
Ty zastaw pułapkę, ja ją uruchomię.
Jesteś tu.
Frank, jestem w pracy. Nie mogę...
Powiedz, gdzie jesteś.
Spotkajmy się. Zrobimy to razem.
Niech twoi ludzie nie wchodzą mi w drogę.
Panno Page. Billy Russo, Anvil.
- Witam. - Miło mi.
Doceniam pana pomoc.
Wiem, że to niełatwe, ale jeśli opowie mi pan, co się stało...
Szczegóły zwykle zapadają w pamięć.
Zrobię, co w mojej mocy.
Co za widok...
aż dziw, że ktokolwiek przeżył.
Ci ludzie zginęli, ratując mi życie.
To straszna świadomość, detektywie.
To wszystko...
to dla mnie nowość.
Nigdy wcześniej nie miałem broni w ręku.
Taka przemoc...
widziana z bliska, bycie...
jej częścią...
zmusza do przewartościowania...
przemyślenia, jakim jest się człowiekiem.
Czy kiedyś do pana strzelano?
Owszem.
Jak się pan czuł?
Wtedy...
jakby to dotyczyło kogo innego.
Później... inaczej.
To działo się tak szybko.
A teraz...
widzę to jakby w zwolnionym tempie...
w swojej głowie.
Przepisy, które popieram,
nie służą odebraniu ludziom broni.
Mają na celu odebranie jej tylko niektórym.
Sądzi pan, że to możliwe?
Muszę, Karen.
Karen! Ruchy! Musimy uciekać!
Sprowadzę pomoc!
Tak powiedział?
Ori mówi, że poszedł po pomoc?
To kompletna bzdura.
Więc ją sprostuj, Karen.
Opowiedz na świeżo, co widziałaś.
Póki nie zdążyłam zadzwonić do biura?
Co jest ważniejsze?
Pojmanie winnych czy artykuł?
Nie chcę poznać twojej wersji z pierwszych stron gazet.
Historia, w którą uwierzyłeś,
jakoby Castle i Wilson działali razem, to totalne brednie.
Czemu dowody wskazują, że Wilson wszedł jednymi schodami,
a Castle drugimi dokładnie w tej samej chwili?
Klasyczny manewr okrążający z tym pokojem w jego centrum.
Prowadziłeś sprawę Castle'a,
znasz go.
Nie mówię, że dobrze robi,
ale podkładanie bomb wśród cywili?
Oboje wiemy, że to niemożliwe.
Zabawne, jak wasze drogi wciąż się krzyżują.
W porządku. Co według ciebie Castle tu w ogóle robił?
Myślę, że mnie pilnował.
Castle nie jest terrorystą.
Twoi twierdzą inaczej.
PUNISHER ZAMIESZANY W ZAMACHY
Byłam w tym pokoju...
i zaręczam, że gdyby nie Frank Castle, mózg senatora wylądowałby na ścianie.
On mówi co innego.
Ori to tchórzliwy oportunista. Powie wszystko, by zdobyć rozgłos.
Prawda postawiłaby go w złym świetle.
Strzelanie do senatora z powodu różnicy poglądów...
to według ciebie podobne do Franka Castle?
Castle to szaleniec. Szaleniec może zrobić wszystko.
9.49
Panno Page. Billy Russo, Anvil.
- Witam. - Miło mi.
Wywiad z przeciwnikiem broni
prowadzony przez kogoś z pozwoleniem na broń ukrytą.
Cóż za ironia losu.
- Sprawdził mnie pan. - To moja praca.
Oczekuję zwrotu broni po zakończeniu wywiadu.
Ostrożności nigdy za wiele, panno Page.
Odzyska ją pani na dole.
Proszę.
Przeciwnik broni zatrudnia do ochrony prywatną firmę wojskową?
Kolejna ironia losu? Nie mogę się doczekać jego wyjaśnień.
Mam nadzieję, że powie, że Anvil zapewnia najlepszą ochronę.
Jeśli nie, może zacytować pani mnie.
Nie wątpię. Ta wiedza o reklamie to z uniwerku Whartona?
Z Afganistanu.
Uniwerek był opcją zapasową.
9.54
Założę się, że senator płaci za to z forsy podatników.
Mylę się?
Mogę spytać, jak się pani czuła...
wtedy w radiu, gdy Wilson pani groził?
Nam obojgu?
Źle.
Ale to jedna ze stron życia w tym mieście, zwłaszcza dla kobiety.
Naprawdę doceniam pana działania, ale...
retoryka i prawdziwe życie to dwa zupełnie inne światy.
Nie musi tak być.
Mówi ktoś, kto za godzinę spotka się z liberałami,
którzy wpłacili 10 000 $ na jego kampanię.
Dla jasności: nie na moją kampanię.
Zebrane datki mają wesprzeć rodziny ofiar zamachu.
W porządku.
Nie byłoby potrzeby, gdyby nie było ofiar tego bezsensownego aktu przemocy.
Ale broń to tylko narzędzie, czyż nie, senatorze?
Nie może być jedynym problemem.
Zgadzam się, ale sześciolatkowi nie dałaby pani piły łańcuchowej.
Kazali mi cię zmienić.
Karen, liczby nie kłamią.
Większość Amerykanów popiera ideę wywiadów środowiskowych
wśród nabywców broni.
Nie wińmy narzędzia, zajmijmy się posiadaczami.
Posiada pani broń, prawda?
Tak. Zarejestrowaną i zgłoszoną policji.
Mogę spytać po co?
Dla bezpieczeństwa.
Społeczeństwo powinno o to zadbać.
Przepisy, które popieram,
nie służą odebraniu ludziom broni.
Mają na celu odebranie jej tylko niektórym.
Sądzi pan, że to możliwe?
Muszę, Karen.
Nie.
Nie, proszę.
Boże. Proszę, nie zabijaj mnie.
Proszę! Nie zabijaj mnie!
Nie zabijaj mnie! Nic ci to nie da.
Nie zabijaj go, proszę. Nie rób tego.
- Nie zabijaj go. - Nie!
Za mną!
Mam bombę!
W ręku mam detonator.
Rzuć broń!
Rzucaj.
Ona ci się nie przyda.
Puść ją.
Nie podchodź. Chcesz, by zginęła?
Rzuć broń!
Cofnąć się, wszyscy!
Wysadzę nas wszystkich w cholerę!
- Ma bombę! Nie podchodźcie! - Cofać się!
Nie strzelać. Ma bombę.
Jeśli to puszczę, wszyscy zginiemy!
Odłóżcie broń!
Ręce do góry!
Do góry!
No szybciej!
Przyjdę po ciebie.
Co za burdel.
Niesamowite, co? Że ktokolwiek wyszedł stąd żywy.
Zważywszy, kto strzelał.
- To sarkazm? - Raczej zdrowy sceptycyzm.
W związku z czym?
Gdyby Frank Castle przyszedł tu, by ich zabić, byliby już martwi.
Więc co tu w ogóle robił?
Pytanie za milion dolarów.
Dlatego nadal tu jestem.
Jest tu pani, bo nie pozwoliłem pani iść.
Podobno dziś kończy pani przymusowy urlop.
Co było jego przyczyną?
Zginął mój partner.
Przykro mi.
Przy pani?
Tak.
Nie mogę sobie tego wyobrazić.
Proszę mi pomóc.
Tuż po powrocie trafia pani na miejsce zamachu?
To zbieg okoliczności?
Jak pan sądzi, co tu zaszło?
Dowody wskazują, że Wilson i Castle chcieli zabić senatora.
Dowody?
Ja też pana sprawdziłam. Pracował pan przy sprawie Castle'a.
Chyba nie klei się panu ta sprawa.
Może zaczniemy od tego, co tu pani robiła?
Przyszłam z kimś pomówić.
8.30
Myślisz, że...
fakt, iż Castle żyje, tłumaczy to, co się tu dzieje?
Zginęli ludzie. Nic tego nie tłumaczy.
Ale gdyby mnie posłuchali, może wciąż by żyli.
To ty zaprowadziłaś ich do tego magazynu.
Zamieściłaś w systemie fałszywe plany.
Co ukrywałaś, Dinah? I przed kim?
Wiedziałam, że Castle żyje.
- To on ukradł Grekom broń. - Czemu mi nie powiedziałaś?
Castle wie o Kandaharze, a wszyscy pozostali świadkowie zginęli.
Potem znalazłam podsłuch w biurze.
Koniec szopki.
Miałam podobną minę, gdy go znalazłam.
Razem ze Steinem odgrywaliśmy przed nimi przedstawienie.
Udawaliśmy, że wytropiliśmy Castle'a i czekaliśmy, kto się zjawi.
Nie przyszło ci do głowy tego zgłosić?
Jasne. Tak jak Zubaira i nagranie.
Zgłosiliśmy to wyżej i sam widzisz efekt.
Nie wiedzieliśmy, kto w tym uczestniczy.
Mogłaś przyjść do mnie.
- A niech cię, Dinah. - To sięga głębiej, Rafi.
CIA, NSA, my. Może nawet Departament Obrony.
Moich ludzi nie zabili amatorzy.
- Rozgromili nas. - Po co? Co wiesz?
Pół miasta chce zabić Castle'a.
Twój świadek, jeśli go znajdziesz,
to szalony terrorysta, który chce wysadzić miasto.
To wszystko, co masz?
Mam jeszcze jednego świadka i nazwisko.
Agenta CIA, który zabił Zubaira.
William Rawlins.
Mówisz poważnie?
To szef wydziału tajnych operacji.
To pieprzony morderca.
Podejrzani zabici w akcji.
Wszyscy z sił specjalnych. Najemnicy.
Przyda ci się.
9.54
- Cześć. - Wróciłaś do pracy.
- Tak. - To dobrze?
Czas pokaże.
Według mnie tak. Wręcz świetnie.
Dobrze cię widzieć. Chętnie jeszcze bym popatrzył,
ale jestem trochę zajęty. Muszę ochraniać senatora, więc...
Chciałeś pracować w kraju.
Wojny nie trwają wiecznie. Przynajmniej taką mamy nadzieję.
Dlatego tu jestem.
Chcę porozmawiać o twoich ludziach i ich pracy w kraju.
To oni zabili mój zespół.
Pracowali dla ciebie.
- Tak. - Rany, przykro mi.
Tylko tyle?
Pracowali dla ciebie.
Dawno temu
i w 20 innych miejscach w kraju i za granicą.
Żołnierze najemni pracują wszędzie za dobrą płacę.
Dziwnym trafem dotyczy to całej czwórki.
Posłuchaj, to nie są moi kumple, nie wysyłam im kartek na święta.
Pracownicy przychodzą i odchodzą.
Taka natura branży.
Czasem przekraczają granice prawa.
Dla wrogich nam krajów i przestępców.
Gdy odkryłem coś takiego, byli u mnie skreśleni.
Jakim cudem twoi i moi ludzie w ogóle się spotkali?
Co?
Myślisz, że miałem z tym coś wspólnego?
Piąty uciekł.
Ten, który zabił Steina. Wiesz, kim mógł być?
Mogę popytać. Zobaczę, z kim się trzymali.
Chciałbym o tym porozmawiać, ale muszę lecieć.
- Może wpadnę dziś do ciebie? - To zły pomysł.
Jezu. Jeśli chciałaś, bym poczuł się winny, gratulacje.
Według prasy chronisz senatora przed dawnym kumplem.
Jesteś gotów zabić Castle'a?
- Jeśli będę musiał. - Wierzysz, że jest terrorystą?
Jeśli dość długo będziesz okładać psa, w końcu zwariuje.
Nieważne, jaki był wcześniej. Ten pies już nigdy nie wróci.
Uwierz, że jeśli Frank nie zaatakuje dziś senatora,
ulży mi jak nikomu innemu.
Jak widać, to część życia, które wybraliśmy.
Podejmujemy trudne decyzje.
Żyjemy albo giniemy.
Orzeł Jeden, Orzeł Dwa, 10-45.
Orzeł Dwa, czysto.
- Orzeł Jeden, odbiór. - Wszystko gra?
Muszę iść.
Do wolnych jednostek.
- Mamy problem. - Przyjąłem.
10.18
Klatka A czysta.
Szybciej!
Castle! Rzuć broń!
Ja tego nie zaplanowałem, Madani.
Wierzę ci. Rzuć broń.
Nie zrobię tego. Musisz dać sobie spokój.
Nie zamierzam.
Staniesz przed sądem i opowiesz światu o operacji Cerber,
Rawlinsie i całej reszcie. Chcemy dorwać tych samych ludzi.
Chcemy tego samego.
Rozmawiałaś z moim znajomym?
Uklęknij i złóż ręce za głową.
Chcesz mnie zastrzelić, to strzelaj.
Zejdę po tych schodach.
Ty rób swoje.
- Oszalałeś? Rzuć broń! - Zastrzeliłby cię!
To mój więzień, Russo.
Rzuć broń albo oskarżę cię o utrudnianie śledztwa.
Czemu nadal we mnie celujesz?
Próbuję uratować ci życie!
Jestem agentką federalną i rozkazuję ci rzucić broń!
Tobie nie stanie się krzywda.
To umrze razem z nim.
Castle, nie podchodź.
To była wojna, Dinah.
A na wojnie zbrodnią jest przegrana.
Coś ty zrobił?
Odejdź.
Na dół!
Zabiłeś Steina.
Ruchy!
- Ręce do góry! - Na ziemię!
- Natychmiast na ziemię! - Rzuć broń!
Pokaż ręce!
Na ziemię!
Tu Departament...
Pożałujesz, że mnie nie zabiłeś.
Na ziemię!
Nie ruszaj się!
Czemu nie mierzyliście do Castle'a. tylko do siebie nawzajem?
- Różnica zdań. - Wystrzeliła pani.
- Musiałam zatrzymać Castle'a. - Russo też.
Pewnie powiedział to samo.
Policjanci widzieli, jak do siebie celowaliście.
Miałam wszystko pod kontrolą,
ale Russo koniecznie chciał zabić mojego więźnia.
Trochę go rozumiem. Castle zabił kilku jego ludzi.
Ma pan na to jakiekolwiek dowody?
Kule? Świadków?
Ile osób twierdzi, że Castle kogoś dziś zabił?
Skąd ta pewność, że jest niewinny?
Proszę mi to wytłumaczyć.
Chce pani, żebym zobaczył pełny obraz, proszę mi go nakreślić.
Oboje nie wierzymy, że Castle jest terrorystą.
Pytanie, detektywie Mahoney...
czy ktoś da mu szansę, by to udowodnił,
nim go zabiją?
Nie pozwoliłem pani odejść.
Ale i tak odchodzę.
- Mogę ją porwać? - Detektyw chce z nią rozmawiać.
- Jest aresztowana? - Nie.
Więc przyjdzie, gdy skończymy.
Muszę sobie taką załatwić.
Boże, co za dzień.
Bywało lepiej.
Kiedyś rozmawiałyśmy o zaufaniu.
„Ukryta historia”. Pamiętasz?
Jak dziś.
Wiedziałaś wtedy, że Frank Castle żyje.
I nie powiedziałaś mi.
Myślałam o pani to samo.
Wielu ludziom zależy na śmierci Franka.
Potężnym ludziom, którzy wykorzystają tę sytuację,
by go dopaść i zabić.
- Nie chcę tego. - Kto?
Jeśli pani wie kto, proszę coś zrobić.
To nie takie proste.
Potrzebuję Franka.
Świetnie się rozumiecie. Wiem o tym.
Jeśli wiesz, gdzie jest albo jak się z nim skontaktować, proszę.
Jestem jego ostatnią szansą.
On nie jest tym, za kogo go mają.
Uratował mnie.
Znowu.
To kolejna rzecz, która nas łączy.
Odpocznij.
10.22
Mam bombę!
- Nie zbliżaj się! - Nie.
- Ma bombę. - Spokojnie.
On ma bombę! Przestańcie!
Zastrzelicie mnie, a wybuchnie!
Mam to gdzieś! Zaraz puszczę!
Nie ruszaj się.
Jaki masz plan? Co teraz?
„Czekać jak żołnierz Czekać, czekać jak żołnierz”.
- Boję się, rozumiesz? - „Czekać...”
Jeszcze można to odkręcić.
- „Czekać jak żołnierz”. - Wszędzie jest policja.
Nie poddam się.
Nie pójdę siedzieć. Muszę pomyśleć!
- Nikt nie musi ginąć. - Cicho!
„Pamiętaj, to grzech jest przed walką uciekać
W luźnym szyku położyć się i czekać
Czekać na wsparcie jak żołnierz
Czekać, czekać, czekać jak żołnierz”.
Sierżant nas tym musztrował.
Uczyłem się, aż w końcu słyszałem ten wiersz nawet we śnie.
Podczas strzelaniny myślę tylko o tym.
To już za tobą, Lewisie.
- Nie musisz nikogo krzywdzić. - Wysłałem ci listy.
Mogłaś być częścią rozwiązania, ale wolałaś być częścią problemu.
Myślałem, że jesteś inna.
Myślałem, że... rozumiesz.
Przepraszam. Pomóż mi. Pomóż mi zrozumieć.
Pójdziemy stąd. Powiemy im wszystkim.
Ale musimy przeżyć.
Dopóki mam ciebie...
i tę bombę...
- nic mi nie grozi. - Nie potrzebujesz tego...
Jeśli ktoś tu wejdzie, ta bomba wybuchnie!
Wilson!
Nie mam broni.
Nie podchodź! Jeszcze jeden krok, a zdetonuję bombę!
Cały świat myśli, że działaliśmy razem.
Nie podchodź.
Może jednak miałeś rację.
Może jesteśmy tacy sami.
Może tak powinniśmy skończyć.
Ale tylko ty i ja. Ty, ja i bomba.
No, mały, zróbmy to!
Przy Curtisie kazałeś mi przeciąć biały przewód.
Postąpiłeś wtedy właściwie.
Znów możesz to zrobić.
Puść ją.
- A wtedy... - Nie podchodź!
- Cofnij się! - Szlag by cię!
Ojciec nie mówił ci,
- że kobiet się nie krzywdzi? - Nie mieszaj go w to.
Sam go wmieszałeś, gdy zdetonowałeś bombę.
Pewnego dnia obudzi się,
wyjdzie z domu
i zobaczy na swoim aucie napis „terrorysta”.
Będą pisać do niego listy pełne nienawiści i gróźb,
aż w końcu się podda.
Przyjaciele i rodzina przestaną go odwiedzać.
Telefon zamilknie. Pozna, co to samotność.
Będzie cierpiał!
Życie twojego staruszka jest zrujnowane.
Wiem, jak to jest.
Ty i ja jesteśmy tacy sami.
Udajemy, że mamy w tym jakiś wyższy cel.
Towarzysze broni, co?
Próbujemy stworzyć sobie świat, w którym będziemy w stanie żyć.
Jesteśmy niewolnikami własnych nawyków.
Lubimy w kółko robić to samo.
Jak kobiety i ich torebki.
Spójrz na nią.
Po tym wszystkim, co przeszła, nadal ma na ramieniu torebkę.
Pewnie bez zająknięcia wymieniłabyś wszystko, co w niej masz.
Tak.
Jesteś niewolnikiem swoich nawyków, Lewisie.
Teraz, Karen!
„Kiedyś ranny na równinach Afganistanu
A kobiety przyszły zabrać to, co z ciebie zostało
Podnieś swój karabin
i strzel sobie w łeb”.
Jasna cholera. Frank, musimy uciekać!
- Karen, uciekaj. - Frank?
- Karen, idź! Już! - Nie ma mowy!
„I idź do swojego Boga”.
Dobrze, mały. Dasz radę.
„Jak żołnierz
Idź, idź, idź jak żołnierz”.
Jesteś cała?
Szlag!
- Wschodnie schody. - Przyjąłem.
Nie strzelać!
- Nie strzelać. - Wstrzymać ogień!
Stójcie.
Puść ją, Castle.
Już nie uciekniesz. Cały budynek jest otoczony.
Jasna cholera!
Postawcie człowieka na każdym piętrze!
Idź.
Uważaj na siebie.
Czyli po tym, jak Wilson się wysadził,
Castle, który według ciebie, jest tutaj bohaterem,
groził ci twoją własną bronią?
- To nie moja broń. - A potem ci ją oddał?
Nie wygląda na terrorystę, co?
Oboje wiemy, że ocalił dziś parę istnień.
Pomogłaś mu zbiec.
Powinienem cię aresztować.
Jeśli Castle jest terrorystą, to ja jestem ofiarą.
Oboje wiemy, że to nieprawda.
Owszem.
Gdzie on jest?
Naprawdę... nie wiem.
Sądzisz, że Castle to facet,
który wchodzi do budynku, nie wiedząc, jak z niego wyjść?
Napisy: Agnieszka Putek