Hallo en welkom in de zweetdoos
genaamd Cambodja.
Er zijn veel manieren om dit fascinerende land te doorkruisen.
Te paard, met tuktuks of met trekkers,
maar Mr Wilman heeft besloten dat we elkaar hier moeten ontmoeten
met drie boten.
En dat vonden mijn collega's maar niks.
- Nee. - Kijk eens.
Want ik haat boten...
Ik kom uit Birmingham.
Je kunt in het VK niet verder van de zee zijn.
- Vol kanalen. - We doen geen boten.
Mensen uit Birmingham zeggen altijd:
'Het is net Venetië.'
Alsof ze in Venetië zeggen: 'Het is net Birmingham.'
Kanalen zijn voor koolvervoer.
Dat wil ik ook niet. Ik kom uit Birmingham.
Ik doe niet aan skiën en boten. Punt uit.
- Ik wilde een autoshow. - Ja.
Niet koken, fresco's herstellen en geen boten.
Ik haat boten. Niet te vertrouwen.
- Precies. - Geen enkel voertuig
dat niet meer staat
waar je het geparkeerd hebt. Het eerste probleem.
Ze kunnen zinken. Auto's niet.
- Wat zullen de kijkers denken? - Wat?
- Niemand... - Wat als je Jamie Oliver kijkt
en je denkt: ik ben dol op koken.
O, hij is aan het schilderen.
We hebben trucks gebruikt.
- Dat is een voertuig. - En paarden.
- We doen dingen op de weg. - Dat ging goed.
Laten we niet verzanden
in jullie vooroordelen, want de uitdaging
is tamelijk simpel.
Wij zijn hier. Bij Siem Reap in het noorden van Cambodja.
We moeten
deze vaarwegen gebruiken...
We moeten een weg vinden naar Vung Tau,
dat aan het einde van de Mekongdelta ligt
in Vietnam.
Er is wel één probleempje.
Ik ben geen boot- of vaarexpert,
maar er is geen water.
- Dat klopt. - Is dat ponton daar...
Moesten we elkaar daar ontmoeten?
- Ja. In een veld. - Hij is nogal dom.
Het probleem is
dat je hier nog geen heks kunt verdrinken.
- Nee. - Waarom regelen we geen vervoer
en gaan we wat water vinden voor onze boten?
Juist.
Toen we vervoer hadden gevonden, begon onze zoektocht.
Wat een afgang.
Het past wel bij deze tijd.
Precies.
De aarde warmt op. Het klimaat verandert.
Als je nu een autoprogramma had, zou je je stom voelen.
- Stomme auto. Maniak. - Verdomme.
- Wat is er mis met jou? - Egoïstische maniak.
Raak hem. Raak de auto.
Idioot.
Een aantal vermoeiende kilometers later
was de rivier nog deprimerend leeg.
Het probleem is dat het juni is
en het hoort hier te regenen. Behoorlijk te regenen.
Een constante stortbui.
En dat gebeurt niet. Al maanden niet.
Toen we een vissersdorpje bereikten,
werd het probleem echt duidelijk.
Deze huizen staan op palen, zoals je kunt zien,
want daar hoort de rivier te zijn.
Stop hier eens. Kijk.
Daar is het waterniveau.
Dat is echt verdwenen.
De schuld ligt niet alleen bij klimaatverandering,
want er is nog een ander probleem.
China.
Ze hebben de rivier die alle watersystemen hier voedt, ingedamd.
Hoe logisch is het, dat je hier zit
in je huis op palen zonder water eromheen,
wetende dat de Chinezen je water hebben gestolen?
- Grappige wereld. - Het grappige is...
Het grappige is
dat China elke 20 minuten een kolencentrale bouwt
en iedereen schreeuwt:
'Jullie verwoesten de planeet.'
Als ze 'n schone hydro-elektrische dam bouwen,
schreeuwt iedereen: 'Jullie verwoesten de planeet.'
Het zou fijn zijn als ze geen water zouden stelen.
Uiteindelijk vonden we een meer.
- Kijk eens. - Hallo.
Maar toen we onze boten lanceerden en naar een ponton voeren,
kwam het regenseizoen
keihard bij ons aan.
Mijn hemel.
Ik kan geen boot parkeren. Ik zal eerlijk zijn.
Parkeerpoging.
Hoe stop ik hem? Nog een poging.
Wacht even. Mijn motoren zijn... O, nee, nu...
Dat ging goed.
Juist.
Hou op met bewegen.
Ik heb je geparkeerd.
Ik wilde uit mijn boot springen en zeggen:
'Recht uit Miami Vice...'
Een boot. Hij is puntig, wat betekent dat hij snel is...
Mijn been zit vast.
Toen kwam Jeremy in zicht.
Aangezien hij als enige een boot kan besturen,
verwachtte ik een rustigere aankomst.
Daar gaan we. Ik parkeer de PBR.
Nee.
Briljant.
Het waait erg.
Ik ga achteruit.
Nee, dat is niet...
Totaal niet beheersbaar.
Deze hoek is beter.
Oké.
Kun je helpen en dat touw pakken?
Kun je me trekken?
Trek me alsjeblieft.
Ga nu niet rotzooien.
We doen gevaarlijk werk.
Gelukkig ben je er. Volgens mij gaat het regenen.
Verdorie.
Wat?
Is dat niet de boot uit Apocalypse Now?
Dat klopt. PBR. Patrol Boat, River. Mark twee.
Is dat wel tactvol? We gaan naar Vietnam.
- Daar kun je niet mee varen. - Jawel.
Dit weet je vast niet, maar Vietnam heeft gewonnen.
Daarmee varen
door Vietnam, is alsof je door Old Trafford loopt,
waar Manchester United speelt,
in een Charlton Athletic-shirt. Jij bent toch de verliezer.
- Ja? - Het boeit ze niet.
Geloof je dat?
Is dat een Scarab?
Ja.
Hammond, je hebt per ongeluk een goede boot gekozen.
- Wat? - Als je op een vaarweg
- in Miami was. - Dat is cool.
Daar zitten twee V8's in.
Daar zitten ook twee V8's in.
Hoeveel pk?
In totaal 850. Per motor 425.
Het is te veel.
Wat heb jij?
Driehonderdvijftig per kant.
- Ik heb 700 in totaal. - Achthonderdvijftig.
Maar dat is beter.
- Echt niet. - Wat zou May hebben?
- Gezonken. - Als we mazzel hebben.
Al snel werd zijn late aankomst verklaard.
Hij kwam uit de 18e eeuw.
Kijk nou.
Dat is het minst toepasselijke.
Wat dacht hij? Hoe oud is dat ding?
James, rond de 60?
Het touw is klaar.
Hij gaat achteruit. Waarom doet hij dat?
Het ding is compleet hopeloos.
Hij heeft een schakel en een stuur.
Daar komt hij. Hij probeert een nieuwe techniek.
Zijn vlaggenstok is gebroken.
- James? - Ja?
Dat is het ontoepasselijkste wat ik ooit heb gezien.
- Wat bedoel je? - Hij is totaal
niet ontworpen voor waar we zijn.
Het is een rivierboot.
- Het is 'n pleziervaartuig. - Dit is 'n meer.
Maar we gaan naar rivieren. En dit is een rustig meer.
- Het stormt niet. - Echt waar?
Heb je een grote V8?
- Natuurlijk niet. - Wat dan?
Een viercilinder diesel.
- Kracht? - Ja.
Negenennegentig pk.
Wanneer is je boot gebouwd?
In 1939.
- Is hij dus 80 jaar oud? - Ja.
- Is hij 80? - Hij is ouder dan de Slag om Engeland.
- Hij is dus antiek. - Dat klopt.
- Is dat... - Vaar je in een dressoir?
- Ja. - Hoeveel kostte hij?
- Zestienduizend pond inclusief... - Heb je daar 16 voor betaald?
Dat is een Ford Focus.
Hij heeft een nieuwe motor.
Is dat vreselijke ding daar waar ik niet naar wil kijken van jou?
- Ja. - Hoeveel kostte hij?
Drieëntwintig.
- Echt? - Redelijk.
Grote boten zijn drieëntwintig...
- Drieëntwintigduizend pond? - Ja.
- Hoeveel was die? - Wat?
- Komt die van een sloperij? - PBR?
- Die van mij? Hoeveel? - Ja.
- Honderdduizend. - Wat?
Honderdduizend.
- Hoeveel? - Hoeveel?
Honderdduizend.
- Honderdduizend wat? - Dollar?
Nee, pond.
- Honderdduizend pond? - Ja.
Heb je daar een ton aan uitgegeven?
- Maar het is... - Het probleem is...
- Omdat hij belangrijk is? - Ik moest hem bouwen.
- Is hij niet echt? - Nee.
- Wacht... - Maatwerk?
Ja, het is erg ingewikkeld.
Ze moesten de ontwerpen van de originele romp vinden,
uitvinden waar de motoren zaten, de reden voor de middenmotor.
Het was enorm ingewikkeld en het is me gelukt.
Ik heb weer wat geschiedenis,
tegen hoge kosten, naar Zuidoost-Azië gebracht.
Maar hij is nep. Dat is eigenlijk een kitcar.
Heeft hij 't onderstel van 'n Beetle of 'n Triump Herald?
- Het is maatwerk. - Met 'n Pinto-motor.
- Precies. - Het chassis is speciaal gemaakt.
- En nieuwe motoren. - Een ton aan...
Dit is een...
Kunnen we autodingen doen? Dit is een Corvette.
Dat is zeker een Corvette. Niks mis mee.
- Grote motor, niet duur. - Plastic en niet duur.
Een Mercedes G-Wagon, dat is het.
- En een Rover 90. - Ja.
Dat vind ik niet erg.
Ik bedenk me net iets.
De boot is nog niet gedoopt.
Ik organiseerde dus snel een officiële ceremonie.
God, zegen dit schip en allen die met haar varen.
Zo doet de koningin het ook.
Het goede nieuws is dat ik nu wijn op mijn boot heb,
die trouwens Duma heet.
- O, ja? - Ja.
Dat betekent 'Bootmachine'.
Toen de doop en het regenseizoen over waren,
was het tijd om aan onze epische reis van 800 km te beginnen.
- Bedankt. - Sorry.
We zijn onderweg. De Duma is mobiel.
Het valt me net op dat Hammonds boot Razzle Dazzle heet.
Dat is elegant.
Het eerste deel van onze aquatische roadtrip
bevatte een sprint over het Tonlé Sapmeer
en ik keek uit naar het ontketenen van wat snelheid en kracht.
Jammer genoeg was dat niet mogelijk.
Het probleem is groot.
Ondanks de enorme regenstorm
is dit meer zo'n 130 km lang.
Rond deze tijd zou dat vijf keer zo groot moeten zijn.
Dit is geen goed camerawerk, het spijt me,
maar het wordt zo duidelijk.
Deze weg hier is de weg die om het meer gaat.
Maar het meer is nu maar zo groot.
Het is niet groot genoeg en dus ook niet diep genoeg.
En maak je niet druk. Ik zie de ironie ook.
Een man die al 30 jaar een autoshow presenteert,
kan nu maar 11 km per uur door de opwarming van de aarde.
Is jouw boot, hoe zeg ik dit, aan het poepen?
Is dat modder?
Ja. Je bent aan het graven.
Ik gebruik een boot in een veld.
Dit gebeurde niet in Miami Vice.
Ondiep water was niet het enige probleem.
We moesten ook rekening houden met een onderwaterdoolhof
van verborgen visnetten.
Dit voelt niet goed.
Dit klinkt niet goed.
Ik draai om.
Hij heeft nu zo'n 90 meter afgelegd.
Wat heb je gedaan?
- Ik heb mijn camera... - Geen idee.
- Je... - Hammond.
Wat? Stop met tegen mij aan te botsen.
- Zit je vast? - Nee, ik wilde hier stoppen.
Ik zit in een net.
Waarom snij je het niet los?
- Waarom gebeurt dit jou niet? - Wat?
Waarom zit jij niet vast in netten?
Ik heb geen propellers. Het is een PBR. Ik heb twee jets.
Echt?
Juist.
Terwijl Hammond zijn propellers bevrijdde...
Kijk. Dat is het probleem.
...voer ik door met Rear Admiral Slow.
James Mays boot is zoiets
wat ze aan een jonge prins Charles zouden geven
om in bad mee te spelen.
Maar mijn boot was ontworpen om te vechten.
Toen het Amerikaanse leger in de jaren 60 besefte
dat ze 'n snelle patrouilleboot nodig hadden
voor de ondiepe rivieren in Zuidoost-Azië,
gingen ze naar Hatteras,
een respectabele botenbouwer in Amerika, en ze zeiden:
'Dat pleziervaartuig.
'Die gezinsboot van negen meter met de plastic romp?
'Kun je die ombouwen? De motoren naar voren plaatsen.
'Hem jets geven en geen propellers.
'Zorg dat hij 400 km bereik heeft en 25 knopen gaat.'
Een enorme klus. Echt enorm.
Hatteras deed het in zes dagen.
Zes dagen.
Wat ze creëerden, was episch.
En toch moest ik deze laten maken,
omdat er momenteel geen werkende PBR's meer zijn.
Dat is uitzonderlijk.
Andere memorabilia uit de Vietnamoorlog zijn bewaard,
Hueys en geweren en gevechtsvliegtuigen,
maar niemand dacht: laten we een PBR bewaren.
Hij is briljant ontworpen. Echt waar.
Originele PBR's hadden twee Detroit-dieselmotoren.
Geen elektriciteit, beter met water.
En jets gemaakt door Jacuzzi.
Echt waar. Het waren Jacuzzi-jets.
De jets maken het heel moeilijk om te sturen bij lage snelheden,
maar los daarvan
ging ik zonder problemen door Cambodja's enorme kinderzwembad.
Dat is niet goed.
Voor mijn collega's lag het allemaal wat anders.
James had ook een net te pakken.
Pak aan, eikel.
Terwijl Aquaman moeite had weer aan boord te komen...
Verdorie.
...vulde het koelsysteem van Hammonds puntige Scarab zich met modder.
Dit is veel erger dan netten om de propellers.
Net toen James was opgedroogd,
zat hij alweer onder zijn boot,
omdat ook zijn inlaten vol modder zaten.
Dus moest ik terugkeren om sleepwagen te spelen.
Klaar om te remmen? Dit wordt leuk.
Shit.
- Sorry. - Clarkson.
Juist, ik heb je.
James stond erop dat hij de boten aan elkaar vastmaakte,
wat betekende dat ik het uitzicht kon filmen.
Uiteindelijk zaten we vast en konden we Hammond gaan zoeken.
- Daar is hij. - Ja.
Hammond, ahoi.
Ik haat boten.
Ik zet de toeter aan.
International Crack Rescue komt eraan.
Ik vraag me af hoeveel
slechte pornofilms er op Hammonds boot zijn gemaakt.
'Zullen we wat golven maken?'
Hammond, hoeveel sperma heb je op die boot gevonden?
Ik heb die gedachte geprobeerd te blokkeren...
Naar beneden gaan is alsof je in de sok van een tiener klimt.
Toen beide kapotte boten aan de Thunderbird 2 vastzaten,
gingen we door tot de nacht ons uiteindelijk overviel.
Heb jij zo'n militair zoeklicht aan boord?
Ja.
Hallo.
Vele uren en maar 16 km later
voelden we ons wat ongelukkig.
Maar toen...
James? Zijn dat lichten?
Ja.
Ik denk dat dat de stad Pursat is.
Het is niet helemaal aan de andere kant van het meer,
maar er is daar vast een hotel.
Eenmaal geparkeerd...
Shit.
...checkten we in in het enige gastenverblijf.
Daarna gingen we uitgehongerd zitten voor het avondeten.
Jammer genoeg stond er voor Hammond niet veel op het menu.
Dit zijn libellen.
Ik eet geen libellen.
- Je hebt 't niet geprobeerd. - Niemand eet ze.
- Dit zijn krekels. - Ik eet geen krekels.
- Dit zijn waterkevers. - Ik eet geen waterkevers.
- Dat zijn vogelspinnen. - Die eet ik vooral niet.
Het zijn in ieder geval grote spinnen.
Het zit zo.
Toen Pol Pot regeerde,
hadden ze honger en moesten ze wel.
Ze ontdekten dat ze lekker zijn.
Weet je wat Pol Pot betekent?
- Iedereen denkt dat 't zijn naam is. - Slecht menu?
Het staat voor Politiek Potentieel.
Net als Jeremy Corbyn. Zelfde beleid.
Je eet een...
Het is een libel.
Waar smaken ze naar?
Libellen.
Ik wist dat 't 'n probleem zou zijn.
Ik heb wat eieren voor je besteld. Neem maar.
Dit is een krekel. Een echte... Kijk eens.
Eet je hem? Of eet je alleen het vlees?
Mijn god. Er zit een vogel in.
Wat?
Dit gaat me toch te...
Serieus?
- Dat is nogal walgelijk. - Ja. Ik weet het.
Maar met een socialistische leider,
zoals wij in Groot-Brittannië Corbyn hebben,
is dit wat je gaat eten.
Na ons banket was het bedtijd.
En we kregen de beste kamers in het huis.
Wacht, is dat...
Doet die generator dat altijd?
Die herrie...
Kan die uit? Nee.
Uit?
Nee? Ik kan niet bedenken hoe het nog erger kan.
Kijk eens aan.
Dit...
Wat is dit? Waarom? Waarom zijn ze...
Wat doet dat in de kamer van een volwassen man?
De zonsopgang was fantastisch.
En de cameramannen hoefden niet te worden gewekt,
want zij hadden, net als wij, geen oog dichtgedaan.
Dat...
Dat.
- 4.26 uur. - Ja.
Om middernacht,
om 2.00 uur stopt de muziek
- en begint de honden-blafwedstrijd. - Ja.
- Tot, om 4.26 uur, de haan begint. - Ja.
Tot, om 5.00 uur, de vissersboten vertrekken.
Waarom vinden ze geen demper uit?
Daar hebben ze geen dempers of generatoren voor.
Dat heeft dit deel van de wereld nog niet bereikt.
Waarom doen we dit?
- Het is een bootvakantie. - Ja.
- Het drijvende leven. - Briljant.
De glamour.
Om onszelf op te vrolijken, gingen we een voorraad inslaan.
Er stond ons een verrassing te wachten,
omdat dit het Venetië van het Oosten was.
Er waren drijvende huizen met schotel-tv,
drijvende werkplaatsen,
drijvende supermarkten,
een ziekenhuis en zelfs een kerk.
Kijk eens. Een winkelstraat.
Ze hebben het dorpje verplaatst...
- Naar waar het meer is. - Ja.
- De stad ligt altijd aan de rand. - Ze verplaatst zich.
Wat hebben we nodig?
We hebben oordoppen en slaappillen nodig.
Iets sterks om het mee weg te spoelen. Wat sterk bier.
Ja.
- Zo sterk dat het whisky is. - Ja.
Dat bier. Als het niet erg is, wil ik schoonmaakproducten kopen.
Door de porno die heeft plaatsgevonden op je boot.
Ik wil niet denken aan wat er daar gebeurd is.
Het varen door de drukke straten
onthulde het zwakke punt van de PBR.
Het willekeurige sturen bij lage snelheden.
O, god.
Kijk eens. Hij gaat vol naar links.
Focus je op...
Niet doen.
Deze gaat nu...
Deze is achteruit
en deze is vooruit.
Dat heeft niet gewerkt.
- Achteruit. - Wil je iets kopen
in deze winkel? Want we zijn er.
Toen we eindelijk tegen de juiste winkel botsten,
konden we spullen inslaan.
Ik heb dweilen.
Daar staat bier.
Heb je
een pil voor...
Ja, maar voor slapende
olifant. Zo groot.
Maar niet voor... Het kan hem doden.
- Dat bedoel ik. - Oké.
Toen het winkelen over was,
zetten we onze reis door het ondiepe meer vol netten voort.
Ik heb nu zelf nog de controle.
De temperatuur en druk zijn goed.
Hammond had ook zijn motoren gemaakt.
Maar hij was bang dat de modder ze kapot zou maken.
Dus hij werd nog steeds gesleept.
Ik vond een aardige en gulle visser
die me achter zijn boot wilde slepen.
Hij heeft geen demper.
Die boot was niet krachtig genoeg, dus vond een vriend een vriend
en zij bonden hun boten samen.
Hun motoren hebben geen dempers.
Nu varen we met een onwaarneembaar lage snelheid.
God.
Anders dan mijn collega's had ik geen problemen met een oud aandrijfsysteem.
Bedankt.
Desondanks had ik een probleem.
Hier houdt het meer op. Ik heb het gered.
Daar is de rivier, denk ik. Daar.
Maar tussen mij en de rivier
zit een klein obstakel.
De riviermond zat compleet vol
met dicht opeengepakt onkruid.
Om erdoorheen te komen, besloot ik langzaam en voorzichtig te dumpen
en mijn oude vrienden te gebruiken,
snelheid en kracht.
Kom op. Stijg.
Ja.
Nee, het is misgegaan.
Hij zit vast.
Mijn inlaten zitten vol bladeren.
Ondertussen,
terug op het meer,
werd mijn leven nog erger.
Juist, update. Ik ben gestrand.
Ik kan mijn boot niet eens in de wind draaien.
En er komt een storm aan.
En mijn cameraboot kon niet helpen,
omdat die ook gestrand was.
Kijk die arme zielen eens.
En toen, om zout in mijn wonden te strooien...
Zit je vast? Ik dacht dat je wachtte.
Mijn boot is niet krachtig genoeg om te trekken
- in dit weer. - Ik kan niets.
Ik dacht dat je wachtte. Ik wist niet dat je vastzat.
Het spijt me echt.
Verdorie.
O, god.
In het slaveld riep ik de hulp in van de enkele dorpelingen
die niet James en Richard aan het helpen waren.
Hij beweegt gewoon.
Ja...
Ja.
De machtige PBR is bevrijd door mannen uit het dorp.
Al snel werd ik ook gesleept.
Dus ik had tijd om na te denken over onze vreselijke bootvakantie.
Het is bespottelijk. Half Cambodja staat in het water
om ons te bevrijden van netten en touwen
en de cameraboten eruit te trekken. Ze zitten allemaal vast.
Het is onzin.
Zit je vast?
Ja? Zit hij vast?
Juist.
Iedereen zit vast.
Uiteindelijk vonden Hammond en ik dieper water
en konden we zelf verdergaan.
Ik heb twee motoren.
Het is Clarkson. Attentie, commandant Clarkson.
Juist, heren.
Allereerst welkom. Fijn dat jullie er zijn.
Geen tijd voor beleefdheden.
Ons probleem is dat dat nogal wat onkruid is
en deze kan alles, behalve erdoorheen gaan.
Het probleem was dat mijn enorme V8's
de bladeren in de jets zouden zuigen en ze zouden verstoppen.
Dus besloten Hammond en May een pad te snijden
door de moestuin, met hun ouderwetse propellers.
We gaan het riet in.
Hand op de gashendel.
Ik werd er toen doorheen gesleept door een dorpeling.
Daar ben ik dan. Ik ga door de salade.
Voorgesneden door Hammond en May met hun 19e-eeuwse propellers.
Hij vindt het maar niks.
Ik bekijk mijn temperaturen. Die stijgen al.
Je zit hier zo vast.
Kom op, boot.
Desondanks bleven onze saladesnijders doorsnijden.
Hammond, daar is het open. Zie je dat? Zo'n 180 meter.
Ja, open water.
Ja.
Ik ben onkruid-vrij.
Wat een overwinning voor dit antiek.
Toen voeren we door een nauw kanaal, gemaakt door de vissers.
Weet je wat zo geweldig is aan dit riet,
buiten dat het net platte peterselie is?
Volgens een dorpeling, als ik hem goed begreep,
was het hier tien dagen geleden nog niet.
En nu gaat het kilometers door.
Tien dagen.
Stel je voor dat groente zo snel zou groeien.
Gelukkig ging de rivier uiteindelijk open
en konden we na twee dagen frustratie
allemaal flink vaart maken.
Dit was vooral geweldig voor mij,
omdat ik nu eindelijk kon sturen.
Kijk eens. De snelheid.
De snelheid.
Mijn hemel.
Kom op, Bootmachine. Duma.
Maar als ik zeg dat we allemaal vaart konden maken...
De brandstof en temperatuur zijn goed.
De oliedruk is fantastisch.
Ik geloof dat ik vaar.
We waren nu op Tonlé Sap,
de enige rivier ter wereld waar de stroming verandert
per seizoen.
En meteen hadden Hammond en ik een belangrijke taak.
Kijken wie de snelste is?
Dit is niet te voorkomen.
Juist. We gaan een dragrace houden.
Dan ziet hij hoeveel beter de jet is.
Directe koppel en acceleratie van jetkracht.
We kozen een brug in de verte als eindstreep
en maakten ons klaar voor een race.
Drie, twee, één, gaan.
O, nee.
Kijk aan. Dat is het verschil. Ik voer de jets op.
Dat is vaarwel, Mr Hammond.
Nu komt het open stuk.
Nee... Kijk hem nou.
Nu komt hij terug.
Kom op.
Nee. Kom op, Bootmachine. Je kunt het.
Nee. Ik sta het niet toe.
Ik kan het. Kom op.
Dit is de eindstreep.
Ja.
Nee.
Stomme Brummie in zijn HMS Pornografie.
Nadat ik de belachelijke dragrace had verloren,
stelde ik een remtest op hoge snelheid voor.
Klaar? We gaan vol vooruit met mijn jets.
En ik ga straks vol achteruit.
Ineens, laat wat emmers zakken. Het water schiet naar voren, niet naar achteren.
Hammond wist niet dat dit de specialiteit van de PBR is.
Drie, twee, één, ga.
Jezus Christus.
Ik geef het toe. Dat heb je gewonnen.
Dat was nogal wat water. Deze PBR's staan erom bekend
dat ze in hun eigen lengte tot volledige stilstand kunnen komen.
Er druppelt nog water van de camera. Kijk. Van die golf.
Ik heb dat verhaal net bewezen.
Ondertussen, kilometers terug,
had ik mijn motor opgevoerd om de andere twee in te halen.
Verdomme.
M'n kussen ligt in 't water.
Verdorie.
Als ik naar rechts ga...
Stop.
Wat krijgen we nou...
Hammond, probeer op de golven te stuiteren. Hilarisch.
Dat is een leuk spel.
Richard Hammond speelt op de golven.
Wat kan er misgaan?
Er komt deze keer geen brand.
Verdorie. Ik geniet ervan.
Dat mag niet.
Terwijl May de dorpelingen vermaakte,
kwamen Hammond en ik dichter bij Cambodja's hoofdstad.
Ja. Phnom Penh.
Dat is Phnom Penh, recht vooruit.
Ik ben best verbaasd.
Toen ik mijn examens niet haalde, zei niemand
dat ik ooit in een PBR zou varen
over de Tonlé Saprivier richting Phnom Penh.
Voornamelijk omdat Cambodja toen
onmogelijk te bezoeken was,
omdat het geleid werd door de grootste idioot ooit,
Pol Pot.
Die man heeft 25% van de Cambodjanen vermoord.
Vijfentwintig procent.
Hij zei dat iedereen die een andere taal kon spreken
of die zachte handen had of een bril droeg,
iedereen die enigszins slim was, vermoord moest worden.
Als je The Killing Fields niet hebt gezien, kijk die dan alsjeblieft.
Alsjeblieft.
Dat geeft een beeld van de horror.
Eenmaal geparkeerd, besloten we bij de FCC te wachten op James.
Dit is vast een van de gaafste bars ter wereld.
Vroeger, toen Cambodja problemen had,
kwamen de buitenlandse correspondenten
van alle media ter wereld hier samen drinken.
Vandaar FCC. Foreign Correspondents' Club.
Toen was journalistiek nog romantisch.
En onkostenrekeningen.
En er werd gedronken. Heel veel.
- Je voelt het in de kamer. - Ja.
- Dit heeft... - Je kunt...
- ...slimme, dronken geesten gezien. - ...cirrose voelen.
Ze kwamen hier met 'gevonden' geweren,
zopen zich klem en schoten dan vanaf het balkon.
Je kon kleiflesjes schieten,
maar met AK's. Ik heb 17 biertjes op...
Nu gaan we eens goed vechten.
En dan ga ik schrijven
- met een gebroken neus. - Ja.
Nadat we zo'n tien drankjes hadden gedronken op het verleden,
kwam James eindelijk aan.
En we besloten dingen te kopen
die ons leven aan boord fijner zouden maken.
Ik heb ze gemist.
Zullen we eerst naar de markt gaan?
Een echte markt voor de inwoners?
- Ja. - Ja, laten we gaan.
- Kom op. - Ja.
Dat gebruikt interne verbranding.
En de opwarming van de aarde dan?
Uiteindelijk vonden we de lokale markt
en we werden meteen afgeleid door alle mooie horloges.
Dat is 'n Breitling.
Ik dacht dat Breitling het mooier zou uitstallen.
Kijk de Hublot. Een smaakvol horloge.
Dat is... En zo licht
voor zulke topkwaliteit.
- Ja? - En al deze diamanten.
- Hou je van Omega? - Omega?
Daar is mijn Omega en deze is oranje,
maar verder identiek.
Jezza.
Ze weten het niet, maar daar ligt een gouden Rolex
en daar ligt een Planet Ocean Omega.
Ik vroeg net hoeveel de Seamaster is. In het VK zijn ze 3000 pond.
- Oké? - Ja.
- Raad hoeveel ze hier zijn. - Geen idee, 2000.
Vijftig pond.
- Vijftig pond? - Hun kosten zijn laag,
maar dat is uitzonderlijk.
De winst op deze horloges is vast enorm.
Precies.
O, hallo.
Is dat een echte Jaguar-riem?
Ik heb een Jag.
Hoeveel kost deze?
Vijfentwintig, en omdat je zo'n fijne man bent.
Ja.
Hou maar. Bedankt.
Ik vind niets irritanter
dan Europeanen die op zulke plekken gaan afdingen,
want het gaat om een dollar.
Het maakt jou niet uit. Helemaal niks.
Maar hen wel.
- Betaal de prijs gewoon. - Ja.
- Hoeveel? - Vijfenzeventig.
Hoe? Ik dacht aan 25.
Toen we luxeproducten hadden ingeslagen,
gingen we op zoek naar praktischere spullen.
Hallo, koken.
Ja.
- Iets tegen de vliegen. - Hier.
Vlieg...
- Taser? - Taser?
O, jeetje.
Natuurlijk. Mijn god.
- Bedankt. - Je hebt me gered.
Het is erg heet.
Wat is die vrouw in het goud?
Dat ziet er hindoeïstisch uit.
- Is het erg oud? - Ja.
Echt?
- Zijn deze ook oud? - Ja.
Mag ik er nog één voor de andere oksel?
Toen al het nodige was gekocht om een nacht op het water fijn te maken,
checkten we meteen in in een vijfsterrenhotel...
- Goedenavond. - Goedenavond.
Natuurlijk, erg aardig. Bedankt.
...en gingen we naar de bar op het dak.
Dat daar is het overheidsgebouw.
Kijk de lichten eens.
Dat is erg slim. Het lijken net gordijnen.
Alsof er theatergordijnen dichtgaan of openen.
Is dat waar de premier rondhangt?
Nee, niet doen.
Is hij er niet?
Noem hem niet de premier.
- Wat is hij dan? - Vreemd genoeg
las ik de Financial Times en ik heb hem bewaard. Wacht even.
Mr Hun Sen, al 31 jaar leider,
staat erop dat hij wordt genoemd:
'Heer Premier en Opperste Militaire Commandant.'
Als je het over hem hebt,
moet je dus zeggen: 'Heer Premier en Opperste Militaire Commandant.'
Zijn vrouw, Bun Rany,
staat officieel bekend als:
'Glorieust en Oprechtst Geniaal Persoon.'
- Ik wil... - 'Glorieust
- 'en Oprechtst Geniaal Persoon.' - 'Geniaal Persoon.'
Ik wil dat jullie me zo gaan noemen.
Na wat meer geklets gingen we naar bed.
Een van ons tenminste.
Ik heb verf, kwasten en spuitverf.
Waar zijn de fietsen?
Hier, bedankt. Hartstikke bedankt.
Ik moet je volgen.
De volgende ochtend installeerde ik mijn nieuwe wc-bril
en airconditioning.
James installeerde zijn drankjeskoelkast
en nadat Hammond een nieuw overhemd had aangetrokken,
vertrokken we.
En het was meteen moeilijk niet te lachen.
We hebben vaker grappen uitgehaald,
maar die waren niet zo goed als deze.
Waar Richard Hammond staat,
heeft hij geen idee wat James en ik hebben gedaan.
ZAADKNOEIER SCARAB
Jongens, dit is de eerste keer dat we zelf varen
met zijn drieën.
Ja, het voelt goed.
Maar ik weet niet of dat zo goed voelt.
Weet je wat beter zou voelen?
Bedankt.
Erg grappig.
We hadden nu 240 km afgelegd en we verlieten Tonlé Sap
om 's werelds meest iconische rivier op te gaan,
de machtige Mekong.
En ik ging er keihard overheen in een jetboot.
Deze jets komen uit Nieuw-Zeeland en ze zijn episch.
De jetski's die je op vakantie huurt,
hebben een waaier en een buis.
Die zuigt water op en spuit het eruit. Je gaat vooruit.
Deze jets zijn anders. Het zijn tweetrapswaaiers.
Eén zuigt het water op en zorgt dat hij draait
en schiet het in de tweede, die daarachter echt goed werk verricht.
Direct veel acceleratie.
Speedboten.
Er was er echt zo een in Miami Vice.
Don Johnson vaarde erin met zijn mouwen omhoog. Dat zag er cool uit.
Dit is een Scarab Thunder.
Hij werd speciaal gebouwd voor een tv-serie genaamd Thunder,
met Hulk Hogan. Die hield het een seizoen vol.
Die was slecht. Maar de boot bestaat.
Wat ook grappig is aan boten...
Als je een auto hebt,
ga je nooit de hele dag op volle toeren.
Maar met boten doe je dat wel.
Heb je ooit keihard in een auto gereden
vanaf het moment dat je 's ochtends start en de hele dag zo gereden?
Ik had ooit een Renault Clio van het werk en zo reed ik erin.
Ondertussen, ver achter ze,
dacht ik aan hoe enorm deze fantastische rivier was.
Hier is een feitje.
In de Mekong worden 13 keer zoveel vissen gevangen
als het aantal vissen
dat in Amerika's rivieren wordt gevangen.
Zestig miljoen mensen zijn afhankelijk van de Mekong voor eten of hun bestaan.
Zestig miljoen mensen.
Dit verpesten met dingen als dammen
kan dus rampzalig zijn.
Verderop probeerden Jeremy en ik
een professionele indruk te maken bij de Vietnamese grenspost.
Dat heeft niet gewerkt.
Ja.
- Hoi. - Bedankt.
We zijn ervaren reizigers die langskomen.
We zijn op boten geboren.
Hammond,
het spijt me, maar de hond van de douanier is overleden.
O, nee. Wat een slecht moment om langs te komen.
Hij zal vast niet erg blij zijn.
Hallo.
Ik vermoed dat er kunststofvezel
in mijn overhemd zit. Het is oncomfortabel.
Met de papieren geregeld,
voerde ik de nautische beleefdheid met de vlaggen uit...
Ik heb hem.
...deed de zwarte PBR-beret op...
Juist.
...en scheurde 'Nam in.
Ineens voelt de PBR levend en licht.
Dit hoort hij te doen.
Over de Mekong in Vietnam scheuren.
Cambodja, de Mekong is vrijwel leeg.
Nu in Vietnam, speelt handel een grote rol op de Mekong.
Ik was nu ook in Vietnam
en ik besefte iets.
Ik lijk nogal een idioot doordat ik deze boot zo uitput,
maar hij gaat maar 23 km per uur, zo'n 11,5 knopen.
En ik probeer mensen in te halen die ik niet eens mis.
Dus besloot ik rustig aan te doen en mijn nieuwe hengel te pakken.
Dat werkt goed.
Eigenlijk zou ik een spinner moeten hebben, maar...
Ja, dat is vissen
op een visplek waar relatief veel vissen rondzwemmen.
Na een paar kilometer verliet ik de Mekong
en vroeg ik Hammond mij te volgen naar de stad Chau Doc.
Toen we deze keer aankwamen,
onder het strenge toezicht van nog meer ambtenaren,
waren we vastbesloten goed te parkeren.
Jeremy, jij hebt nu mijn boot en ik sta er niet op.
Wat?
Ik sta er niet op en hij zit niet vast.
- Zat hij daar niet vast? - Dat is losgeraakt.
Heb je hem niet vastgemaakt?
Ik dacht van wel.
O, hemel. Je boot is losgeraakt.
Ik pikte snel Richard op zodat hij zijn boot kon halen.
Die test is over. De 'Waar zou hij heen gaan?'-test. Daarheen.
Precies. Nu weten we...
De stroming is vastgesteld.
Die gaat die kant op.
Alles wat we moeten weten.
Uiteindelijk maakten we onszelf vast aan wat land.
En zo doen we dat.
En toen snapte Hammond de grap.
Ik zie het net pas.
Wat?
Wat je met mijn boot hebt gedaan.
Heb ik...
- De hele dag. - Hoe heb ik dat niet gezien
- vandaag? - De hele dag niet.
- Door de Cambodjaanse douane... - Ja.
...Vietnamese immigratie...
- Vietnamese douane. - Mijn god.
- Je hebt... - Ik heb...
...zo'n 160 km op de Mekong gevaren.
Ik heb naar mensen gezwaaid. Hoi.
Het brengt ongeluk de naam van een boot te veranderen.
O, god.
Ik laat je er even over nadenken.
De reden waarom
we op deze krappe plek staan
en naar deze stad zijn gekomen, is dat...
Ik wil 'n verhaal vertellen.
Op 31 januari 1968
werd de stad Chau Doc overlopen
als deel van het Tet-offensief.
Een vloot PBR's probeerde Amerikanen te redden
terwijl anderen de evacuatie dekten met geschut van machinegeweren.
Toen bleek dat er in een huis bij het ziekenhuis
een 24-jarige, Amerikaanse verpleegster genaamd Maggie Frankot vastzat.
Haar jeep was kapotgeschoten.
Er werd overal gevochten.
Rondom haar huis stonden Vietcong-soldaten.
Sommigen waren zelfs binnen.
De PBR's brachten soldaten van de Speciale Eenheid
en uiteindelijk bereikten zij Maggie.
Na een enorm gevecht
werd ze uit huis gehaald met een verwonde knie
en naar een van de boten gebracht.
Daarna werd die soldaat van de Speciale Eenheid,
sergeant Drew Dix, geëerd met een presidentiële vermelding.
Maar de kapitein van de PBR
die haar uit de stad haalde en naar een veilige plek bracht,
een man genaamd
luitenant William H. 'Buddy' O'Brien, deed het nog beter,
want een jaar later
trouwde ze met hem.
Dit zou de Liefdesboot moeten heten.
Omdat het laat werd,
besloot ik te stoppen en mijn geïmproviseerde keuken te gebruiken
om iets te maken wat ik had geleerd op een recente vakantie.
- Ik ben naar Vietnam geweest. - Ja.
En 's ochtends leerde ik Vietnamees.
's Middags leerde ik bij een kookcursus pho te maken.
Veel mensen denken dat ik maar een idioot ben
die niks van bedrading weet.
- Dat is de man van Top Gear. - En dat klopt ook.
Maar hou je van uien?
- Ja. - Ja.
Dit is goed rundvlees.
Ik wil het 'n beetje op de lepel koken.
In pho zitten 124 verschillende kruiden en specerijen.
Het auto-onderdeel van onze show is minder aanwezig,
omdat we het nu op een boot over koken hebben.
- Maar straks... - Ja.
...gaan ze terug naar James...
- Ja. - ...die het heeft
- over iets mechanisch. - Juist.
Luister naar die interessante beat.
Mijn motor past zich aan aan de motor van de cameraboot.
Hoor je dat?
Als ik de toeren een beetje aanpas...
Juist. Het is klaar.
Bedankt.
Dit is zo slecht nog niet.
Echt? Of doe je aardig?
Nee, het is echt lekker.
Kijk dat uitzicht eens.
Toen we vol zaten, was het tijd om op te ruimen.
- Dat is echt heet. - Ja, het is heet.
Laat los.
Kijk hoe geniaal ik ben.
We vervuilen de rivier niet. Dat...
Het voegt toe aan de voedingsstoffen.
- Afbreekbaar. - Dat vervuilt de rivier niet.
Als iemand zegt: 'Je vervuilt de rivier',
zeg ik: 'Nee, echt niet.'
Je bent een eikel.
Daar zijn ze, denk ik.
Ja.
May, kom jij uit die duisternis?
Ja, ahoi.
Goede timing. We gaan net weg. We moeten de Mekong vinden.
Ik dacht dat we pho zouden eten.
Dat hebben we ook. Het was heerlijk.
Sorry. Ik wilde wat bewaren, maar Richard gooide het in de rivier.
Hij gooide je portie in de rivier.
Hartstikke bedankt na mijn zware dag.
Jammer genoeg werd zijn dag nog zwaarder,
omdat we de Mekong weer moesten vinden
en ik de enige was met de uitrusting om 's nachts te varen.
Situatie-update.
Ik stuur aan de hand van mijn hoofdlamp
die vooraan aan een vlaggenmast is gebonden.
O, shit.
Waarom eindig ik altijd zonder koplampen?
Elke verdomde reis.
En om alles erger te maken...
Heren, mijn motor kwakkelt.
Hij raakt oververhit. Hij geeft terugslag en doet moeilijk.
Je hebt deze problemen
omdat je de naam van je boot hebt veranderd.
Ik heb hem niet veranderd, of wel?
Omdat ik de enige was met navigatie en goed licht,
moest ik de leiding nemen.
Ik zag net een doorgang. Wacht even.
Daar. Daar is een doorgang.
Volg mij.
Het ziet er vreemd uit, maar zo kom je bij de Mekong.
Maar zodra ik afsloeg, besefte ik dat ik een probleem had.
Niet meer onkruid. Hemel, nee.
Zo meteen lig ik weer onder de boot
om sla uit mijn jets te halen.
En natuurlijk, 90 meter later...
Ik lig eruit. Ik heb geen kracht.
Dit loste ik op door iemand te betalen om de inlaten vrij te maken.
En toen ging ik verder met hem en onze vertaler als gezelschap.
Dit was fijn omdat ik iets duidelijk wilde hebben
wat me dwarszat.
Kun je dit voor me beantwoorden?
Mijn boot heet Duma.
En iedereen lacht als ik 'Duma' zeg.
Er is een reden dat men erom lacht.
Het betekent 'Bootmachine.'
Waarom is dat grappig?
De uitspraak lijkt op
'n**k je moeder' in het Vietnamees.
Wat?
- Ja. - Je maakt een grapje.
- Juist. - Ja.
Ik verlies kracht.
Shit. Ik zit in een boom, groot probleem.
Omdat het laat was en Hammonds boot kwakkelde
en ik in een boom zat,
besloten we het kamp op te zetten.
En de volgende ochtend werden we wakker in de miezer
zonder idee van waar we waren.
Het is een Engelse vaarvakantie geworden.
Ja.
Waarom ging hij van de Mekong af?
Hij wilde stoppen en een geschiedenisprogramma maken.
Hij maakte gisteren een kookprogramma. Dat heb je gemist.
Mijn pho was zo licht en mooi.
Deze man gaat me zien.
Die houden hun leven last.
Goedemorgen.
Als hij erin valt en zijn drol volgt
- in de wc-pot... - Broek.
- ...en eruit komt met de drol op zijn kop. - Dan zegt iemand:
'Er ligt deze morgen een bijzonder grote drol in de rivier.'
Toen de sanitaire zaken gedaan waren,
was het tijd om door te gaan.
Aangezien we door Jeremy verdwaald waren,
besloten we dat hij ons op het juiste spoor moest zetten.
Jij leidt Charles. Neem de leiding maar.
We zijn straks weer op de Mekong.
Ik hoop het voor je.
Ik geef toe dat we verdwaald zijn
en deze kanalen staan niet op de kaart.
Wat kilometer later, nog steeds niet op de Mekong,
kwamen we een drijvende markt tegen
en besloten we ontbijt te kopen.
Het is niet echt een supermarkt.
Hoe doe ik... Waar... Wat moet ik doen?
Je vaart erheen,
stopt naast een boot waar je iets wilt bekijken en dan koop je het.
Voor Richard en James bleek dit makkelijk.
- Bedankt. - Bedankt.
Maar voor mij, in mijn onhandelbare PBR...
Mijn god.
Verdorie.
Ik kan niet sturen. O, jeetje.
Sorry.
Ik moet...
O, nee.
Ik heb je raam ingeslagen.
Ja, dat zie ik.
Stop met piepen.
Hallo, lieverd. Wat is dat? Nee?
- Vijftig cent. Oké. - Ja.
- Oké. - Ik heb...
Wat zijn het?
Ga weg.
Sorry, ik ga hierheen. Ik wilde...
Nee, niet... Ga niet weer draaien.
O, nee. Sorry.
Tomaten, briljant.
- En een ui. - Bedankt.
Ik heb geen idee wat dat is.
Wacht even. Dit ziet er eindelijk goed uit.
O, nee. Het is misgegaan.
O, god. Sorry. Ik ga zijn roer breken.
Mijn schuld. Ja.
Ik vertrok uiteindelijk met lege handen.
Maar terwijl James zijn ontbijt maakte,
vonden we de Mekong.
Jammer genoeg waren onze problemen niet over.
Als we dit deel van de Mekong volgden of dit
of welk dan ook, zouden we op de zee eindigen.
En het was belangrijk dat onze rivierboten geen zee zagen.
We moesten dus een ander pad door de delta vinden.
Dit betekende dat we de Mekong moesten verlaten voor een ander kanaal,
wat Hammond erg boos maakte.
Dit ziet er geweldig uit. We gaan weer over een kanaal.
Lieve hemel.
Hammond, als ik nog 50 kaliber op de voorkant had,
zou ik nu op je schieten.
Die heb je met een reden niet.
Je zou die kwijtraken.
Net zoals je die megarivier kwijtraakte,
zou je ook je megageweer kwijtraken.
Het kan deze kant niet op zijn.
Ik was ervan overtuigd dat we de juiste kant opgingen
en daar had ik redenen voor.
Maar toch verschenen deze kanalen niet op mijn navigatiesysteem.
Oké.
We gaan zuidelijk. We gaan verkeerd.
Als ik links en rechts ga, gaan we heen en weer en komt 't goed.
Hier kun je naar links.
Als we die nemen, helpt dat ons de juiste Mekong te vinden.
Of dan verdwalen we nog meer.
Jeremy Clarkson, wil je erover nadenken? Dit is je kans.
Kalm.
Uiteindelijk kwamen we bij een waterkruising.
Welke kant is het?
Juist, mannen. We gaan naar rechts, James.
Ik volgde James, dus volgde Jeremy ons van achteren.
Die afslag naar rechts die je zo zeker aankondigde, waar is die op gebaseerd?
Hoop.
Als je daardoorheen bent, kun je dan kijken of mij dat ook lukt?
- Wat? - Hammond.
Dat gaat niet werken.
Dat paste niet.
Bedankt, Hammond.
Ik ging erdoorheen voordat ik om kon draaien.
Weet je wat dat betekent, Hammond? De navigatie is weg.
Die heeft ons enorm geholpen tot nu toe.
Het ding waardoor we verdwaald zijn, is kwijt.
Toen we verdergingen, kwam het probleem niet van boven,
maar van onder.
Ik denk dat ik soms de bodem raak.
Ik zojuist ook, volgens mij.
Ik raak de bodem.
Wacht even.
Hammond, het loopt dood. Het loopt verdorie dood.
Verdikkie. Ik ben compleet gestrand.
Wat ben je?
En ik kan niet omdraaien. Red jezelf.
Maar daar was het te laat voor.
Lieve hemel.
Ik had om kunnen draaien, maar...
Ze zit vol onkruid.
- Ik verliest kracht. - Clarkson, laat je horen.
Ik verlies kracht.
Wat wil je? Medelijden?
Nu waren we alle drie gestrand.
Dit is balen.
Oké, heren. Dit is de situatie.
Door mijn intellect en genie
heb ik gezien dat dit aan 't getij ligt.
We kunnen de vloedlijn zien.
We moeten dus wachten tot het weer stijgt.
- Maar het daalt. - Ja, dat is mijn zorg.
Hoe dan ook, we zitten hier nog wel even vast.
Het is best een fijne plek.
Naast de steeds duidelijker wordende, gore modder.
- Wil je een tomaat? - Nee.
- Wil je een aardappel? - Nee.
- Wil je een ui? - Nee.
Jongens, ik heb mijn iPad. Ik kan een film kijken.
Er is hier een programma op Prime Video. Het heet The Grand Tour.
- Dat vind ik niks. - Niks aan.
Er is een vent die ik niet kan uitstaan.
Wat denken de dorpelingen nu van ons?
'Ze maken een film die ze compleet verpest hebben.'
Een uur ging voorbij en terwijl het water nog steeds wegtrok,
werd het donker.
Nadat we 's nachts in een wolk muggen hadden gewacht
tot het vloed werd,
gingen we dezelfde weg terug en liepen we nog meer schade op.
De brug die de radarkoepel heeft verwoest, heeft op de terugweg
mijn lichten en schijnwerper eraf geslagen en mijn dak gedeukt,
waardoor ik nu steeds mijn hoofd stoot als ik erlangs loop.
Ik maak deze vast als geheugensteuntje mijn hoofd niet te stoten.
Gelukkig had ik het juiste kanaal gevonden,
een route die ons weg zou houden bij de Zuid-Chinese Zee.
Jammer genoeg had de rest die ook gevonden.
Hemeltje.
Dit is net een snelweg voor watervrachtwagens.
Ik heb zoiets nog nooit gezien.
En om te kunnen sturen met de PBR,
moest ik deze snelweg
zo snel mogelijk bevaren.
Ik probeer ze te missen.
Nee, echt. Ik ga naar rechts.
Naar rechts. Ik heb me bedacht.
Dit wordt een frontale botsing.
Kijk hoe beladen dat binnenschip is.
Als je dat ergens anders zag, zou je zeggen:
'Mijn god, die gaat zinken.'
Maar nee, hij vaart gewoon door.
Wat is er hier gebeurd?
Lieve hemel.
Ik denk dat hij gestrand is
aan de achterkant en nu is hij omgedraaid.
Dit is hilarisch.
O, hemel. Dat is erg slecht.
Hoe heeft hij dat gedaan?
Dat zou je ook zeggen als je ons gisteravond zag.
Al snel zat niet alleen die boot in de problemen.
Dat ruikt vreselijk. En er is nogal wat rook.
Mijn rechtermotor raakt oververhit.
Ik denk dat hij in brand staat.
Gelukkig ging het toen regenen.
Ik hoefde me dus geen zorgen te maken om het vuur.
Mijn god.
Omdat ik zo lief was, besloot ik te kijken of ik kon helpen.
Ik schakel naar nat-weermodus.
En ik zal even langs James gaan. Dat vindt hij fijn.
Daar gaan we.
Clarkson.
Wat is er?
Ik heb aan beide kanten kracht verloren.
Ik weet hoe je een glijdende cardanas maakt.
Hoe?
Haal de boot uit het water,
haal nieuwe onderdelen uit Amerika
en vraag of iemand hem wil maken.
Na dat goede advies, ging ik terug.
O, god.
We willen vandaag de eindstreep halen.
We zijn nog maar 100 km van Vung Tau.
Maar met deze snelheid
gaat dat niet lukken.
Om ons zo min mogelijk op te houden,
maakte ik me vast aan de cameraboot zodat ik onderweg reparaties kon uitvoeren.
Deze vuurt niet op alle cilinders.
Die is ook niet goed.
Ik moet alle stoppen en kabels verwisselen.
De brandstof is hier vies, dus ik verwissel de brandstoffilters.
Ik moet de luchtfilters schoonmaken.
Er is een lek
bij de uitlaatpijp met een gesprongen slang.
Dat moet ik repareren.
Aan het werk.
Terwijl ik Richard zijn brandend vergiet liet opknappen,
liet ik de regen eindelijk achter me.
O, nee.
Mijn dure Bell & Ross is beslagen.
Dat gaat terug.
Nog verderop had ik het kanaal verlaten
en voer ik een van de gigantische mondingen op.
Deze is ver van huis.
Hij brengt Vietnamese sneakers naar Panama.
De kracht en temperatuur zijn goed. De brandstof is erg...
Verdorie, de brandstof is heel laag. Hemel.
Maar eigenlijk was het oké,
omdat je in het drukke, bedrijvige Vietnam
een soort Deliveroo-achtige tankboot kunt oproepen.
Ik ga 120 graden omhoog.
Ik zal opletten.
En ja, een half uur later...
Daar is hij.
Dit is dienstverlening
op deze milieuvriendelijke boot die is gearriveerd.
Ik heb gezelschap van de Rainbow Warrior.
Er ontstaat een meer van roet.
Toen ik had getankt, voer ik naar wat voor mijn boot
thuis is.
Nu staat dit gebied bekend als de nationale biosfeer.
Dit is een van de vruchtbaarste plekken op aarde.
Alles groeit hier.
Als je Richard Hammond plant,
zou hij 's ochtends een meter langer zijn.
Maar de Amerikanen noemden het anders.
Zij noemden het het Moordenaarsbos.
Het was de taak van de PBR-jongens
om die moordenaars te doden.
Dat was een lastige klus, want het gaat om zo'n 1300 km2 bos
waar zo'n 5000 km aan rivieren en beekjes doorheen loopt.
Het was de perfecte plek voor de Vietcong om een guerrillaoorlog te voeren
tegen Amerika's kleine, ongepantserde oorlogsboten.
De troepen werden eerst in Amerika getraind door het leger,
toen werden ze getraind door de marine
en toen werd er gezegd dat ze het hier mochten gaan doen.
Vaak zetten ze vier tieners
op een bewapende speedboot en ze stuurden ze hierheen
om te gaan vechten.
Wapens? Alle boten hadden twee 50 kalibers aan de voorkant
en een 50 aan de achterkant.
Daarnaast kon de kapitein installeren wat hij wilde.
Soms was dat een 40 mm granaatwerper.
Soms een 60 mm mortier.
Soms een raketwerper.
Soms claymore-mijnen om op de oevers achter te laten.
Wat betreft luchtsteun was ook alles toegestaan.
Sommige PBR-kapiteins riepen snelle jets op bij een aanval.
Sommigen werkten liever samen met gevechtshelikopters.
Maar sommigen deden het vechten liever zelf.
Er was een man genaamd James E. Williams.
Zijn route werd geblokkeerd
door acht vijandige boten, die op hem schoten.
Hij beval zijn schutter om terug te schieten
en voer toen op volle snelheid
tegen de vijandige boot aan.
Toen keerde hij om
en voer hij weer op volle snelheid tegen de andere aan
die nog niet waren versplinterd bij zijn eerste poging.
Hij kreeg daar de Medal of Honor voor.
En dat verbaast me niet.
Je kunt je voorstellen dat een plastic boot
een makkelijk doelwit is voor een sniper in de bosjes.
Maar dat is niet zo, zoals ik nu zal laten zien.
PBR-kapiteins voeren altijd heel snel.
De besturing zat dus dicht aan de oever.
Als de sniper zich daar verstopte...
Als je daar zit,
heb je geen kans.
Je hoeft dus alleen snel te gaan en bij de oever te blijven.
Dan ben je een snipers nachtmerrie.
Shit.
Wat ik heb gedaan... Ik kan het niet anders zeggen. Ik ben gecrasht.
Hoe heb je dat gedaan?
Het zit zo. Ik kwam hier de bocht om.
Er zwommen wat schoolkinderen
en een haai wilde ze aanvallen.
Ik heb de haai aangevaren
en toen kwam ik vast te zitten.
Nu ben ik gecrasht, maar met de schoolkinderen gaat het goed.
Eerst probeerde de cameracrew me weg te trekken,
maar de PBR was te zwaar.
Wat ga je nu doen?
Dat is een goede vraag.
Niemand had een goed idee.
Omdat we niet hadden gerekend op de vindingrijkheid van de dorpelingen,
die besloten de boot van voren te trekken.
Juist.
Hij beweegt, toch?
Hij is... We bewegen.
Ik beweeg.
Ik sta versteld.
Kijk eens. Dit is een boot van vier ton.
Ja.
Je bent een genie.
Ik geef toe, dat was briljant. Ik dacht niet dat hij zou bewegen.
Mensen zeggen altijd:
'Hoe hebben de Vietnamezen de Fransen, Chinezen en Amerikanen verslagen?'
Daar hebben we net een voorbeeld van gezien.
Kilometers terug op de pornoset was er meer goed nieuws.
Kijk eens aan. Ik doe weer mee.
Beide motoren hebben acht cilinders en ze werken goed.
En ik sta niet in de brand en ik zink niet.
Het ging zelfs bij iedereen goed.
De eindstreep was dichtbij
en hoewel onze vreemde groep boten
werd bestuurd door twee slechte zeemannen en een hopeloze navigator,
hebben ze toch
deze epische reis overleefd.
Het waait erg.
God.
Nee?
Kom op.
Nee. Ik sta het niet toe.
Ja.
O, god.
We gaan het riet in.
Slapende olifant.
Mijn god. Sorry.
Verdomme.
Hammond.
Dat paste niet.
Het ding waardoor we verdwaald zijn, is kwijt.
Dit is balen.
Shit.
Nog 30 km te gaan.
Wat kan er nog misgaan?
Van alles, zo bleek.
Deze keer was de regen heftiger dan ooit.
Shit.
Dit is vreselijk.
Ik kan niets zien.
Al snel waren we compleet verdwaald.
Heb ik je ingehaald? Heb je me langs zien komen?
Ik kan niets zien en ik kan niet sturen.
Toen de regen uiteindelijk ophield,
beseften we dat we uit waren gekomen bij dat
wat we zo wanhopig wilden vermijden.
Oké, wat we gedaan hebben...
Wat ik nu doe...
Dat is de zee.
Er lag 50 km aan open oceaan tussen ons en de eindstreep bij Vung Tau.
Aangezien het water er kalm uitzag,
besloten we zwemvesten aan te trekken
en ervoor te gaan.
Ik heb nagedacht, Jeremy.
De zee is eigenlijk een wetteloze plek,
maar er is ook een strenge code.
Je blijft door dik en dun bij elkaar en je trotseert samen gevaren.
Ja. Maar
om als team efficiënt te werk te gaan,
moet elk lid optimaal presteren.
Met deze snelheid ben ik niet zo best. Ik kan niet sturen.
En dus...
Drie, twee, één, ga.
Grappig.
Later bleek
dat dit het laatste grappige moment zou zijn.
Mijn god.
Verdomme.
Misschien helpt rechtop staan.
Met gebogen benen. O, nee. O, god.
Lieve hemel. Dit is verschrikkelijk.
Ik ga zo overgeven. Niet omdat ik zeeziek ben,
maar door al het zoute water in mijn mond.
Nee.
Dit is erger dan ik dacht dat het zou zijn.
Het was niet alleen de ruige zee.
We moesten ons ook door de vaarwegen manoeuvreren.
Voor ons ligt een grote tanker.
Op rechts een trawler.
Jeetje.
Ik heb dat enorme containerschip ontweken. Dat is nogal wat.
Drieënhalf biljoen dollar aan handel
komt elk jaar door deze wateren.
Het is een wonder dat het nog heel is
als het aankomt op de bestemming.
Jezus Christus.
Als daar een grote golf in gaat, wordt mijn voorkant erg zwaar
en dan kan ik hem eigenlijk niet meer omhoog krijgen.
Ondertussen had ik eindelijk mijn dak omhoog gekregen...
O, ja.
Dat is een kans.
...wat erg nuttig was geweest.
Lieve hemel.
Verdorie.
Stop daarmee.
Het goede nieuws, Hammond, is dat het niet erger kan.
Maar het werd wel erger.
Verdomme.
Jeetje. Dit is dom.
Hij gaat breken.
Ik heb net staand in mijn broek geplast.
De rest is geen optie.
Mijn god.
Dit gaat niet goed.
Ik weet niet of dit gaat lukken.
Een van onze cameraboten zat echt in de problemen.
Lieve help.
Zo komen we er nooit.
En James had totaal geen controle meer over zijn antiek.
O, nee.
Verdomme.
Na 25 km werd de zee wat kalmer
en ik besloot harder te gaan.
Kom op, dappere soldaat.
Kom op, bijt.
Ik trek dit niet veel langer.
Het is nog een paar kilometer.
Kom op, ik doe het snel. Ik wil dat het voorbij is.
Top drie ergste dingen ooit.
Gelukkig kwam de eindstreep, de haven van Vung Tau, in zicht.
Het kan niet veel verder zijn.
Dat is geweldig.
Deze laatste uren hebben me bijna gesloopt.
James en Richard zijn er vast ook. Ik kan ze niet bereiken.
Ik weet niet waar ze zijn.
Ik kwam erg alleen bij de steiger aan.
Ik heb geen filmcrew mee.
Ik weet ook niet waar ze zijn.
Maar Richard Hammond komt aan.
Hij heeft 't gered.
Normaal vieren we het einde,
maar dat vier ik niet.
Absoluut genadeloos.
Dat was het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan.
- Echt het moeilijkste. - Ja.
- Het gevaarlijkste. - Ja.
Toen onze filmcrew er was, gingen we van boord.
Heb je echt niets van James gehoord?
Nee, niets.
Maar toen kwam de Rover 90 in zicht.
Misschien zit er niemand op, zoals de Mary Celeste.
Nee, hij is er.
Er staat een erg sjofele hond aan het roer.
Ja.
Juist.
- We maakten ons zorgen om je. - Ja?
Ik maakte me zorgen om me, maar bedankt.
Jeetje.
Ik sta versteld dat hij er nog is.
Maar we hebben het overleefd.
Ja.
Met die vreselijke teleurstelling,
voor Top Gear,
moeten we afscheid nemen. We komen terug.
- Tot erg snel. - Tot snel.