Kinailangan kong magtanggal ng guest nang kulangin kami sa oras kagabi.
Mapanganib iyon.
Tinanggal namin si Jackie Gleason minsan. Kinabukasan, tanggal ang tapang ko.
Isang linggo akong tadtad ng pasa.
Binabalot na ng taglamig ang Amerika.
Ang mga daan, mas basa pa kay Richard Nixon sa inereng debate.
Ang panalo sa pinaka hindi interesanteng joke ay si…
Puwedeng pakisabi sa The Shirelles na, oo, mamahalin ko pa rin sila bukas?
Huli nang kalahating beat ang banda pagkatapos ng monologue.
Dapat mas mabilis sila para 'di ako nakatanga.
Lagi kong sinasabing bilisan nila. Kakausapin ko si Tony.
At lumiliit ba ang sulat ni Teddy?
Lumiliit ang sulat niya. Napansin ko nga. Kakausapin ko si Teddy.
Bakit kaunti lang ang tumawa sa Kerouac joke?
- Baka 'di nila kilala kung sino siya. - Bakit?
Kilala ko kung sino siya.
Tigilan na natin ang mga lumang reference.
Mahusay, Gordy.
- Kita tayo sa Toots? - Uuwi na ako. May sakit si misis.
- Ayos naman siya kaninang pag-alis ko. - Matalino.
Mali ang bilang. 'Di sinama ni Gordon ang joke.
- Pasensya na, Cess. - Mas marami pa rin ang jokes ko.
- Hindi ito paligsahan. - Paligsahan kaya 'to.
- Alam mo ang ibig sabihin niyan. - Maisel, 0 sa 30.
- Nabali ang rekord. - Oo nga.
- Salamat ulit, Midge. - 'Di ulit nakapasok ang joke?
Hindi, pero kilala ko kung sino si Jack Kerouac.
Sino?
Maganda ang ani ngayon.
Sumulyap ang Panginoon at ngumiti.
Ethan!
Ethan, halika nga rito.
Mama, alam mong may airport dito.
- Malapit lang ito sa Egypt, ang layo. - Ethan!
Ayos lang! Nanay ko lang ito! Bumibisita siya mula sa New York.
Umaarte sila na parang di pa sila nakakakita ng Hudyong ina.
Israel ito, Mama.
Kinabahan ang mga tao sa biglang pagsulpot ng helicopter.
Sino'ng sasakop sa sakahan ng letsugas?
Mga health conscious na anti-Semite na gusto ng salad?
- Hihintayin ka niya? - Ayos lang siya. Bayad siya.
Nang magsimulang tumubo ang parsnips, namangha kami.
Akala namin, horseradish ang tanim, tapos parsnip ang tumubo.
Misteryoso ang mga paraan ng Panginoon.
- Ang totoo, napaghalo lang namin sila. - Mabuti, 'di ka pa gaanong nagbabago.
Buweno, kumusta ang pag-aaral mo? Rabbi ka na ba?
- Hindi pa po. - Ilang taon ka na sa rabbi school.
- Hindi iyon rabbi school. - 'Di ka nagkolehiyo.
Mas mahaba ba ang kailangan para maging rabbi kaysa abogado?
- Opo. - Opo.
Alam ko na ang sagot.
Ipapasundo kita nang 6:30 ng gabi. Natanggap mo ang padala kong suit?
- Opo, pero… - Huwag mo akong pahirapan.
Bihira lang parangalan ng UJA Federation ang iyong ina,
at kailangang guwapo ang anak ko.
Tiyakin mong mag-ahit at maligo nang dalawang beses. Parang permanente na kasi.
Nagtatrabaho ako sa sakahan. May dignidad sa pagkayod.
Ang trabaho ko ay sa kuwarto ng mga taong nakatitig sa pechayan ko.
Kita mo, ginamitan ko ng tema para sa 'yo.
- Bakit ka nagsasalita ng ganyan? - Mabuti at 'di ka nagagawi sa Copa.
May kaunting balita ako. Chava! Chava.
Mama, gusto kong makilala mo si…
- Hulaan ko. Chava? - Magpapakasal na kami.
- Kaunting balita? - Kinalulugod kitang makilala, Mrs. Maisel.
Magpapakasal na kayo?
- Opo, pagkatapos ng ani. - 'Di ko alam kung kailan iyon.
'Di masayang paksa ang kasal para sa 'yo.
- Naikuwento ni Ethan ang divorce mo. - Alin doon?
Ang hindi masaktan ay hindi pagiging tao.
Maganda siguro iyon.
Buweno, Chava, magsasaka rin ba ang mga magulang mo?
Ipinanganak ako sa Tel Aviv pero lumipat sa Minnesota.
Head of surgery ang tatay ko sa Mayo Clinic.
Bumalik ako para mag-Army. Nakasaksi ako ng labanan.
Nabali ang binti ko nang di agad bumukas ang parachute ko.
Nahiwalay ako sa platoon ko, kaya umakyat ako sa puno para makatulog.
- Lagi pa rin akong inaasar dahil doon. - Di ka agad makakabawi.
Okey, aalis na ako. Ethan. Ihatid mo si Mama sa helicopter?
'Wag mo siyang lolokohin o puputulin niya itlog mo at itatanim sa tabi ng sibuyas.
Mananatili akong tapat sa kanya, palagi.
Sige, kita na lang tayo nang 6:30. Suotin mo ang suit.
Sana binanggit mo na may fiancée ka.
Paumanhin.
- Hindi ko siya gusto. - Siya ang nanay ko.
Kalokohan ito. Batang lalaki siya.
Sabihan mo siya kung ano'ng gagawin. 'Wag mong lolokohin.
Ito ang sinabi ng school therapist na dapat nating gawin.
Gawing laro ito. Gabi gabi, matutulog siya nang palapt nang palapit sa kuwarto
at 'pag naabot na niya ang kama niya, panalo siya.
- 'Ayan. - Dapat natin siyang ilipat ng paaralan.
- Iisipin din nila, masamang magulang tayo. - Bakit?
Divorced tayo? Nakulong na ako. May-ari ka ng nightclub.
Pinatutulog natin ang anak natin sa sahig at tayo sina Ozzie at Harriet?
- May maiging ideya ka? - Patulugin siya sa kama niya.
Di ko naisip iyon. Walang dudang lalaki ang naghahari.
'Ayan.
Dapat si Ethan ang nakipag-usap.
Sa school therapist? Hindi puwede.
Ayokong sirain ng luku-luko ang isip ng anak ko.
Sandali lang, iisipin na ni Ethan na baliw ang pamilya niya.
- Narinig n'yo ba iyon? - Ang alin, Ma?
May… Wala. Sino'ng may gusto ng tsaa?
Mahina lang ang nagte-therapist.
Malinaw na malinaw ang opinyon mo.
'Wag mong ikuwento ito sa act mo.
Bakit ba ang init ng ulo mo? Doon.
Dahil ba kina Moishe at Shirley?
Ang 'di mapipigilang puwersa at ang di matibag-tibag?
Binabaliw nila ako.
Nandoon sila sa bahay, pero 'di sila nag-uusap.
Lahat, dinadaan nila sa akin.
Kaninang umaga, pinagkasundo ko pa sila sa temperatura ng pagtulog nila. 65 o 66.
Isa't kalahating oras nagtalo para sa 1 digri.
Narinig n'yo iyon. May kalabog.
- Ang front door, Rose. - Pero sino iyon?
Ikaw pala, Abe.
Ano'ng ginagawa n'yo riyan?
- Nagkita kami sa school ni Ethan… - 'Di ko kayang magkunwaring walang paki.
Papa… Ako lang ito, Mama.
- May problema ba, Papa? - Mali ang spelling ko kay Carol Channing.
- Paano ang spelling mo? - Mali! Mahalaga pa ba iyon?
Nagkamali ako, at nag-isyu ng correction ang dyaryo.
- Correction na mababasa ng lahat. - May nagbabasa n'on?
Syempre! Bawat diyaryo, sinisimulan ko sa pagbasa ng correction.
Doon mo malalaman kung sino ang mga tanga.
At bago ito, ako lang ang tanging nasa Voice
na hindi pa naitatama sa diyaryo.
Ngayon, tanga na rin ako.
Baka paupuin ka na nila sa mesa nila kapag tanghalian.
Tingnan mo.
"Noong Lunes, si Carol Channing ay maling naisulat bilang 'Chaning.'"
May lamat na ako. Ako na si Hester Prynne. Dalawa nga pala ang N sa Prynne.
'Di ko maalala ang huling beses na nagkamali ako nang ganito.
Ano ba?
Hindi sa 25 taon sa Columbia, hindi sa high school, elementary school…
Baka nagkamali ako sa kindergarten,
pero wala nang nabubuhay na rekord ko noon. Siniguro ko iyon.
Diborsyado na kayo. Bakit ka nandito?
- Ang school therapist ni Ethan… - Sabi ko nang wala kang paki!
Narinig n'yo iyon. Kinakasang baril o hinihilang espada.
Nabagsak ko ang diyaryo sa mesa.
Ikaw… Sinusubukan mo ba akong baliwin, Abe Weissman?
Oo, imposibleng di ko ito isama sa act ko.
Dalawang beses nag-kinder ang bata. Bumagsak siya sa pagpinta ng daliri.
- Iba pa bukod sa pinta ng daliri. - Bumagsak sa pamimigay.
- Bumagsak siya sa meryenda. - Gabi-gabi siyang binibigyan.
- Paano i-spell ang nakakapagpabagabag? - Huli na ang mga joke n'yo?
Matalas ang utak ko.
- Parang spaghetti ng puwit. - Tingnan mo ang nagsalita.
Tigil, kailangan natin ng isa pa. Pokus. Kailangan natin ng kahit ano.
Buweno…
- 'Di bale na. - Parinig.
- Bawat naisip, pag-aari ng palabas. - Kaya wag lumaban.
Okey, sige…
Ang boses ni Bugs Bunny na si Mel Blanc ay nasangkot sa car accident.
Maayos na siya, pero kinukuwestiyon pa ng awtoridad ang boses ni Elmer Fudd.
- Gusto ko iyan. - Ako rin. Isama iyan.
Isama? Ibig n'yong sabihin, isasama iyon? Manahimik ka, Mel.
Oo, maganda iyon. Isasali iyon.
- Kailangan lang lumagpas sa nasa taas. - Heto na siya.
- Amoy puwit ng elepante rito. - Trudy, handa ka na?
Akin na.
Sige.
- Mahusay kayo. - Pero dikit na naman ang laban.
Tayo ang pinakamahusay rito.
- Magpahinga na tayo. - Tatlong beses akong tinawagan ni Mama.
- Kumakanta ka? - Alam mong kumakanta ako.
- Kailan pa kita narinig kumanta? - Sa mga school play.
Di mo tandang nasa The Band Wagon ako?
Tanda kong nasa banda ka, pero hindi ang pagkanta mo.
Lagi mong sinisira ang pangarap ko.
Hindi ka pumapalya roon.
Kaya ako nasa teribleng sitwasyong ito ay dahil di n'yo ako tinutulungan.
Susubukan kong maghanap, pangako.
'Wag mong baliin ang pangakong ito. Nang mamatay si Skint, nanghihina na ako.
Teka, patay na si Skint? Ang asawa mong bayaw ko.
- Nitong nakaraang linggo. - At di mo sinabi?
- Natural ang dahilan, di kasabi-sabi. - Tatawagan kita mamaya.
Susie, ikaw ba? Masakit ba sa mata ang bulaklaking ito?
Si Dinah ang magpapasya. Siya ang may pakialam diyan.
Salamat. Susie Myerson and Associates. Hi, Midge. Nandito siya.
- Kumusta? - May joke akong naisama.
- Sa wakas. - Inabot ng apat na linggo para makapasok.
Napagtanto nilang 'di sila mapuputulan kapag nagpasok sila ng joke ng babae.
Manood ka mamayang gabi. Pati si Dinah.
Ako ang bahala, Miriam, ibababa ko na. Kakapasok lang ng nanay mo.
- Nakakatawa. Paalam. - Paalam.
- Rose. - Sinubukan kong tumawag. Walang sumasagot.
Gumaganda na ang negosyo ko. Propesyunal na itong opisina ngayon.
Gago ako? Gago ka at 'yong asnong sinakyan mo,
gago rin pati ang kapatid ng asno!
Pasok. Maupo ka.
Kumusta?
Susie, ikaw ang pinakagalit na taong kilala ko.
- Sige. - At may mga kilala kang galit na tao.
Laging may teribleng enerhiyang nagmumula sa 'yo.
- Ano'ng pinupunto mo? - Matutulungan mo ba akong kumuha ng baril?
- Ano? - Hindi mamahalin at mabigat.
Kailangang kasya sa bag ko at mabilis bunutin.
Kanan ka ba o kaliwete?
Rose, bakit mo kailangan ng baril?
May mga nakalaban ako sa matchmaking business ko,
may nasaging teritoryo ng mga di mababait na tao.
Kaya babarilin mo ang matatandang babaeng ito?
Hindi ko babarilin, papakitaan lang. Medyo iwawagayway nang kaunti.
Maaaring epektibo ang pagpakita ng baril. Mas maikli ang sentensya.
Seryoso ka? Tumahimik ka.
- Pinagbantaan nila ako at ang pamilya ko. - Ano ba?
Kinorner nila si Abe sa shop niya, sinabihan ng masasama tungkol sa Torah.
Kinansela ang mga flight namin, ninakawan ng liham, sinirang labada.
- Sino'ng 'di nakakaranas n'on? - Tingin ko, sila ang nanunog ng tea room.
- Sandali, sinunog nila ang tea room ko? - Oo.
'Yong may vanilla whipped cream na may nutmeg na sadyang nagpapasarap doon?
- Naabo na ito. - Mag-i-invest dapat ako roon!
- Wala na. - Lintik.
Papatayin kita, narinig mo?
Pasensya na sa anumang mura na maaaring narinig n'yo roon.
Nagkasagutan sa tawag.
- Ayos ka lang ba? - Ang opisina ng tiket.
Camelot. Gusto ng tiket ng asawa ko. 'Di sila tumutugon sa mga banta.
Pakiusap, huwag kang mamaril sa mga kainan ng babae.
Kailangan mo ba ng lugar para makapagnegosyo ngayong wala ang tea room?
Mga ilang araw. Kailangan ko lang ng mesa at telepono.
- Uy, Maggie! - Ano iyon?
Ipapadala ko ang nanay ni Midge. Hanapan mo siya ng lugar.
- Ano? - Basta buksan mo lang ang pinto.
Lumabas ka, tapos kumanan ka.
Salamat, Susie. Ang ganda. Damask?
- Sabi sa 'yo. - Nasa minorya ako.
Mga bully. Inis talaga ako sa mga bully. Niloloko ang mabuting babae gaya ni Rose.
- 'Di mo siya pwedeng bigyan ng baril. - Syempre, hindi.
Eh, kung…
Sila? Hindi, hindi…
Bakit hindi?
Hindi, ayaw ko…
Alam n'yong nakakaintindi kami ng ganyang bulungan, tama?
Gusto n'yong isali kami.
- Hindi. - Siguro.
Sigurado ka?
Sino 'tong taga-uptown na pinapaayos ang mga gamit ko?
Hayaan mo lang siya riyan sandali.
Tamang-tama ito, Susie! Salamat.
Nanay siya ni Midge?
Wala kayong kinalaman dito.
Okey, sige.
Sana nilapitan mo ako. Pwede kitang bigyan ng mga tiket.
Kilala ko si Robert Goulet.
- Tama. - Naggo-golf kami tuwing Sabado.
Magandang araw sa inyo.
Mag-ingay kayo at ipakita kay Gordon at sa lahat ng mga nanonood
na masaya kayo. Pakasaya kayo sa show.
Teddy, pwede mong itabi ang kard kung saan nakalagay ang joke ko?
- Una ko kasi iyon. - Sige ba. Nakakasabik iyan.
Oo nga.
Mga kaibigan, ito ang The Gordon Ford Show!
Ang mga guest ngayon ay sina Pat Boone, mula sa Dobie Gillis, Bob Denver,
at ang komedyanteng si Lester Simms.
Heto na ang inyong host na si Gordon Ford!
Buweno, Pangulong John F. Kennedy.
Kakaibang magkaroon ng Katolikong pangulo mula sa Massachusetts.
Nag-aalala lang akong lagi siyang kakampi sa Red Sox.
Nasa balita ito.
Bilang paghahanda sa labanan sa mga gerilyang Cubano,
bumili ang US military kamakailan ng B-52 bomber
at 10,000 na saging.
Ikalat n'yo iyon.
Si Mel Blanc, ang boses ni Bugs Bunny, ay naaksidente sa kotse.
Maayos na siya, pero kinukuwestyon ng awtoridad ang boses ni Felmer…
Bagong karakter iyon. Felmer.
Sidekick ni Forky Pig. Nakakatawa siya.
Nagawi na rin lang tayo sa cartoons, nilabas ng Disney ang 101 Dalmatians.
Marami ang natutuwa sa art, pero para sa akin, spotty iyon.
Ako lang siguro iyon.
- Uy, Midge, heto ang kard mo. - Salamat, Teddy.
- Ipapa-frame mo? - O baka sunugin ko.
Sige.
- Malakas ba? - Mas malakas pa.
- Ikaw! - Opo.
Wala kang dapat ipag-alala.
Lakihan mo lang ang ngiti mo kay Gordy, mawawala na ang lahat.
- Tingin mo? Salamat. - Alam ko.
Kung ayaw mong matanggal sa trabaho, magmakaawa ka.
- Pero sabi ni George… - Mali si George.
Sa lahat. Sinasabi ko sa 'yo, magmakaawa ka.
Magmakaawa ka na parang ito na ang huling pagmamakaawa mo.
May darating dito nang ala-una para kunin ang padala. Hindi bago ala-una.
Dahil nasa nightclub tayo, 'di preschool.
Oo, magkita tayo nang ala-una.
Ano'ng kailangan mo?
Tanda mo noong binuksan natin ang club,
kung paano tayo nag-usap kung ano'ng gusto natin dito?
- Magandang musika, batang mga kliyente. - Oo, tanda ko.
Lalo na 'yong sa mga kliyente.
Dama nating may isang elementong
makakasira sa masayang atmospera ng lugar.
- Lintik, bumalik ang mga Mormon? - Sana nga.
Sabi ng iba, sa huli mo lang asinan ang veal.
Ano'ng hinihintay nila? Baka bumagsak ang bubong mo.
Darating ang mga tagakalawakan para barilin ang puwit mo.
Namatay kang 'di naasinan ang karne.
Ma, ano'ng ginagawa mo rito?
Joely, nagpapakasaya ako kasama ang mga bago kong kaibigan,
kung sino man sila.
Galing sila kung saan, at narito sila para magdiwang ng kung ano.
- Archie. Puwedeng akin na iyan? - Oo.
Kapag sinubukan mo ako, papaluin kita.
Noong bata pa siya, takot na takot siya sa suklay ko.
Magtatago sa aparador, suot ang wig ko, at magkukunwaring 'di ko napansin.
Kumusta ka? Mukhang masusuka ka na.
Kain ka ng biskuwit.
Sino pa rito ang gutom?
Dapat magbenta ka ng pagkain dito, Joel.
Pero, syempre, kailangan mong liwanagan para makita nila ang menu.
Napakadilim dito, 'di ko makita ang sarili kong nag-iisip.
Ma, gaano na katagal ito sa bag mo?
Diyos ko!
- Heto. - Hindi ko hiningi iyan.
Naisip ko lang na kapag mainit…
Sawa na ako sa mga lalaking sinasabihan ako ng naiisip nila.
- Paumanhin. - Tingin ko, ikaw dapat ang uminom niyan.
Iyan ang iniisip ko.
Kumusta? Ako si Shirley Maisel. Iyan ang anak kong si Joel, ang may-ari.
Bihira ko na lang siyang makikita kasi magkakaanak na siya.
Sa bahay na lang siya, naglilinis ng pupu.
- Ma! - Iyan na naman siya sa kaka-"Ma."
- Umuwi ka na. Pakiusap. - Ayoko na sa bahay.
- Kailangan n'yong ayusin ito. - Hindi siya magreretiro.
Syempre, hindi siya magreretiro!
Mamamatay siya sa trabaho, kakasigaw sa yarn guy. Tanggapin mo na.
Hangal ang yarn guy niya.
Ikukuha kita ng taxi.
- Bakit siya, puwede rito? - Nagtatrabaho siya rito.
- Bakit? - Bakit ano?
Bakit ka nagtatrabaho para sa anak ko? Ang wirdo.
May nangyayari bang kakaiba sa inyo?
G. Maisel, sana kayang makasalag ng suntok ang nanay mo.
Kaya niya.
Uy, huwag!
Hindi siya aalis. Napakarami na niyang nainom.
- Naku po. - May dala siyang panis na pagkain.
Ipinamamahagi niya iyon sa mga mukhang lasing na.
- Makamandag ang bag niya. - Binubuksan niya ang ilaw.
Hinahanap niya ang mop. Ayaw niya sa tugtog.
Gusto niyang naka-sweater ang lahat. Inaway niya si Mrs. Moskowitz.
- Parang patas ang laban doon. Patawad. - Pa.
Mawawalan ako ng club kapag nagpatuloy ito. Tulungan mo ako.
- Sige, ako ang bahala. - Salamat.
Nahanap ko na ang mop.
Nagbibiro ka.
Kaya hindi ako magko-cover ng hockey, dahil baseball town iyon.
Paumanhin, ano'ng iniinom ni Mr. Ford?
- Bourbon at branch. - Isang ganoon nga.
Damihan mo ang bourbon.
Di iyon ang gusto ko, di iyon ang mangyayari.
- Hindi, ang Yanks iyon. - Nang wala si Stengel?
Buti nga kay Stengel.
- Ang balita, kausap niya ang Mets. - Ano'ng Mets?
Gordon, paumanhin sa abala.
- Hi. - Hello, at nakaabala ka na.
Oo, pero may dala akong regalo. Bourbon at tangkay ng olive.
Mayroon na ako, salamat.
- Nakakailang ito. - At lalo pang nagiging nakakailang.
Gusto ko lang humingi ng paumanhin sa kanina. Hindi propesyunal iyon.
Humalinghing siya kanina.
- Katangahan, di sinasadya. - May pumilit sa 'yo?
Wala, pero may dahilan.
Nagle-labor ka ba?
Di ko alam kung paano n'yo ginagawa iyon.
Hindi, unang joke ko kasi iyon na nasali roon, at nang mangyari iyon,
- naapektuhan ako n'on. - Iyon ang una mo?
Ilang linggo ka na roon.
- Mahirap doon. - Pinakamagaling iyon sa lahat.
Oo naman. Nang mabulol ka sa linya, nadismaya ako.
Iyon lang, at anuman ang mangyari, humihingi ako ng tawad.
Sige, pinapatawad na kita.
At pasensya na't nang-abala ako.
Iwan mo ang inumin. 'Di rin naman nakakatawa iyon, mabulol man ako o hindi.
- Nakakatawa iyon. - Ano'ng ibig mong sabihin? Hindi kaya.
Maganda ang joke na iyon. Nabulol ka sa Elmer Fudd.
- 'Di ako nabulol sa Elmer Fudd. - Oo.
- Hindi. - Parinig ng joke.
Komedyante ako. Marunong ako ng ritmo.
- Nasira mo ang joke. - Napatawa ko sila.
- Sa pagsira ng joke. - Sinadya ko iyon.
Sinira mo ang magandang joke para sabihing sinira mo iyon?
Gusto nila iyon. Nagiging tao ako roon. Natawa sila.
- Pero maling pagtawa iyon. - Walang maling pagtawa.
Pantakip lang iyon. Nagawa ko na iyon.
Kung nagawa mo nang tama ang joke, tama rin sana ang naging pagtawa.
Hindi nakakatawa ang joke na iyon. Tapos.
- Bakit ka nag-okey roon? - Ano?
Nag-o-okey ka sa bawat joke.
Nag-okey ka sa joke na alam mong 'di nakakatawa?
Nag-okey ka, di alam na di nakakatawa iyon hanggang nasa entablado ka na,
kaya inayos mo iyon sa pagsira doon at pagtanggap ng maling tawa?
Walang maling pagtawa!
May maling pagtawa.
Nakukuha mo iyon kapag pumalpak ka!
Iyon ang maling pagtawa.
Makinig ka nga, Binibining Nagka-joke Din Ako Sa Wakas.
Di ka nakakabasa ng kalendaryo? Isang buwan pa lang.
Matagal ko nang ginagawa ito. Propesyunal akong performer!
Na nagkamali at hindi inaamin iyon.
Ang pangit ng lasa niyan.
Walang maling pagtawa!
Magdamag akong nagsulat, at 'di ko kinonsulta si Cicero bilang inspirasyon.
Sana mabawasan n'on ang sira.
Namali ka lang ng spelling, Abe. Masyado ka yatang malupit sa sarili mo?
- Ayon kay Cicero, hindi. - Okey, heto ang bottom line.
'Di ako maglalathala ng paumanhin na may 1,500 salita dahil sa kulang na "N."
- Ilang salita ba dapat? - Labinlima?
Labinlima?
Ito ang operator. May emergency call ako mula kay Susie Myerson.
- Hindi, salamat na lang, operator. - Sandali.
- Operator, ayoko. - 'Di mo itatanong ang emergency?
Emergency ko ang pinag-uusapan.
- Hello? - Hello?
- Sino ito? Si Midge ang tinatawagan ko. - Si Abe. May kausap ako.
Buong araw nang busy ang linya n'yo.
Sinimulan ko ang umaga sa pagtawag sa bawat subscriber ng Village Voice
- at paghingi ng tawad sa kanila isa-isa. - Diyos ko.
- Abe, pakausap kay Midge. - Sige.
- Miriam! - Paalam, Abe. Labinlimang salita.
Si Susie ito.
- Hello. - Nakipag-away ka ba
kay Gordon Ford sa harap ng lahat ng nasa showbiz kagabi sa Toots Shor's?
- Paano mo nalaman? - Nabalita sa diyaryo.
"Ang karaniwang nakakapanabik na tapatan
sa Toots' ay tila 'di makakapantay sa harapan kagabi sa pagitan
ni Mr. Ford at ng madaldal niyang babaeng writer."
- Parang pangit ang konteksto. - Ano ang konteksto?
Nabulol siya sa joke ko. On air. At humalinghing ako. On air.
Aksidente iyon, at nanghingi ako ng tawad.
"Nakakagulat iyon, dahil ang mahusay na late night television host
ay nawalan ng trademark cool nito."
"Mukhang kailangan nang ayusin ng babaeng writer ang kanyang resume,
"para sa bagong trabaho, bagong siyudad, bagong estado."
Diyos ko.
Gumagawa ako ng scrapbook ng lahat ng clippings mo.
Tulungan mo ako. Ano'ng gagawin ko? Manghingi ulit ng tawad?
Sasabihin kong oo, pero di ka magaling doon.
Papasok ako sa Lunes, tama? Kailangan kong magpakita.
- Oo, at magdala ka ng kahon. - Bakit ako magdadala ng kahon?
Kapag nasisante ka, kailangan mo ng malaking kahong lalagyan ng mga gamit mo.
Wala naman akong opisina. Sapat na ang maliit na kahon.
Nakakatuwa, alam na natin ang kahong dadalhin mo kapag sinisante ka nila.
- Iniisip mong masisisante ako? - May mga tatawagan ako.
Sabado ngayon,
kaya naggo-golf at namamangka ang mga lokong ito ngayon.
- Lintik. - Ano?
Tingin mo, sila iyon?
- Huwag kang mag-panic. Babalitaan kita. - Sige, paalam.
Susie Myerson and Associates.
Ano?
Pumunta saan?
- Sino ka? - Sino ka
- Ako si Susie Myerson. - Maniwala.
Hindi nga.
- Ikaw? - Oo, bakit?
Ang naisip ko, mas matangkad, mas malapad, pero…
- Tama na. Sino ka ba? - Nakakatawa.
Salamat nga pala sa regalo, ang talino.
- Anong regalo? - 'Yong tawag.
May nagsabi sa aking may regalo sa pinto ko mula kay Susie Myerson.
Pagbukas ko ng pinto, dinukot ako ng pulis para sa krimeng hindi ko naman ginawa.
Ang regalong iyon. Walang anuman, Miss…
Patay na si Molly.
- Sinong Molly? - Ang Irish associate ko.
Nakatanggap siya ng parehong tawag, inatake sa puso, namatay.
Diyos ko.
Nasa eroplano pa-Argentina ang isa naming kaibigang Jewish. AWOL na si Ms. M.
- Sino ba kayo? - Anong sino ba kami?
Di ba't padala ka ni Rose Weissman?
Oo, padala nga ako ni Rose.
- Sigurado ka ba? - Sino'ng makakasiguro sa buhay?
Katangahan nga pala ito.
Ang sisihin ako sa pagkasunog ng pangit na tea room?
Hindi uubra ito.
Sandali. Ikaw iyon?
Sinunog mo ang pinakamagandang tea room sa kasaysayan?
- Natikman mo ba ang whipped cream nila? - Ano?
'Di ko alam ang ginawa nila, kung ekstrang cream o asukal?
O pareho? Baka may kaunting nutmeg.
Sinubukan kong gawin iyon sa bahay at 'di ako nagtagumpay,
pero may kakaiba sa whipped cream na iyon.
Sana masilya-elektrika ka.
'Di ko naisip na may proteksyon si Rose.
Meron. At baril. Gagamitin niya iyon, 'di lang iwawasiwas kung saan-saan.
Okey, sige, nakuha n'yo na ako.
Puwede bang magkaunawaan na tayo?
Unawaan?
Kay Rose Weissman na ang Upper West Side.
Di lang siya puwede sa 125th pataas o kaya sa 60th pababa.
Ngayong patay na si Molly, kanya na ang Hell's Kitchen,
pero magpakadalubhasa na siya sa tula at sa dusa ng mga Irish.
Ano, 'di pa sapat iyon?
Ako lang ang proteksyon. Sasabihin ko 'to kay Rose.
Tomboy na proteksyon. Lintik, naisip ko dapat iyon.
'Di nila naiisip iyon.
- Ikaw, hindi. - Ikinalulugod kong makilala ka.
Bagay sa 'yo ang suot mo. 'Di bagay sa mga kaedad mo ang stripes.
Pakisabi kay Rose Weissman na may kasunduan na kami.
Kung kakaaresto lang sa 'yo, bakit wala ka sa county jail?
May iba pa akong mga kaso.
- Iba ito. - Hindi ako makapaniwala.
Tutulungan niya dapat ako sa kanya. Sa halip, kumuha siya ng dalawang mesa.
Pagdating niya, una niyang ginawa ay humingi ng diskuwento.
- Binigyan mo siya? - Nanay ko siya.
Akalain mo? Tinuturuan niya akong mamili ng melon?
Kaya kong makaamoy ng hinog na melon sa Jersey kung kailangan.
- Dapat sinampal mo. - Kaka-manicure ko lang.
- Walang silbi ang pasas! - Sa akin, mayroon.
Kalokohan. Walang kinalaman sa pagkain. Lakas at iskedyul lang ang kailangan.
Paano kung kailangan mong pumunta kung saan?
Hihilain ko ang fire alarm, lilinisin ang lugar.
Babalik sila bukas kasama ang canasta club nila.
Ayos. May nakuha na namang barya ang tatay mo sa tainga ng waitress.
Uy, ano'ng tinitingnan n'yo?
Sa corner na ito, ang 'di pa natatalong kampeon ng bag snacks, Shirley Maisel.
Sa korner na iyon, ang humahamon at walang bilib sa pasas, Moishe Maisel.
- At hiwalay sila. - Hindi talaga.
Malas mo.
Paalam. Punta ulit kayo. Sino bang niloloko ko?
Pasensya na at nawawasak na ang mga pangarap mo,
pero puwede ba akong sumalang kapag nag-break ang banda?
Makakatulong mag-aral ng musika!
Bahala kayo.
Ikaw na.
- Napakasensitibo ng lahat ngayon. - Iyon na iyon?
- Hindi sila si Sinatra. - Babalik ba ang banda?
Magandang gabi, mga kaibigan. Ako si Mrs. Maisel…
Miriam! Iyan ang dati kong manugang. Miriam!
- Ang putla. - Ano'ng ginagawa mo riyan?
Gagawin ko rito ang act ko.
Para kanino?
Para sa mabubuting taong mukhang litong-lito ngayon.
Pabayaan mo siya, Shirley. Kung gusto niyang mag-joke, bayaan mo.
- Mas mahusay tagakatay kong di palabiro. - Maganda siya. Dapat kumanta siya.
Hindi ako singer, pero writer ako sa The Gordon…
Sandali, na-distract ako. Simulan mo ulit.
'Di pa ako nagsisimula.
Maniwala kayo, 'di kayo tatawa.
- Pa, manahimik ka na. - "Manahimik," sabi ng galing sa laman ko.
Kung di ka tutulong, alis na.
Tumutulong ako. Isipin niya ulit ang career niya. Sino'ng magsasabi sa kanya?
Miriam, 'wag mo siyang pansinin. Isipin mong wala siya rito.
Okey, isa akong single na babaeng naninirahan sa New York.
- Ako rin. - Hindi ka single, Ma.
- Talaga, Joel? - Pasensya na.
Mga babae, may nalapitan na ba kayo sa subway station na napakadilim?
'Di maayos ang pailaw nila.
Retorikal na tanong iyon, Shirley. Nagtanong lang siya para mag-set up.
Noong isang gabi, pababa ako sa madilim na hagdan…
Wala kang flashlight? May dalawa ako.
Isa para pampailaw, at ang isa ay para gawing armas.
Shirley, binubulag mo ako.
Gaya ng nang-aatake. Maganda ito, tama?
Okey, magpatuloy tayo. Sabi ng punongguro kahapon na natutulog ang anak ko sa klase.
- Ano'ng nangyari kay Ethan? Bakit? - Natutulog sa klase.
Kasi di siya umiinom ng kape?
Okey, narito ang palabas.
Nalimot ko na kung nasaan ako.
Utang na loob, 'wag kang magsimula ulit. Heto, may joke ako.
May pumasok sa bar na may hawak na pandak na nagtitipa sa piano.
Sabi ng bartender, "Bingi siguro ang genie ko."
"Di ako humingi ng 12-pulgadang pianist."
Miriam, 'andyan ka pala. Ang masasabi ko, napakagaling mo roon kanina.
Salamat, Shirley.
Natuwa ako roon, ganito ba palagi ang mga palabas mo?
Hindi, kadalasan, nakakapagsabi ako ng joke.
Talaga? Interesante iyon. Buweno, nakakatuwa naman iyon.
Makinig ka, habang narito ka, kailangan ko ng impormasyon.
- Tungkol saan? - Kay Mei. Nasaan siya?
Sabi ni Joel, may panayam siya para sa trabaho bilang doktor?
- Opo. - Gaano katagal iyon?
Ilang tanong ang itatanong nila?
Kapag pumupunta ako sa doktor, pinupulsahan ako at hinihingan ng yosi.
Medyo higit pa iyon doon.
- Bale, may alam ka nga. - Ako? Wala.
Sabihin mo na. Mataas ba o mababa ang bata?
Naggagantsilyo ako ng pink at blue na medyas. Wala akong alam.
Di puwedeng lumabas ang bata nang malamig ang paa. Teribleng simula iyon.
Nababaliw na ako, Miriam.
- Magsabi ka ng kahit ano. - Parang binisita niya ang pamilya niya.
- Nasaan ang pamilya niya? - Sa China.
- 'Di ba't may rebolusyon sa China? - Opo.
Kaya 'di pa siya nakakabalik.
- Sumali ba siya sa militar? - Hindi, marami lang korupsyon.
Kuha mo? 'Di bale. Pauwi na rin siya. Puwedeng makiraan? Parang naiwan ko…
- 'Di mo sinabi kay Shirley ang kay Mei? - Bakit?
Kasi ako ang kinulit niya tungkol kay Mei.
Bakit wala na siya? Kailan siya babalik? Mataas ba o mababa ang bata?
Terible ang doktor ng nanay mo. Kailangang mag-iba siya.
Nakorner ako. Sabi ko, binibisita niya ang pamilya niya sa China
at di siya makaalis dahil sa rebolusyon.
- Sabi mo, nasa China si Mei? - 'Di ko alam ang sasabihin, Joel.
Kapag di alam ng tao ang sasabihin, iyon ang sinasabi nila,
pero sabi mo, nasa China siya at 'di siya makaalis dahil may rebolusyon.
- Dahil artist ako, Joel. - Magaling.
Hoy, 'di ko kasalanan ito.
Alam ko. Pasensya na. Kasalanan ko 'to. Aayusin ko.
Sige.
- Ngayon mo na ba aayusin o… - Puwede ka roon.
Bakit ka maingay?
- Ikaw ba ang may gawa nito? - Ng ano?
- Nilipat si Ethan sa tulugan niya. - Nakaharang siya sa banyo.
- Nagkasundo tayong lulukso tayo. - Hindi ako sumang-ayon doon.
- Tiisin mo hanggang umaga. - Alam mo?
Kabaliwan ito.
Papa, itigil mo iyan.
Hindi niya malalamang wala na siya sa pang-Sabado.
Papa, may sinusunod tayo rito, at kailangan nating gawin iyon.
Ang pinakapunto rito ay tiwala.
Kapag nagising siya sa ibang lugar, malilito siya kung saan siya.
Buong buhay niya, dito siya nakatira. Malalaman niya iyon.
'Wag mo na siyang tatanggalin sa marka niya. Mangako ka.
Hindi ako nangangako.
Papa.
- Sabi mo, isa kang man of science. - Sabi? Man of science talaga ako.
Science ito, at di mo dapat pagdudahan.
Miriam, alam mong madilim ang gabi ng aking kaluluwa
mula sa Carol Channing na ito.
Pakiusap, 'wag mo nang paslangin pa ang karakter ko.
- Naaalala mo ang cookie? - Cookie? Anong cookie?
Noong pitong taon ako, hinati mo ang cookie sa 16 piraso, tanda mo?
- Hindi. - Reward system iyon.
Tuwing napapatunayan kong makakagamit ako ng semicolon, may cookie ako.
Nang kainin ni Noah ang cookies ko, sabi mo, "Ayokong marinig ito."
"Pag-usapan n'yong dalawa ito."
- Buweno? - Inabanduna mo ang cookie lesson ko.
Hanggang ngayon, di ako marunong gumamit ng semicolon.
- Gamit iyon para sa pause… - Huli na.
'Wag mo siyang gagalawin.
Mama?
Hello?
Dahan-dahan, Pa. Pasensya na, di ko narinig 'yong huli…
Ano? Pa, nasa kloseta ka?
Bakit ka…
HIndi ko… Hindi…
Papunta na ako.
Hello? Ma? Pa?
Joel!
- Bakit kayo narito? - Ayos lang ba ang lahat?
'Yong boses mo kanina, para kang may bag sa ulo.
- Akala ko, nakidnap ka. - Hindi, pero may bag nga ako sa ulo.
- Ano? Bag ng ano? - Para matakpan ang ingay.
- Mga sensitibong paksa. May tainga sila. - Moishe.
Ayos lang. Anak ko, si Joel.
Sige, narito ka na. Tumulong ka.
Anong tumulong? Ano'ng meron dito?
Bakit ka sumisigaw? Magmasid ka. Makinig ka, itatakas natin siya.
- Itatakas sino? - Ang nobya mo. Planado na.
Ayokong idawit ka, pero dahil heto ka na, makakasagot ka ng mga tanong.
Pa…
'Wag kang mag-alala. Sila ang nagtakas sa 13 Hudyo palabas ng Germany.
Napakahusay nila. 'Yong isa, siya ang anak ng orihinal.
Medyo tanga, pero may eroplano siya.
Kailangan nating mag-usap.
Alam ko. Mukhang mahalaga ang komunikasyon sa 'yo ngayon. Mamaya.
Sa ngayon, kapag sinabi mong nasa China siya, saan doon?
Alam kong malawak iyon. 'Di ko kailangan ng address, maliban kung meron ka na.
Walang address.
Okey, may pangalan ba ng kalye, o ba palatandaan man lang?
May malapit na silid-aklatan?
Tinatanong niya ang panahon doon.
Sila ang pinakamahuhusay?
- May kilala kang mas magaling? - Wala.
Shirley, nagtatrabaho kami rito.
Parang wala namang nagrereklamo sa bagong-lutong danish, ikaw ba?
Nagpaplano sila ng sensitibong misyon.
Di sila makapag-isip nang palakad-lakad ka at parang naghihila ng karwahe.
Kung kabayo ako, ikaw ay buriko.
Okey, tama na ang mga pang-iinsulto. Kayong dalawa, puwede bang…
- May sasabihin ako sa inyo. - Ano'ng problema?
Tungkol sa amin ni Mei.
Wala na kami ni Mei.
Hindi, 'wag kang mag-alala. Itatakas natin siya sa China.
Wala siya sa China, Ma. Nasa Chicago siya.
Mas madali iyon.
Lumipat na siya sa Chicago, Ma.
- Pero… - Ang bata.
- Wala na ang bata. - O, hindi, Joel.
Nalaglagan siya?
Opo.
Ikinalulungkot ko. Anak.
Pero puwede kayong umulit kapag kasal na kayo.
Hindi kami magpapakasal, Ma.
Ayos ka lang ba?
Opo.
May gusto ka bang kainin? Napakaraming pagkain.
- Sobra. - Hindi na, salamat.
May trabaho pa ako.
- Papabaunan kita. - Sasabihan ko na sila.
Papasok dapat siya ngayon. Sabi nila…
The Gordon Ford Show.
Oo.
Salamat sa pagbanggit sa amin niyan.
Mabuti, nagdala ka ng kahon.
- Magtipon ang lahat. - Halikayo.
Okey, marami tayo masyadong magkakamag-anak na pumupunta sa show.
Mag-ina, magkapatid, magtiyo, magtiya, hindi sila mga palatawa.
- Magbawas kayo. - Opo, Mr. Ford.
May mga kailangan din tayong gawin.
Magandang umaga.
- Tingnan mo nga naman. - Okey.
Nagdala si George ng mga network boss para sa di-inaasahang pagbisita.
Hello, Charlie. Hello, Isaac.
- Hello, hindi ko kilala. - Syd Greenberg.
Kaswal na pagsugod lang ito, pangako.
Parang wala namang ganoon. Akyat na. Mamaya na natin ito tapusin.
Ang mga batang oso rito ay hindi lang basta naglalaro,
natututo sila ng mahahalagang depensa.
- Sa unang… - Ethan? Tulog na.
Sa ikatlong spot po ako matutulog ngayon.
Kung matulog ka sa kama mo?
Sabi ng therapist ko, hindi pa ako handa.
Sige.
Ganito, Ethan.
Tingnan mo ako at 'wag mong pansinin ang TV. Sa akin.
Kumusta? Ngayon, Ethan,
pag-usapan natin ang dahilan ng pagtulog mo sa hallway,
o kawalan n'on, sa totoo lang.
Nauunawaan kong takot ka sa kama mo.
Dapat alam mong natural ang takot.
Naroon iyon para mabuhay ka.
Sinasabi n'ong tumakbo ka kapag may matatalas na ngiping kakain sa 'yo,
o yumuko kapag may batong inihagis sa ulo mo,
at napakaraming bagay sa mundong ito na lehitimong dapat katakutan.
- Alam mo ba ang Park Slope? - Hindi po.
Kamakailan, isang United Airlines airplane at isang Trans World airplane
ang nagbanggaan sa himpapawid,
at inulan ng labi ng eroplano ang Park Slope intersection,
at namatay ang lahat ng pasahero maging ang anim na nalaglagan.
Anim na tao. Naglalakad lang sa lansangan,
papunta sa palengke, o paaralan, o manonood ng sine,
agad na nadurog ng mga nahulog na piraso ng nagbabagang metal
at iba't ibang braso at binti mula sa dating buong mga katawan.
- Nakakatakot, tama? - Opo.
Oo. May mga digmaan, baha…
Minsan, kumakawala ang mga tigre sa zoo.
Puwede kang tamaan ng kidlat, kahit sa maaliwalas na araw.
Puwede kang makakain ng panis na tahong
na lalabas sa lahat ng butas sa katawan mo nang isang linggo.
- Pero ayoko po ng tahong. - Hindi ka maliligtas n'on, Ethan.
Puwede kang mahulog sa balon na hindi mo alam na naroon pala.
Puwede kang lumipad mula sa windshield kapag biglang nagpreno ang tatay mo.
Puwede kang aksidenteng magkamali sa spelling ng pangalan ni Carol Channing,
at bigla-biglang maging taong kailangang ihingi ng paumanhin.
Sa diyaryo. Kuha mo?
Mukhang naiintindihan mo na ang sinasabi ko sa 'yo.
Panahon na para matutong mabuhay sa takot, tanggaping naroon ito,
at hindi sapat ang tape sa mundo para manatili kang ligtas.
At kahit na nais ng mama, papa, at ng therapist mo ang ikabubuti mo
sa pagpapaisip sa 'yong ang pagtulog sa sahig ay marka ng matapang na bata,
narito ang lolo mo para sabihin sa 'yong
darating ang kamatayan para sa ating lahat.
Kahit sa matatapang.
Ngayon, gusto mo bang basahan kita ng kuwento bago matulog?
Paano naimpluwensiyahan ang tugtog mo ng pagsama kay Thelonious Monk?
Nag-iisa sa pagtipa si Thelonious.
- Walang duda. - Nakakahanap siya ng mga bagong nota.
'Di ko masasabing hindi ako nanghiram sa loob ng ilang taon.
Sa Blue Train at Giant Steps, tamang nota ang natitipa mo, John.
Salamat sa pagbisita. Ang nag-iisang John Coltrane.
Sandali lang. Mayroon akong anunsyo.
Sa linggong ito,
numero unong talk show sa bansa ang The Gordon Ford Show.
Numero unong palabas! Tama!
Nagpapasalamat ako sa inyong mga manonood. Ilabas n'yo na.
'Di ko sapat na napapasalamatan ang staff, ang aking writers. Samahan n'yo ako rito.
Sila ang pinakamahuhusay sa negosyo. Wala ako rito kung wala sila.
Kumuha kayo ng champagne. Kayo ring mga nasa bahay.
Magkita-kita tayo bukas.
- Saan tayo mamaya? Toots Shor's? - 'Di tayo kasya.
Huwag na sa Toots Shor's. May alam akong perpektong lugar.
Diyos ko!
Baliw ka.
- Bumaba kayo. Party ito. - 'Di kayo espiya ni Jack Paar, ano?
Uy, Miriam. Miriam!
- Ano ito? - Numero uno kami!
- Ano? - Sila, numero uno. Ako, baka rin.
- Ano? - 'Di pa ako sigurado.
- Ano? - May numero uno rito.
Ano?
Bumaba ka rito.
Numero uno kami. Inanunsyo ni Gordon.
Nagawa talaga nila.
- Uy, Maisel, pumunta ka rito. - Sigurado ka?
Naka-skates ka.
Hindi, suot ko 'to sa opisina kanina. Fashion ito.
- Mukhang di ka nasisante. - Mukha nga.
Kaya mo bang mag-skate, o fashion lang talaga ito?
Mas normal ito kaysa sa iba mong mga damit.
Magic snowball ako dati sa Hadassah Women's Zionist pageant.
Naroon si Sonja Henie. Hinikayat niya ang mga magulang kong mag-aral.
Hindi iyon papuri.
- Sige, manood ka. - Nanonood na ako.
- Numero uno tayo, boys! - Numero uno!
Masyado kang guwapo sa skates?
Hindi na ngayon.
- Kailangan mo ng medic? - Salamat, hindi na.
Medical volunteer ako sa kolehiyo. May kakayahan ako roon.
- Enema Queen ang tawag nila sa akin. - 'Di ko kailangan n'on, pero kung oo…
- Nahihilo ako sa 'yo. - Sawa na akong marinig iyan.
- Baka kailangan ko nga ng tulong. - Ikinalulugod kong tumulong.
- Ano iyon? - Ano sa tingin mo?
- Parang sinubukan mo akong halikan. - Parang ganoon nga.
- Hindi naman dumampi. - Hindi ka galit sa akin?
- Magagalit ako sa mga mata at labing iyan? - Sinigaw-sigawan kita sa Toots Shor's.
Ang saya n'on.
Para 'yong Tracy-Hepburn, Loy at Powell, Robinson-LaMotta.
Mas angkop ang, "Hindi kilalang empleyado, sinigawan ang sikat na artista."
Tingnan mo. Numero uno tayo.
- Nanalo nga pala ako roon. - Pero hindi 'yon…
- Kagat mo ang dila mo? - Hindi.
- Puwede kong kagatin? - Di ba't kasal ka?
Parang.
Iyon ang sinabi ng asawa ko sa nobya niya bago kami maghiwalay.
Mukhang siraulo siya.
Nilalamig na ang puwit mo?
Aaminin ko, di ko na maramdaman. Pero ikaw, baka madama mo.
Dahil doon, nag-skate na siya paalis sa eksena.
Hindi ko akalaing makikita ko ang ganito.
Sinabihan din ako ni Sonja Henie. Sabi ko sa kanya sa Norwegian, mukha niya.
- Magbabanyo ako. - Meron doon sa hiraman ng skate.
Banyong inihian ng mga batang 'di maibaba ang pantalon nila nang maaga?
'Wag na, salamat. Maghahanap ako ng malinis.
Mike, nakita mo ba si George? May ipapapirma ako.
Oo, sigurado iyan. Akin na.
Sampung taon ko nang pinepeke ang lagda ni George.
Hindi mabasang "G," magulong "R."
Uy, Mike.
Gusto ko lang malaman, mukha mo ba ang huling makikita ko sa buhay ko?
Gusto lang kitang batiin. Di na masama, numero uno.
- Puwede na. - Bakit hindi ka nakikidiwang?
Na-book ko si Truman Capote sa susunod na linggo, pero may Jack Paar siya ngayon.
Magkakansela ako, dahil may patakaran kami.
Nagkasakit ang ostrich ni Doris Day, nag-postpone siya. May ostrich siya.
Nagkansela ang Britong bandang di ko naman gusto dahil namatay ang drummer nila.
Napakagulo ng talent board ko, at iyon lang ang mahalaga sa akin.
- At saka 'yong Christmas tree lot. - Sakahan iyon.
Mali ko.
Alam mo bang ibabalik namin si Sophie Lennon ngayon?
Hindi ko alam.
Magaling siyang guest. Pinapanood siya ng mga tao, kaya salamat.
Pasensya na, puwedeng palakasan?
Talagang nilaglag mo siya pagkatapos mo siyang ilagay sa game show?
- May mga priyoridad ako. - Paano ang pera?
Dumarating at nawawala ang pera.
Lunch tayo sa susunod na linggo.
Kung puwede ka.
- Talaga, totoong lunch? - Oo, totoong lunch.
- May ibang darating? - Oo.
'Di iyon lunch na pagdating ko, sasabihin mong, "Tuloy lang ang lakad"?
Isasara ko na ang pinto.
Tatawagan ka ng assistant ko.
Ethan.
Nasa ikatlong marka dapat ngayong gabi.
Alam n'yo po ba ang Park Slope plane crash?
- Nag-usap kayo ni Lolo? - Binanggit niya ang mga piraso ng katawan.
Sabi na.
At mga tigreng tumatakas sa zoo at mga tinatamaan ng kidlat.
Matulog ka na. 'Di ka malalapitan ng mga tigre.
- At mga katawan? - At mga katawan.
Oo?
Moishe…
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Jessica Ignacio
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce