No dalej. O nie.
No nie.
Musi gdzieś... Co to?
CAMBRIDGE, MASSACHUSETTS - 1981
No nie, gdzie...
Szlag, dlaczego nic nigdy nie jest tam, gdzie powinno...
- Widziałeś to tam? - Nie.
Grzebię w torbie od dziesięciu minut.
- Nie szukałaś długopisu? - Po kiego?
Szukasz długopisu, jak coś wymyślisz.
Zapisujesz to.
Nie wszystko jest winą kogoś innego.
Mam to zapisać którymś długopisem?
- A... - Pamiętam, co mówiłam.
Ucieszyłaby się, gdybym zgoliła łeb.
Wszystko pamiętam. Przechowuję w pamięci wiele złożonych myśli naraz.
Dlatego NASA o mnie zabiega.
Telefon dzwoni o czwartej rano, bo ona kończy pracę.
Nieważne, że ja muszę być w laboratorium o ósmej. Taka...
Wszystko musi być... Do tego...
- Dokończ myśl. - Co?
Nad tym właśnie pracujesz.
- Kończę myśl. - W głowie, nie na głos.
Mam dość krytyki z twojej strony. I jej.
Nie moja wina, że wszyscy są tacy powolni. Zawsze byli.
Tylko z dziadkiem mogłam pogadać.
- Nie przyjdziesz? - Miała być kanapa.
- A kwestie bliskości? - No tak, wybacz.
Ty to wymyśliłeś, ja chciałam receptę.
Już wszystko gra. Tak?
- Nie chcę grzywki. - Nie musisz...
Kto dzwoni o czwartej rano?
Robię doktorat, to ważne.
Nie wie, że Reno i Boston nie są w jednej strefie czasowej?
- Co? - Nie zrozumiesz.
To mi wytłumacz.
Sekwencjonowanie kinetyczne? To mam ci wytłumaczyć?
- Sądziłem, że chodzi o twoją matkę. - Nie wszystko się kręci...
Próbuję wykorzystać mutacje DNA
do zmiany trajektorii choroby
i kontroli procesu, w którym... Moment.
Dobra, zrobiłam to.
- Jesteś pewna? - Chcesz sprawdzić?
Nie, wierzę ci. Ale...
Boże, Esther, to niesamowite.
To, czego dokonałaś w moim gabinecie,
to historyczne odkrycie.
Tak? To powiedz to mojej matce.
NOWY JORK - 1961
Jak ja się, kurwa, dałam namówić na koc?
- Biuro Susie jakiejś tam. - Susie, całe szczęście.
- Kto mówi? - Rose. Miriam jest bardzo chora.
Co? Bzdura. Będzie chora dopiero 14. Mam to w kalendarzu.
To nie to. Wczoraj wieczorem wróciła do domu przemarznięta.
- Po co łazi w zamieci? - Ty mi powiedz.
- To twoja córka, mieszkasz z nią. - Twoja klientka. Nie bywa w domu.
Ty powinnaś jej wytłumaczyć, jak działa śnieg.
Mniejsza o winę. Wróciła do domu jak bałwan.
Jej wełniany płaszcz się skurczył.
Musieliśmy go rozciąć nożycami do żywopłotu.
Zanieśliśmy ją pod prysznic i do łóżka. Lekarz stwierdził hipotermię.
- Jezu. - Z nerwów nie może spać.
Leży i bełkocze. Musisz przyjść i tłumaczyć.
Znasz i jej język, i tę waszą showbiznesową gwarę.
- Dobra, zaraz będę. - Świetnie.
Tylko ani słowa o palcach u stóp.
- Może kilka stracić. - Palców?
Może tylko lewy środkowy, będzie normalnie chodzić.
No i buty będą lepiej leżeć, więc same zalety.
- Pospieszysz się? - Tak, pewnie.
Halo? Jestem.
- Susie? Było zamknięte, jak weszłaś? - No.
- Mam klucz. - Po co?
Nie wiem, noszę na łańcuszku z innymi. Zapomniałam zdjąć.
- Dobrze, że jesteś. - Sama weszła.
- Co u niej? - Dalej bełkocze.
- Ma klucz. - Co z tego?
Miriam, do rzeczy.
Nic nowego. Mówi językami. Jakieś słowa, dźwięki.
Może to Be-Bop.
Pamiętam, że poszła do Carnegie Hall na występ Lenny'ego.
Nareszcie jakiś konkret. Carnegie Hall.
Czyli nie oszalała i nie szła za płatkami śniegu.
To obstawiałem.
- Boże, Abe, twoja koszula. - Taką mi oddali w pralni.
- Załóż inną, mamy kryzys. - Wszystkie tak wyglądają!
Spróbuję się czegoś dowiedzieć.
O koszuli? To nieistotne.
Miriam? To ja, Susie.
Nie ma.
- Czego nie ma? - Okno.
- Okna nie ma? - Otwarte.
- Nie ma otwartego okna? - Zamykają się. Drzwi...
- Nic się nie zamyka. - Ser i krakersy.
- Tony Bennett... - Co z nim?
Spałam z nim.
Spałaś z nim? A niby, kurwa, kiedy?
Przybył z pomocą.
- Kto? - Późną nocą.
Ty coś rymujesz?
Miriam?
Spała z Tonym Bennettem.
- Co? - Chce sera i krakersów.
Dostała ser manchego i nie ruszyła.
Skąd zna Tony'ego Bennetta?
- Wspominała o późnej nocy? - Zawsze.
Coś o oknie i drzwiach. A to nie pomaga.
- Uznałam, że ją to uspokoi. - Co tak wali jak ośle jaja, Zelda?
Polska zupa na rybich łbach. Odstrasza złe duchy i nadaje włosom blask.
Jak skończysz obniżać wartość nieruchomości, zaparz mocną kawę.
To trochę potrwa.
Miriam.
Skup się. Co się stało w nocy?
- Zimno. Zamieć. - Jedno z drugim idzie w parze.
Szłam i szłam.
- Szłaś w zamieci? - Odmrożone krocze.
Co?
- Odmroziłam krocze. - To się w ogóle da?
Palce u stóp. Odpadną.
Wszyscy o palcach, a tu się o krocze trzeba martwić.
Palcom na pewno nic... O kuźwa.
- Aż tak źle? - Nie.
Żeby nie zemdleć, trzeba włożyć głowę między kolana, tak?
Mów, Susie!
Jezu, to jak wygląda twoje krocze?
- Dobrze. - Susie.
Susie?
- Dowiedziałaś się czegoś? - Wezwać lekarza?
Sporo kasuje za wizyty domowe, wolę uniknąć...
Widziałam palec.
- Mówiłam ci. - Nie.
Nie mówiłaś o takim palcu.
Mówiłaś o uroczym paluszku, różowiutkim jak cherubinek.
Nie byłam gotowa na ten horror.
- Przesadzasz. - On sczerniał. Jest czarny, Rose.
Nie przesadzam, już po palcu.
Wygląda jak kikut po wojnie. Mniejsza.
Dobra, wracam tam.
Tego widoku nie zapomnę, rozumiesz?
Już nigdy nie zamknę oczu.
Lepiej ci? Może chcesz wstać, pochodzić?
Dzieci oglądają telewizję. Idziesz do nich?
Niech się pierdolą.
Powiedziała, że dzieci mają się pierdolić.
- Co? - Po moim trupie.
- Co za słownictwo. - Nie wiem, co robić.
Wiesz, co by pomogło?
- Co? - Gdybyś oddała klucz.
Nie zaszkodzi.
Susie.
- Susie. - Czego?
- Wstałaś. Jak się czujesz? - Chyba nieźle.
Czy ja kazałam dzieciom się pierdolić?
Jeśli to jakaś pociecha, najmniejsze nie słyszało.
- Ekstra. - Co się stało?
Nic takiego. Byłam w Carnegie Hall, była zamieć.
Nie złapałam taksówki, zaczęłam iść.
Mogę jeszcze liczyć na występy u Bennetta?
- Nie ma szans. - Na pewno?
- Na pewno. - Może opcja zapasowa się nie odezwała.
Gość właśnie się szykuje na występ.
Ja i mój głupi manifest.
„Występuję jako gwiazda wieczoru albo w ogóle”.
Co za durnota.
Nie do końca. To o mówieniu tego, co chcesz powiedzieć, było całkiem mądre.
Może brak mi odwagi.
Może nie jestem taka twarda. Spójrz na mnie.
20 centymetrów śniegu i jestem jak mama, w łóżku, wśród świec i na lekach.
Pewnie mam kryształy pod poduszką.
Tak, trzy.
Daj spokój. Pomyśl o czymś radosnym. Pomyśl o butach.
Stracę palec u stopy.
Nie myśl o butach. Kapelusze. Uwielbiasz je.
Kochałam tamten kapelusz.
Posłuchaj, jutro to będzie anegdota, którą opowiesz na scenie.
Wybacz mi, Susie. Jestem głupia. Miałyśmy plany.
A ja myślałam, że dam radę sama.
Nie powinnam była. Tylko ty mnie rozumiesz.
To tobie wszystko zawdzięczam.
Obiecuję, że nigdy nie przestanę ufać najważniejszej osobie w moim życiu.
Już nigdy.
- Pół roku. - Co?
Ma pół roku na sukces. Przed tą miną ostrzegał mnie Harry.
Najbardziej żałuje, że za późno zrozumiał, co ta mina oznacza.
Ta mina oznacza rezygnację. Nie pozwolę jej.
Za daleko zaszłyśmy. Mike to klucz.
- Jaki Mike? - Muszę iść.
- Jeszcze coś. - Nie dam ci klucza, ja pierdolę.
Wspaniała pani Maisel
Święto Dziękczynienia już za parę dni.
Jutro? Serio? Co ja tu jeszcze robię?
Tak, dziękczynienie. Dzień z potrawami i bliskimi.
Dzień, w którym teść liczy,
że jego córka pójdzie po rozum do głowy,
teściowa liczy, że jej córka pójdzie po rozum do głowy,
i twoja żona liczy, że pójdzie po rozum do głowy.
- Twoja poszła, nie, George? - I to niejedna.
Warto mieć mądrą żonę. Prędzej czy później odejdzie.
Moja ulubiona tradycja
to siedzenie w salonie i oglądanie postaci z kreskówek z młodości,
które tak suną bez słowa.
Jak przychodzą dziadkowie, przełączamy na paradę Macy's.
Uwielbiam tę paradę.
Człowiek patrzy i wie, na czym stoi w branży.
The Gordon Ford Show ma najlepszą widownię w studiu.
Ale wasz entuzjazm blednie przy grupce dzieciaków
stojących pod czterometrową Myszką Miki. Jak Elvis z ogonem.
Kolejna wspaniała tradycja to słuchanie,
jak babcia mówi, że to pewnie jej ostatnie święta.
„Wiemy, babciu, wiemy.
„Ale też jemy indyka cioci Rosie i jakoś nie narzekamy”.
Czeka was świetny wieczór! Zostańcie z nami.
- Nie wtargnęłam tu. - Nie?
Jestem turystką, źle skręciłam.
- Szukam ogrodu botanicznego. - Klasyczna pomyłka.
Jestem menedżerką. Wielkich gwiazd.
Jak masz na imię? Willie? Możemy się zaprzyjaźnić.
Rzucisz mową na moim weselu.
Nienawidzę wesel. Winda czeka.
Policja pewnie do dziś żałuje, że cię nie przyjęła.
- Hedy, nie! - „To nie popielniczka”, mówię.
„To XIX-wieczna francuska waza barbotine!”
Trzeba się śmiać, bo inaczej ludzka głupota nas wykończy.
Zelda, to chyba wrze.
- Nie. - Powinno się dusić.
- Dusi się. - Znasz różnicę?
Znam.
Wrzeć - szybkie bąbelki. Dusić się - powolne.
Umie gotować, Shirley.
Sól, Zelda. Co to jest? Waluta w twoim kraju? Wysyp na dłoń.
Zakichana gojka.
- Walczcie uczciwie. - Kwiaty przyjechały zwiędnięte.
- Co? - Pomylili zamówienia.
- Co teraz? - Nie będzie kwiatów.
Muszą być. To Święto Dziękczynienie.
Bez kwiatów nie ma dziękczynienia. Coś wymyślę.
Poczuł indyka. Przysięgam. Zobacz, jak niucha.
Trzymam nożyczki.
Jak coś powiesz, od razu spogląda.
- Powiedz coś, Midge. - Jutro święto hydraulików.
- Obejrzał się! Shirley! - Astrid, to kuchenka!
Zabierz dziecko znad kuchenki. Nie uczysz go robić do nocnika.
- Zabieraj dziecko. - Ja je wezmę.
Jak on wszystko rozumie.
I w ogóle nie sypia. Wcale.
Uczyłaś dziecko robić do nocnika nad kuchenką?
Rozgrzewanie brzuszka kojarzy się z kupką.
Nauczyłam Joela w półtorej godzinki.
Jak często płaczecie?
- Gdzie siedzę? - Nie obok mamy?
Trochę pozmieniałam.
Niech dzieci usiądą z dorosłymi, żeby Chaim nie czuł się źle.
Rose tam, Noah tam. Moishe i Shirley tam.
Abe, Midge i Joel, stolik dziecięcy.
- Jestem dorosły. - Ja pójdę.
To pierwsze dziękczynienie Chaima. Nie zostawiaj go.
Tatuś się wygłupia. Nie bój się.
- Wybacz, tatku. - Śpi, nie zorientuje się.
- Myślę, że się zorientuje. - Myślicielką nie jesteś.
Tato, chodź do nas.
Przyniosłam sól, gdyby coś było niedosolone.
- Joel, ja tu usiądę. - Czemu?
Jestem głową rodziny i muszę siedzieć u szczytu stołu.
- Dziecięcego? - Bardzo ci zależy?
- Rety. Kto zabił kwiaty? - Takie przyjechały.
Zapłaciłaś za nie? Załatwiłabym takie za darmo.
- Ostrożnie! - Wybacz. Chcę wznieść toast.
- Co? Stamtąd? - Stąd.
Dorośli wznoszą toasty.
- Ale... - Ja to zrobię.
- Masz szczęście, Chaim! - Zebraliśmy się jak co roku...
- Pokazał paluszkiem. - Tak?
- Ciebie. - Znowu.
- Pokaż tatusia! - Za paluszki! Jedzmy.
Mówiłam ci, że wygrałam wycieczkę?
- Naprawdę? - W banku.
- Co? - Wygrałaś w banku.
Nic nie słyszę. Wygrałam w banku wycieczkę do Palm Beach.
Wczoraj dzwonili, żeby podziękować mi za lojalność.
Zaproponowali wycieczkę.
- Fajnie. - Co?
- Fajnie! - Mniejsza.
Lecimy w weekend.
A nasza córka nie chce przywieźć wnuków na lotnisko,
żeby nas pożegnać.
Rozczarowujące.
Nie dostałam wolnego. Jakim cudem jego słyszysz?
- Co? - Też chcemy coś ogłosić.
Czekaliśmy na właściwy moment. Shirley?
- Mów, Moishe. - Rozwodzimy się.
- Niedoprawiony ten farsz. - Moment. Co?
- Nie. Dlaczego? - Nie pasujemy do siebie.
Teraz to zauważyliście?
Gdy prawie umarł, liczyłam, że przejdzie na emeryturę. Zamierzał.
Tak, ale w obliczu śmierci zrozumiałem, jak krótkie jest życie.
Nie zrealizowałem połowy celów firmy. Muszę ją rozwinąć.
No i się rozwodzimy. Jak indyk, potrzeba soli?
Jest pyszny, Shirley.
Przekazujecie nam takie wieści w dziękczynienie?
Bez obaw, wszystko w porządku. Nadal będziemy mieszkać razem.
Tylko przedzielimy łóżko pleksą, żeby się nie stykać tyłkami,
ale pomóc, gdyby ktoś się dusił we śnie.
Wciąż się kochamy.
- Nie możecie się dogadać? - Serio?
Rzucasz męża po jednym błędzie i masz czelność pytać?
Nie mów tak do niej. Dogadajcie się.
Nie ma szans.
Próbowaliśmy.
Moishe powiedział coś, czego nie spodziewałam się po mężu.
Niesmak pozostał.
A Shirley powiedziała coś,
czego nie spodziewałem się po żadnym człowieku, tym bardziej żonie.
Niesmak pozostał.
- Mama ma rację. - Co? Dlaczego?
Dlaczego? Miałeś zawał, czas na emeryturę.
Dzięki za męską solidarność.
Skoro już się dzielimy nowościami, to też coś masz, prawda, Joel?
- Serio? - Ogłoszenie.
- Zbyt długo z tym zwlekasz. - O co chodzi?
Nie chciałem o tym mówić dziś.
Ostrożnie.
- Ethan, zamiana. - Dobra.
Nie wierzę, że muszę... Jak powiedział mój ojciec rozwodnik,
chodzi o moją dziewczynę.
- Ostrożnie. - Esther, zamiana. Już.
- Dobrze. - Wybacz. Mów.
Pobieramy się.
- Boże, tak. - Gratulacje.
Będziemy mieć dziecko.
- Mazeł tow. - Co? Boże.
Kto jest szczęśliwą wybranką?
- Znasz ją. - Tak?
- Tak. - Skąd?
Grałyście w madżong.
- Gdzie? - W szpitalu.
- Jakim? - Ojca, po zawale.
- Wygrałam? - Tak. A teraz się z nią żenię.
Wnuk! Słyszysz, Rose? Jak mogłeś milczeć?
- To on milczał, nie ja. - Źle mi życzysz. Przeliczysz się.
Będę mieć synową i wnuka,
a ty zdechniesz na stosie ciuchów z męskiej kolekcji wiosennej.
- Mocne słowa. - Zakryj uszka.
Ja zakryję.
Cieszcie się spokojem i anonimowością,
jakie daje ten stolik.
Umieram z głodu!
Niemożliwe. Wciągnąłeś całego indyka.
- Wciągnąłeś indyka. - Nie.
- Dobry wieczór, pani Chao. - Dobry wieczór.
Ostrożnie.
Zostaw torbę w kuchni.
- Jakaś pani tu mieszka. - Co?
Idźcie do sypialni tatusia.
- Daj rękę. - Nie!
- Mam cię zaprowadzić. - Znam drogę.
Czemu nie mówiłaś? Tęskniłem.
Nie wiedziałam, że masz dzieci.
- Dziś, znaczy. - Nie szkodzi.
Zjesz coś? Mam cały posiłek.
Jadę do Chicago.
Od razu przechodzisz do rzeczy, co?
- Wybacz. Jak ci minął... - Za późno.
No tak.
- Usiądź. - Nie.
Nie usiądziesz?
Nie. Stanę tu i powiem, co mam do powiedzenia.
Dokończę rezydenturę w Chicago. Mają dobry szpital i miły personel.
Ale zauważyłaś, że nie mieszkam w Chicago?
- Nie wyjadę. - Wiem.
- Tu nic się nie nada? - Nie.
- Szukałaś? - Nie.
- A nie powinnaś? Będziemy mieć dziecko. - Nie.
- Nie? - Nie będziemy.
Już nie.
Co się stało? Jak się czujesz? Czemu nie mówiłaś? Przyjechałbym.
Nic się nie stało. Tylko...
Już...
nie będziemy mieć dziecka.
Nie rozumiem.
Cholera. Rozumiem.
Przykro mi.
- Sam usiądę. - Całe życie miałam jeden cel.
Wiesz, że nie zamierzałam pakować się w poważny związek.
- Z tobą... - Tato, Esther pokazuje na mnie palcem.
- Zaraz przyjdę. - Nie chce przestać!
Zaraz, cholera jasna!
Szlag. Wybacz, Ethan.
- Jesteś zły. - Nie rozumiem.
Po co mi w ogóle mówiłaś o ciąży?
Skoro i tak się nie liczę.
- To nieprawda. - Żydzi mogą być mnichami?
- Bo moje związki... - Powinnam była to przemyśleć.
Nie przemyślałam, bo ty...
Ty to ty. Zaskoczyłeś mnie.
Trzeba było pomyśleć o okularach.
Daruj sobie sarkazm.
Nie złość się, nie żartuj, nie przejmuj się.
Nie powiedziałam tego.
Muszę wybierać, Joel.
Świat tak nie działa.
Jeśli mam być lekarką, to muszę nią być.
Zrozum mnie.
Potrzebuję tego.
Dobrze.
Dobra, pieprzyć to. Rozumiem. Będziesz wspaniałą lekarką.
- Dziękuję. - Zabrałaś rzeczy?
- Coś musiało zostać. - Tylko sweter.
Jeden sweter. Nie jestem spostrzegawczy.
Zostawiła u mnie tylko sweter. To wiele mówi.
- Proszę cię... - Muszę się zająć dziećmi.
Życzę ci powodzenia.
- Wyślę ci nowy adres. - Pewnie, wyślij.
- Pa, Joel. - Cześć.
Jesteś indyczym udkiem.
A ty dwoma indyczymi udkami!
Indycze udko!
Esther, jak będziesz pokazywać go palcem, to Ethan ci go odgryzie.
Przepraszam. Suchy ten indyk.
Ktoś go przyniósł z domu. Nic nie poradzę.
Przepraszam. Można więcej chianti?
To wino też ktoś przyniósł. Chryste.
Poprowadzę modlitwę, szykujcie się.
- Nie znam. - Ja znam. „Daj, Boże, dupcię”.
- Dobre. - Za dwie minuty się skończy.
Susie, pilnuj ich. Za dwie minuty modlitwa.
- Brzmi super. - Nie jestem gotowy na trasę.
To dwa tygodnie występów w Haciendzie. Widownia przyjdzie sama.
Brzmi groźnie.
Wcale nie. Robisz swoje i wracasz do pokoju.
Dostajesz apartament z obsługą.
Miałeś kiedyś taki? Panna ci sprząta i ścieli łóżko.
Vegas. Zrobi ci dobrze, jak poprosisz.
- Co zrobi? - Masz lot pierwszą klasą.
- Kiedy ja nie latam. - Ty nie, samolot ma latać.
Nie wsiądę do samolotu. Bez sensu.
- Jak to w ogóle lata? - A ptaki jak latają?
- Szybko i wysoko. - To żart?
- Wrobiłaś mnie. Nie polecę. - Polecisz. Będzie dobrze.
Ale ty też lecisz?
Ja? Żartujesz? Nie wsiądę do samolotu.
Kuźwa, złamałam ząb.
Który baran przyniósł te bułki?
- Ja. Własnej roboty. Dobre? - Nie. Są twarde jak kamień.
Celowo. To rodzinny przepis, „bułeczki-skałeczki”.
Co za durnota.
Zanim ugryziesz, musisz je namaczać przez 10 minut.
- Nie wiedziałaś? - Nie.
Chciałabym coś ogłosić.
Stage Deli nie odpowiada
za suchego jak trociny indyka, niedogotowane ziemniaki,
kwaśny sos żurawinowy czy rodzynki w cieście marchewkowym!
Przestańcie o to pytać!
- Możesz iść, Fred. - Miłego wieczoru.
Verla, daj no wodę do bułeczek.
- Nie. - Sporo tu jedzenia. Cześć, Alfie.
- Kulejesz? - Tak. Prawie mi palec odpadł.
Czy mój ząb wygląda dziwnie?
Tak, szpinak ci wlazł. Kurczę, rusza się.
- Cholerne skałeczki. - Freda? Trzeba je namoczyć.
Mniejsza o to.
Weszłam w parę tyłków i załatwiłam ci występ 15.
- W czwartek. - Ekstra. Jestem gotowa.
- Dzwonił Boise. - Nie rozumiem.
Dzwonił Boise. Spłacili gliny, otwierają Wolforda.
Wciąż jesteś mile widziana.
Jeśli tobie to pasuje. Muszę gdzieś ćwiczyć.
Ze względu na brak zainteresowania modlitwy nie będzie.
I ze względu na dowcipy o indyku.
Smacznego i miłego dziękczynienia.
- Nie polecę. - Polecisz. Też jestem gotowa.
- Nie polecę. - Polecisz.
- Mam sporo na głowie. - Nie lecę.
Polecisz. Zabiję cię, Fred.
Idziemy.
Dalej.
Nienawidzę cię!
- Raz, dwa... Pa! - Zaczekaj.
Oszukałem was.
Hej, Mike.
- Co robisz? - Szukam drzewka.
- Śledzisz mnie? - Chcę pogadać.
Chcesz...
Kręcą się tu moje dzieci.
- Zmusiłeś mnie. - Co?
Chciałam pogadać w studiu, ale ochrona mnie zatrzymała.
Bo tak kazałem, wręczając ochroniarzom twoje zdjęcie.
Ładne chociaż? Światełko fajne?
Trzymam piłę.
Musimy porozmawiać. Obejrzysz moją klientkę.
Wpadnij, nie pożałujesz.
Już to proponowałem.
Wściekłaś się, nawyzywałaś mnie i odpełzłaś do swojego bagniska.
- Umówmy się znów. - Nie.
Nie ma mowy. Nie obejrzę jej.
Nie musisz. Przyślij kogoś.
- Którąś ze swoich writerek. - Nie mamy kobiet.
Czyli co, szturchacie się tam kutasami?
- Musisz tak mówić? - To przez ząb.
- Wyciąć? - Obejdzie się.
- Odejdź. - Jestem miła.
Co takiego?
Przyszłam tu dla twojej wygody, a ty mnie spławiasz.
Gdzie moja wataha wilków?
Kto ci załatwił Sophie Lennon? Ja. Wypaliło.
To był hit. Osobiście podniosłam ci oglądalność.
Ukradłeś mi zasługi.
- Ja tego dokonałam. - Wiesz co?
Cały rok czekam na ten dzień.
Tylko to daje mi radość.
Wyprawa z dziećmi po choinkę.
Robimy to co roku i jest, kurwa, ekstra.
Zostaniesz, gdzie stoisz.
A teraz kupię dzieciom cydr i zapomnę, że istniejesz.
Już im kupiłam, żeby miały zajęcie.
Dziwne, niepodobne jakieś.
Za rok przyniosę tu twoje zdjęcie.
Obiecałaś moim dzieciom kino?
Być może.
- Spartakusa? - Być może.
Trzygodzinny film o ukrzyżowaniach?
Na to chcesz zabrać trójkę dzieci?
Spodobałby im się koniec.
Zepsułaś mi Boże Narodzenie i ukrzyżowania. Dzięki.
Do usług.
Przez ciebie wybrałem najgorsze drzewko.
Nie mogłem się skupić!
- Mike... - Nie wejdziesz do Rockefeller Plaza 30.
Mało tego, nie staniesz nawet przed wejściem.
Dojdziesz do numeru 20 i skręcisz w prawo.
Masz szlaban na Piątą Aleję.
Nie staniesz nawet przed Saks,
bo to naprzeciwko nas na Piątej.
Będziesz tam wchodzić od tyłu, od 49.
- Nie chodzę tam. - Won z Midtown.
- Mam tam biuro. - Przenieś je. I swoją pannę też zabierz.
Ona nie ma biura.
Jej noga też tam nie postanie.
A ona w Saks raczej kupuje.
To wejście od 49. ją zaboli.
Kilometr od windy.
Dzieci, to nie Mikołaj?
Oj, pomyłka. To nie Mikołaj.
Spartakus!
Pieprzony Mikołaj nie istnieje.
- Halo? - Bilet do Vegas...
Trzeba odebrać bilet do Vegas.
- Jak tam ząb? - Morda w kubeł.
- Wiesz, że nic nie rozumiem? - Muszę się zająć tym durnym magikiem.
Ja pierdolę, kurwa.
- Idź do dentysty. - Dupek musi polecieć.
- Nie lecę. - Lecisz.
Nie lecę.
- Nie lecę. - Lecisz.
- Nie. - Choćbym miała cię związać...
Zabiję się.
Nie wygłupiaj się. Dzwonię do dentysty.
- Jedziesz. - Alfie...
- Nigdzie nie lecę. - Zawiozę go na lotnisko.
- Zrobisz to? - Co?
Tak.
Ale nie możesz go po prostu wysadzić. Odprowadź go do samolotu.
Żadnych łazienek.
Wyjdzie oknem albo spłynie z wodą. Śliski typ.
Obiecuję. Dzwonię do dentysty, pa.
Dobra, wysiadka.
Nie idę.
- Dobra. - Poważnie.
- Wiem. - Nie słuchasz mnie.
Słucham.
ODLOTY - PRZYLOTY
Czemu oni wychodzą?
Ma być jakaś inwazja?
Jeszcze nie podali bramki. Usiądźmy.
Mogę wyjść i już. Nie powstrzymasz mnie.
Mam twoją pelerynę. Dam ci ją, jak wsiądziesz.
Latanie jest fajne, głuptasie. Karmią, dają pić.
Fajnie, ostatni posiłek.
- Proszę, to od Susie. - Brudny jakiś.
Od Ethana.
Ostatnio ktoś do mnie zadzwonił.
Dziwne, bo nie wiedziałem, że mam telefon.
Dzwonił facet, jakiś agent.
- Czego chciał? - Widział mój występ.
Mówił, że mam talent i będę większy niż Houdini.
Bzdura, już jestem.
On był niziutki, dlatego się mieścił w skrzyni.
- Mówiłeś, że masz już menedżerkę? - Tak.
Mówił, że zna Susie Myerson, operatorkę windy.
- Co? - Spotykasz ją tylko w przelocie.
A jak chcę dotrzeć na szczyt, muszę opuścić tę windę.
Zakładam, że na szczycie.
- Dlaczego tu jesteś? - Bo masz moją pelerynę.
Bo wystąpisz w Vegas dla 2000 ludzi.
Górna półka, świetny hotel, większe zarobki niż kiedykolwiek.
Nieprawda. Raz spałem w sejfie.
Pół roku temu oszukiwałeś pijaków w barze. Samo dno.
Wszyscy mieli cię gdzieś. Poza Susie Myerson.
Wiem.
Łatwo dostrzec diament, gdy ten błyszczy już u Tiffany'ego.
Gorzej wtedy, gdy rzyga do wiadra w twoim biurze.
Susie jest wyjątkowa.
Drugiej takiej nie ma. Pamiętaj.
Prosimy pasażerów lotu...
BRAMKA 4
To czwarta bramka?
Dzień dobry. Alfie Zielinski, lot do Las Vegas o 14.45.
Cudownie.
To jego pierwszy lot. Stresuje się.
Rozumiem. Bez obaw, zajmiemy się nim.
Witaj w TWA, Alfie. Na pewno zostaniemy przyjaciółmi.
NIELETNI SAM NA POKŁADZIE
Wszystko tu napisali. Niczego nie muszę wyjaśniać.
Zadzwoń do Susie. Baw się dobrze.
Pamiętaj, co ci mówiłam.
- Alfie, czekaj, peleryna. - Mam ją od godziny.
- Tędy. - Chodź, skarbie.
Miriam.
Co ty tu robisz?
Cześć. Wyświadczam przysługę Susie. Nagły wypadek.
Dla Susie przyjechała. Dla rodziców? Gdzie tam.
Źle to wygląda.
Klient Susie leci do Vegas. Musiałam go odprowadzić.
Gdzie tu nagły wypadek?
Bolał ją ząb.
Dać ci chwilę na zmyślenie lepszej wymówki?
- Dlaczego nie lecicie? - Odwołali nam lot.
Lotu nie odwołali. Samolot poleci.
- Tylko bez nas. - Co?
Nie znaleźli rezerwacji, a wszystko było zajęte.
Wracamy do domu.
Zaczekamy, aż pomożesz komuś,
kto nie płacił ci za studia.
- Może wrócimy jedną taksówką? - Nie.
Sami przyjechaliśmy i sami wrócimy. Jak krąg życia i śmierci.
Będę machać do was z taksówki obok.
Mam wrażenie, że prześladuje nas pech.
Nie wiem.
Pralnia, uschnięte kwiaty.
W tym tygodniu dwa razy złapałem gumę. A teraz te bilety?
Co się stało? O co chodzi?
- O nic. Wracajmy. - W porządku.
Złapmy taksówkę przed Miriam.
Wiem, że odwołano, ale chcę wiedzieć, jak to się stało.
Czy bilety odwołała Włoszka? Taka straszna?
Albo Irlandka z mocnym akcentem?
„Azaliż uroczy kapelusz”. Tak, to irlandzki akcent.
- Słabo udaję, przepraszam. - Rose, mam taksówkę.
Chwileczkę.
Słychać było coś w tle? Krzyki, piły, łamanie kości?
Rose, chodź.
- Nie żartuję. - Pojadę bez ciebie.
Muszę kończyć, mąż ma atak. Abe, na Boga.
- Odjechała. - Będzie kolejna.
Jak kolejny lot?
- Cześć. - Cześć.
- Pierwsza podróż? - Pierwszy raz coś niosę.
Mogę...
Rothstein, Myers, Friedman i Abramowitz.
- Rabini? - Prawnicy.
- Nie zgub tego. - Fakt.
Liczą sobie od słowa. Za przekleństwa podwójnie.
Czyli wycieczka?
Na Zachodnie Wybrzeże.
- Serio? - Tak.
Poznam areszty w LA.
Słonecznie, 22 stopnie, sucho.
- Jak się miewasz? - Dobrze.
- Bardzo. - To dobrze.
- Lecisz dokądś? - Nie.
Zmusiłam nerwowego magika, żeby wsiadł do samolotu kradnąc mu pelerynę.
Jak ja tydzień temu. Gnojek zostawił u mnie króliki.
- Długo cię nie będzie? - Nie wiem.
Mam parę występów. Wynająłem dom.
- Facet na walizkach. - Najlepszym się zdarza.
Spodoba ci się Los Angeles.
Słońce, pomarańcze i Disneyland. To, co kochasz.
Znajdę sobie jakąś chmurkę.
Córka mnie na trochę odwiedzi.
- Szczęściara. - Tak.
Czas poszukać samolotu lecącego na zachód.
- Wybacz, że nie zadzwoniłem. - Co ty. Bez takich.
Jasne.
Trzymaj się.
Lenny.
Nie skopię tego.
Trzymam za słowo.
Przepraszam.
Tu jesteś.
Wejście 1,50 $, minimum dwa drinki.
- Był Joel? - Nie.
Całą forsę zamknął w biurku. Muszę wydawać resztę z zaskórniaków.
Proszę, miłej zabawy.
- Wreszcie. - Archibald, wierny druhu!
- Nie nazywam się tak. - Jasne, Archibald, od Archiego.
To Archie jest od Archibalda.
Mówię. „Archibald, wierny druhu”.
Kupmy sobie konie.
Sztyblety, czapsy i wio ku słońcu. Łapać łotrów.
Warto to rozważyć. Bez czapsów, reszta w porządku.
- Gdzieś ty był? - W barze.
- Masz własny. - Trochę różnorodności nie zaszkodzi.
Pan pozwoli. Jak się miewasz, piękna?
- Dziękuję. - Podoba ci się tu?
To mój klub. Jak coś, wal jak w dym.
Próbujemy rozmawiać.
Tutaj? Nie. Gadać możecie w restauracji.
Iść na plażę. Tu się pije i tańczy.
Nachyla, by poczuć woń perfum.
Joel!
Wydarzyło się coś strasznego.
Nie dadzą rady beze mnie. Jeszcze wrócę.
Nie wróci.
Co ty... Joel?
No dobrze. Panie i panowie. Przestańcie grać.
Jezu, próbuję coś powiedzieć.
Pieprzone grajki. Witajcie.
Jestem Joel Maisel, Button Club to moja knajpa.
Najlepsze we własnym klubie jest to, że żenujące wygłupy
są częścią moich obowiązków.
Na przykład, teraz nie jestem pijany. Prowadzę badania.
A jestem pracowity.
No proszę, śmiech. Nie potrzebujemy tej gównianej kapeli.
- Złaź ze sceny. - Kiedyś z tego żyłem.
Z komedii. No.
Ale to moja była żona miała taki talent.
Znacie ją? Przezabawna.
Gdy widziałem ją na scenie pierwszy raz, 10 minut mówiła o moich bokserkach.
To dziesięć więcej, niż poświęcała na ich pranie.
Facetowi ciężko słuchać, jak żona o nim mówi.
Chyba będzie fair, jak role się odwrócą.
No dobrze.
Moja żona ma świetne cycki.
- No dzieła sztuki. Nie, Archie? - Skąd mam wiedzieć?
Wstydzi się, jego żona też ma dojce. Ale nie jak moja.
Moja ma takie, że powinna dostać medal. Czyja żona jeszcze ma fajne cyce?
- Wystarczy. - Złaź.
No, podnieś rękę. Żonkę masz fajną.
Chyba że to nie żonka. Jak nie, co pani robi później?
No dobra, otwieramy bar, kolejka na mój koszt.
- Joel, złaź. - Przecież tylko się wydurniam. Kurwa.
Dobra, jak chcesz.
- Zagrajcie coś. - Nazwał nas gównianymi.
- Opowiedz jakiś żart! - Tak!
Ty.
To twoja sprawka, co? Nie mogłeś zostawić tego nam?
I tak zostałaby pieprzoną lekarką.
Ile razy mam to powtarzać?
No powiedzże coś, stoję tu!
Wracaj na górę.
Tu jesteś. Jak tam u dentysty?
Wspaniale. Dokładny gość. Cudny.
- To kobieta. - Niski głos mnie zmylił.
Nie poszłaś.
Nie. Wyzdrowiałam. To cud. Później się tym zajmę, jak wieczór?
- Wspaniale. - Ups. Co się stało?
Wyszłam z wprawy.
Tak chciałam zarymować, że po „kotki” powiedziałam „cycotki”.
Co to takiego?
Nie wiem, ale się szczerzyłam, że to niby śmieszne.
A nie było.
Spokojnie. Tu masz wrócić do wprawy.
Daj dupy, potem porównamy notatki przy drinku.
Dobra.
- Mogę prosić o lód? - Do czego?
Pamiętnik ci przeczytać?
Kuźwa. To Gordon Ford?
- Gdzie? - Patrz na rękę.
Tak, to on. Na żywo przystojniejszy.
Ja pierdolę.
Co teraz? Powiedzieć Midge? Tylko jej namącę w głowie.
A może da jej to kopa w dupę? Co chronić, głowę czy dupę?
Chryste, kazałam jej to olać. Może mały kuksaniec się przyda?
Muszę myśleć jak Midge. Co by wolała?
Nie wiem. Ja pierdolę, co tam tak mruga? Mam udar?
Koniec występu.
Po ptakach. Wszechświat wybrał.
Przynieś mi szkocką z whiskey.
Co tak sterczysz? Nakręciłam się.
Dobry wieczór. Miło wrócić na tę scenę.
Jeszcze jestem pełna po dziękczynieniu.
To nie tyle żart, co informacja.
Mój syn ma dziwne upodobania kulinarne.
Indyk z sosem, a do tego ciasto z orzechami.
Tragedia.
- Ma jutro padać? - Byle nie „cycotki”.
Kiepsko zaczęłam. Jeszcze raz.
Panie i panowie, zignorujcie tamtą babkę. Już jej nie ma.
Jak i pańskiego alibi.
Pana kolega zasnął w klubie ze striptizem. Aż się boję, co go pobudza.
Dziś się czegoś dowiedziałam.
Można wsadzić dziecko do samolotu
i odesłać w siną dal.
Zadziwiająca technologia.
Kiedyś trzeba było je zostawić pod drzwiami kościoła.
Nie chodzi tu nawet o wsadzanie dzieci do pojazdu,
który zamiast kierownicy ma falliczny drążek.
Niebezpieczeństwo polega na tym,
że możemy sobie przypomnieć, jak się żyje bez dzieci.
Wspomnienia wracają. Czysta podłoga.
Spokój w domu.
Pieprzona talia.
Seks.
I to taki, w którym można dojść.
Mąż może, znaczy się.
- Mam cię, chuju. - W każdym pokoju.
Na każdym sprzęcie. No, prawie, miksera nie polecam.
Koniec oglądania głośno wiadomości,
by tłumaczyć, że Chruszczow znów głośno tupał.
Trochę się boję inwazji Sowietów,
ale chociaż środa znów byłaby dniem loda.
Dobra, kończę. Dzwonili z piekła.
Pan podniesie kolegę. Byliście wspaniali.
Zostawcie napiwek kelnerce, zbiera na studia dzieci.
Pani Maisel kłania się i życzy dobrej nocy!
- Znowu za rękę? - Ściągnij Midge.
Pracuję.
- No ruchy. - Napiwek? O kurde.
Przepraszam. Pan wybaczy.
Przepraszam. Panie Ford.
- To ty. - Susie Myerson.
- Susie Myerson i wspólnicy. - Witaj, Susie Myerson.
- Jak ci się podobało? - Niewiele widziałem.
- Widziałam, jak patrzysz na moją komiczkę. - Mogłem zdjąć koszulę.
I co? Szczerze.
- Jest zabawna. - Owszem.
I ładna. Nada się do telewizji, co?
- Cóż. - Zaproś ją. Będzie hit.
- Nie pasuje. - A co, zbyt zabawna?
Zbyt miejska. Ja występuję dla ludu. Ale jest niezła.
- Poradzi sobie z ludem. - Przykro mi. Powodzenia.
Dobra.
- Weź ją do ekipy. - Co?
Writerów. Nie masz tam kobiet.
Sprzedajesz mydło. Kto je kupuje?
- Pralnie? - Pomoże z dowcipami.
- Skąd wiesz, że nie mam writerek? - Przeczucie.
Żona powtarza, że przydałby się kobiecy punkt widzenia.
Mądra kobieta.
- Mądrzejsza ode mnie. - Susie.
Oto ona. Miriam Maisel. Poznaj Gordona Forda.
- Gordon Ford, Miriam Maisel. - Miło mi. Jesteś zabawna.
Dziękuję. Uwielbiam twój program. I ciebie.
- Chcesz go pisać? - Co?
Susie mówi, że mogłabyś zostać moją kobietą.
- Writerką, znaczy. - Nie jestem writerką.
- Narada. - Co?
- Narada. - Ale jaka?
- Ufasz mi? - Tak.
- Weź tę robotę. - Nie chcę pisać.
Nikt nie chce. To twoje dojście.
Poznasz go, będziesz go rozśmieszać,
aż wreszcie on dostrzeże w tobie gwiazdę.
To twoja szansa. Wchodzisz w to?
NAPRZÓD
Wchodzę.
Gordon, z radością przyjmujemy propozycję!
Zaczynamy w poniedziałek. Mike, zajmij się tym.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska