60 MINUT
Historia Midge Maisel wyróżnia się na tle innych niespodziewanych sukcesów.
Jej droga z Gaslight Café w nowojorskiej Greenwich Village
do światowej sławy i rozgłosu jest wyjątkowa.
Choć stroni od mediów, zgodziła się opowiedzieć mi o swym życiu.
- Stresujesz się? - To przez te zwłoki w bagażniku.
Miałam je wyrzucić, ale jakoś dzień mi zleciał.
Odniosłaś sukces. Grammy, Emmy, francuski Order Sztuki i Literatury.
- Jesteś żywą legendą? - Rany, Mike, jeszcze nie umarłam.
A może? Tak? Wezwijcie karetkę.
Skąd ta pasja do występowania? Co cię motywuje?
Kocham swoją pracę. Kocham rozmawiać z ludźmi.
Może nie w tej chwili. Żartuję. Lubię pieniądze, nie ukrywam.
I uwielbiam słyszeć śmiech.
A Midge rozśmiesza ludzi.
W wieku 30 lat wyprzedała 30 występów z rzędu w Copacabanie.
W kilka chwil wyprzedała trasy w USA, Kanadzie i w Europie.
Przyjaźni się z gwiazdami.
Żołnierze pokochali jej występy u boku Boba Hope'a
i jej wizyty w Wietnamie.
Wspaniale wyglądasz, Piękna suknia, to Schiaparelli?
- Nie pamiętam. - Mogę spojrzeć na metkę?
- Co napisali? - „Łapy przy sobie”.
Do negocjacji.
Fanów miała coraz starszych, stawała się coraz bardziej odważna.
Kulminacja miała miejsce w 1971 roku w Carnegie Hall.
Czy taka... dama ma... czelność tak się pokazywać?
Pierwsza poprawka, kojarzycie? Obowiązuje.
Wieczór, który mógł zakończyć jej karierę,
okazał się, jak wiele rzeczy w życiu Midge,
początkiem nowego rozdziału i zupełnie nowego pokolenia fanów,
którzy oglądają ją na kampusach uczelnianych.
Wychowała też dwoje dzieci.
Syna Ethana i córkę, dr Esther Maisel.
Jak wspominasz dzieciństwo z Midge Maisel?
Pamiętam mnóstwo ciepła i śmiechu.
- Jest cudowną mamą. - Inni musieli ci zazdrościć.
- O dziwo. - No i mężczyźni.
Mężczyźni i Midge Maisel. Było ich wielu.
- Mówisz jak mój księgowy. - Cztery małżeństwa.
I liczne, wręcz niezliczone związki.
- Dlaczego? - Nie wiem.
Szczęście w życiu, pech w miłości. Myślałam, że wyjdę za mąż raz. Cóż.
Jest też związek, który przetrwał dłużej niż wszystkie inne.
Byłaś główną klientką wspaniałej agentki, Susie Myerson.
- Tak? - Tak.
Znasz jej obecnych klientów.
Liza Minnelli, George Carlin, Barbra Streisand.
Całe Hollywood. Poza tobą.
25-letnia przyjaźń legła w gruzach. Co się stało?
Dwie osoby z show-biznesu próbowały się zaprzyjaźnić.
Mam przeczytać, co powiedziała o tobie w Variety?
Nie trzeba. Wytatuowałam to sobie na...
No i ubrania.
- Wystawiasz to wszystko na aukcję? - Co do kokardki.
W pewnym sensie to moi przyjaciele. Mój pierwszy wieczór w Gaslight.
Tak, ta historia jest prawdziwa. Sukienka od B. Altmana z centrali.
To były fajne czasy. Klasyk.
W tym nie wsiadłam do słynnego samolotu.
Piąty wieczór w Copie.
To z Woodstocku. Nie występowałam, taplałam się w błocku.
Występ u Johnny'ego Carsona, gościnny w Mad, Mad World.
I to. Strój, który miałam na sobie pierwszego dnia jako scenarzystka Forda.
Do siedzenia. Przemyślany.
- Dokąd trafią dochody? - Do fundacji dziecięcej Weissman-Maisel.
Zapewnia edukację, opiekę, żywność i dach nad głową.
Dzieci to moi najlepsi nauczyciele.
To one nauczyły mnie kochać, śmiać się, słuchać.
Wszystko, co robię, robię dla dzieci. Światło, drogie panie.
Supergwiazda komedii Midge Maisel doświadczyła sukcesów i porażek,
robiąc wszystko, jak mówi, dla dzieci.
- Jedz, gnojku. - Miriam.
- Musi jeść, żeby przeżyć. - Nie jestem głodny.
- Nie słuchaj. Wasza wina. - Co?
- Dzieci. - Nikt cię nie zmuszał.
Wyście naznosili tu lalek, książek o byciu mamą,
zabawkowych kuchni
z piekarnikiem i podłączaną lodówką.
Byłem z niej dumny, póki nie kopnął cię prąd.
Będę potrzebować pomocy z dziećmi. Pracuję pięć dni w tygodniu.
Opowiedz nam o tej pracy u Gordona Forda.
- Nie rozumiem. - Co tu mówić? Dał mi pracę.
Zgodziłam się.
Chodzi po mieście, oferując pracę nieznajomym?
Szurnięty jakiś.
Zwykle ktoś go wyręcza. Ale tym razem zapytał sam.
Co będziesz pisać?
- On tego nie wymyśla sam? - Piszą mu monolog.
- Myślałam, że jest z natury zabawny. - Czar prysł.
- Przepraszam, tak to na was zrzuciłam. - To na pewno on?
Czytałam o pewnej kobiecie.
Szła Szóstą Aleją i wpadła na Winstona Churchilla.
Musiał wracać do Anglii, do chorej córki. Zgubił portfel.
- Najgorzej. - Oddała mu wszystko, 40 dolarów.
Później ten mężczyzna stał na Union Square bez spodni i wrzeszczał na mewy.
- To nie był Churchill. - O tym mówię!
Może to nie Gordon Ford cię zatrudnił.
To on. Zatrudnił mnie. Miał na sobie spodnie, zgodziłam się.
- Pomówmy o dzieciach. - Zrobię, co mogę.
Wie pani? Uwielbiam się nimi zajmować.
- A gdy nie będę mogła... - Pomogę.
Uwielbiam odbierać Ethana. Esther chodzi z nami.
Wsiada mi na barana i mówi: „Wio, Janusz”.
No to ja wio i pędzę jak wiatr.
Mogę się nimi zajmować nawet w nocy. Są cudne.
Miałem w życiu ciężko. Wojna, bomby, cierpienie.
Ale przy twoich dzieciach
sam zaczynam myśleć o własnych.
Po raz pierwszy w życiu.
Dziękuję, doceniam to.
- Kto to? - Nie wiesz?
Zawsze ma śrubokręt. Myślałem, że to złota rączka.
Nie mamy złotej rączki.
- Chyba zna dzieci. - I Zeldę.
Mieszka tu od tygodni i go nie znamy?
Ważne, że jest do wzięia.
Wspaniała pani Maisel
- Nie zostawiaj soli. - Od kiedy ją chowamy?
- Zawsze tu stoi. - Zawsze ją chowam,
- żeby szczury się nie dostały. - To nie cukier, to sól.
Zatrzymałeś ją na ulicy?
Ona mnie. To straszna jente.
Zatrzymuje człowieka i nawija makaron.
Moishe Maisel,
nigdy nikomu nie powiedziałam złego słowa o tobie.
- Niby kiedy? - W zeszłym roku w Disneylandzie.
To sprawa między mną a Kaczorem Donaldem.
- Stary, tak mi przykro. - Skąd wiedziałeś, że to ja?
Bałem się zadzwonić.
- Jak się czujesz? - Jakby czołg mnie potrącił.
To, co odwaliłeś, przejdzie do historii.
- Opowiadaj. - Wszedłeś nawalony.
- Podrywałeś zajęte panny. - Za to mnie pobili?
- Nie. Obraziłeś zespół na scenie. - Oni mnie pobili?
Nie. Zrobiłeś mały stand-up, a potem zniknąłeś.
Nie wiem, jak wlazłeś na górę. Krwawiłeś.
Zabrałem cię do szpitala. Połatali cię. Nie mogłeś wrócić do domu.
Masz szwy, więc cię tam zaniosłem.
- Wybacz. - Wybaczam.
Nastawiłaś postacie Disneya przeciwko mnie.
Albo jeszcze nie zdecydowałem.
Mogę jakoś pomóc?
Nie. Mam pomysł. Zdzwonimy się.
W twoich snach.
Kopciuszek też miał na mnie chrapkę! Właśnie tak!
Cześć. Jesteśmy.
Kto taki?
- Ktoś przyszedł. - Cześć, babciu, cześć dziadku.
- Spodziewaliśmy się was? - To dzieci.
Chciały spędzić niedzielę z babcią i dziadkiem Maiselami.
Jak uroczo.
- Chodźcie uścisnąć dziadka. - Najpierw do babci. Zaklepałam.
- Śmiało. Czekam. - Chodźcie.
- Mam uczucia. Bolą mnie kolana. - Złamiecie mi serce.
- Nie róbcie tego. Mam cukierki. - Mnie też bolą. Jego nie.
- Serce mi pęknie. - Mnie też.
Jest i nasz mały pacjent.
- Cześć. - Cześć.
Bez obaw. Nic mu nie będzie.
Tatę potrącił mały samochodzik, ale już jest o wiele lepiej.
- Nawet chodzi. - Urosłeś?
- To nie moja piżama. - Dobrze.
Nic mi nie jest, naprawdę. Wygląda gorzej, niż jest.
Idźcie do salonu, poszukajcie zabawek.
Idę z wami. Chodźcie.
- Zaraz przyjdę. - Nie chcę tu być.
- Weź zabawki. - Gdzie są moje ubrania?
W pralni.
Były brudne i zakrwawione. Wrócą za sześć do ośmiu godzin.
A to co? Ani Ethana, ani moje.
Zawsze mam pod ręką zapas chłopięcych piżam. Jak każdy.
Nikt tak nie robi.
Idź, zanim wyczerpią pulę uścisków.
Tak. Dzieci, babcia idzie. Zostawcie mi coś.
- Długa historia. - Chętnie posłucham, mów.
Nie ciągnij tak mocno. Midge, ciągniesz szwy.
- No? - Wdałem się w bójkę.
To ta długa historia? To nawet nie haiku.
- W klubie. - W klubie? Gdzie był Archie?
- Rozmawiałem z Mei. - Mei? Mei tego nie zrobiła.
Co z Mei?
- Nie ma już Mei. - Nie ma Mei?
- Zerwaliście? A co z dzieckiem? - Nie ma Mei i nie ma dziecka.
- Zadowolona? - Nie ma?
- Nie ma. - Wyjeżdża. Wyjechała.
- Jest już w Chicago. To koniec. - Przykro mi.
- Nie. - Przepraszam.
Bałam się, że tak będzie.
- Jak? - Nie była gotowa.
- Skąd wiesz? - Miałam przeczucie.
- Rozmawiałyśmy w szpitalu. - Co?
- O dzieciach i w ogóle. - Rozmawiałyście?
- Nie byliście zgodni. - Żartujesz?
Nie.
Nie pomyślałaś, żeby ostrzec mnie, że moje życie się wali?
- Miałam takie przeczucie. - Niepotrzebnie z nią rozmawiałaś.
- Joel. - To przelało czarę.
- Dlatego to zrobiła. - Hej.
- Sama wybrała. - Z twoją pomocą.
Uderzę cię później, bo teraz nie będzie fajnie.
Nie zrobiłam nic, by odepchnąć Mei.
Mam osiem godzin bez ciuchów. Idę się położyć.
- Mogę wpaść do ciebie... - Nie trzeba.
To jakiś żart?
Myślałam, że wybrałam idealny strój na pierwszy dzień u Forda.
Godzinami myślałam o doborze kolorów.
- Wtedy coś mnie uderzyło. - Tępy przedmiot?
- Co? - Mów dalej.
To praca siedząca.
Wyjaśnij.
U B. Altmana stałam przy ladzie. Praca na stojąco.
Stand-up, praca na stojąco. Wiem, jak się ubrać.
U Gordona Forda to praca siedząca.
Spódnica nie może być prosta.
Może być prosta z rozcięciem, ale nie z boku.
Wystarczy ruch i będą mieli widok.
Z tyłu może być, to gustowne przedłużenie wentylacji.
Ale to znów ułatwia chód. Wracamy do rozszerzanej.
Tylko taka pozwala siedzieć w różnych pozycjach.
- Ciekawe. Dlatego zadzwoniłaś? - Tak.
Zadzwoniłaś o czwartej, kurwa, pięćdziesiąt sześć,
po godzinach rozmyślań nad zestawieniem kolorów,
bo pojęłaś, że to praca siedząca?
Tak.
Wcześniej myślałaś, że będziesz stać i opowiadać dowcipy?
Durnota.
- Nie wiem, co to za praca. - Nowa zasada.
Dla ciebie i całego obłąkanego klanu Weissmanów.
Żadnych telefonów przed 10.30, niezależnie od powodu.
- Świeża kawa, panno Susie. - Chyba że to Zelda.
Jeśli Zelda zadzwoni, wiem, że mi to wynagrodzi.
Dziękuję, pani Susie.
Mam dla ciebie soczystą ploteczkę.
Jeśli to coś głupiego, wyrzucę cię przez to cholerne okno.
Zelda ma chłopaka.
- A co z Januszem? - To Janusz.
- Skąd wiesz? - Jest z nim od miesięcy.
Widuję ich w Village. Świetnie tańczy.
Dopiero się dowiedziałaś? Wymienił krany w łazience.
To on?
Nie zauważyłaś łysola nagrzanego na Zeldę w swoim domu?
Jestem mało spostrzegawcza.
Żyjesz z komedii, komedia to obserwacja. Niedobrze.
Szlag. Wyjścia po pracy.
Potrzebuję stroju do siedzenia w pracy i na drinka z ekipą.
To nie przyjęcie, to praca.
Masz. To z tym. I to.
I to.
- Super. - Możesz w tym siedzieć i w ogóle?
Upewnij się. Dość się rozszerza?
- Idealnie. - Wracam do łóżka.
- Dziękuję, Susie. - Pierdol się, Midge.
Nie.
Nie! Przepraszam. Rozmawiam z nim.
Wariatka!
- Midge. - Nie. Nie chcę z tobą rozmawiać.
- Zaczekaj. Chcę wyjaśnić. - Powiedz to swojemu ekspresowi do kawy.
Midge, proszę.
Przepraszam. Goni mnie szaleniec.
Nie mam twojego numeru ani adresu.
I dobrze. Chanel? Ładne.
Codziennie rano chodziłem do parku.
- Nie zjawiłaś się. - Nie.
- Codziennie przynosiłem kwiaty. - Mam nadzieję, że dałeś je żonie.
- Szkoda marnować kwiaty. - Ładne, fakt.
Przepraszam. Dwie minuty. O więcej nie proszę.
Dwie minuty.
To było zabawne, ale muszę ci powiedzieć...
Nie do wiary.
Przepraszam. Idę. Zróbcie przejście.
- Cham. - Ja?
To wy się ustawiacie jak atak w drużynie futbolowej.
- Hej. - Mój Boże.
- Nigdy tego nie robiłem, przysięgam. - Nie napadałeś na kobietę w metrze?
- Nie spraszałem kobiet do siebie. - Do siebie i do żony?
To nie tak.
Nie mówiłeś, że jesteś żonaty.
- Nie jestem. - Kto to był? Siostra?
Była zła, że sypiasz z inną?
- Cały Nowy Jork nie musi o tym wiedzieć. - Sam zacząłeś.
Czemu jedziesz tam? Jechałaś do centrum.
Ten jedzie do centrum.
KIERUNEK: PZEDMIEŚCIE
Cholera.
Cholera. Midge, jesteś tu?
- Przepraszam. Jakiś problem? - Szukam znajomej.
To mężczyzna, który napadł mnie na schodach.
- Napadł? Kiedy? - Nikogo nie napadłem.
Przeklinał i nas obrażał.
- Co? - Blokowali schody.
- Dwie minuty. - Chryste.
Nigdy więcej mnie nie zobaczysz. Obiecuję. Powiedz mu, że wszystko w porządku.
W porządku.
Nawaliłem. Na całego. Postawiłem cię w okropnej sytuacji.
Okropnej? Mało powiedziane.
Wybierz dowolny synonim.
- Wieczorem pomyślę. - To była moja żona.
- Nie siostra? - W separacji. To moje mieszkanie.
- Ona zabrała dom. - Dlaczego tak wtargnęła?
Podrzucić psa, o czym miała uprzedzać.
- Rozwodzimy się. - Ty i pies?
Małżeństwo się rozpadło, zanim cię poznałem. Posłuchaj...
Nasze rozmowy ocaliły mi życie.
Nie chcę cię do siebie przekonywać, tylko przeprosić.
Co u psa?
- Zabrała psa. - Co?
- Zmieniła mu imię. - Jędza.
- Zepsułem ci Riverside Park? - Tymczasowo. Wrócę.
- Dobrze, bo to wspaniały park. - Tak.
Może jeszcze kiedyś na siebie wpadniemy.
- Może. - Może może być.
- Do widzenia, Midge. - Do widzenia, Sylvio.
Trzymam kciuki, synu.
MĄDROŚĆ I WIEDZA FILAREM TWEGO CZASU
- Gordon cię zatrudnił? - On nie zatrudnia ludzi.
Był w moim klubie ze striptizem.
Występuję tam.
- Rozumiem. - Nie rozumiesz. Jestem standuperką.
- Masz występować? - Musiałabyś mieć angaż.
Nie możesz wejść tak z ulicy.
Nie przyszłam z ulicy. Moment. On mnie zna.
Mike. Mike. Mike.
Midge Maisel.
Wpuść ją.
Oficjalnie się nie znamy.
Wiem, że ty i Susie mieliście trudny początek.
- Trudny? Bardzo zabawne. - Jestem tu.
- Może lepiej... - W ogóle nie pachnie.
- Co? - Moja choinka. Gówno, nie drzewko.
Wziąłem je, żeby uciec przed tą trollicą.
W moim domu nie ma zapachu Świąt,
bo kupiłem bezwartościowe, pozbawione życia drzewko.
- Polubisz mnie. - Wy to się dobrałyście.
Minie miesiąc lub dwa. Daj mi sześć. Będziemy grać w kręgle i pić piwo.
- Muszę iść. Przekażesz Susie wiadomość? - Jasne.
- Przekażę. - Spóźniłaś się, przy okazji.
To są writerzy?
- Tam mam iść? - To writers' room.
Dzięki.
Nie sądzisz, że mógłby wyreżyserować dramat?
Byliśmy u Caesara.
Nie mam nic do Mela Brooksa. Lubię go. Jest śmieszny.
- Ale? - Uwaga.
Lubi powietrze. Uwielbia.
Wchodzi gdzieś i wciąga całe jak odkurzacz.
Zapytajcie Simona, Gilberta. Nawet Sida.
Zielonooki potwór drwi z mięsa, którym się żywi.
Jezu, Szekspir o poranku?
Przestań wyładowywać na mnie swoją nienawiść do Mela Brooksa,
bo mam tak samo na imię.
- Nie nienawidzę go. - Ja też nie.
- Cześć. Dobrze trafiłam? - Nie sądzę.
- To writers' room? - Niby się zgadza.
- Jestem nową writerką. - Alvin?
George mówił, że będzie kobieta. Nie mówił kiedy.
Jestem kobietą. To dziś.
- Kto to? - Dowiesz się.
- Kulki na mole. - Mokasyny.
Noszę mokasyny.
Lubię wiedzieć o nowych. Ale jestem tylko head writerem.
- Millie... - Midge.
Midge?
Nie ufaj ludziom bez rymu.
- Brydż. Gwiżdż. Liż. - Kurde.
Ralph, Mel, Adam, Cecil. Alvin. Usiądź.
- Super, bo mam strój do siedzenia. - Co masz?
Rozkloszowaną spódnicę.
Można w niej stać, ale dobrze się też siedzi.
- Jest wszechstronna jak spodnie. - Gordon nie ma humoru.
- Znowu? - Co w jego życiu jest takie złe?
- Rzucił palenie. - Jezu.
- O nie. - Nie chce, żeby inni palili.
- Jak się rozwiedzie, my też musimy? - Mogę dokończyć tego? Nie?
Rak będzie musiał poczekać.
Kiedy przyszli po papierosy, milczałem.
Panowie, do roboty. Dwadzieścia w jedną.
- Ja już mam. - Ja też.
- Alvin, co to znaczy? - Tak?
Tak, znam Bernsteina, czytałem notatkę.
Nie będę mu pisał żartów.
Po prostu daj mu papierosa.
- Cześć. Co to jest dwadzieścia w jedną? - Nie wiem.
The Gordon Ford Show. Tak, rzucił palenie.
Mówimy otwarcie. Nie ukrywaliśmy tego.
Tak, wszyscy musimy rzucić palenie.
Cześć, Midge. Susie, to Midge. Brzmi trochę dziwnie.
- Jak leci, mistrzu? - Panika. Wpadam w panikę. O rety.
- Weź oddech. - Hiperwentyluję się.
- Włóż głowę między nogi. - Kto to? Dinah?
Zapal papierosa. Co z tobą?
- Nie mówiłaś o 20 w jedną. - Co to jest 20 w jedną?
Mamy napisać 20 żartów w jedną. Czyli 20 dowcipów w godzinę.
To było osiem minut temu, więc mam... Ze strachu nie mogę policzyć.
Masz 52 minuty na napisanie 20 żartów. To żart co 2,6 minuty.
- Matma, wreszcie. - Nie pomagasz.
To muszą być dobre żarty.
- Każdy. - Dlaczego rozmawiam z tobą?
Uczy się. Tak robią duże agencje.
- Już żart co 2,5 minuty. - Nie mów nic.
Nie umiem tak. Potrzebuję czasu.
Formuję żarty, pielęgnuję. Teraz nic nie wymyślę. A zegar tyka.
No to musisz się jakoś nakręcić. Może tak.
Washington Square Park jest prostokątny.
„Square” to „kwadrat”. Zmieńmy nazwę.
- Urocze. - Straszne.
- To ty piszesz żarty. - Nie umiem pisać.
Dostałaś pracę. Symuluj, aż ci się uda.
Może notes mnie zainspiruje.
Ważne, że Gordon uważa cię za zabawną.
- Dogadujecie się? - Jest w innej części budynku.
Powinnam dostać biuro? Bo nie mam.
Nie myślałam o tym.
Ledwo znalazłam krzesło. Nie ma damskiej toalety.
Wszyscy mówią szyfrem. Mike Carr kazał ci to przekazać.
- Pokazujesz środkowy palec? - Oba.
Kończę, muszę zacząć myśleć. Pisać. Na razie.
Gordon Ford Show.
- Naprawdę go kochałam. To za nim tęsknię. - Jak zginął twój drugi mąż?
To dopiero dziwne. Była zima, poślizgnął się na lodzie.
- Mój Boże. - To nie koniec. Ulica była stroma.
Zjechał na sam dół, a tam stał rębak.
- Mój Boże. - To nie koniec. Dokąd idziesz?
- Zabierzcie tych ludzi. - Nie. O Boże.
- Co się stało? - Wybuchł pożar. Proszę się odsunąć.
- Ale jak? - Usterka albo podpalenie.
- Nie wiemy. - Podpalenie?
To zbyt wiele.
- Zbyt wiele. - Czego jest zbyt wiele?
Moja herbaciarnia.
- Panie Carr, Florence na dwójce. - Proszę kontynuować.
Minęło tylko 59 minut.
Cicho. Mel, wyglądasz na zadowolonego. Zaczynaj.
Za nami premiera Camelot na Broadwayu.
Dobrze, że nie „camel toe”.
Ujdzie. Adam?
Dzieci piszą teraz do Świętego Mikołaja.
- Nie lubi żartów o Mikołaju. - Dokończę.
Dzieci to mają wiarę.
Nadal wierzą w Mikołaja, choć ten siedział skacowany w sklepie.
- Nie lubi żartów o Mikołaju. - Szlag.
- Ralphy? - Ominę te o Mikołaju.
Być może wiecie, że NASA planuje wysłać szympansa w kosmos.
Niestety Jerry Lewis i mój producent, George, odmówili.
Sprawdź, czy się nie obrazi.
- Muszą go pokazać. Cecil? - Tęsknię za Nixonem.
- I? - To wszystko. Więcej nie mam.
Zdumiewający profesjonalizm. A teraz nowa dziewucha.
Sądząc po częściach ciała, to ja.
Zdziwiłabyś się.
Jest takie powiedzenie. W potrzebie...
Jak ktoś idzie do kibla, zagłuszamy dźwięki.
Jasne.
Na czym stanęło?
- Dziewczyna. - To ja.
- Mów. - Dobrze. Jest takie powiedzenie...
Sekretarka!
- Sekretarka. - Idę.
- Spisz i zanieś do Gordona. - Robi się.
Czas na lunch.
- Co zjesz? - Chińszczyznę.
Alvin, żaden z moich żartów nie trafił...
- To moje biuro. - Przepraszam.
- Abe. - Cześć, Terrence.
- Na zdrowie. - Dziękuję.
- Powinieneś iść na lunch. - Rety. Straciłem poczucie czasu.
- Na zdrowie. - Poszedłbym, ale mam katar.
Maury też coś złapał.
Mam ją o coś wypytać?
Nie, tak się zapoznać.
Opowie, co chce wnieść. Wypytaj. Recenzja jej się podobała.
- Na zdrowie. - Dziękuję.
- Która? - Tej komedii.
- Pudding dla Nigela. - Wspaniałe.
- Trochę uwag miałem. - Uwzględniła je.
Twierdzi, że dzięki nim jest...
„Lepsza” wystarczy.
Penelope to Brytyjka. Jej ojciec ma sześć gazet.
Matka jest baronową. Znają rodzinę królewską.
- Poopowiada ci. Będzie miło. - Zdam relację.
- Voice płaci za lunch. Stać nas. - Rozumiem.
- Chciałem powiedzieć: „Lepsze”. - Domyśliliśmy się.
Francie. Sprawdź to cztery razy.
Jak się wycofają, zmienimy usługodawcę.
- Jak minął poranek? - Serio?
Chcę przełamać lody. Przekazałam wiadomość.
Oto on. Spektakularnie spóźniony, jak zawsze.
- Nęka personel. Jest w formie. - Kto to jest?
To George Toledano, szanowany producent The Gordon Ford Show.
Słyszałam o nim. Przedstawisz mnie?
- Życzę mu śmierci. - Mam iść sama?
Długiej i bolesnej.
Żeby wypadł z tej łódeczki, którą nazywa jachtem.
Nie ma utonąć od razu.
Ma dryfować na kłodzie pełnej drzazg.
Durny, protekcjonalny, wyniosły...
- George. Jak się miewasz? - Mikey, chłopcze. Jak leci, druhu?
- Stara bida. - Tej piękności nie poznałem.
Nowa writerka. Midge Maisel.
Słyszałem o nowym nabytku.
- Miło cię poznać. Mów mi George. - Mnie też mów George.
Zabawna. I dobrze. Znasz Madelyn Pugh?
- Nie sądzę. - Pisała dla I Love Lucy. Zabawna.
Nancy Clark? Z The Ann Sothern Show.
Nie zna wszystkich pisarek.
- Dobrze, że tu jesteś. - Dziękuję.
- Ładne mokasyny. - Upiększasz to miejsce.
Odwołaj zamówienie na rośliny.
Przystawia się na imprezach, uważaj.
- Dzięki za ostrzeżenie. - Do diabła.
Kolejny szajs od writerów.
- Można rzucać w niego papierosami? - Zapalonymi.
- To grozi pożarem. - Wracać do notesów.
Do dzieła.
Wymyślą coś, Gordy. Jak zawsze.
- Niewiarygodne. - Boże.
O co chodzi?
- Krótsze i nie bieżące. - Teraz nam to mówi.
- Zmarnowany poranek. - Do dzwonka, dwadzieścia w jedną.
- Potrzebuję kawy. - Trudy, leć po kawę.
Wszystko zamknięto podczas wojny. Sztuka upadła.
- Byłaś tam? - Byłam w Londynie podczas bombardowań.
Widziałam Luftwaffe w powietrzu.
- Dom babci w Mayfair zbombardowano. - Mój Boże.
Przeżyła, ale myśleliśmy, że świat się kończy.
W 1944 Larry wystawił Ryszarda III.
- Larry? - Olivier.
Siedziałam w pierwszym rzędzie. Odzyskałam wiarę w ludzkość.
- Wiedziałam, że pokonamy Hitlera. - Cudnie.
- Spałam z Larrym. - Dobrze, że nie z Hitlerem.
To brzmi głupio, ale to też dało mi wiarę.
- Cóż... - Île Flottante na koszt firmy.
- Dziękuję. Poproszę rachunek. - Oczywiście.
Mam coś dla ciebie. Harold Pinter.
Wystawię The Birthday Party. Obejrzyj.
Chętnie.
Nie dla każdego, ale to szalony geniusz.
A ma dopiero 30 lat. Taki młody, krzepki!
Dostanie Nobla.
- Przyjdę. - Miód na moje uszy.
O rety. Jest później, niż myślałam.
- Płaci redakcja. - Jak miło.
Muszę przyprowadzić tu żonę. Spodobałoby jej się.
- Jest frankofilką. - Mój mąż jest Francuzem.
Powinni się poznać. Przepraszam, lecę.
Więcej Île Flottante dla mnie.
Gdybym wiedziała, że jesteś taki czarujący,
zarezerwowałabym więcej czasu.
Następnym razem nie popełnię tego błędu.
To...
To strasznie stary portfel. Muszę kupić nowy.
Próbuję sobie przypomnieć, ile ma lat. Może siedem czy osiem.
Zwykle dostajemy portfele w prezencie.
Inaczej nigdy byśmy ich nie wymieniali.
- Odpowiada panu? - Co mi odpowiada?
Deser.
Smaczny. Przepyszny. Proszę.
- Głuptas. - Czasami tak.
Ale zwykle bardziej dramatyzuję.
Jak Olivier. Albo nie. Nie przypominam Oliviera.
Bardziej Bustera Keatona.
Wielki, stary, ponury, sflaczały klaun.
Urocze.
Do następnego razu.
Długo ich nie ma. To dobry znak, prawda?
- A zeszły wtorek? - Prawie nie zdążyliśmy.
- Mam iść po maszynę? - Nie.
- Na co czekamy? - Na werdykt.
Idą. Kryć się.
- Do diabła. - Kuźwa, Teddy.
- Też was lubię. - Co się stało?
Gość od promptera. Nie przyklepali.
- Mam iść po maszynę? - Nie.
- Co zostało? - Nic.
- Wyrzucił wszystko. - Cholera.
Została godzina.
- Lecę po maszynę. - Leć.
Nie nam to roztrząsać.
My piszemy albo giniemy.
Idę się przywitać z Angie Dickinson. Przerąbane.
No to runda błyskawiczna. Dawać wszystko.
Cholera.
- Trudy, ruchy. - Już.
- Mają być bieżące. - Mówił, że nie mają.
Gordon ma wiele osobowości.
- Ralphy? - Bieżące. „Emily Post nie żyje.
„Nie wiadomo, jak napisać kondolencje”.
- Może być. Pisz. - „Byłem na premierze francuskiego filmu
„pod tytułem Le Hą-hą-hą-hą-hą.
„Po angielsku to Le Hą-hą-hą-hą-hą”.
Dobre. Weźmy to. Mel?
Ma na imię Ben-Hur, a nie śpiewa.
Pas. Adam?
„Smutne wieści. Zmarł Clark Gable, zostawił rodzinę i wąsy”.
Uwielbiał go. Pisz. Kto jeszcze?
Napisałam co nieco podczas próby.
- Co? - Jezu.
- Napisałam coś. - Zapeszyłaś.
- Co?
Nie piszemy podczas prób.
- Co? Dlaczego? - To gwarancja, że Gordon odrzuci żart.
Wiedział, że piszę w łazience?
Dlatego odrzucił? Jest wszechwiedzący?
- Możliwe. - Niech mówi.
- Dalej, Midge. - Dziękuję.
Niezatapialna Molly Brown to nowość na Broadwayu.
Ponoć najpierw wpuszczają kobiety i dzieci.
- Była na Titanicu. - Żart o Molly już odrzucił.
- Mój. - Masz inny?
Tak. W Białym Domu urodzi się dziecko.
JFK Junior. To żaden problem.
Personel uczył się zmieniać pieluchy na Eisenhowerze.
- Doceniam. Cec? - Moment.
- Tak? - To ostatnie było zabawne.
- Nie było. - Było.
- Nikt się nie śmiał. - Ludzie by się śmiali. Ma być bieżące.
Nie ty decydujesz, co jest śmieszne.
Właśnie. To obiektywnie śmieszne.
- Znasz się? - Tak, znam się.
Świetnie. Wpisuj Ben-Hura, też się znam.
- Mel... - Nie był śmieszny.
- Czyżby? - Ani bieżący, ani świeży.
Nie był śmieszny już u Jacka Parra.
- Alvin. - Nie mamy czasu. Cec.
„Jest taka reklama płynu do naczyń.
- „Znacie?” - Ona na pewno.
- Tak. Czeka na telefon. - Abe, jak tam spotkanie?
Zasłaniaj usta.
- Zabolało. - Gabe.
- Wszystko gra?
Mam pytanie. Bądź szczery.
Nie znam wszystkich zawiłości nowojorskich zwyczajów teatralnych.
Dobra.
Czy to jest seksualne?
Nie wiem, co mam o tym myśleć.
- Głowisz się, czemu pytam? - Bardzo.
Lunch mijał wspaniale.
Rozmawialiśmy o teatrze, krytyce i wojnie.
Aż zrobiła tak.
- I to było... - Seksualne?
- Tak. - Bo takie jest.
Wiedziałem.
- Czyli to był gest z podtekstem. - Jeden z najstarszych.
Możesz już zabrać rękę.
Nie rozumiem.
- W ogóle. To był lunch. - Co z tego?
Seks to dopiero po 19.
Najwcześniej o 18.30.
Nie o 13.42 w poniedziałkowe popołudnie.
Dużo się o tobie dowiaduję.
Zachodzę w głowę,
bo nie wiem, czy czegoś źle nie powiedziałem.
Byłem zbyt łagodny jako krytyk? To wystarczy?
- To i bordeaux. - Skąd wiedziałeś o winie?
- Cuchniesz nim. - Boże. Piliśmy wino.
Mnie nie podrywała. Terrence, czy Penelope cię podrywała?
- Wie, że jestem gejem. - Od kiedy?
- Od urodzenia. - Jesteś żonaty.
Zostawiłem żonę. Mieszkam z Maurym.
Księgowy. Ten przeziębiony. Za mało rozmawiamy.
Gabe, co mam powiedzieć żonie?
- Żonie? - Tak, żonie.
- Nic. Abe, nic się nie stało. - Nic się nie stało, ale jednak.
- Nic się nie stało. - Dowie się. Ona to wyczuje.
Nie mów jej o Penelope.
O nas możesz, ale nie o niej.
Nie zrobię ci tego.
- Jesteś zbyt kuszący. - Gabe.
- To przeszłość. - Może.
- To już przeszłość. Powtórz. - To przeszłość.
Dobrze.
- Maury był żonaty? - Mieszkał z siostrą.
Z siostrą? Jestem nie na czasie.
- Idzie. - Idzie.
Idzie tu.
- Gdzie Adam? - Gdzie jest?
Działamy.
- Rozmawiałem z rodzicami. - Masz 14 lat?
Nie blokujcie przejścia. Wychodźcie po cichu.
Wyjścia awaryjne są z tyłu.
Pokażcie Gordonowi, jacy jesteście podekscytowani.
- Mamy monolog? - Nie wiem.
Co za publiczność.
Śmiejcie się bez skrępowania. Brawa na nasz znak.
Nie było znaku. Nie słuchacie.
Dziś świetny program. Do zobaczenia.
Dobra. Weźmy Clarka Gable'a, Emily Post, żart o NASA, o automatach, przedostatni.
Czerwony Dennis przeszedł przez cenzurę?
- Nie zgłaszali. - Nazywamy go komunistą.
- Nikt nic nie mówił. - Weźmy.
Skomentuję kapelusz tej pani. Po to go włożyła.
- Tak jest. - To lubię.
- Ekstra. - Kawaleria dała czadu.
- Do ostatniej chwili. - Umie nas zestresować.
- Wszyscy na miejsca. - Przepraszam za tamto.
Podpytałem. To żart Paara. Ja pieprzę.
- Teddy, pozujesz do Kamasutry? - Wal się, Mel.
Panie i panowie, oto The Gordon Ford Show.
Dzisiejsi goście:
Angie Dickinson, Steve Lawrence i powieściopisarz Ray Bradbury.
Oto wasz prowadzący, Gordon Ford.
Dzięki za przybycie. W Nowym Jorku robi się świątecznie.
Te lampki i wystawy,
kasztany pieczone na płonących śmietnikach.
Nie lubi nas widzieć.
Twoja mama wygląda staro.
Gość ukradł mi portfel i oddał zapakowany. Ze wstążką.
George, ciebie też okradziono. Odzyskałeś oryginał Karty Swobód?
- Mówiłem, żebyś jej nie nosił. - Wygłupiłem się.
Smutne wieści. Zmarł Clark Gable. Zostawił rodzinę i wąsy.
To kapelusz czy włosy pani płoną?
Możemy pomóc. Na zewnątrz są strażacy.
Spłuczą to pani z głowy za darmo.
Co u mojego Chaimcia?
To najwspanialsze dziecko na świecie.
Jak on się bawił piłką do koszykówki!
Wlazł na nią i zrobił salto.
Że też nie widziałam.
Piłki do końca nie puścił. Uroczy.
Dzwonię z pytankiem.
- Mów. - Zrobisz nalot na wroga?
Proszę?
Wiem, że CIA ma dużo pracy. Ale to ważne.
Mamo, jestem analitykiem. Mówiłem ci milion razy.
Bez szczegółów. Szanuję twoją prywatność.
O czym ty mówisz?
Mam na głowie pewną koterię.
Chcę szybkiego, nieoczekiwanego, ale dotkliwego ataku.
Krótko. Nie zorganizuję nalotu.
Połączysz mnie z działem nalotów?
- Daj numer. - Nie ma takiego działu.
I co to za koteria?
Takie babki. Spotykają się czasem na Coney Island.
Można by tam zrzucić bombę czy coś.
- Mamo, jestem w pracy. - Świetnie. Poproś kogoś.
Monitorują rozmowy. Nie możemy o tym rozmawiać.
Mam oddzwonić później? Mogę mówić szyfrem.
- „Kwiaciarka”? - Nie.
Spotkamy się w parku o zmierzchu? Szpiedzy tak robią.
Nie mogę kontynuować tej rozmowy.
Twój ojciec jest w domu. Abe, przywitasz się z Noah?
- Cześć. - O co chodzi?
- Abe? - Cześć.
- Wszystko w porządku? - W porządku. Jak ci minął dzień?
Znalazłaś coś w herbaciarni?
Tak. Byłam w herbaciarni.
- Jak herbata? - Było miło.
Byłam tam z Corine i było jak zawsze. Bardzo miło.
To miło.
- A jak twój dzień? - Typowy miły poniedziałek.
Zjadłem deser przy biurku. Popisałem. Jak zwykle.
- Co jadłeś na deser? - Powiedziałem „deser”? Jadłem lunch.
Skoczymy na kolację?
Rose, to okropne.
Nie chciałam cię martwić.
Widok tego pożaru był okropny.
A smród... Oolong i popiół.
Zawsze możesz mi wszystko powiedzieć.
W tej herbaciarni przyjmowałam klientów.
Nie wiem, co bez niej zrobię. Pachniało tam tortem weselnym.
Abe, co robisz?
To zamierzony seksualny gest.
Cóż, już po 19. Też mam coś zrobić?
- To opcjonalne. - Dobrze.
- Mówiłam, że będą pić. - W porządku.
Masz ciuchy do siedzenia, a w barze się siedzi.
Spódnica da radę.
Mam dość kpin z tego, że znam się na spódnicach.
- Spotykają się u Tootsa Shora? - Przychodzą tu, bo Gordon tu nie bywa.
Spiął się z Tootsem, nie wpuszczają go tu.
- To ich azyl. - Muszę sprawdzić. Dobre miejsce.
- Susie, ta praca jest dziwna. - Jak to?
- Nie śmieszę ich. - Masz śmieszyć Gordona.
Ten dzień nie miał końca, a jutro powtórka.
I potem znowu.
Tylko nie dzwoń w sprawie ciuchów.
- Nie będę. - Idź pogadać, zaprzyjaźnij się.
Bądź pewna siebie. Traktuj ich jak publiczność.
- Wykorzystaj ich. - Spróbuję.
- Cześć. - Cześć.
Staje przede mną w kolejce. Codziennie kupuje tę samą puszkę tuńczyka. 89 centów.
Liczy drobniaki.
Jeden, dwa... Pogubiłam się. Jeden, dwa... Oszaleję.
- Na pewno? - Harvard nauczył mnie manier.
Oraz greki i badmintona.
Nie ma pod tym bomby?
Kurwa, bez jaj.
- Dogadali się? - Nic nie wiem.
Dwa tygodnie temu nazwał Tootsa grubym zjebem.
Prawie doszło do bójki.
- Co się zmieniło? - Hej.
- Gordon. - Ciężko było, ale mamy to.
Żona Alvina powiedziała tak w noc poślubną.
- To prawda. - Gordon, jak tam żart o automatach?
- Przeciętny. - Dobrze. Bo to Adama.
- Śmiali się. Czyli był zabawny. - Powiem ci, co jest zabawne.
Mike załatwił mi kopię 2000 Year Old Man Mela Brooksa. Genialne.
Przezabawne.
- Najlepsze... - Nie mówiłem, że Brooks nie jest zabawny.
Ale że bez Carla Reinera nie byłoby nic.
Mel czekałby w niezręcznej ciszy, by wyrecytować puentę.
- Byłoby do kitu. - Dość.
- Hej. - Cześć.
- Jak cię traktują? - Wspaniale.
...skłamała.
To świetni writerzy, dla mnie to zaszczyt.
- Dużo się uczę. - Miło nam.
Jak coś, przyjdź prosto do mnie.
Dobrze.
Idę się napić. Stawiam kolejkę.
- Zbytek łaski. - Dzięki, szefie.
- Co się zmieniło? To. - Co?
Dzisiejszy dzień wyróżniał czynnik X.
- Znaleźliśmy X. - Żaden ze mnie X.
- No proszę. - Dobrze cię widzieć, Gordon.
- Dobrze wyglądasz. - Jak zawsze.
- Będę tęsknić. - To co, irlandzki pub?
Nie zniosę tej ich skocznej muzyki. Oszaleję.
Możecie tu wrócić.
- A bar na 59.? - Możecie tu wrócić.
- PJ Clarke's? - Skąpcy.
Nie jestem iksem!
Tylko coś zjedz - Midge
Zaczęłam nową pracę. Nic fajnego.
Nie każda praca jest fajna.
Pielęgniarka wprowadzająca cewnik nie mówi,
że w ogłoszeniu brzmiało to zabawniej.
Są tam sami mężczyźni.
Sami mężczyźni, nikt nie jest miły,
nikt niczego nie wyjaśni.
Żaden nie chce się ze mną przespać.
Tyle by mogli zrobić. Kto ich wychował, nie były to wilki?
W Białym Domu urodzi się dziecko.
JFK Junior. To żaden problem.
Personel uczył się zmieniać pieluchy na Eisenhowerze.
Wiedziałam, zabawne.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska