Skończyła się herbata.
Jakieś opóźnienia?
Lekka blokada w Basingstoke.
Pieprzyć Basingstoke.
Tak.
Bilety.
To nie jest lotnisko. W tym problem.
Tak. Jesteśmy w Woking. Ja nie...
Zrobiłeś to, ale my jesteśmy w Woking.
- Powinniście zrobić tu windę. - Tak, powinniśmy. Tak.
Cześć.
Nie, oczywiście, że nie mogę przyjść do domu.
Oczywiście, że nie mogę.
Bo jestem w pracy.
Oczywiście.
Nie, oczywiście, że tak.
Proszę, nie krzycz.
- Toaleta jest zablokowana. - Tak, proszę pana.
Proszę powrotny, pięciodniowy.
Tak, już drukuję.
Dokąd?
Wyglądasz, jakbyś miał gorszy dzień niż ja.
Dlaczego tak na mnie patrzysz?
Chcesz jednego?
Nie, dziękuję. Dokąd ten bilet?
I niestety proszę zgasić ten papieros.
A nie mówiłam? Dlatego go potrzebuję.
Uspokaja mnie.
Macon Heights.
Macon Heights?
Zgadza się. Macon Heights.
Nie ma takiej stacji.
Proszę sprawdzić na komputerze.
- Bilet do Macon Heights. - Pracuję tu ponad 20 lat.
M-A-C-O-N Heights.
Jaki pociąg ma tam jechać?
O której?
17.19. Mogę też pojechać o 13.19 albo 9.19.
No tak, to jest pociąg do Alton. Widzisz?
Zatrzymuje się w Brookwood, Ash Vale,
Aldershot, Farnham, Bantley i Alton.
Obawiam się, że nie ma Macon Heights.
I zniknęła?
Tak. Jakby jakaś sztuczka. Świetlna.
Dobra.
Nie, nie.
- Cięgle się trzymasz? - Marzę o biernym pasywnym.
Macon Heights.
Tak, cały czas wydaje mi się, jakbym to już gdzieś słyszał.
Ed, posłuchaj.
Wiem, że nie mam dzieci, ale chciałem zapytać...
wszystko w porządku?
Nigdy nie było lepiej.
Do zobaczenia jutro.
- Wezwali policję? - Ona wezwała.
Dzwoniłam do ciebie.
Nie sądziłem, że zadzwoni po policję.
- Nie wniesie oskarżenia. - To dobrze.
To... to dobrze.
Ale jest bardzo zdenerwowana. 15-letnia dziewczyna, rozumiecie?
- Bardzo nam przykro. - Przez niego.
- Prawda, Sam? - Śmiała się ze mnie.
- Przyjdzie czas, że... - Nie, nie przyjdzie.
- Nie pozwolimy na to. - ...kiedy nie będziemy mogli odpuścić.
Byłem wściekły.
- Rozumiem, że to... - Nie powinienem straszyć ludzi.
- Nie powinienem straszyć. - Sam, próbuję z tobą porozmawiać.
Nie powinienem straszyć, ale to robię.
Ale to robię, straszę ludzi.
Poczekaj, używasz mojej...?
Proszę o ciszę dla Louie Bellsona.
Słuchaliśmy tego, jak byłeś mały.
Policz dźwięki w ciągu następnych pięciu sekund.
Posłuchaj saksofonu. No dalej.
No dalej. Policz.
- Policz je, dalej. - Nie potrafisz.
Nie możesz, bo to jest fizycznie niemożliwe.
Zbyt wiele dźwięków.
To... czy ona coś powiedziała,
albo zrobiła coś, żeby cię sprowokować?
Zapomniałem, więc...
Cóż...
Dobra.
Wejdź.
Proszę usiąść.
- Proszę usiąść. - Chcę tylko kupić bilet.
Dlaczego czuję, jakby mnie odpytywał wydział specjalny.
- Ed mówi, że jeździsz do Alton. - To prawda.
9.19 do Alton.
9.19, 13.19 albo 17.19.
Ale głównie 9.19.
Jak długo to zajmuje? Ile zajmuje podróż?
Dokładnie 28 minut.
Powinna, chociaż ostatnio już nie jest tak dokładnie.
Co to za miejsce Macon Heights? Ile ludzi tam mieszka?
Pięć tysięcy. Nie wiem.
Są tam jakieś firmy?
Browar? Stacja paliw? Centrum obsługi klienta?
Nie, nic tak wielkiego.
Pracuję jako księgowa w ubezpieczalni Bradshaw.
W czym problem?
To jest mapa naszej sieci lokalnej.
Pokażę w szczególności Farnham i Bentley.
Nie ma pomiędzy żadnych przystanków.
Jak to zrobiła, do cholery?
Stacja Alton. Przyjazd 09.19 09.17.04
Pracuje pan?
Nie. Nie.
Sam, nie krzywdź matki!
- Wystarczy! - Nie rób mu krzywdy.
Sam, proszę, proszę, Sam.
Kiedy tracisz kontrolę, czy czujesz złość?
Tak, to...
Czy czujesz się inaczej, niż w normalnej złości?
Tak.
Jak inaczej?
Czy czujesz smutek?
Tak.
- Dobrze. To interesujące, prawda? - Tak?
Tato?
Przepraszam.
Cóż, to na razie wszystko.
Ed, Mary, możemy porozmawiać?
Porozmawiać o czym?
Mam formularze do podpisania.
Formujemy kolejkę do formularzy.
Zbyt dużo papierów.
Dobrze.
Poczekam na zewnątrz z innymi narwanymi dzieciakami.
Martwię się o Sama.
Przez coraz częstsze epizody psychotyczne
i nasilającą się przemoc,
wydaje się prawdopodobne, że jego stan pogarsza się.
Musimy zacząć rozmawiać, jak się na to przygotować.
Boisz się go?
Boję się o niego.
Ale czy boisz się jego?
Czasem, tak.
A ty się jego boisz?
Jest moim synem.
Nie boję się mojego syna.
Pamiętasz...?
Pamiętasz, jak się poznaliśmy?
Przedstawiła nas... cholera, zapomniałam jej imię.
W pociągu.
Powiedziała, "To jest Ed. Pracuje w pociągach.
A to jest Mary i ona jest w pociągu."
I zaczęła się śmiać, chociaż to nie było aż tak śmieszne.
Tak, zajęło mi prawie dwa miesiące, żeby zaprosić cię na kawę.
Ale wiedziałem.
Wiedziałem, że jesteś kimś, z kim mogę coś zbudować i...
On mi ciebie przypomina.
Dlatego mogę z nim rozmawiać.
Prawdziwego ciebie.
Nie kogoś z fałszywym uśmiechem na twarzy.
Dobra.
Właściwie...
bardziej boję się ciebie, jak masz fałszywy uśmiech na twarzy, niż jego.
Dobrze.
Pociąg nadjeżdża na peron 6.
Pociąg 9.19, wszystkie stacje do Alton.
Nie, nie sprawdzam biletów.
Jestem pasażerem.
Tak, wszyscy jesteśmy tu pasażerami.
Przepraszam. Przepraszam.
Nie można...
Obsługujemy stoliki. Proszę usiąść. Co podać?
- Herbatę. - Jaką pan lubi?
Z mlekiem i łyżeczką cukru.
Zaraz przyniosę.
Z mlekiem i łyżeczką cukru.
I kawałek ciasta jabłkowego, sama upiekłam.
Na nasz koszt. Dobrze ci to zrobi.
No tak, dziękuję.
Bardzo.
Nigdy nie widziałam kogoś tak wystraszonego moimi wypiekami.
Właściwie...
Jest boskie.
- Boskie. - Tak.
To mi się podoba.
Bardzo smaczne.
Nowy w mieście?
Tak.
Nie żebym mówiła w imieniu całego miasta, ale...
chyba wiele rzeczy jest w tym mieście boskie.
Przepraszam, właśnie się zaręczyliśmy. A to jest...
Wspaniałe.
Gratulacje.
Dziękujemy. Dziękujemy.
- Powiedziała tak. - Zaręczyliśmy się!
Dzień dobry.
Samotny mężczyzna ogląda bawiące się dzieci.
W innym świecie martwiłabym się.
Przypomina mi mojego syna.
Który.
Ten z tyłu.
Niezbyt wysportowany, co?
Czy jestem chory?
A ty jesteś symptomem mojej choroby?
To klasyczna, negatywna reakcja
klasycznie negatywnego człowieka.
Dlaczego nie patrzysz na możliwości tego miejsca?
Co to za miejsce?
Macon Heights.
Ale Macon Heights nie powinno tu być.
Czy to ciasto jabłkowe smakowało jak wyimaginowane?
Czy te dzieci wyglądają na nieprawdziwe?
To miejsce istnieje, Ed. Tylko nie chcesz w to uwierzyć.
Bo sprawia, że jesteś szczęśliwy, a nie jesteś do tego przyzwyczajony.
Może taki właśnie powinien być świat.
Papierosa? Może jest to świat, którego potrzebujesz.
Twój pociąg do domu odchodzi o 19.20.
Postaraj się cieszyć Macon Heights do tego czasu.
Cześć.
- Cześć. - Jak minął dzień?
Był dziwny.
Idź odpocząć.
Robię zapiekankę z kurczakiem.
- Coś dobrego. - O tak.
Pamiętasz, jak pomalowaliśmy ten pokój?
Zawsze wiedziałam, że to będzie chłopiec.
I tak się staje.
Albo i nie.
Kocham cię.
Ale...
pamiętam, że dobrze się bawiliśmy starając się.
Dziękuję.
Dziękuję wszystkim.
Plany nowego miasta Macon Heights złożone w samorządzie lokalnym
Staram się odnaleźć waszą dziennikarkę.
Na stronie nie ma adresu e-mail.
Nie wiem. Nazywa się Martine Jenkins.
Chcę dowiedzieć się wszystkiego o tym miejscu.
Dlaczego?
Robię pewien projekt.
Rozumiesz, że jestem dziennikarką.
Jesteśmy ginącą rasą, ale zazwyczaj wyczuwamy,
kiedy nam się wciska bzdury.
Ile razy tam byłeś?
- Raz. - To ciekawe.
Zwykle ludzie są tam osiem albo dziewięć razy, zanim mnie szukają.
Nie jestem więc pierwszy.
Z mojego doświadczenia...
im mniej wytłumaczę,
tym lepiej.
To jest ciągle miasto, które nie istnieje.
Miasto, które prawie istniało.
Myślę, że to różnica.
Było tak dużo do powiedzenia.
Niestety, nie mogłam nigdzie wydrukować rozległego artykułu.
Ktoś to uniemożliwiał?
O nie, nie było konspiracji.
Nie sądzili tylko, że to jest interesujące.
Marzyciel marzy o wielkich rzeczach.
Kiedy to nie wychodzi,
umiera.
Umarł?
Wygrał przetarg, ale były nieprawidłowości finansowe.
Nie korupcja, tylko niekompetencja.
Próbowałam tam pojechać.
Oczywiście, że tak.
Idealne miasto,
które zostaje idealne,
które może istnieć nienaruszone przez rzeczywistość.
Ale drzwi się dla mnie nie otworzyły.
Kto to?
To jego córka, Linda.
Znalazła go w lesie.
Przedawkował.
Dwa tygodnie po tym, jak odebrali mu projekt
i oddali go komuś innemu.
Nic nie powiesz?
Co?
Zaginięcie kobiety.
Spieprzasz przed godziną szczytu i nic nie mówisz.
Gdzie byłeś?
- Czy to coś, czego nie powinieneś robić? - Nie.
Kiedy rodzina się sypie,
nie da się tego naprawić.
Troje dzieci z różnymi matkami, pamiętasz?
Troje dzieci?
Tak. Chyba wiem, ile mam dzieci.
Muszę iść.
- Biorę to jako urlop. - Co?
Ed! Już za późno, żeby znaleźć zastępstwo.
Nie możesz po prostu odejść.
Ed!
Zatrzymać pociąg!
Ed.
Łatwo się uzależnić, prawda?
Słucham?
Patrzeć na przemijający świat.
- Wróciłeś. - Tak.
Cieszę się. Zrobiłam ciasto imbirowe, będzie ci smakować.
Więc poproszę i...
Chciałem powiedzieć, filiżankę gorącej czekolady.
Gorąca czekolada i ciasto imbirowe to dobre połączenie.
Już lepiej, prawda?
Ostrzeżenie...
łatwo się uzależnić.
Moim ciastem imbirowym.
Dziękuję.
Przepraszam. Właśnie się zaręczyliśmy. To...
wspaniałe.
- Nie, nie rozumiem. - Dziękuję.
Tato.
Mary.
Co się stało?
Właśnie...
myślę, jakby to mogło być.
Co by mogło być, nie istnieje.
Jest tylko to, co jest. Czyli ty i ja.
I to mi wystarczy.
Rodzina. Sierpień 2005. 4 urodziny Sama.
Przestań.
Nie mogłeś spać?
Co z tym wszystkim robisz?
Co to jest?
Pamiętasz, jak się poznaliśmy?
W pociągu.
Kobieta nas przedstawiła i powiedziała:
"To jest Ed. Pracuje w pociągach. A to jest Mary. Jest w jednym z nich."
A co się wydarzyło potem?
Zakochaliśmy się, prawda? To proste.
Ed?
Wszystko w porządku?
Ed?
Gdzie idziesz?
Ed.
Był problem w Basingstoke.
Pieprzyć Basingstoke.
Trzeba to załatwić. Potrzebujemy przewidywany czas przyjazdu.
Powiedziałem, pieprzyć Basingstoke.
Jesteś wściekły...
czy zdenerwowany,
zły...
czy zrównoważony?
Kim jesteś Ed? Jak myślisz?
Przepraszam.
Szukam Lindy. Znasz Lindę?
Nie nazywała się Linda. To była Jane.
- Rak płuc, rozumiesz. - Co?
- Rak płuc. - To jest ważne.
Szukam Lindy. Czy...
Pomyliłeś mnie z kimś innym.
Powiedzieli "Idź do domu". I wtedy znalazłem dom.
Powiedzieli, że możesz pomóc.
Powiedzieli, że jesteś nowy. I uczynny. Nowy uczynny człowiek.
Pozwolą mu umrzeć, prawda?
Dlaczego pozwolą mu umrzeć?
To ty, dzięki Bogu.
Proszę, pomóż mi.
Szukam Lindy. Został popełniony błąd.
Wyglądasz na zagubionego.
Przyniosę ciasto i gorącą czekoladę.
Proszę, pomóż mi. Wiesz, gdzie mogę znaleźć Lindę?
Nie, mój drogi.
Nie wiem, czy mogę znaleźć cokolwiek.
- Co to za miejsce? - Macon Heights.
Ale co się tu stało?
Ty.
Prawda.
Chcemy, żeby było takie jak dawniej.
Chcę tylko znaleźć Lindę. Chcę z powrotem mojego chłopca.
Powiedział mi, że ma nóż. Powiedział, że muszę iść za nim.
Ten starszy człowiek zabrał mnie z drogi. Miałam 14 lat.
Szłam do domu, przez park,
część płotu była zepsuta,
on przeciągnął mnie przez dziurę wzdłuż torów.
Zaczął mnie dotykać. Zaczął dotykać moich piersi.
Nikt mnie wcześniej tam nie dotykał.
Muszę ci opowiedzieć swoją historię.
Nie chcę słuchać twoich historii.
Myślę, że część ciebie chce.
Część ciebie musi zrozumieć.
Zrozumieć, czym jest to miejsce.
Ona zabrała mojego syna.
Muszę go odzyskać.
Czy cierpiał?
Ona jest dobra z bólem.
Kiedy później zakochałam się i próbowałam...
Nic nie wyszło.
To jest lepsze.
Jak miał na imię twój syn?
Sam.
S... Sammy.
Ładne imię.
Bałem się go.
Nie.
Koniec z tym. Nie tutaj.
Kawa i ciasto orzechowe, takie jak piekła kiedyś moja matka.
Przypomnisz sobie, gdzie ją znaleźć.
Przepraszam, właśnie się zaręczyliśmy. To jest...
wspaniałe.
Zejdźcie mi z drogi.
Dziękuję.
- Zaręczyliśmy się. - Gratulacje.
- Dziękuję. - Wspaniale.
Wielu ludzi zapomina, że pracuję w ubezpieczalni Bradshaw,
więc chwała za to.
Zawsze im mówię, ale oni zapominają.
W czym mogę pomóc?
Popełniłaś błąd.
Ja nie jestem jednym z tych ludzi.
Chcę wszystko z powrotem, jak było wcześniej.
Pewnie nie są prawdziwe.
- Nie są? - Ani twoja zaręczona para,
która wpadła na mnie na ulicy już trzy razy.
Trochę to obłudne twierdzić,
że twój syn przypomina ci to dziecko z tyłu.
Jak rozumiem, powinien być na przodzie,
prawdopodobnie rozdzierając latawiec na kawałki.
Usiądź Ed.
Chcę z powrotem mojego syna.
Nie jestem pewna, czy chcesz.
Nie można tak po prostu ludzi wymazywać.
Daję zawsze trzy uzasadnienia.
Pierwsze, to krzywda, jaką byś sobie wyrządził.
Dobrze, wystarczy...
Drugie, krzywda, jaką wyrządziłbyś innym.
A trzecie, być może najważniejsze,
to krzywda wyrządzona jemu lub jej, podmiotowi, jeśli wolisz.
Odpieprz się.
Mężowie chcący, żeby ich żony przychodziły przez ostatnią fazę
bolesnej chemioterapii.
Dzieci chcące, aby ich mamy żyły pomimo bólu.
Więc odpowiedzią na problemy życia jest przestać żyć w rzeczywistości?
Twój syn był gównianym synem i ty byłeś gównianym ojcem.
- Co jest dobrego w tej rzeczywistości? - Nie rozumiesz.
Były chwile radości.
Były chwile niesamowitej radości,
kiedy Sam był szczęśliwy.
Była radość.
Nie zaprzeczaj, że śniłeś o innym życiu.
Marzenie to nie to samo co pragnienie, żeby to stało się prawdą.
Chcę zobaczyć, jak mój syn staje się mężczyzną.
Mogę ci powiedzieć, że jego historia będzie tylko coraz smutniejsza.
Więc to powinna być też moja historia.
Załamie cię...
i załamie twoją żonę.
Pójdzie do więzienia.
Zrobi okropne rzeczy.
Ty zrobisz okropne rzeczy.
Będziecie bardzo nieszczęśliwi.
No to tak ma być.
Zaadoptuj. Znajdź inne dziecko, które cię potrzebuje.
Zajmij się nowymi możliwościami, nowym życiem.
Możesz zacząć od nowa.
Mieliśmy dziecko.
Chcę go z powrotem.
To tylko poczucie winy.
Nie.
To miłość.
Ja go stworzyłem.
Stworzyliśmy. To jest miłość.
Brzmisz, jakbyś był prawie przekonany.
Mogę cię zmusić.
Nie, nie możesz.
Oni wszyscy muszą przejechać przez moją stację,
aby dostać się do Macon Heights. Powiem im, co stracą.
- Życie bez prawdy. - To nie zatrzyma ich wszystkich.
Zatrzymam część z nich.
Jak wiele jest zbyt wiele?
Odmówiłbyś im możliwości szczęścia?
Wszystkiego, co tu jest?
Myślisz, że to jest szczęście?
Myślę, że jest tak blisko dla niektórych ludzi, jak się da.
Wliczając ciebie.
I mnie.
Kocham mojego syna.
Dokonałeś złego wyboru, Ed.
Chciałam cię uratować.
Chciałem kiedyś wyjechać. Nie mogłem tego zrobić.
Nie mogłem.
Żal mi ciebie,
ale też ci zazdroszczę.
Jaka jest twoja historia?
Co to miejsce naprawiło?
Krzywdziłem dzieci.
Czy to sprawia, że chcesz mnie skrzywdzić?
Bo sprawia, że sam chcę się skrzywdzić.
Chcę znowu zobaczyć mojego syna.
No to dobrze.
Niektórzy z nas
nie mają wyboru i potrzebują tego miejsca.
Cześć.
To tylko ja.
Tłumaczenie napisów: Iwona Cienciala