Witam na samym czubeczku Norwegii.
To trzecie najbardziej wysunięte na północ boisko piłkarskie na świecie.
Jak daleko na północ?
Bardzo daleko.
Jesteśmy 204 km na północ od koła podbiegunowego.
Jesteśmy dalej na północ niż... gdziekolwiek na Islandii.
I to nie jest zwykłe boisko do nogi.
-To porządne boisko. -Zwykłe.
Z kim grają?
Z reprezentacją platformy wiertniczej.
-Albo kutrów. -Gdzie mieszkańcy?
Idź po piłkę,
a ja wyjaśnię, co tu robimy.
No więc tak.
Jesteśmy tutaj...
Prawie urwał mi nogę.
W pierwszej dekadzie XXI wieku
świat rajdów stworzył jedne z najbardziej ekscytujących
czterodrzwiowych sedanów z napędem na cztery koła,
jakie widziano.
Chcemy sprawdzić,
który jest najlepszy.
SKANDYNAWSKI FILM
Oto mój wybór.
Jeszcze nie zaczęliśmy, a już mamy werdykt.
Subaru impreza to najlepszy wóz i tyle.
Po prostu.
James przybył z jedną e swoich ulubionych rzeczy.
Z odmiennym stanowiskiem.
To fantastyczny samochód, Hammond.
Subaru jest wspaniałe, ale temu nie dorównuje.
Oto mitsubishi evo.
Tak, na odcinku specjalnym rajdu
evo sprawdzi się świetnie.
Ale do domu lepiej wracać subaru.
Bardziej pasuje do prawdziwego świata. Jest spokojniejsze.
-Spokojniejsze? -Tak.
Kto by chciał spokojną rajdówkę?
Ten leszcz.
Jeremy, jak się okazało, nie słuchał samego siebie.
Czołem!
Miał być wóz rajdowy.
No i jest. To audi quattro.
-Wcale nie. -Tak.
Gdzie ma napisane „quattro”?
-Nie ma. -Bo to nie quattro!
-No. -Słuchaj.
Książę Marlborough też nie jest podpisany.
Mimo to wiemy, że to on, bo jego przodek wygrał bitwę.
Jego przodek też.
-Nawet dwie. -To nie taki wóz!
To RS4.
-To rajdówki. -A to wóz prezesa.
-Jestem od was starszy. -Fakt.
-A z wiekiem przyszła mądrość. -I waga.
Siwe włosy i mokre pachy.
-Jest trochę ciężki, przyznaję. -To ciężki samochód?
Co za unik.
-Dobre. -Przepraszam.
-Co? -Telefon brzęczy.
No tak. Kontynuuj.
Nie uciekniemy.
-Proszę. -Tak.
Wiedziałeś. Tak.
Pan Wilman.
Momencik.
„Aby wytypować najlepszy wóz,
„przejedziecie przez coś, co BBC i The Guardian nazywają
„ostatnią wielką dziczą Europy.
„Przemierzycie całą Norwegię, Szwecję i Finlandię,
„pozostając powyżej koła podbiegunowego.
„Musicie dostać się na lotnisko Ivalo przy granicy z Rosją
„do 17.00 w sobotę,
„bo wtedy odlatuje wasz samolot do Wielkiej Brytanii”.
Moment, musimy dotrzeć do mety w sześć dni.
Ile to jest, 800, 1000 km?
-160 km dziennie? -W subaru imprezie?
-Nie brzmi to skomplikowanie. -Gdybyśmy mieli kabriolety...
-Z napędem na cztery koła... -Albo wrotki.
Tak. Sedany z napędem 4x4, które nie są nasze.
-Nie przejaśnia się, co? -Nie.
Ruszamy?
-Tak! -Tak!
Kurczę!
Szybko!
NORWEGIA
START - META
Wyruszyliśmy na wschód przez monochromatyczne Lofoty.
Czas najwyższy ostrzec widzów,
których motoryzacja tak nie kręci,
że trafili na planetę nerdów.
Wyobraźcie sobie coś takiego.
Powstało 212 różnych wersji imprezy.
Co roku pojawiał się nowy model,
a potem jego nowy wariant,
a potem specjalne limitowane edycje
nowych wariantów nowego modelu.
Każdy członek wyjątkowo aktywnej społeczności miłośników Subaru
ma swoich zdecydowanych faworytów.
Dla mnie rządzi ten.
WRX STi V-Limited z 2003 roku.
I... to powiadomienia na Twitterze
od miłośników Subaru tłumaczących, że się mylę.
Wiem, o co chodzi Hammondowi.
Przez lata powstało
dziesięć wersji mitsubishi lancera evo.
Każda była dostępna w różnych wersjach tuningu,
można było dokupić akcesoria i dodatki.
Ja uważam, że to jest szczyt.
Evo VIII GSR.
A ten dźwięk oznacza, że na wszystkich forach evo
właśnie grzmią, że nie mam racji.
Moje subaru i evo Jamesa
mają po 276 koni mechanicznych.
Na WRC obowiązywała też zasada,
wedle której silnik mógł mieć pojemność dwóch litrów.
Mógł być turbodoładowany.
Stąd czterocylindrowy, dwulitrowy silnik z turbodoładowaniem.
Jest rasowy, wyjątkowy, wytrzymały.
Stworzony do rajdów.
Ideał.
Sam uważam, że większość szybkich audi jest beznadziejna.
Czasem jednak trafia się perełka.
Oryginalne 20-zaworowe quattro,
R8, oczywiście, TT RS i to.
RS4 z 2007.
Trzy najlepsze silniki, jakie powstały, to według mnie V10 Lexusa,
V6 Alfy Romeo i ten.
Wolnossący V8 Audi o pojemności 4,2 litra
i mocy 414 koni mechanicznych.
Boże, kocham V8.
James, ile zwycięstw w WRC ma twoje evo?
Cieszę się, że pytasz, bo tak się składa, że wiem. 26.
Imponujące. To dużo.
Oto większa liczba. Subaru ma 46, czyli znacznie więcej.
Jeremy, ile zwycięstw w WRC ma twoje audi?
Niech pomyślę.
Nie ma.
Właśnie. Zero.
Twoje audi niequattro w tych warunkach
jest jak aventador na twojej farmie.
Lamborghini robi traktory, ale to nie traktor.
Mógłbyś naszczać do filiżanki Royal Doulton.
Robili pisuary, ale to nie pisuar.
Jestem od was szybszy.
Nie do końca.
To najszybszy wóz w każdych warunkach.
W rajdach tego nie sprawdzano.
Byłem w dzikszych miejscach.
Widoki są spektakularne,
ale drogi są przejezdne. Stoją słupy.
Sporo tu niedzikich rzeczy jak na dzicz.
BBC i The Guardian pierwszy raz mnie szokują.
Antycypując jednak pojawienie się dziczy,
zatrzymaliśmy się w sklepie z częściami po najważniejsze zapasy.
Chciałbym kupić wycieraczkę do subaru imprezy WRX STi V-Limited.
Ja poszukam kart SD do muzyki.
Kurde.
Boże! Zero przyczepności.
Fakt.
O kurczę.
-Nie trzeba ruszać nogami. -Myślałem, że w dziczy...
-Reżyser leży. -Reżyser leży.
Podbieglibyśmy pomóc, ale nie mamy jak.
-W porządku? -Tak, róbcie swoje.
Powoli i z godnością
dobrnęliśmy do wejścia.
Szlag.
Nie ma szans.
Nie udało się.
Tam wreszcie zaznaliśmy tarcia.
Nawet miło się chodzi. Spójrz.
To dzicz, prawda? Chodzi o przetrwanie.
Już wiem, co mieli na myśli ludzie z BBC i Guardiana.
Czego potrzebujesz? Subaru.
Tak.
Jaki model? Impreza, która?
-Outback, impreza, kombi. -WRX. Rok 2003,
WRX STi V-Limited.
Jeden z 555 wyprodukowanych w Japonii,
-by uczcić... -BRZ?
...zwycięstwo w WRC w 2003.
G12, G22, G13, G23?
Nie wiem.
-Nie wiesz? -Ale...
-WRX. Jest. -Tak.
Mam. V-10.
Dobra. Karty SD.
Jak jest „karta SD” po norwesku?
„Jestem leszczem”.
Cześć.
Karta SD?
-Karta SD? -Macie?
Mam stary samochód.
Jeremy?
-Co to? -Snow Grip.
Wszystko po norwesku.
-Pewnie nie wychodzi... -Nie wiemy, co to robi.
Pomyślmy. „Snow Grip”.
Spryskujesz opony.
Buty sobie spryskaj.
Po co nakładać
-Turtle Wax na... -Spryskaj buty!
-Trochę... -Podeszwy.
-To? -Zakupy zrobione.
Czas wrócić do aut.
Tak!
Użyłem własnego, wbudowanego
systemu dozowania ciepłych płynów do stopienia ścieżki.
I do przodu.
Geniusz.
Czarno-biała sceneria zrobiła się jeszcze bardziej widowiskowa.
Kurczę, patrzcie.
Ale coś się w niej nie zgadzało.
Zauważyliście czerwone volvo, które nas śledzi,
odkąd opuściliśmy boisko?
Widziałem. To na pewno to samo volvo?
Z czterema prostokątnymi światłami z przodu?
Tak, to samo.
Wkrótce zaczęło nam brakować paliwa.
Jak kupić benzynę w dziczy?
Będziemy musieli zrobić coś z kory drzew i łupków.
Nie, przed nami stacja benzynowa.
SKLEP
Kiedy uzupełnialiśmy paliwo i zapas przekąsek,
FITNESS? A MOŻE „FRYTNESS"?
zauważyłem coś.
-James? -Tak?
Trochę pokluczyliśmy.
-A to... -Tak.
-Wiesz, co myślę? -Tak.
-Pan Wilman. Tak. -Pan Wilman zapewnił
zapasowe auto, bo zakłada, że po...
trzech latach przerwy?
Zapomnieliśmy, jak jeździć i się rozbijać,
bo pewnie Hammond się rozbije. Już wiemy.
Spójrz.
-To musi być zapasowy samochód. -Tak.
To volvo ma trzy, cztery... Pięcioro drzwi.
Siostra takie miała.
To prawdopodobnie najgorszy samochód
Europy Zachodniej.
Ciągle za nami jedzie?
Tak.
Jechaliśmy na północ, a pogoda wreszcie zaczęła dziczeć.
Tak, pada śnieg.
Śnieg.
Pada, jak nic.
Nie mogłem zademonstrować pełnej prędkości mojego quattro.
Ile do setki
raczej w tych warunkach nie sprawdzimy.
Drażni mnie to,
bo muszę wam pokazać, gdzie wasze miejsce.
Zniosłem wasze docinki.
A teraz w ciszy i spokoju
pokażę wam, gdzie raki zimują.
Powodzenia.
Po kilku, nie ma co ukrywać, niewłaściwych zakrętach,
wylądowaliśmy tutaj.
Co to?
Interesujące.
-To skała. -Prawdziwy tunel.
Zabetonowane.
-Jak grota. -To beton natryskowy?
-Byle do... -Tak.
Cześć.
Światła włączają się
-jak w horrorze? -Tak.
Wiecie, co myślę?
-To. -Cóż, jest sucho,
-prosto, nie jest ślisko. -Prosta droga.
Proponujesz próbę prędkości?
Prędkość to jedyna opcja, nie?
A jeśli...
To już koniec?
Zdumiewające.
Ktoś tu ma niezłe wyczucie atmosfery.
Kluczowa sprawa. Warto,
dla własnego komfortu, zatrzymać się tutaj.
Bez obaw, żwir was zatrzyma.
Musimy jechać pojedynczo.
Tak, pojedynczo.
Jak sprawdzimy prędkość?
Na desce rozdzielczej umieścimy GoPro.
-Tak. -Wskaże prędkość.
Ktoś musi jechać jako pasażer i sprawdzić...
Nie wsiądę z tobą do auta jadącego w stronę ściany.
Ty nie masz hamulców.
-Czyli GoPro. -Jadę pierwszy.
-Tak. -Ty jedź drugi,
bo on zdemoluje tunel.
Gdy wszystkie światła zgasły,
ustawiłem się przy wjeździe do tunelu.
Jak tam odwaga?
Strasznie to wygląda.
Nie widać ściany na końcu.
Zobaczysz ją, jak dojedziesz.
Właśnie. Jak do niej dojadę.
Jak wóz będzie już koziołkował,
a kabina...
No cóż.
Dobra, jedzie.
Dalej, Jeremy. Odwagi.
Boże, koła boksują. Zero przyczepności.
Światła się nie zapalają!
Boże jedyny, kuźwa.
Cholera.
Jak było?
Nie spodoba wam się to.
Ja zaparkowałem w bocznym tunelu,
a James zajął miejsce na starcie.
-Gotowy? -Tak.
James May jest gotowy.
Zaraz ruszamy. Uwaga.
Mam już leżak i dobrą książkę.
Zaczynaj, kiedy chcesz.
Szybki start jak na Jamesa Maya.
Przywalił.
Daj ratowników.
Dasz radę wstać?
Chodź ze mną.
Zbadamy cię w karetce.
Gdzie on jest?
Przywalił łbem w słupek nadwozia.
Wleciał bokiem w ścianę.
Ratownicy cię przejmą,
żeby...
Bolą mnie plecy.
Na dole, pośrodku?
Właśnie tutaj.
Jak się czujesz?
Do dupy.
Samochód jest...?
-Kiepsko z nim. -Dalej nie pojedzie.
Dobra.
Zostaje mi volvo.
-Bez złamań? -Na to wygląda.
-Głowa cię nie boli? -Tylko szyja.
Uraz odgięciowy.
Brawo, przeżyłeś.
Jamesa zabrano do szpitala,
a nam zostało jedno.
Nadciągam.
Wrzucam bieg.
Dobra.
Jedzie!
Hamowanie.
O tak.
Tak!
Nastąpiło zakłócenie Mocy.
Dojechałeś na wszystkich kołach, nadal masz spodnie.
-Nie musieli ich ciąć. -James jest w szpitalu.
Nadszedł czas na ujawnienie wyników.
To moje.
Jadę jakieś 125.
Prawie 130.
-Bliziutko, więc... -Nieźle.
Dobrze. Teraz cię zaskoczę.
James May.
-Dokładnie tyle samo. -Wiem.
-To niesamowite. -Niesamowite.
A jego wóz był o niebo wolniejszy niż mój.
Zrobił to, co zwykle robisz ty.
Za długo cisnął gaz.
Papuguje po mnie.
Nie można powiedzieć, że nie dojechał do mety,
-bo dojechał. -Tak.
Ale przegrał, bo ja dojechałem do mety
i pojadę dalej własnym autem.
Ale przede wszystkim halo, kolego.
Oboje jechaliśmy 125.
-Ty jechałeś 32. -Tak.
-I to nie mile! -No tak.
Widziałem, co zrobił James.
Chciałem tego uniknąć.
To był udany eksperyment. Brawo.
Nie tak to sobie wyobrażałem.
Po wykonaniu ważnego zadania,
mogliśmy odwiedzić Jamesa w szpitalu.
Ale uznaliśmy, że będzie ciekawiej,
jeśli pozwiedzamy te upiorne tunele.
Co jest?
Grota.
Tam też.
Moment.
Kuźwa.
To baza okrętów podwodnych z zimnej wojny.
Baza łodzi podwodnych!
Pełna...
Broni. Komandosi.
Co oni robią?
To siły specjalne.
Statki desantowe.
Nie wygląda na zadowolonego.
Chyba przeszkadzamy.
-Przepraszam. -Nie...
Co tu jest?
Hammond, chyba wjechaliśmy do biura.
Co?
Komandosi się gapią.
-Jesteś Norwegiem? -Proszę?
-Jesteś Norwegiem? -Nie.
-Skąd jesteś? -Z Holandii.
-Jesteś Holendrem? -Dokładnie.
Holender?
-Sami Holendrzy? -Sami.
Oczywiście.
Raport. Holandia i Norwegia toczą wojnę.
Bardzo dziwny dzień.
Rety!
Halo!
Jeremy, ciągniesz za sobą wąż do ściśle tajnej łodzi podwodnej.
Tędy nie wolno przejeżdżać.
Przepraszam.
To Holendrzy.
-Co? -Holendrzy.
Zdumiewające, że żaden z nich nie spytał,
co tu robimy.
Przepraszam.
Dziękuję.
Powodzenia.
Nie wiem, po której jesteśmy stronie.
Gdzie wyjedziemy? W Norwegii czy Holandii?
Będę nosić flagę tego, kto trzyma broń.
Rano James nadal był w szpitalu.
Jeremy i ja ruszyliśmy w dalszą drogę,
pamiętając o tragicznych wydarzeniach poprzedniego dnia.
Zabawne, jak to na nas wpływa.
To było traumatyczne.
Pędziłem przez ten tunel, a na jego końcu
widziałem wspaniały wóz, ranny.
Hammond, rozbiłeś niezliczoną liczbę samochodów.
To bez znaczenia,
bo to metal, plastik i szkło. Ale evo to coś innego, prawda?
Tego wozu nie rozbija się ot tak.
On może najwyżej ulec kontuzji. Jest w nim tyle pasji,
tyle wysiłku tak wielu ludzi.
A co gorsza, straciłem towarzysza zabawy.
Porządnego sparingpartnera mojego wozu.
To był jedyny samochód, który mógł za nim nadążyć.
Siedzę w audi quattro!
To nie quattro, to nie rajdówka.
Urażony krytyką Hammonda, złożyłem mu propozycję.
A jeśli znajdę w tej dziczy warsztat
i zrobię z tego rajdówkę?
Dobra. Ale skoro tak,
ja też coś zrobię. Zwiększę moc.
Do dzieła.
Jeśli ja zmodyfikuję wóz, a ty zwiększysz moc,
auta będą godnymi przeciwnikami.
Będzie o czym rozmawiać.
Ustawię GPS.
Uzgodniliśmy modyfikacje
i ruszyliśmy w stronę szwedzkiej granicy.
BAZA ŁODZI PODWODNYCH - SZWECJA
-Nasadka czy płaski? -Nasadka.
Ta?
Tam, gdzie spędziliśmy noc,
leczyłem złamane żebro już poza szpitalem.
Próbowałem ratować naprawdę ciężko rannego pacjenta.
Zacznę od przodu.
Chłodnica jest uszkodzona i przecieka.
Chłodnica oleju jest odkształcona.
To jest przewód intercoolera.
Przepływ powietrza nie będzie
zgodny z zamierzeniami producenta.
Zacisk hamulca pękł podczas uderzenia i teraz cieknie.
To jest półoś.
Czyli... Boże.
Rozwalona na kawałki.
Karoseria zmasakrowana.
Koło ma fatalną geometrię.
Tłumik przesunął się
o spory kawałek w tę stronę.
Ten samochód jest ciężko ranny, ale żyje.
Miejmy nadzieję...
Nie powinienem był tego robić. Spróbujemy go naprawić.
My znaleźliśmy się w kolejnej zimowej krainie czarów.
Imponujące.
Nie obyło się bez problemów.
Największym była nawigacja w moim quattro.
Znajdujesz się poza drogą.
Bzdura.
Jestem na drodze. Nie wydurniaj się.
Wyznaczenie trasy niemożliwe.
Znajdujesz się poza drogą.
Nawigacja twierdzi, że jestem sześć kilometrów w głąb lasu.
To ostatnia wielka dzicz Europy, pamiętaj.
Podejrzewałem, że tak daleko na północy
ciężko będzie o satelitę.
Nie było czasu tego sprawdzić
z powodu innego problemu.
O rany.
Prędkości nadjeżdżających pługów śnieżnych.
O nie.
Leci z 270.
Ci to są zaangażowani w pracę. Znowu.
Kimi Räikkönen sobie dorabia zimą.
Ostatecznie udało nam się znaleźć szwedzką granicę,
przekroczyć ją i dotrzeć do celu.
To jest to miasto, Hammond.
Muszą tu mieć warsztat.
Jest spora szansa, że mają.
Pewnie non stop naprawiają te pługi śnieżne.
Znaleźliśmy przyjaznego mieszkańca, który udostępnił warsztat.
Po zakupie części w sklepie z akcesoriami do dziczy...
Taśma.
...zabraliśmy się do pracy.
Ja z oprogramowaniem do mapowania silników,
a Jeremy... bez.
-Jak tam mapowanie? -Zrobione. Teraz brudna robota.
-Nie robię dużo. -Naprawdę tak szybko
-zmieniłeś mapy? -Tak.
Przeprogramowałeś mózg auta?
Na Arktyce powietrze jest zimne i gęste.
Do takich warunków przystosowałem silnik.
Zawiera więcej tlenu...
-Powietrze? -Tak.
Zimne jest cięższe, gęstsze, ma więcej tlenu.
Miesza się z oparami benzyny
i generuje soczyste eksplozje.
-Niesamowite. -Tak.
-Dobra. Teraz... -James będzie przerażony,
jak zobaczy...
Gdzie mój lewarek?
Nigdzie. Patrz.
Ćmy.
Tymczasem w Norwegii nie idzie mi tak dobrze.
Ta część powinna być tutaj.
To powinno być prostokątne.
Cóż.
Co dalej?
Następnego ranka nadal nie było śladu Jamesa.
Ale Hammond i ja mieliśmy owocną noc.
Modyfikacja zakończona!
Rajdowe malowanie Audi,
oświetlenie jak na koncert Pink Floyd.
Teraz widać, że to quattro.
Wszędzie są napisy.
Gdzie moje kluczyki?
Włożyłem je do wanny, żebyś nie zgubił.
Tam.
Znakomicie.
Co za...
Zamarzły?
Tak, Jeremy, wanna pełna wody zamarzła z kluczami.
Próbowałem powstrzymać zamarzanie,
sikając do wanny.
To by wyjaśniało żółty lód.
Jesteś chory.
Bardzo zabawne. Brawo.
-Są tutaj. -Są, a jednak ich nie ma.
To była zimna noc.
-Doprawdy? -A nie?
Po wydostaniu kluczyka
mogłem delektować się owocami mojej pracy.
Dzięki komputerowym czarom moc skoczyła do 356 koni.
Jak słychać, zmodyfikowałem tłumik.
Indukcyjny filtr powietrza. Kontrola startu. Anti-lag w turbo.
I nowy lakier jak marzenie.
To nie tylko najlepszy wóz tutaj.
To teraz najlepszy wóz w historii wozów.
Jestem jak pies z dwiema fujarami i superjachtem.
Tymczasem kilka kilometrów dalej
natknąłem się na coś wyjątkowego.
Zamarznięte jezioro z wyrytym torem wyścigowym.
Całkowicie opuszczone,
do czasu.
Hammond wyciągnął kluczyki.
No nie. Dawaj!
Co za maszyna!
Oczywiście nie tknąłem silnika,
nie było potrzeby, bo to już arcydzieło.
Ale zamontowałem wspaniały nowy układ wydechowy.
Teraz posłuchajcie tej V8.
Ależ wyje.
Mogę się rozbijać, ile chcę! To mój raj.
Odbicie. Skandynawskie szarpnięcie.
Trzymam.
Niebo dla niekompetentnych kierowców.
Jestem stuprocentowym Szwedem.
Zbliżam się.
Hammond, chcesz mnie wyprzedzić?
Czas na moją tajną broń.
Gotowy?
Dawaj, Clarkson!
Co, do cholery?
Nie byłeś na to gotowy, co?
Gówno, nie wóz dla prezesa.
Tłumik własnej roboty.
Nie da ci mnie wyprzedzić.
Jesteśmy na jeziorze.
Jeśli stopisz lód, wpadniemy.
Kiedy skończyłem grillować kolegę,
zatrzymaliśmy się, aby sprawdzić szkody,
które wyrządził, uderzając w zaspę.
Straciłem połowę zderzaka.
Wygląda jak po bójce w pubie.
-Mniejsza. -Czeka nas więcej pracy.
Hammond udał się po potrzebne narzędzia,
a ja zmodyfikowałem jedną z jego modyfikacji.
Zawsze i wszędzie
Czeka na ciebie wspaniały drink Martin
Zanim Hammond zauważył dzieło, otrzymaliśmy wiadomość,
że zbliża się Pan Powolny.
Zaczęliśmy się zastanawiać,
czym przyjedzie.
Ale straszny wewnętrzny konflikt! Chciałbym, żeby przyjechał volvo,
ale jednocześnie i evo.
Wiem. Życzę mu volvo za to,
że skrzywdził evo.
Tak.
No nie.
Jestem zachwycony.
Czołem!
Jesteśmy... jednocześnie źli i zadowoleni.
-Brzydactwo. -To evo Frankensteina.
Ale żyje.
Co się zepsuło?
Intercooler, chłodnica, chłodnica oleju, koło, wahacz,
górny wahacz, półoś, podwozie, podłużnica, drzwi,
-tłumik, była mała niewspółosiowość. -Naprawdę bolało.
Gorzej. Połowa ludzi na świecie znienawidziła cię
za zniszczenie evo. Ludzie są podzieleni
na fanów Subaru i evo, a ta druga połowa
nienawidzi cię za zniszczenie konkurenta Subaru.
-Więc wszyscy cię nienawidzą. -Jeździ.
-Tak. -Opuściłeś sporo testów.
Ustaliliśmy, że audi jest szybsze niż subaru w tunelu.
Na zamarzniętym jeziorze też jest fajniejsze i szybsze.
Tego nie ustaliliśmy.
-Ustaliliśmy. -Nie.
Musisz wiedzieć coś jeszcze, James.
-No? -Norwegia toczy wojnę z Holandią.
-Boże, tak. Uważaj. -Tak?
Ale niespodzianka.
Gdzie wasze auta?
-To one? -Tak!
-Nie próżnowaliśmy. -Właściwie...
Ciężko pracowaliśmy.
Przeprowadziliśmy ważne testy. No i to.
A co dalej?
Pan Wilman dał nam odpowiedź.
Sprawdzimy, który wóz najlepiej radzi sobie w skijoringu,
czyli wyścigach po lodzie z narciarzem na holu.
Szaleństwo?
Nawet sobie nie wyobrażacie...
-Jeden z nich ma tylko jedną nogę. -Co?
Drugą stracił w ten sposób?
-Dzień dobry, panowie. -Czołem.
-Dzień dobry. -Cześć.
Nastąpiła jak zwykle wylewna skandynawska rozmowa.
Robicie to tutaj, bo nie macie gór?
Tak.
Kto wygrywa?
Najszybszy.
Rozmowa się rozkręciła.
Widzicie ten... Co ciągnie ten skuter śnieżny?
Ciągnie szopę.
Do wędkowania.
-Co? -Do wędkowania.
-To budka do łowienia. -Budka wędkarska.
-Na płozach? -Tak.
Jak przyczepa kempingowa.
Tak, ale na płozach.
Nieźle.
Wracamy do zadania.
Jak szybko zwykle jeździcie?
Sto dwadzieścia.
-Co? -Sto dwadzieścia.
-Ale w kilometrach? -Tak.
-To wciąż sporo. -Nie chciałbym...
-Aż 120? -Tak, nawet 130.
-Co? -Tak.
-Nigdy tego nie robiliśmy. -Tak.
Nie będziemy tak pędzić.
To zależy od nas.
W tym problem. To zależy od nas.
Jeździliśmy po tym torze.
-Ja nie. -Jadąc jeden za drugim,
nie wiemy, co zrobi kolega w zakręcie.
-Czy skręci wcześnie... -Co zrobi samochód.
Wozy są całe.
-Znaczy, większość... -Nie, jego...
On stwierdził, że środkowy pedał nie jest mu potrzebny.
Nadal nieprzekonani, czy to dobry pomysł,
ustawiliśmy się na starcie.
To druga najgłupsza rzecz w tej podróży.
Jak zimno jest na nartach przy prędkości 130 km/h?
Niewyobrażalnie zimno.
Może go ogrzać z rury wydechowej?
Chcesz dotrzeć do mety z bekonem na sznurku?
Ruszamy.
Widzę kogoś w lusterku,
dogania mnie. To niepokojące.
Dokąd teraz?
Zajadę drogę Hammondowi.
O kurczę.
Sorki.
Lecę ponad stówę, a on się trzyma.
Przerażające. Wolałbym znowu jechać tym tunelem.
Mamy 130 km/h.
Najbardziej chcę dogonić Jeremy'ego,
ale wolę nikogo przy tym nie zabić.
Hammond mnie dogania.
Każe mi przyspieszyć. Wariat.
Za szeroko.
Nie!
Prowadzę.
Błąd.
Szlag. Zgubiłem go.
Finalne okrążenie.
Najgorszy kawałek.
Dalej!
Mapowanie pomaga, ale nie przebije pojemności.
A tej mi nie brakuje.
-No nie! -V-ósemka jest potężna.
Tak!
Mam go. Zapomniałem sprawdzić. Wciąż tam jest.
Gdzie on jest?
Dzięki Bogu!
Pożegnawszy się czule z tymi wariatami...
-No. -Dziękuję.
Było miło.
-Jak jest po szwedzku „dziękuję”? -Przerażające.
Co za widowisko i odwaga.
Ruszyliśmy w dalszą drogę.
Godzinę później
mnie oświeciło.
Po raz pierwszy w tej podróży czuję,
że naprawdę jestem w dziczy.
Ani śladu człowieka.
Żadnych miast ani wsi.
Żadnych hoteli?
Chłopaki, kocham dzicz, ale gdzie spędzimy noc?
Też się zastanawiam.
Miło wreszcie tu być,
ale nie ma tu hoteli.
Robi się ciemno.
Dlaczego nie zapalisz światła?
Tego jednego.
Włączyłem.
Chcesz zobaczyć moje światła?
Odmówię, ale... No brawo.
Jechaliśmy godzinami. Nie było śladu życia.
Jest minus 6,5 stopnia.
Poważnie, co zrobimy?
No nie wierzę...
W końcu dojechaliśmy do lasu.
Dzięki moim reflektorom dostrzegliśmy zarys budynku.
-Ciekawe, co to jest. -Nie wiem.
Jakby survivalowa chatka.
Dla tych, którzy utkną w dziczy.
Żeby przetrwać. Wszystko tu jest.
-Jak chatka Sami. -Jest drewno.
Mięso!
-Wszystko zamrożone. -Mięso można zjeść.
-Rozpalimy ogień. -Musimy.
-Trzymaj. -Nadal narzekasz na żebra?
No proszę.
-Kurczę. -Ty baranie.
Upuściłeś?
To bez znaczenia.
Tak!
Mięsko.
-Rany, pycha. -Prawda?
Przeżyliśmy przygodę w dziczy.
To prawda. Prawdziwy survival.
Może to Rudolf. Gdzie pozostałe?
Profesorek i Błyskawiczny. A reszta?
Wzdętek, Moszna i Płaszczka.
Steve. Robert.
Rudolf?
-Tak. -Doner i Kebab.
-Alimentek. -Nie było takiego.
Bob.
ABISKO SÁMI - DLA ZWIEDZAJĄCYCH
Słuchajcie.
Co to jest?
„Ta ziemianka to centralna część obozu.
„Jedna z nich była”... Spaliśmy w eksponacie.
Sklep z pamiątkami.
RĘKODZIEŁO SAMI
-Jezu. I mają... -Małe zoo.
Głaszczą renifery.
-Nie wiedzą... -Nie, nie wiedzą.
-...że byliśmy tam całą noc. -Nie mam na sobie spodni!
Idź założyć spodnie.
-Tak. -Spakuj się.
Ja zamierzam oddalić się ukradkiem do samochodów.
Miło się oglądało chatkę.
-Tak. -Prawda?
To interesujące, Hammond.
-Naprawdę. -Warto poświęcić kwadrans.
-Nieprawdaż? -Ale...
Myśleliśmy, że jesteśmy w dziczy.
Hammond!
To jakieś dziwaczne zjawisko pogodowe.
Podmuch zimna. Mógł dopaść każdego z nas,
trafiło na ciebie.
Jak czymś takim oberwiesz...
-To... -To twoja sprawka.
Ja ci zamroziłem kluczyki, a ty mi wóz.
Jak to zrobiłeś?
Powoli i z uśmiechem.
Przepraszam.
Ładnie, co? Spójrz.
Nie da się tym jechać.
-Na razie. -Niesamowity efekt.
Do czerwca...
Pomożesz mi usunąć lód z auta.
Owszem.
Ale też niekoniecznie.
Jak Jeremy wydostanie się z tych tarapatów?
Ile minie,
zanim postanowi podpalić wóz?
Pół minuty?
Tak!
Dobrze.
Dzień dobry.
To zajmie wieczność.
Przesadziłem.
Mógł po prostu dużo gadać, chuchając na auto.
W końcu by stopił lód.
Tradycyjne ognisko Sami.
Hammond i ja ruszyliśmy na wschód, przez pusty krajobraz,
choć wciąż byłem zszokowany tym, jak evo wróciło z zaświatów.
Pomyśl, co się stało z przodem.
Przedni wahacz się zawinął.
Mimo to jedziemy.
Temperatura stabilna.
Kierownica ani drgnie.
Niewiarygodne.
Lata temu w czarno-białych wiadomościach
powiedzieliby, że to dziarski chwat.
Ale to za mało. Niesamowity wóz.
Wkrótce dotarliśmy do górniczego miasta Kiruna.
Wiem tylko to,
że jest tu największa na świecie kopalnia rudy żelaza.
Ładnie pewnie nie będzie.
Nie spodziewam się wodotrysków.
Fakt.
Ale ruda żelaza jest kluczowa,
a szwedzka ruda żelaza pomogła
Wielkiej Brytanii w rewolucji przemysłowej.
Historyk z niego.
Kiedy Darby wymyślili, jak wytapiać żelazo koksem,
a nie węglem drzewnym, ruszyliśmy z kopyta.
Chociaż pewnie uprościłem tę historię.
A i tak jest zbyt złożona.
W końcu dotarliśmy do miasta.
To musi być to. To musi być kopalnia.
Jest jeden plus.
To miasto pełne praktycznych potrzeb.
Na pewno możemy uzupełnić tu zapasy
niezbędne w dziczy.
Tymczasem w krainie Mikołaja
wreszcie coś drgnęło.
Ogień był bezużyteczny.
Młotek się sprawdził.
Coś drgnęło!
Moja mama spojrzałaby na tę dziurkę i uznała,
że wszystko widać i można mnie wieźć do szkoły.
Tak.
W drogę.
W Kirunie znaleźliśmy najbardziej męski sklep na świecie.
-To... -Poczekaj.
Nie!
Miasto górnicze.
„Co wydobywacie?” „Żelazo”.
-To musi... -Teraz wreszcie poskładam wóz.
Skurczyliśmy się czy tu mieszkają olbrzymy?
Nie wiem.
Nie mam okularów.
-To siekiera. -Tak.
To pasy.
Na wypadek utknięcia w dziczy.
Pasy, wciągarki.
Pas z napinaczem.
I jesteśmy gotowi.
Zakupy zrobione.
Czas na zasłużoną przekąskę.
Zwykle tego nie robię, ale...
Cześć.
Dotarłeś!
Co...
-Chcesz pizzę? -Tak.
-Usunąłeś lód? -Tak. W większości.
Założę się, że było fajnie.
Jak to zrobiłeś?
Miotacz ognia.
-Tak myśleliśmy. -Dłuto.
Smacznego.
Zawrzemy lodowy rozejm?
-Nie. -Dobra.
Weź mały kawałek.
-Nie dawaj mu. -Mały kawałek.
-Widzicie? -Co?
To mobilny dom.
Powiem ci, co to jest.
Zauważyliście kopalnię?
Trudno ją przegapić.
Tunele przechodzą pod miastem.
Kopalni.
A domy zaczynają...
-Znikają? -Nie, wpadają do dziury.
-Więc przenoszą miasto. -Cały dom na ciężarówce?
-Przenoszą dom? -Dosłownie.
Podnoszą, stawiają na naczepie, przewożą gdzie indziej.
-Zobaczcie. -Faktycznie.
Tam jest złoże. Miasto się zapada.
Mam pomysł.
-Jaki? -Pamiętacie domki na płozach?
Na jeziorze? Wczoraj?
Jak już pojedziemy... Dokąd jedziemy?
-Na wschód. -Tak?
W kierunku Finlandii.
Będzie jeszcze większa dzicz.
Możemy sobie wziąć takie domki
-i ciągnąć je za sobą. -Co?
-Taką jakby przyczepę. -No, na płozach.
Nie pociągniemy całej chałupy.
Nie sugeruję willi.
-A co? -Coś pomiędzy
psią budą a tym.
-Na płozach. -To nie jest takie straszne.
Zbudujcie, co chcecie.
Dobry pomysł. Domek, kupione zapasy i damy radę.
-Zrobiliście zakupy? -Tak, mamy fantastyczne rzeczy.
Znaleźliśmy warsztat.
Następnego popołudnia
domki były gotowe.
No dobra.
Pozwól, że zaprezentuję ci mój geniusz.
Proste łóżko. Futrzany koc.
-Syntetyczny? -Tak.
Piecyk opalany drewnem.
Świecące poroże.
Światło na ganku.
Trochę spory ten domek.
Wcale nie.
W porównaniu do mojego, owszem.
Tradycyjna szwedzka chatka.
Idealna pod każdym względem.
Tak się tu żyje. Kompaktowo.
Kuchenka pośrodku.
Powietrze wchodzi od dołu, wychodzi kominem.
Utrzymuje ciepło.
Fotel zmienia się w łóżko.
-Oświetlenie... -Czekaj.
Masz spać taki zgięty?
Nie. To idzie tu, a to tam.
Robi się normalne łóżko.
Na razie można posiedzieć, ugotować, jest ciepło.
Ładne lampki.
Dlaczego nie kwadrat? Miałbyś więcej miejsca.
To tradycyjny kształt. Mam takie coś w domu.
-No pewnie. -Serio. Genialna rzecz.
Można pogrillować i w ogóle.
Ukradłeś wiatę przystankową?
Uznałem, że leżąc w łóżku,
popatrzę na zorzę polarną.
Że też o tym nie pomyślałem.
Jak u tych ludzi, co się trudnią zbieractwem.
Szukałeś pożywienia,
a zamiast grzybów znalazłeś przystanek.
Sprytne. Ale nie chcę wyjrzeć przez okno
i zobaczyć, jak...
-robisz swoje męskie sprawy. -Zaparkuję daleko.
Wszystko jasne. Czas w drogę.
No to ruszamy.
Jedzie.
Ruszyłem!
Jedziemy. Jeszcze.
Działa. Doskonale.
Panowie, przymarzłem.
Poszliśmy go lekko popchnąć.
Gotów?
-Co robisz? -Trzy, dwa, jeden, już!
-Tak. -Tak.
Dawaj, James.
Dziękuję.
Lecę.
Udało się!
O nie!
Ożeż.
Panika.
Trudno teraz opisać prowadzenie audicy.
„Gorsza jakość” to jedna z opcji.
Z drugiej strony rozwiązaliśmy
problem dachu nad głową.
Płynnie zmierzamy do granicy z Finlandią.
KIRUNA - FINLANDIA
Jestem prawdziwym koczownikiem w śnieżnej dziczy.
Mam ze sobą dom.
Wspaniale.
Wioska na kółkach.
Witajcie, kochani Szwedzi.
Nawigacja każe skręcić w lewo.
Nie!
Prawie przewróciłem chałupę.
Przywalę.
Stabilnie.
Jeremy, jesteś pewien tego zjazdu?
Tak. Nie jestem.
Szczerze mówiąc, nie.
Ta niemiecka nawigacja nie przyzna,
że widzi może dwa satelity.
Tak naprawdę nie wie, gdzie jest.
Dzięki wyjątkowej mocy quattro
szybko uciekłem dwulitrowcom.
Ale ciężka chałupa sprawiła, że V8 piło jak szalone.
Boże, muszę zatankować.
Bez jaj, stacja.
Niech mnie.
...mać.
Szlag.
Jak można się rozbić na stacji?
Szlag.
Dobry.
Przybyli koledzy.
No tak.
Zgodzili się mi pomóc.
Stanę na tym.
Na maksa w prawo i do tyłu.
Tak myślisz?
Widzisz?
-Tak? -Świetnie.
Mocno w prawo.
Dobra.
Teraz do przodu.
Z perspektywy czasu myślę, że popełniłem błąd.
Szlag.
W co uderzyłem?
W te duże metalowe kosze.
-Uderzyłem w kosze na śmieci? -Tak, w kilka.
O nie!
-Spójrz, co zrobiliśmy! -My?
To tablica ogłoszeń.
Lekcje muzyki, gry na flecie. Jest ulotka dla dzieci.
Nie zauważą.
-Zauważą, tablica leży. -Ale ciężka.
Nigdy jej nie podniesiemy.
Mają tylko to.
Śnieg i tablicę ogłoszeń.
W tej sytuacji narzekanie na własne szkody wydawało się grubiańskie.
Będziesz miał przewiewnie.
Gdy pojawił się pan Powolny, zbiegliśmy,
aby nie zwracać na siebie uwagi.
Chłopaki, w drugą stronę. Stop.
Nie mogłeś wcześniej?
Nie.
Za mocno się złamałem.
Co to, tańce w stodole?
Na drodze ruch był niewielki.
Po kilku kilometrach zaczęliśmy szaleć.
Wyprzedzasz mnie, świrze?
Wyścigi z domkami, nowość.
O Boże.
To był błąd.
Wkurzył się!
Zaspa!
O nie, zbliża się wiata przystankowa.
Nawet przystanek Maya...
Wyprzedzę go.
Ożeż.
Lekka przesada.
Nie bawiłem się tak
naprawdę od dawna.
Oby nie skończyło się krwią i pozwami.
-I przebitymi tętnicami. -W lewo.
W lewo. Za szybko.
W mordę.
...mać.
Miałem kolejny wypadek podczas skrętu w lewo.
Baran.
Chłopaki ruszyli mi z pomocą po raz drugi w ciągu dwóch godzin.
Jeśli przymocujemy dwa pasy do tego drzewa...
Odsuńcie się.
Lekko pociągniemy. O tak.
-Super. -Hura! Coś nam w końcu wyszło!
Coś zrobiliśmy
-i się udało. -Nie mnie.
-Byliśmy tam. -Byliśmy, kiedy to się stało.
I już.
Potężna chałupa znów w drodze!
Kawałek dalej moja zabytkowa nawigacja
dowiozła nas do granicy z Finlandią.
To Finlandia. Na drugim brzegu tej zamarzniętej rzeki.
-Międzynarodowa granica. -Tak.
Jak dotrzeć ze Szwecji do Finlandii
latem?
Dobre pytanie, James.
Ta nawigacja postradała zmysły.
Jedziemy.
Witaj, Finlandio!
To dopiero się nazywa dzicz.
W razie czego nikt nie nadjedzie z pomocą.
Ale mamy ze sobą nasze domy,
znajdziemy polanę w lesie, rozbijemy obóz.
W dziczy.
Gdy się wspinaliśmy, zmierzch ustąpił miejsca nocy.
A potem nastała burza.
Zrobiło się niebezpiecznie.
A, zrobiło się ciemno, B, mamy zamieć.
Prawdziwą zamieć.
To...
złe wieści.
Przednia szyba mi zamarza od wewnątrz.
Powinienem...
Bez sensu.
Lepiej się tu zatrzymajmy. Nie ma co jechać.
Wchodzę. Rozpalę ogień.
-Pomóc ci? -Pewnie.
Serio.
Boże.
Jasny...
Mogłem dodać płyn do zapalniczek.
Dzięki, że mówisz.
Jezu, jak zimno.
Na szczęście następnego ranka
burza ustąpiła.
Zimno.
Chryste.
Dobrze. Rozbiliśmy obóz...
na stoku narciarskim.
I to chyba na czerwonej trasie.
Co do...
Co się...
Trzeba było mi nie zamrażać auta.
Co...
I dobrze.
-Co? -Czas wstawać.
Gdzie jesteśmy?
To ciekawe. Okazuje się, że w ośrodku narciarskim.
Co?
Wiem.
Jezu. Grunt, że zatrzymaliśmy się w odpowiednim momencie.
Wiem.
Hammond jest już na dole.
Co? Jak?
Na nartach?
Tak, i w domku.
Zjechał na dół?
Możliwe, że nieco mu pomogłem.
-Nieco. -Zepchnąłeś jego chatę na dół?
Zawsze chciał pojeździć na nartach.
Zignoruj go, mamy większy problem. Trzeba to zaciągnąć na dół,
a to czerwona trasa.
Miałem spory problem.
Z domku nic nie zostało, a musiałem wrócić po wóz.
Postanowiłem skorzystać z tego czegoś, co wciąga narciarzy.
Sęk w tym, że nie umiem
jeździć na nartach.
Narty.
Nie.
Więcej nart.
Deski snowboardowe.
Nie.
Moment.
Tak.
Tymczasem ja na szczycie stoku
próbowałem podczepić moją wiatę.
Kurde.
Dobra. Zrobię tak.
Żeby moje długie sanie
nie zaczęły się kręcić,
przyczepię linki do narożników.
Tutaj i tam.
Pojedzie prosto.
Przepraszam.
Dobra. Prawa, do tyłu.
Lewo, prawo, prosto.
Szlag.
Szlag!
Jezu!
Nie!
Zostałem tylko ja.
I dwie szopy.
Na litość boską.
No tak.
Hammond.
-Hammond, mógłbyś pomóc? -Nie!
Zaczepiłem domek i byłem gotów.
Dobra.
Wszystko w porządku? Kontrola trakcji wyłączona. Dobrze.
Jeremy, zamierzasz zjechać dziś?
Jadę. Z domkiem nie jest łatwo.
Światła.
Pasy są. Cholera.
Kontrola trakcji wyłączona.
Ruszam.
Powoli.
Powoli i stabilnie.
Byle prosto, Jeremy.
Domek ci się pali.
Jak ja to zrobiłem?
Nie zatrzymam się.
Przyspieszam.
Może tak zgaszę płomienie. Jak w Ślicznotce z Memphis.
Spróbujemy podsterownością.
O Boże!
To może mieć coś wspólnego z twoim wydechem.
Cholera.
Po ugaszeniu ognia
oceniłem straty.
Chryste! Spłonął.
-Przynajmniej jest cieplej. -Pasy pomogły.
-Tak, ale... -Nie.
Zanim zaczniecie marudzić...
Dobra.
Te pasy uniemożliwiły...
Domek by latał na boki.
To załatwiło sprawę.
-Dobry pomysł. -Dokładnie.
Dzięki temu możesz w nim nadal spać.
Pełen sukces.
Wszyscy zostaliśmy bezdomni.
I mieliśmy kolejny problem.
Lotnisko było 160 kilometrów dalej,
ale byliśmy w Finlandii,
gdzie mają najsurowsze przepisy dotyczące prędkości.
Ciężkie zadanie.
Ale coś wymyśliłem.
Ustaliliśmy, że tylko audi
zjedzie z saniami czerwoną trasą.
Jednocześnie je podpalając.
Owszem, ale tylko audi się udało.
Ja dokładnie sprawdzam ten wóz,
a May już na początku sprawdził evo dość dogłębnie.
Śmiało, Hammond. Pokaż, co potrafi subaru.
Nie tutaj.
Dlaczego nie?
Bo tutejsze przepisy to inny świat.
Nie tylko sprawdzą, czy wóz jest opłacony,
ale sprawdzą, ile zarabiasz,
i na tej podstawie wlepią mandat.
Ma rację.
Tutejszy kiełbasiany magnat dostał 116 000 funtów kary
za jazdę 80 km/h przy ograniczeniu do 40.
Poważnie do tego podchodzą.
Dawaj, stać cię.
Gaz do dechy i testuj, ile pojedzie.
Nie dam się w to wrobić.
Bałem się, że przez ograniczenia nie zdążymy.
Wtedy mnie olśniło.
Drogami nie pomkniemy, ale po jeziorze już tak.
A ono się ciągnie aż do lotniska.
No to do dzieła.
Szybkość i moc.
Widzisz? Tu nie ma ograniczeń.
Świnia!
Wyprzedził mnie jak wariat!
Nie dostaniesz mnie!
Wielkie, płaskie jezioro...
Ożeż w mordę!
James wpadł.
Nie ruszaj się.
Cholera.
Możesz wyjść?
Stoisz na dnie?
Ma pod sobą lód?
Może to skała.
Twój przedni spojler
zaklinował się w lodzie.
To skała albo lód.
...żebra.
Wyszedłeś. Wejdź na pokrywę bagażnika.
Myślisz, że samochód stoi na lodzie?
Nie, zaklinował się tylko.
Najwyżej po niego popłynę. Musimy go ratować.
Wyciągnijmy go jakoś.
Razem ze mną.
Można spróbować na hol.
Tylko że nie możemy podjechać za blisko.
-Nie podjadę... -Nie zbliżę się.
Nie podjeżdżaj.
Nie zamierzamy. Hol odpada.
Ale mam narzędzia.
Pomyślmy, co mamy. Przejrzyjmy narzędzia.
Widziałem taki filmik... Nie śmiej się.
Wiesz, że lubię akcje ratunkowe,
-off-road i tak dalej. -Tak.
Widziałem taką akcję na lodzie.
Jest na to sposób.
Możesz użyć drzewa jako wyciągarki.
Nie ruszaj się, James. Wrócimy.
A miałem iść na kawę.
To misja ratunkowa.
Jest szansa, że jeszcze pojedzie.
Jeśli nie zalałem silnika.
Tylko musimy go wyciągnąć. Boże.
Jeszcze nie czas umierać.
Przetrwa wszystko.
Jaki jest plan?
Jego pytaj. Ja nic z tego nie rozumiem.
Widziałem to w Internecie.
Przebiłem się.
-Gotowy? -Tak.
Masz teraz mostek.
A może być tak podziękował?
Jeszcze się nie udało.
Da się ocalić sam samochód?
-Nada się. -Dobra, May.
Zawiąż porządnie i przymocuj do haka.
Dobra.
-Siedzi. -Tak?
-I to tyle, Hammond? -Tak.
Gotowe.
To tylko kłoda w przeręblu?
Tak.
-Przywiązana do drugiej? -Tak.
I to ma wystarczyć na półtorej tony auta, które...
Tak.
-Kłoda się obraca. -I dobrze.
-Tak? -To wciągarka.
Kłoda w przeręblu się obraca i nawija linę.
-Hammond, wiesz co? -Działa.
To działa.
Jestem naprawdę oszołomiony.
No popatrz. Wyciągnijmy go.
Oprzecie mi kłodę o fotel,
żebym mógł wyjść na stały ląd?
Uratowany.
-Tak. -Dziękuję.
Silnik się zanurzył twoim zdaniem?
Raczej nie.
Musimy zrobić tak,
żeby go nie zanurzyć.
-Do dzieła. -Działamy.
Zaczęliśmy wyciągać,
modląc się, aby silnik nie wpadł pod wodę.
Jaka jest wytrzymałość liny?
Nie wiem. To zwykła lina.
Szlag, wpadł.
Przód wpadł.
Dobra.
-Spadł z krawędzi? -Tak.
Musimy się spieszyć, silnik jest pod wodą.
Dobra.
-Porusza się! -Fakt!
Gdy tył odpowiednio się wysunął,
nadszedł czas na kolejną część planu.
W ten sposób?
-Hammond? -Zgadza się.
Jeremy, gotowy?
Dwie sekundy.
-Idzie. -Lina napięta.
Idzie.
Światła stopu? A im co?
Zwarcie.
-Dobra, James. -No?
Silnik wyjęty.
Ale mamy problem.
Utknął na ramie.
Wydostaliśmy wóz z przerębla,
więc pora użyć mojego V8.
Zatrzymaj się.
Zaczepione, dawaj.
Jeszcze raz.
-Wystarczy. -Jest!
Co za wóz.
Wyciągnął i ocalił evo. Piękne cacko!
Wyciągnął, ale czy na pewno ocalił?
Cholera.
-Spójrz na reflektor. -Boże.
Pewne jest jedno.
-Roboty masz sporo. -Tak.
Hammond, my jedziemy na samolot.
Drużyna jest najważniejsza.
To prawda. Byliśmy drużyną.
Dziękuję wam za to.
Do zobaczenia w czymś.
Volvo.
Nie naprawi tego.
To kawał porządnego wozu, ale już po nim.
Spóźnimy się na samolot!
Żwawiej, żwawiej...
Jezioro ustąpiło szybkim leśnym duktom,
na których idealnie można było podsumować nasze wozy.
Chyba mogę porównać je do psów.
Evo to pies ratowniczy, tylko że maltretowany
przez nieodpowiedzialnego właściciela. Za to je kochamy.
Potem jest subaru,
ujmujący, ale jednak irytujący terier.
No i audi quattro, labrador.
Genialne we wszystkim.
Quattro to nie zabawka na święta.
Quattro to wóz na całe życie.
Nie mówię, że subaru może wszystko,
że zaspokoi i inżyniera i zadymiarza.
Bo tak nie jest. To ty musisz się dostosować.
Najłagodniejszy ksiądz mógł zejść z ambony
z ciepłym słowem dla swych owieczek, wsiąść do subaru
i odjechać w ten sposób.
Taka jest natura tego samochodu.
Pozostało wsiąść do samolotu.
To ogrodzenie lotniska.
Gdzieś tam jest nasz samolot.
Jak w Tylko dla orłów.
O ludzie, maszyna!
Wejście smoka.
To pewnie ten.
Ładniutki.
-Piękna meta. -No nie?
Dotarliśmy przed czasem,
pozostało zatem posiedzieć
i poczekać na Jamesa.
Tak się zastanawiam.
Jeśli twój wóz stworzono do rajdów,
zawsze będzie niezły, w jakiejkolwiek odsłonie.
Skąd wiesz?
Ale to nie jest rajdówka.
Czy w ciągu ostatnich 40 minut patrzyłeś w lusterko?
Tak. Widziałem ogromne audi. Ale nie rajdówkę.
Nie jesteś zbyt spostrzegawczy.
Co?
No co?
-To twoja sprawka? -Tak.
-Drzwi też? -Tak.
-Bez jaj. -I na przedniej szybie.
No weź!
-Miało być ładnie. -Było.
„Jedzie fan Martina Clunesa”.
Albo Martina Bashira.
Wszystko już wiadomo.
Zostało zobaczyć, czym przyjedzie James.
Chwilę później...
To on? A jeśli tak...
Czym jedzie?
Mitsubishi?
A może...
volvo?
To volvo?
To było volvo.
Ale mnie w nim nie było.
Nie do wiary!
Tak! Co za wóz!
Niewiarygodne!
Jakim cudem?
Ciężko ranny, ale dojechał.
Martwiliśmy się, że wyjdzie z tego nerdowska wycieczka.
Ale tak nie było.
Mamy szczerą nadzieję, że też uważacie,
iż to niesamowite, rasowe rajdówki.
Piękne cacko!
Te wozy zniosły nasze wygłupy,
nie tracąc przy tym majestatu.
Ale nie ma żadnych wątpliwości,
kto jest prawdziwym bohaterem.
Evo zginęło dwukrotnie.
Nie do wiary.
Za każdym razem powstało z martwych.
I walczyło dalej.
Dlatego evo i jego towarzysze podróży
to właśnie te samochody, jakie ten program
ma zaszczyt celebrować.
Cześć.
Halo, Jeremy, Richard, James.
Po co tam weszli?
Oddalają się. Tracę ich.
Chłopaki, chyba tylko zrobił kółko.
Co się...
To nie ich samolot. To rekwizyt.
Nie powinien startować.
Ich samolot jest tam.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Opieka kreatywna