Magpakita ka na. Hindi.
Hindi. Hindi.
Nandito… Ano iyan?
Hindi… Nasaan na…
Lintik. Bakit ba nawawala ang gamit kapag kailangang ko iyon…
- Nakita mo ba 'to rito? - Hindi.
Sampung minuto akong naghalukay. Nakaupo ka lang?
- Akala ko, panulat ang hanap mo. - Bakit panulat?
Madalas na iyon ang hanap mo kapag may naiisip ka.
Nagno-notes ka.
Di lahat ng nangyayari sa 'yo, kasalanan ng ibang tao.
Okay. Isusulat ko ba iyan gamit ang isa sa mga panulat?
- Tanda… - Tanda ko kung saan ako galing.
Dapat magpakalbo na lang ako. Magugustuhan niya iyon.
Lagi kong naaalala kung saan ako galing. Kaya ko ang mahihirap na isipin.
Kaya nagmamakaawa ang NASA na lumipat ako sa Florida.
Alas-kuwatro ng umaga, tutunog ang telepono dahil tapos na siya.
'Di na mahalaga kung nasa lab ako nang alas-otso. Sobrang…
At lahat, kailangang… Tapos, mayroon pang…
- Tapusin mo 'yong iniisip mo. - Ano?
Inaayos mong tapusin ang iniisip mo.
- Oo nga. - Sa ulo mo, oo, pero 'yong malakas…
Pagod na ako sa pamumuna mo. Pati niya.
'Di ko kasalanang palaging mas mabagal ang lahat kaysa sa akin.
Ang tanging nakakausap ko ay si Lolo.
- Diyan ka lang ba? - Akala ko, sa sofa tayo.
- Inaayos natin ang isyu sa layo. - Sige. Paumanhin.
Ikaw ang mag-set ng agenda. Gusto ko lang ng Klonopin.
Ayos na ako. Okay ka na?
- Ayoko ng bangs. - Hindi mo kailangang…
Sino'ng tumatawag nang 4:00 a.m.?
Nag-aaral ako ng PhD. Mahalaga iyon.
'Di ba niya alam na hindi pareho ang time zone ng Reno at Boston?
- Ano? - Hindi mo maiintindihan.
Ipaintindi mo sa akin.
Molecular kinetic sequencing? Iyon ang gusto mong maintindihan?
- Akala ko, tungkol ito sa iyong ina. - 'Di lahat ng bagay, tungkol sa…
Inaalam ko kung paano gamitin ang DNA mutations
para mabago ang trajectory ng karamdaman at maiayos iyon
para makontrol natin ang proseso ng… Teka.
Okay, nagawa ko na.
- Talaga? Sigurado ka? - Gusto mong tingnan ang gawa ko?
Hindi. Naniniwala ako sa 'yo. Ibig kong sabihin…
Diyos ko. Esther, ang galing nito.
Ang ginawa mo rito sa opisina ko,
makasaysayang tagumpay ito.
Talaga? Kung gayon, sabihin mo sa nanay ko!
Paano ba ako nakumbinsing gumagamit ng kumot lang?
- Susie. opisina ng kung sino. - Susie. Mabuti. Akala ko, wala ka riyan.
- Sino ito? - Si Rose ito. Malubha si Miriam.
Ano? Hindi. 'Di siya puwedeng magkasakit hanggang sa katorse. Nasa kalendaryo iyon.
'Di sa ganoon. Anong oras na siya nakauwi kagabi, halos manigas sa lamig.
- Ano'ng ginagawa niya sa blizzard? - Iniisip kong masasabi mo sa akin.
- Anak mo siya. Kasama mo sa bahay. - Kliyente mo. Bihira siya sa bahay.
Di ko naman tungkuling turuan siya tungkol sa snow. Ikaw dapat iyon.
Kanino mang kasalanan ito, umuwi siya ritong nagyeyelo.
Wool ang coat niya, kaya kumapit sa kanya.
Nanghiram pa kami ng garden shears para matanggal iyon sa kanya.
Pinaligo ng mainit na tubig, pinatulog. Sabi ng doktor, may hypothermia siya.
- Diyos ko. - Maligalig siya, 'di siya makatulog.
Kung anu-anong sinasabi niya. Pumunta ka rito para ipaliwanag sa amin.
Nagkakaintindihan kayo pati ang mga balbal sa showbiz.
- Sige. Pupunta ako riyan. - Mabuti.
Pagdating mo rito, 'wag magbanggit ng daliri sa paa.
- Baka mawalan siya ng isa o dalawa. - Mapuputulan siya ng daliri?
Sana 'yong gitna. Makakalakad pa siya nang normal.
At mas madali siyang makakapagsuot ng masikip na sapatos, kaya puwede na.
- Kita na lang tayo mamaya? - Sige. Paalam.
Hello? Nandito na ako?
- Susie? Sarado iyan. Paano ka nakapasok? - Oo.
- May susi pa rin ako. - Bakit?
Ewan ko. Nasa kuwintas ko. Nalimutan kong tanggalin.
- Salamat sa Diyos at narito ka. - Papasukin siya.
- Kumusta siya? - Kung anu-ano pa rin ang sinasabi.
- Tinago ang susi, na kuwintas na. - Ano naman?
Uy, balita kay Miriam.
Walang bago. 'Di namin siya maintindihan. Kung anu-ano ang ginagawang tunog.
Baka Be-Bop ang gamit niya.
Tanda kong pumunta siya sa Carnegie Hall para sa show ni Lenny.
Mabuti at may impormasyon na tayo ngayon. Carnegie Hall.
Kung gayon, 'di siya nabaliw at nagliwaliw sa niyebe dahil maganda iyon.
Iyon ang unang teorya ko.
- Abe, Diyos ko. Ang polo mo. - Ganito siya bumalik mula sa labandero.
- Magsuot ka ng iba. May krisis tayo. - Ganito ang lahat.
Titingnan ko ang magagawa ko.
Sa damit? Kasi hindi iyon mahalaga ngayon.
Miriam? Ako ito, si Susie.
Wala na, wala na.
- Ano'ng wala na? - Ang bintana.
- Wala na ang bintana. - Bukas.
- Bumukas na ang bintana? - Sumasara. Sumasara ang pinto…
- Walang nagsasara. - Keso at biskuwit.
- Tony Bennett… - Ano'ng meron sa kanya?
Nakatalik ko siya.
Nakatalik mo siya? Kailan mo siya nakilala?
Dinaluhan niya ako.
- Sino? - Kunin mo ang sumbrero ko.
Nagra-rhyme ka ba?
Miriam?
Nakipagtalik siya kay Tony Bennett.
- Ano? - Gusto niya ng keso at biskuwit.
Binilhan ko siya ng Manchego. Ayaw niyang kainin.
Kilala ba niya si Tony Bennett?
- May nabanggit siyang sumbrero? - Kailan ba hindi?
May binanggit siyang bintana, pinto. Hindi nakakatulong.
- Akala ko, mapapakalma siya. - Zelda, ano 'yong mabahong 'yon?
Polish fish head soup. Pantaboy ng masamang espiritu. Pampakinang ng buhok.
Kapag tapos ka nang palansahin pati ang mga kapitbahay, gumawa ka ng kape.
Matatagalan ito.
Miriam.
Miriam, subukan mong magpokus. Ano'ng nangyari kagabi?
- Malamig. Blizzard. - Oo, malamig ang blizzard.
Lakad nang lakad.
- Naglalakad sa lamig? - Tumigas ang ari ko.
Ano?
- Tumigas ang ari ko? - Tumigas ang ari mo? May ganoon ba?
Ang daliri ko sa paa. Mapuputol sila.
Hindi na bago ang daliri, pero 'yong nanigas na ari, oo.
Sigurado akong ayos lang ang mga daliri mo… Lintik.
- Masama? - Hindi.
Nilalagay mo ang ulo mo sa pagitan ng tuhod mo para di ka mahimatay?
Susie, sabihin mo.
Diyos ko. Ano'ng hitsura ng ari mo?
- Mabuti. - Susie?
Susie?
- May nalaman ka ba? - Tawagin ba ulit natin ang doktor?
Mahal ang presyo niya sa pagbisita, kaya kung maiiwasan…
Nakita ko ang daliri.
- Sinabihan na kita. - Hindi.
Hindi mo sinabi ang tungkol sa daliring iyon.
Binanggit mo 'yong cute na nanigas na daliri, pink na parang kerubin.
'Di mo ako hinanda sa katatakutan doon.
- Sobra ka naman. - Itim iyon. Itim ang daliri niya, Rose.
Hindi iyon sobra. Wala nang pag-asa iyon.
Parang galing siya sa digmaan. Sa lumang digmaan. 'Di bale na.
Sige. Babalik na ako.
'Di ko na malilimot 'yon, Rose. Naiintindihan mo ba?
Baka di ko na ulit ipikit ang mga mata ko.
Mas maayos na pakiramdam mo? Gusto mong tumayo? Gumalaw-galaw?
Nanonood ng TV ang mga anak mo. Gusto mong makita?
Bahala na 'yang mga letseng batang 'yan.
Sabi niya, bahala na ang mga letseng batang 'yan.
- Ano? - Hindi puwede.
- Napakasahol magsalita. - 'Di ko na alam ang gagawin.
Alam mo ano'ng makatutulong?
- Ano? - Kung ibalik mo 'yong susi.
Hindi naman masama.
Susie.
- Susie. - Ano?
- Gising ka na. Kumusta ka na? - Okey lang, siguro.
Uy, sinabi kong bang bahala na ang letseng bata?
Kung ikabubuti ng pakiramdam mo, hindi narinig ng bata.
- Mabuti. - Gusto mong sabihin ang nangyari?
Wala naman. Nasa Carnegie Hall ako. May blizzard.
Wala akong makitang taxi, kaya nagsimula akong maglakad…
Uy. Tingin mo, makukuha mo ulit 'yong gig kay Bennett?
- Wala na. - Sigurado ka?
- Oo, sigurado. - Baka 'di sumagot ang ikalawa nila.
Pinaplantsa na n'on ang pantalon niya ngayon.
Buwisit na manifesto iyan.
"Gawin n'yo akong headliner. Ayokong opening act ng kung sino."
Napakatanga.
'Di naman gaano. 'Yong sinabi mo kung ano'ng gusto mo? Mahusay iyon.
Baka wala talaga akong kakayahan.
Baka 'di ako kasingtikas gaya ng iniisip ko. Tingnan mo ako.
Sa 8 pulgadang niyebe, kagaya ko na si Mama. Gamutan sa kama, puro kandila.
Tiyak, may mga kristal sa ilalim ng unan.
Tama nga, meron nga. Tatlo pa.
Hindi. Ano ka ba? Mag-isip ka ng masaya. Isipin mo 'yong sapatos.
'Yong daliri ko. Mawawalan ako ng daliri.
'Wag kang mag-isip ng sapatos. Sumbrero. Mahilig ka roon.
'Yong sumbrero ko. Gusto ko iyon.
Makinig ka. Bukas, magiging katawa-tawang kuwento na lang itong magagamit mo.
Patawad, Susie. Diyos ko, napakatanga ko. May plano tayo.
Tapos, nag-ibang landas ako. Sinubukan kong magsarili.
'Di ko dapat ginawa iyon. Ikaw ang nakakaunawa sa akin.
Ikaw ang taong nagdala sa akin dito, kahit saan.
Pangako, hindi na ako titigil magtiwala sa pinakamahalagang tao sa buhay ko
kahit kailan.
- Anim na buwan. - Ano?
Dapat mapasikat ko siya sa anim na buwan. Binalaan na ako ni Harry sa mukhang iyon.
Ang pinakamalaking pagsisisi niya, 'di niya alam ang ibig sabihin n'on noon.
'Yong mukha ng malapit nang sumuko. Hindi puwede.
Malayo na'ng narating namin. Si Mike ang susi.
- Sino si Mike? - Aalis na ako.
- Okay, isa na lang. - Di ko ibibigay sa 'yo ang susi, Abe.
Ilang araw na lang, Thanksgiving na.
Bukas? Talaga? Bakit nasa siyudad pa ako?
Thanksgiving, mga kaibigan. Araw ng pagkain at pamilya.
Araw na titingin ka sa biyenan mong lalaki,
na umaasang magigising ang anak niya,
at sa biyenan mong babae, na umaasang magigising din ang anak niya,
at sa asawa mong umaasang magigising na rin siya.
- Nangyari sa asawa mo, George, tama? - Sa ilan sa kanila.
Mag-asawa ka ng matalinong babae. Balang-araw, iiwan ka rin niya.
Isa sa paborito kong tradisyon sa Thanksgiving
ay umupo sa sala at manood ng pinalobong cartoon figures ng kabataan ko,
habang lumulutang sila nang tahimik.
Kapag papasok na ang lolo't lola ko, manonood kami ng kahit ano sa Macy's.
Gustung-gusto ko ang Thanksgiving Day Parade ng Macy's.
Ipinapaalam n'on sa 'yo ang katayuan mo sa show business.
Ang The Gordon Ford Show ang may pinaka magagaling na studio audience.
Patawad. Walang sinabi ang sigla n'yo sa kahit anong grupo ng kabataan
kapag may lumutang na Mighty Mouse. Tila Elvis na may buntot sa mga bata.
Isa pang tradisyong gusto ko ay ang pag-upo sa mesa
at ipapaalala ni Lola na maaaring ito na ang huli niya.
At sasabihin namin, "Lola, alam namin. Alam namin."
Pero kinakain naming lahat ang stuffing ni Tiya Rosie at walang reklamo.
Maganda ang show natin ngayon. Dito lang kayo.
- Hindi ako trespassing. - Hindi?
Turista akong unang beses bumisita rito at nagkamali lang ako ng liko.
- Hinahanap ko ang Brooklyn Botanic Garden. - Luma na iyan.
Manager ako. May mga sikat na talent.
Ano'ng pangalan mo? Willie? Puwede tayong maging magkaibigan.
Magsasalita ka sa kasal ko.
Ayoko ng mga kasal. Sa elevator ang destinasyon mo.
Nagsisisi siguro ang NYPD na hindi ka nila kinuha.
- Hedy, hindi! - Sabi ko, "Hindi iyon ashtray.
"French Barbotine vase iyon mula sa 19th century!"
Kailangan mong tumawa. Kung hindi, maiiyak ka sa katangahan ng mga tao.
Zelda, amoy kumukulo na.
- Hindi pa. - Dapat nagsi-simmer.
- Nagsi-simmer na. - Alam mo ang kaibahan?
Alam ko.
Mabilis ang bula pag kumukulo. Mabagal ang bula pag simmer.
Alam niya kung ano ang simmer, Shirley.
Asin, Zelda, asin. Ano ito? Mahal ba 'to sa bansa n'yo? Kamao dapat.
Nagmamagaling na hukluban.
Kuripot.
- Patas lang kayong dalawa. - Patay ang mga bulaklak ko.
- Ano? - Nalito yata sila sa order ko.
- Ano'ng gagawin natin? - Wala na lang bulaklak.
Di puwedeng walang bulaklak. Thanksgiving ngayon.
Bulaklak lang ang mahalaga sa Thanksgiving. Mag-iisip ako.
Naaamoy niya ang turkey. Seryoso, suminghot siya. Rose, tingnan mo.
May mga gunting ako rito.
Kung magsasalita ka, titingnan ka niya.
- Subukan mo, Midge. Magsalita ka. - Bukas ang abalang araw ng mga tubero.
- Tingnan mo! Shirley, lumingon siya! - Astrid! Lutuan ito!
'Wag mong iwasiwas siya riyan maliban kung tinuturuang gumamit ng inidoro.
- Ilabas mo ang bata. - Akin na po ang bata, Bb. Astrid.
- 'Halika - Alam na niya.
At gising na siya. Palagi siyang gising. Hindi siya natutulog.
Sa lutuan ka nagturo ng paggamit ng inidoro?
Napapainit n'on ang puwit nila. Naaalala n'on ang gamit niya.
Natuto si Joely sa loob ng isa't kalahating oras.
Gaano kadalas kayong umiyak?
- Saan ako? - 'Di ba sa tabi ka ni Mama?
Binago ko ang mga kard.
Magandang makasama ang mga bata sa mesa para 'di wirdo kay Chaim.
Rose, doon ka. Noah, doon ka. Moishe at Shirley, doon.
Abe, Midge at Joel, sa mesa ng mga bata.
- Malaki na ako. - Doon na ako sa mesang pambata.
Pero unang Thanksgiving ni Chaim. Huwag mo siyang iwan.
Nagpapatawa lang si Papa. Huwag kang matakot.
- Pasensya na, Pa. - Tulog siya. Wala siyang pakialam.
- Iniisip ko, mayroon. - Oo, pero 'di ka mahusay mag-isip.
Papa, saluhan mo kami.
Nagdala ako ng ekstrang asin sakaling matabang ang pagkain.
- Joel, gusto ko 'yang upuan mo. - Bakit?
Kasi ako ang puno ng pamilya. Ako dapat ang nasa puno ng mesa.
- Mesang pambata? - Gaano kahalaga ang manalo sa 'yo?
- Naku po. Sino'ng pumatay ng bulaklak? - Dumating 'yang ganyan.
At binayaran mo iyon? Kaya kong magtapon ng bulaklak nang libre.
- Uy! Ingat! - Sorry. Gusto kong mag-toast tayo.
- Ano? Mula riyan? - Oo, mula rito.
Dapat sa mesang ito magmula ang toast.
- Pero… - Ako na.
- Masuwerte ka, Chaim. - Taun-taon, nagtitipon tayo…
- Tumuro siya. - Talaga?
- Sa iyo. - Ulit.
- Ituro mo si Papa. - Para sa pagturo! Kumain na tayo.
Noah, nakuwento ko bang nanalo ako ng trip?
- Talaga? - Sa bangko niya.
- Ano? - Napanalunan mo sa bangko mo.
Di ko alam ang sinabi mo, pero nanalo ako ng trip to Palm Beach mula sa bangko.
Tinawagan ako ng manager para magpasalamat sa loyalty ko,
at inalok niya ako ng trip.
- Nakakatuwa. - Ano?
- Nakakatuwa! - Ewan.
Pupunta kami ngayong weekend.
At ang pinakamasaya, tumanggi ang anak naming dalhin ang mga apo namin
para ihatid kami sa airport.
Nakakadismaya.
May trabaho ako sa araw na iyon. Bakit siya, naririnig mo?
- Ano? - May iaanunsyo rin kami.
Hinihintay namin ang tamang panahon. Ikaw na magsabi?
- Hindi. Ikaw na, Moishe. - Maghihiwalay na kami ni Shirley.
- Kailangan nito ng asin. - Sandali. Ano?
- Hindi. Bakit? - Natanto naming di kami para sa isa't isa.
Ngayon? Ngayon lang?
Nang minsang muntik na siyang mamatay, akala ko, magreretiro na siya. Sabi niya.
Oo nga, pero kapag malapit ka na sa kamatayan, maiisip mong maikli ang buhay.
'Di pa ako nakakapangalahati sa mga nais kong gawin sa negosyo. Gusto kong lumago.
Ngayon, wala na kami. Kumusta ang turkey? Kailangan ng asin?
Masarap ang turkey, Shirley.
Kumakain tayo sa Thanksgiving tapos, ito ang balita n'yo.
Kalma. Ayos lang ang lahat. Ayos kami. Iisa pa rin ng bahay. Walang nagbago.
Naglagay kami ng plexiglass sa gitna ng kama para 'di magdikit puwit namin,
pero makikita pa rin namin kung nabibilaukan sa pagtulog ang isa.
May pagmamahal pa rin.
- Puwede n'yo bang ayusin ito? - Talaga?
Ikaw pa talaga, Binibining Isang Mali Lang at Tanggal na ang Asawa?
'Wag mong pagsalitaan si Midge nang ganyan. Ayusin n'yo ito.
'Di mangyayari iyon.
Nag-usap kami.
Tapos, may sinabi si Moishe na 'di ko akalaing maririnig ko mula sa bibig niya,
at 'di niya mabawi iyon.
Bilang tugon, may sinabi si Shirley
na 'di ko akalaing masasabi ng tao, lalo ng asawa ko, sa akin,
at hindi niya mabawi iyon.
- Kampi ako kay Mama. - Ano? Bakit?
Bakit? Kasi inatake ka na sa puso. Magretiro ka na.
Salamat sa katapatan mo sa kauri mo. Napakahusay.
Dahil nagbabalitaan na lang tayo, may balita ka rin, hindi ba, Joel?
- Talaga? - Isang anunsyo.
- Isang bagay na matagal mo nang tinatago. - Anong anunsyo?
Hindi ko sana sasabihin sa inyo ito nang ganito, pero…
Ingat.
- Ethan, palit kayo ni Papa. - Sige po
Pambihira… Okay, gaya ng nabanggit ng aking binata na uling ama, may balita ako.
Tungkol sa nobya ko.
- Ingat. - Esther, sa pambatang mesa. Tabi.
- Okay. - Pasensya na. Sige, tuloy.
Magpapakasal na kami.
- Diyos ko. Ayos. - Binabati ka namin.
Magkakaanak na kami.
- Pagbati. - Ano? Diyos ko po.
Sino ang babaeng ito? Ang fiancée?
- Kilala n'yo siya. - Talaga?
- Nagkita kayo. - Kelan?
Naglaro kayo ng mahjong.
- Saan? - Sa ospital.
- Anong ospital? - Nang atakihin sa puso si Papa.
- Nanalo ba ako? - Opo. Magpapakasal na kami.
Apo! Rose, narinig mo iyon? Paano mo nalihim sa akin iyon?
- Siya ang naglihim, hindi ako! - Gusto mo akong maging miserable. Hindi.
Magkakaroon ako ng manugang at apo,
at mamamatay ka sa ibabaw ng bungkos ng men's spring collection.
- Grabe. - Mga apo, isara n'yo ang tainga n'yo.
Ako ang magsasara.
Lasapin n'yo ang kapayapaan ng kawalang identidad
ng mesang ito hangga't kaya ninyo.
Nagugutom na ako!
Imposible. Parang buong turkey ang kinain n'yo nang kayo l ang.
- Ikaw ang mag-isang kumain ng turkey. - Hindi kaya.
- Magandang gabi, Gng. Chao. - Magandang gabi, Gng. Chao.
Ingat, ingat.
Ilagay n'yo sa kusina ang bag, Ethan.
- May babaeng nakatira dito. - Ano?
Puwedeng doon muna kayo sa kuwarto ni Papa?
- Hawakan mo kamay ko. - Ayoko!
- Dadalhin kita roon. - Alam ko kung nasaan iyon.
Bakit di mo sinabing darating ka? Na-miss kita.
'Di ko alam ang tungkol sa mga bata. Na kasama mo sila.
- Ngayon. - Ayos lang.
Gusto mo ng makakain? May handa pa mula kanina.
Lilipat na ako sa Chicago.
Hirap ka talagang magdahan-dahan, ano?
- Pasensya na. Kumusta… - Wala na.
Tama. Pasensya na.
- Maupo ka. - Ayoko.
Ayaw mong maupo?
Hindi. Tatayo ako rito at sasabihin ang sadya ko.
Sa Chicago ang magiging residency ko. Gusto ko ang ospital at ang mga tao.
'Di ko alam kung napansin mo, pero hindi ako taga-Chicago.
- 'Di ako makakalipat. - Alam ko.
- Walang ospital sa malalapit lang? - Wala.
- Naghanap ka? - Hindi.
- 'Di ba dapat? Kasi magkakaanak na tayo. - Hindi.
- Hindi? - Hindi…
…na.
Ano'ng nangyari? Ayos ka lang ba? Bakit di ka tumawag? Pinuntahan sana kita.
Walang nangyari. Ano…
Hindi…
'di na lang tayo magkakaanak.
Hindi ko maintindihan.
Lintik. Naiintindihan ko na.
Patawad.
- Uupo ako. - Isa lang ang layunin ko sa buhay ko.
Alam mong 'di ko intensyong magkaroon ng seryosong relasyon.
- At itong meron sa atin… - Papa! Dinuduro na naman ako ni Esther.
- Pupunta ako riyan mamaya. - Papa, ayaw niyang tumigil.
Mamaya nga, Ethan! Lintik!
Lintik. Pasensya na, Ethan.
- Galit ka. - Hindi ko maintindihan.
Kung gagawin mo ito, bakit mo sinabing buntis ka noon?
Kung wala naman akong halaga.
- Hindi totoo iyon. - Puwedeng magmonghe ang Hudyo?
- Kasi ang relasyon ko… - Alam kong dapat pinag-isipan ko muna.
Pero hindi, dahil ikaw ay…
Ikaw. Hindi ko nakitang darating ka.
Dapat maging optometrist ka. Baka makatulong sa paningin mo.
'Wag kang sarkastiko, pakiusap.
'Wag kang magalit, sarkastiko, magreklamo.
'Di ko sinabi iyan.
Hindi ko makukuha ang lahat, Joel.
Hindi ganoon ang mundo.
Kung magiging doktor talaga ako, dapat maging doktor lang ako.
Sana maunawaan mo.
Gusto ko talagang maunawaan mo.
Sige.
Sige, bahala na. Nauunawaan ko. Magiging magaling kang doktor.
- Salamat. - Nakuha mo na lahat ng gamit mo?
- Baka may mga naiwan ka pa. - Itong sweater lang.
Isang sweater. Grabe, 'di ko talaga napapansin, ano?
Sweater lang ang naiwan ng babae. Palatandaan iyon.
- Utang na loob, Joel. - Narito ang mga bata, Mei.
Sana talaga palarin ka.
- Ipapadala ko ang bago kong address. - Sige. Ipadala mo.
- Paalam, Joel. - Paalam.
Paa ka ng turkey.
Ikaw… Dalawang paa ng turkey.
Paa ng turkey. Paa ng turkey.
Esther, kapag dinuro mo pa si Ethan, kakainin na niya iyan.
Paumanhin? Napaka-dry ng turkey.
Galing iyan sa bahay ng kung sino. 'Di kita matutulungan.
Paumanhin? Chianti pa po?
Dinala lang iyan ng kung sino. Diyos ko po.
Ako ang magli-lead ng dasal mamaya. Maghanda ka na.
- 'Di ako marunong n'on. - Ako, marunong. Ganda ng puwit.
- Nahuli ka niya! - Magbiro ka lang. Dalawang minuto na lang.
Susie, ikaw na rito sa bahaging ito. Magdadasal tayo maya-maya.
- Saya. - 'Di ko alam kung handa na akong mag-tour.
Dalawang linggo sa Hacienda. Audience ang pupunta sa 'yo.
Parang nakakatakot
Hindi. Gagawin mo ang show, babalik ka na sa kuwarto.
Maganda ang suite mo, may maid service pa.
Nakakuha ka na ng ganoon? Tagalinis ng kuwarto, tagaayos ng kama.
Vegas iyon. Baka bigyan ka pa ng handjob.
- Ano? - May first-class plane ticket ka.
- Plane ticket? 'Di ako lilipad. - Eroplano ang lilipad. Uupo ka lang.
Di ako pwedeng sumakay sa eroplano. Di ko iyon maunawaan.
- Ano'ng nagpapalipad doon? - Ano'ng nagpapalipad sa ibon?
- Problema sa pera. - Biro ba iyon?
- Hawak mo ako. 'Di ako lilipad. - Lilipad ka. Magiging ayos ka lang.
Sasama ka, 'di ba?
Ako? Nagbibiro ka ba? Hindi ako sasakay sa eroplano.
Lintik. Nasira ko yata ang ngipin ko.
Sino sa inyo ang nagdala ng tinapay na ito?
- Ako. Ako mismo ang gumawa. Gusto mo? - Hindi. Kasingtigas ng bato.
Sadya iyon. Family recipe iyan. Tawag namin, "Hard Rock Rolls."
Pinakatangang narinig ko.
Ibabad mo sa mainit na tubig nang 10 minuto bago mo kagatin.
- Hindi mo alam? - Hindi.
May anunsyo para sa lahat.
Hindi responsable ang Stage Deli
sa tuyot na turkey ni Lola, malatang patatas ni Lolo,
maasim na cranberry sauce ni Tiya Betty o sa pasas sa carrot cake!
Kaya 'wag na kayong magtanong!
- Makakaalis ka na, Fred. - Okay. Magandang gabi.
Verla, pahingi ng mainit na tubig para sa tinapay.
- Bawal. - Mukhang marami nang pagkain. Hi, Alfie.
- Iika-ika ka ba? - Oo. Muntik na akong mawalan ng daliri.
Uy, tingnan mo ang ngipin ko. Mukha bang wirdo?
Oo. May spinach. Gumagalaw…
- Dahil sa lintik na Hard Rock Rolls! - Tinapay ni Fred? Ibababad mo kasi muna.
Hindi bale na.
Ganito, sumipsip ako at nakunan kita ng slot sa club sa 15th.
- Sa susunod na Huwebes. - Ayos. Handa na ako.
- At tumawag si Boise. - 'Di kita maintindihan.
Tumawag si Boise. Binayaran nila ang mga pulis. Babalik ang Wolford.
Kukunin ka pa rin nila kung puwede ka.
Kung ayos lang sa 'yo, oo. Kailangan ko ng mapagsasanayan.
Kayong lahat. Hindi tayo magdarasal dahil sa kawalan ng interes,
at mga biro kung ano'ng gagawin sa turkey.
Kumain lang kayo. Maligayang Thanksgiving.
- Hindi ako lilipad. - Lilipad ka. Handa na rin ako.
- Hindi ako lilipad. - Lilipad ka.
- Marami akong pinagkakaabalahan. - Hindi ako lilipad.
Lilipad ka. Papatayin kita, Fred.
Tara na.
Bilis.
Galit ako sa 'yo!
- Isa, dalawa… Una na ako. - Teka, sandali.
Naloko ko kayo.
Hi, Mike.
- Ano'ng ginagawa mo rito? - Naghahanap ng puno.
- Sinundan mo ba ako? - Baka puwede tayong mag-usap.
Akala mo…
Kasama ko ang mga anak ko. Nagtatakbuhan sila rito.
- Pasensya na, pinilit mo ako. - A… Ano?
Gusto kong makipag-usap sa studio. Pero di ako makalagpas sa security.
Dahil binigay ko sa kanila ang litrato mo, sabi ko, "Huwag n'yo siyang papapasukin."
Maganda ba ang litrato? May ilaw sa likod?
May hawak akong lagari.
Kailangan kitang makausap. Tingnan mo lang ang talent ko.
Panoorin mo siya. Hindi ka magsisisi.
Nag-alok na akong panoorin siya, tanda mo?
Nagalit ka, minura ako, at nagwawalang umalis.
- Mag-set up ulit tayo. - Ayoko.
Di ako umuulit ng alok. Di ko siya panonoorin.
Sige. Di mo siya kailangang panoorin. Magpadala ka ng iba.
- Isa sa mga babae mong manunulat. - Wala kami n'on.
Kung gayon, puro bayag lang ang Gordon Ford?
- Ano'ng meron sa bibig mo? - 'Yong ngipin ko. Hayaan mo na.
- Lagariin ko ba? - Di na, salamat.
- Umalis ka na. - Uy, nagpapakabait ako rito.
Sandali. Ano?
Pumunta ako rito para mas madali sa 'yo. Tapos, paaalisin mo ako?
Nasaan ang mga lobo kapag kailangan mo sila?
Uy, sino'ng nagdala sa 'yo kay Sophie Lennon? Ako. Gumana ang panayam.
Sikat na sikat iyon. Mag-isang pinataas ang ratings mo.
Palakad-lakad ka, inaangkin ang lahat ng karangalan.
- Ginawa ko iyon para sa 'yo, Mike. - Alam mo?
Isa lang ang inaasahan ko sa buong taon.
Isang bagay na nagpapasaya sa akin, at ito iyon.
Paghahanap ng Christmas tree kasama mga anak ko.
Taun-taon naming ginagawa ito at napakasaya nito.
Ngayon, mananatili ka rito.
At bibili ako ng cider para sa mga bata at kakalimutang nakita kita.
Binilhan ko na sila ng cider. Gusto kong malibang sila.
Wirdo, wala sa kanila ang kamukha mo.
Ibibigay ko ang litrato mo rito sa susunod na taon.
Nangako ka sa mga anak kong dadalhin sila sa sine.
Parang.
- Spartacus? Spartacus ba? - Siguro.
'Yong tatlong-oras na pelikulang puno ng pagpapako?
Iyon ang pelikulang inisip mong maganda para sa tatlong bata?
Akala ko, gusto nila 'yong kabayo.
Sinira mo rin ang Pasko at pagpapapako? Salamat.
Walang anuman.
At dahil sa 'yo, ang pinakapangit na puno ang napili ko.
Sinira mo ang isip ko, nasira ang pokus ko.
- Mike… - Hindi ka na ulit makakatapak sa 30 Rock.
Naiintindihan mo? Bawal ka nang tumayo sa harap ng 30 Rock.
Kapag umabot ka sa 20 Rock, liliko ka na pakanan.
Bawal ka nang maglakad sa 5th Avenue.
Bawal ka nang tumayo sa harap ng Saks,
kasi nasa tapat iyon ng 30 Rock sa 5th Avenue.
Kung gusto mong pumunta ng Saks, sa 49th Street ka dadaan.
- 'Di ako pumupunta sa Saks. - 'Wag kang pupunta sa Midtown. Bawal.
- Nasa Midtown ang opisina ko. - Lumipat ka. Pati ang talent mo.
Wala siya n'on.
Bawal din siyang pumunta sa building.
Sigurado, pumupunta siya sa Saks.
Kaya ikamamatay niya ang entrance sa 49th Street.
Napakalayo n'on sa mga elevator.
Mga bata, si Santa Claus ba iyon?
Oops. nagkamali ako. Mukhang hindi pala si Santa iyon.
Spartacus. Spartacus. Spartacus.
Walang Santa Claus.
- Hello. - May ticket sa Vegas at…
May ticket papuntang Vegas at kailangan na itong makuha.
- Kumusta ang ngipin mo? - Manahimik ka.
- Alam mong 'di kita maintindihan, 'di ba? - Hahagilapin ko ang salamangkerong 'to.
Pucha.
- Pumunta ka sa dentista. - Kailangan siyang mapasakay sa eroplano.
- Hindi ako aalis. - Aalis ka.
Hindi.
- Hindi. - Aalis ka.
- Hindi ako aalis. - Aalis ka, kung kailangang itali ka…
Magpapakamatay na ako.
Susie, hindi puwede ito. Tatawagan ko ang dentista ko.
- Magpadentista ka. - Pero si Alfie…
- Hindi pupunta si Alfie. - Ako ang maghahatid sa kanya sa airport.
- Talaga? - Anong talaga?
Oo.
Pero di puwedeng ibaba mo lang siya. Kailangang makita mong pumasok siya.
'Wag mo siyang pagbabanyuhin.
Tatakas siya, ipa-flush ang sarili sa inidoro. Matulis siya.
Pangako. Tatawagan ko ang dentista. Paalam.
Sige. Labas na ng kotse.
Hindi, di ako pupunta.
- Okey. - Seryoso ako.
- Alam ko. - Hindi ka nakikinig sa akin.
Nakikinig kaya ako.
Bakit umaalis ang mga tao?
May pagsakop bang hindi ko nalalaman?
Wala pang gate number. Maupo muna tayo.
Kaya kong tumakas dito. 'Di mo ako mapipigilan.
Nasa akin ang kapa mo. 'Di ko ibabalik ito hanggang 'di ka pa nakakasakay.
Nagpapatawa ka. Nakakatuwa sa eroplano. Dadalhan ka nila ng inumin at pagkain.
Mabuti. Huling kain.
- Heto. Mula kay Susie. - Gamit na iyan.
Kay Ethan ito.
Nakatanggap ako ng tawag noong isang araw,
na nakakagulat, dahil di ko alam na may telepono pala ako.
Lalaki ang tumawag. Talent manager.
- Ano'ng gusto niya? - Napanood niya raw ang isang show ko.
Sabi niya, napakatalentado ko at baka mas lumaki pa ako kay Houdini,
na katawa-tawa talaga. Mas malaki na ako kay Houdini.
Napakaliit ni Houdini. Kaya nga kasya siya sa kahon.
- Sinabi mo bang may manager ka? - Oo.
Sabi niya, kilala niya si Susie Myerson at elevator operator siya.
- Ano? - Nakikilala mo 'pag paangat o pababa ka.
Sabi niya, kung gusto mo sa tuktok, dapat umalis ka sa elevator.
Sa tuktok siguro.
- Alam mo ba kung bakit ka nandito? - Kasi ninakaw mo ang kapa ko.
Dahil magtatanghal ka sa kuwartong may 2,000 katao sa Vegas.
Napakagaganda ng tutuluyan mo, at kikita ng 'di mo aakalaing halaga ng pera.
Mali. Natulog na ako sa safe dati.
Anim na buwan ang nakalipas, nanloloko ka ng mga lasing sa bar.
Walang may pakialam sa nangyari sa 'yo. Wala, maliban kay Susie Myerson.
Alam ko iyon.
Madaling makita ang diyamante kapag nasa bintana ng Tiffany's.
Mas mahirap makita kung nagsusuka iyon sa timba sa opisina.
Natatangi si Susie.
Wala ka nang mahahanap na gaya niya. Tandaan mo lang iyon.
Ito na ang huling boarding call para sa flight…
Bale, iyan ang gate four, tama?
Hi. Ito si Alfie Zielinski. Sa 2:45 siya papuntang Las Vegas.
Sige. Ayos.
Unang beses niya sa eroplano. Kinakabahan siya.
Kita kong naka-note dito. Wag kayong mag-alala. Aalagaan namin siya.
Hello, Alfie. Welcome sa TWA. Magiging mabuti tayong magkaibigan.
TWA MAG-ISANG MINORA
May tandang nagsasabi kung sino ka. Di ko na kailangang magpaliwanag.
Tawagan mo si Susie pagababa mo. Galingan mo roon.
At tandaan mo ang pinag-usapan natin.
- Alfie, sandali. Nasa akin ang kapa mo. - Nakuha ko na kanina pa.
- Dito tayo. - Tara, honey.
Miriam.
Ano'ng ginagawa mo rito?
Hi. May ipinakiusap lang si Susie. Nagkaroon ng emergency.
Para kay Susie, nakakapunta siya rito. Para sa magulang niya, hindi.
Hindi maganda.
May kliyente si Susie na patungong Vegas. Hinatid ko.
Naghihintay pa ako ng maituturing na emergency.
Masakit ang ipin niya.
Hintayin ka ba naming gumawa ng mas magandang kuwento?
- Bakit wala kayo sa eroplano? - Kinansela ang flight namin.
Hindi, Rose, di nila kinansela ang flight. Matutuloy ang flight.
- Kinansela nila kami. - Ano?
Hindi nila mahanap ang reservations namin. Walang nakalagay roon.
Kaya uuwi kami.
Nandoon lang kami kapag tapos na ang pabor mo
para sa kaibigang di ka pinag-Bryn Mawr.
- Bakit di na lang tayo sabay umuwi? - Hindi.
Darating at uuwi tayong walang kasama. Gaya ng pagsilang at kamatayan.
Okay. Kakawayan ko kayo habang nakasakay pauwi ng bahay.
Alam mo, parang nakakaranas tayo ng sunud-sunod na kamalasan.
Di ko alam.
'Yong labahan, 'yong patay na bulaklak sa Thanksgiving,
Dalawang gulong ko ang flat ngayon. Tapos, ngayon, ang flight reservations?
Ano iyon? Bakit? Rose?
- Wala. Umuwi na lang tayo. - Sige.
Unahan natin si Miriam sa taxi.
Alam kong nakansela ang flight. Inaalam ko kung bakit nangyari.
Ang babae bang nagkansela ay Italyano? Napaka-intimidating.
O babaeng Irish na may makapal na Irish accent?
"Ang gandang sumbrero niyan." Oo, Irish accent iyon.
- Di ako impressionist. Pasensya na. - Rose. Nakakuha na ako ng taxi. Tara.
Sandali lang.
May narinig ka ba sa background, gaya ng tili, naglalagari, o baling buto?
Rose. Tara na.
- Hindi ako nagbibiro. - Rose Weissman, aalis ako nang wala ka.
Aalis na ako. Nagwawala ang asawa ko. Abe, utang na loob naman.
- Wala na 'yong taxi. - May iba pang taxi.
Gaya ng may iba pang flight?
- Hello. - Hello.
- Unang biyahe mo? - At unang buhat din.
Puwede ba…
Rothstein, Myers, Friedman at Abramowitz.
- Mga rabbi mo? - Mga abogado ko.
- Di mo gugustuhing mawala ito. - Hindi nga.
Minumultahan nila ang bawat salita. Doble sa mga mura.
Buweno, magbibiyahe ka?
Papunta akong West Coast, oo.
- Talaga? - Oo.
Titingnan ko kung ano'ng hitsura ng piitan sa LA.
Nasa 22 degrees daw at maaraw, walang alinsangan.
- Kumusta ka? - Mabuti.
- Mabuting-mabuti. - Ayos.
- May pupuntahan ka ba? - Wala.
May pinilit lang akong kabadong magician na sumakay sa pag-hostage sa kapa niya.
Ginawa ko iyan noong isang linggo. Nag-iwan ng rabbits sa apartment ang gago.
- Gaano ka katagal mawawala? - Hindi ko alam.
May mga nakalinya akong gigs. Nagrenta ako ng bahay.
- Umuupa ka na ngayon. - Ganoon talaga.
Tingin ko, matutuwa ka sa LA,
dahil sa araw sa mga orange at sa Disneyland. Lahat ng mga gusto mo.
Siguradong may mahahanap din akong sama ng panahon.
Pansamantalang mananatili sa akin ang anak ko.
- Masuwerteng bata. - Oo.
Dapat ko na sigurong hanapin ang eroplanong patungo sa West Coast.
- Pasensya na't di ako tumawag. - Hindi. Di natin ginagawa iyon, tama?
Sige.
Ingat ka.
Lenny.
Hindi ko sisirain iyon.
Aasahan ko iyan.
Paumanhin. Patawad.
'Ayun ka.
$1.50 ang cover tapos may minimum na dalawang inumin.
- Nakita n'yo si Joel? - Wala.
At kinandado niya ang pera sa mesa niya. Pera ko ang gamit kong panukli.
Heto. Sana masiyahan kayo sa palabas.
- Sa wakas. - Archibald, ang tapat kong kaibigan.
- Okay, hindi iyon ang pangalan ko. - Iyon kaya. Archibald. Pinaikling Archie.
Hindi. Archie ang pinaikling Archibald.
Gaya ng sabi ko, "Archibald, ang tapat kong kaibigan."
Uy, dapat kumuha tayo ng mga kabayo.
Kumuha ng mga boots at chaps. Mangabayo sa paglubog ng araw. Mangaso.
Mapag-iisipan iyan. Hindi 'yong chaps, pero mapag-uusapan 'yong iba.
- Saan ka galing? - Dumaan ako sa isang bar.
- Bakit? May pag-aari kang bar. - Pampalasa ng buhay ang iba-iba.
Hayaan mo ako, kaibigan. Kumusta ka ngayong gabi, ganda?
- Salamat. - Ano'ng tingin mo sa lugar?
Ako ang may-ari, kung may problema, sa 'kin ka lumapit.
Pasensya na. Nag-uusap kami.
Dito? Gusto n'yong mag-usap, pumunta kayo sa tahimik na kainan.
Maglakad kayo sa dalampasigan. Narito kayo para uminom, sumayaw.
Para mapalapit sa kanya at maamoy ang pabango niya.
Hoy, Joel!
May teribleng problema na kailangan ng atensyon mo.
Nasisira ang lugar kapag wala ako. Babalik ako.
Hindi, di na siya babalik.
Anak ng… Joel?
Okay, okay. Hello sa inyong lahat. Uy, tumigil kayo sa pagtugtog.
Diyos ko. May taong magsasalita rito, o.
Lintik na mga musikero. Hello sa inyong lahat.
Ako si Joel Maisel, ang may-ari ng Button Club.
Ang maganda sa pagmamay-ari ng club, ang mga bagay na nagpapamukha sa iyong
talunan ay bahagi na ng trabaho mo.
Halimbawa, ngayon, hindi ako lasing. Nagsasaliksik ako.
At masipag akong magtrabaho.
Uy, may tumawa. Kita n'yo? Di natin kailangan ang bandang ito.
- Umalis ka na. - Gusto kong trabaho ito dati.
Comedy. Oo.
Pero iyon pala, ang dati kong asawa ang may talento sa comedy.
Kilala n'yo siya? Oo, nakakatawa siya.
Unang kita ko sa kanya sa stage, 10 minuto niyang kinukuwento ang panloob ko.
Mas matagal iyon nang 10 minuto sa paglalaba niya roon.
Inaamin ko, bilang lalaki, mahirap pakinggan ang asawa mong kinukuwento ka.
Ngayong narito ako, iniisip kong patas namang gumanti, tama?
Okay, buweno…
Napakaganda ng dibdib ng asawa ko.
- Sobra. Hindi ba, Archie? - Di ko pa nakita. Ayokong makita.
Nahihiya siya. Maganda rin sa asawa niya. Di nga lang gaya ng sa asawa ko.
May Olympic gold medal ang dibdib ng asawa ko. Sino pang may asawang ganoon?
- Tama na. - Alis na sa entablado.
Itaas mo ang kamay mo, ginoo. Mukhang maganda ang asawa mo.
Maliban kung di iyan ang asawa mo. Dahil diyan, ano'ng gagawin mo mamaya?
Okay, bukas na ang bar at sagot ko ang susunod na round.
- Seryoso, Joel. Bumaba ka na. - Nagbibiro lang ako. Biro lang.
Sige. Bahala kayo.
- Uy, bakit di kayo tumugtog? - Lintik daw kami, pare.
- Hoy! Magsabi ka ng biro! - Oo nga!
Hoy.
Hoy. Ikaw.
Ikaw ang may gawa nito, ano? Ayaw mo kaming pabayaan?
Magiging doktor pa rin naman siya.
Ilang beses ko bang dapat sabihin?
Magsalita ka. Nandito ako.
Bumalik ka sa taas.
Uy. 'Andiyan ka pala. Kumusta ang dentista?
Maayos naman. Napakahusay na ginoo.
- Babae siya. - Naloko ng malalim na boses.
Hindi ka pumunta, ano?
Hindi. Magaling na ako. Ang galing, di ba? Saka ko na aalalahanin. Kumusta?
- Maayos naman. - Oops. Ano'ng nangyari?
Wala akong ensayo, Susie.
Naghahanap ako ng punchline at ni-rhyme ko ang mittens sa tittens.
Ano 'yong tittens?
Malay ko, pero sinabi ko iyon nang malakas at nakangiti, na parang nakakatawa iyon.
Hindi iyon nakakatawa.
Hayaan mo na. Dito ka mag-eensayo.
Sige lang. Pumalya ka. Iinom tayo, magpapalitan ng notes.
Sige.
- Uy. Puwedeng pahingi ng yelo? - Para saan?
Babasahin mo rin ba ang diary ko?
Lintik. Si Gordon Ford ba iyon?
- Saan? - Doon. Sundan mo ang kamay ko.
Oo, siya iyan. Mas guwapo siya sa personal.
Pucha. Pucha.
Ano'ng gagawin ko? Na narito si Midge? Lalo siyang masisiraan ng ulo, tama?
O magbabaga ang puwit niya? Pucha. Protektahan ang ulo o puwit niya?
Diyos ko. Sabi ko, pumalya siya. Mainam sigurong himukin siya, ano?
Sige, kailangang mag-isip gaya ni Midge. Ano'ng gugustuhin niya?
Ewan ko. Pucha. Bakit nagbabago ang ilaw? Nagkaka-stroke ba ako?
Tapos na ang sayaw.
Tapos na. Nagpasya na ang universe.
Pahinging scotch na may whiskey, okay?
Bakit nakatayo ka riyan? Nasosobrahan lang talaga ako, alam mo?
Magandang gabi, mga ginoo't binibini. Masayang maparito.
Busog na busog pa rin ako sa Thanksgiving.
Na hindi biro. Mas disclaimer siya.
Ang anak ko, hilig niya itong kakaibang tira-tirang kombinasyon.
Turkey at gravy sa pagitan ng dalawang piraso ng pecan pie.
Ang pangit ng lasa.
- May nakakaalam ba kung uulan bukas? - 'Wag mong sabihin ang tittens.
Ang pangit na simula n'on. Mukhang magsisimula ulit ako.
Hello, mga ginoo't binibini. Huwag n'yong pansinin ang babae kanina. Wala na siya.
Gaya ng alibi mo ngayong gabi, sir.
Nakatulog ang kaibigan mo sa strip club. Ano kayang nagpapagising sa kanya?
Alam n'yo ang natuklasan ko kanina?
Puwede n'yong iwan ang mga anak n'yo sa eroplano sa airport
at ipadala sila kung saan.
Ang galing ng teknolohiya.
Dati, para sa ganoong kapayapaan, sa simbahan mo sila dapat iwan.
Ang delikado ay di ang pagpapadala sa anak kasama ng mga estranghero sa sasakyang
may tinatawag na "cockpit." Hindi iyon.
Ang delikado ay kapag wala na sila,
may pagkakataon ka nang maalala ang buhay noong wala sila.
'Di ba? Bumabalik ang lahat. Ang malinis na sahig.
Ang kalmadong apartment.
'Yong lintik mong waistline.
Pagtatalik.
Pagtatalik na nakakaabot hanggang dulo.
Para sa asawa mo.
- Huli ka, gago. - Pagtatalik kahit saang kuwarto.
Kahit saang appliance. Halos lahat. Iiwas pa rin ako sa cake mixer.
Di mo na palalakasan ang volume ng balita para
pag nagtanong ang anak mo, sagot mo, "Nagpukpok ulit ng sapatos si Khrushchev."
Inaamin ko, nakakatakot man ang banta ng pagsakop ng Soviet,
may maliit na bahagi akong nag-iisip, "Ligtas na ang blowjob tuwing Biyernes."
Okey, tapos na ang oras ko. Hinahanap na ako sa impiyerno.
Pakitayo ulit ang kaibigan mo. Napakabuti at mapagpatawad ninyo.
Mag-tip kayo sa waitress. Nag-iipon iyan para mapadala ang anak sa Pittsburgh.
Ako si Mrs. Maisel. Salamat at magandang gabi.
- 'Yong braso ko na naman. - Si Midge.
Nagtatrabaho ako.
- Bilisan mo. - Nag-tip ka sa akin? Lintik.
Paumanhin. Paumanhin.
Paumanhin. Mr. Ford.
- 'Ayun ka. - Ako si Susie Myerson.
- Susie Myerson and Associates. - Okey. Hello, Susie Myerson.
- Kumusta ang palabas? - Di ko gaanong napanood.
- Nakita kong napanood mo ang comic ko. - Pinanood mo ako? Di naman ako naghubad.
Ano sa tingin mo? Sa totoo lang.
- Nakakatawa siya. - Totoo.
At maganda rin. Bagay sa TV, tingin mo?
- Buweno… - Ilagay mo siya sa show mo. Sisikat siya.
- Di siya bagay roon. - Bakit? Nakakatawa masyado?
Masyadong downtown. Probinsya ang tinatanghalan ko, pero magaling siya.
- Kaya niya rin sa probinsya. - Pasensya na. Pero good luck.
Okay.
- Ilagay n'yo siya sa staff n'yo. - Ano?
Sa writing staff mo. Wala kang babaeng writers.
Nagbebenta ka ng sabon. Sino'ng bumibili n'on?
- Mga naglalaba? - Makakatulong siya sa jokes.
- Paano mo nalamang walang babae roon? - Hula ko lang.
Sabi ng asawa ko, puwede kaming magdagdag ng pananaw ng babae.
Mukhang matalinong binibini.
- Mas matalino kaysa sa akin. - Susie.
Heto siya. Miriam Maisel, ipinakikilala ko sa 'yo, si Gordon Ford.
- Gordon Ford, Miriam Maisel. - Ikinalulugod ko. Nakakatawa ka.
Salamat. Tagahanga mo ako at ng palabas mo.
- Gusto mong magsulat para sa akin? - Ano 'ka mo?
Itinataas ka ni Susie, puwede ka raw maging sa akin.
- Sa writers' room ko. - Hindi. Di ako writer.
- Sidebar. - Ano?
- Sidebar, sidebar, sidebar. - Anong sidebar?
- May tiwala ka ba sa akin? - Oo.
- Kunin mo ang trabahong ito. - Ayokong maging writer.
Walang may gusto n'on, pero makakapasok ka rito.
Kapag nakapasok ka, makukuha mo siya, mapapatawa mo siya palagi,
at sa wakas, makikita niya kung gaano ka kahusay na bituin.
Ito na iyon. Ito na ang break mo. Papayag ka ba?
Payag ako.
Gordon, tinatanggap namin ang alok mo at sabik na kami roon.
Sige, magsimula tayo sa Lunes. Mike, ikaw na ang bahala.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Jessica Ignacio
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce