Musiałem wczoraj z braku czasu wywalić gościa.
To niebezpieczne.
Raz wywaliłem Jackiego Gleasona. Potem on mi wywalił.
Tydzień miałem kolor śliwki.
Amerykę opanowuje zima.
Drogi są bardziej mokre niż Nixon podczas debaty.
Nagroda za najnudniejszy dowcip wędruje do...
Przekażcie The Shirelles, że jutro też będę je kochał.
Zespół czekał pół taktu po monologu.
Szybsza reakcja. Nie będę stać jak głupi.
Ciągle to powtarzam. Pogadam z Tonym.
Teddy pisze mniejszymi literami.
Tak, zauważyłem. Pogadam z nim.
Dlaczego żart o Kerouacu zdobył tak mały aplauz?
- Ludzie go nie znają? - Jakim cudem?
Ja tam go znam.
Darujmy sobie stare tematy.
Słusznie, Gordy.
- To co, do Tootsa? - Idę do domu. Żona chora.
- Jak od niej wychodziłem, była zdrowa. - Dobre.
Błąd! Gordon wyrzucił żart o sierocińcu.
- Przykro mi. - I tak prowadzę.
- To nie konkurs. - Przeciwnie.
- Wiesz, co to znaczy. - Maisel ma 0 na 30.
- Rekordzik. - No.
- Dzięki, Midge. - Znów zero?
Zero, ale wiem, kim jest Kerouac.
Kto?
Wspaniała pani Maisel
IZRAEL, 1984
Wspaniałe dziś plony.
Bóg spojrzał w dół i się uśmiechnął.
Ethan!
Pokaż no się.
Mamo, wiesz, że tu jest lotnisko.
- Prawie w Egipcie, kawał drogi. - Ethan!
To tylko moja mama! Przyleciała z Nowego Jorku.
Nigdy żydowskiej matki nie widzieli?
To Izrael, mamo.
Nagle pojawiający się helikopter wywołuje niepokój.
Kto zaatakuje pole uprawne?
Wegetarianie-antysemici?
- Czeka na ciebie? - Nic mu nie będzie. Ma książkę.
A tu pasternak. Szok.
Sadzimy chrzan, a wyrasta pasternak.
Niezbadane są ścieżki Pana.
- Pomyliliśmy opakowania. - Nic się nie zmieniłeś.
Jak tam studia? Jesteś już rabinem?
- Jeszcze nie. - Studiujesz od lat.
- To nie szkoła rabinów. - Nie studiowałeś.
Dłużej się zostaje rabinem niż prawnikiem?
- Tak. - Tak.
Mam odpowiedź.
Samochód będzie punktualnie o 18.30. Masz garnitur, który wysłałam?
- Tak, ale... - Nie utrudniaj mi życia.
Nie co dzień Federacja UJA uhonorowuje twoją matkę,
musisz wyglądać.
Ogol się i wykąp dwa razy, bo część tego ci chyba nie zejdzie.
Pracuję w polu. Praca uszlachetnia.
Moja praca to stanie przed ludźmi, którzy patrzą na moje melony.
Widzisz? W temacie.
- Dlaczego mówisz takie rzeczy? - Dobrze, że nie byłeś w Copie.
Mam małe wieści. Chawa!
Mamo, poznaj...
- Niech zgadnę. Chawę? - Bierzemy ślub.
- Małe wieści? - Miło mi panią poznać.
Bierzecie ślub?
- Tak, po żniwach. - Nie mam pojęcia, kiedy to jest.
To dla pani drażliwy temat.
- Ethan mówił mi o rozwodzie. - Którym?
Nie odczuwać bólu to nie być człowiekiem.
To było piękne, jak sądzę.
Twoi rodzice też mieszkają w kibucu?
Mieszkałam w Tel Awiwie, potem w Minnesocie.
Tata był ordynatorem chirurgii w Mayo.
Wróciłam, by wstąpić do armii. Nie walczyłam.
Złamałam nogę, spadochron się otworzył za późno.
Oddzieliłam się od oddziału, więc schowałam się na drzewie.
- Wciąż mi z tego powodu dokuczają. - Nie zapomną.
Muszę iść. Ethan, odprowadzisz mamę do helikoptera?
Bądź wierny, bo wyrwie ci jaja i posadzi je obok cebuli.
Będę jej całkowicie wierny.
Dobra, widzimy się punktualnie o 18.30. Włóż garnitur.
Szkoda, że mi o niej nie powiedziałeś.
Przepraszam.
- Nie lubię jej. - Cóż, to moja matka.
Niedorzeczne. To mały chłopiec.
Mów do niego wprost, a nie podstępem.
Tak kazał szkolny terapeuta.
Zrobimy zabawę. Co noc będzie spał pół metra bliżej pokoju,
aż w końcu będzie spał w łóżku i wygra.
- Tam. - Zmieńmy mu szkołę.
- Uznają nas za złych rodziców. - Dlaczego?
Rozwodnicy. Ja siedziałam. Ty masz klub nocny.
A jak syn śpi na podłodze, to jesteśmy rodzinką z obrazka?
- Masz lepszy pomysł? - Każ mu spać u siebie.
Nie pomyślałam. Dlatego mężczyźni rządzą światem.
Tam.
Ethan powinien z nim pogadać.
Z terapeutą? Nie ma mowy.
Nie będzie mi żaden konował psuł syna.
Pięć minut i Ethan pomyśli, że rodzina zwariowała.
- Słyszeliście? - Co, mamo?
Nie, nic. Komu herbaty?
Terapia jest dla słabeuszy.
Dobitnie wyraziłeś już swoje zdanie.
Nie cytuj tego na scenie.
Co tak zrzędzisz? Tam.
To Moishe i Shirley?
Nasz upiorny duecik?
Oszaleję z nimi.
Mieszkają razem, ale ze sobą nie gadają.
Wszystko przekazuję.
Cały ranek negocjowałem zmianę temperatury w sypialni o stopień.
Półtorej godziny.
Słyszeliście? Uderzenie lub huk.
- To drzwi frontowe. - Ale kto przyszedł?
To ty, Abe.
Co tam robicie?
- W szkole Ethana... - Nie umiem udawać, że mnie to obchodzi.
Tato... To tylko ja, mamo.
- Coś nie tak? - Źle napisałem imię Carol Channing.
- Czyli jak? - Źle! To ważne?
Gazeta wydała sprostowanie.
- Wszyscy je zobaczą. - Ktoś czyta sprostowania?
Oczywiście, że tak! Każdą gazetę zaczynam od sprostowań.
Tak rozpoznaje się kretynów.
Do tej pory byłem jedyną osobą w Voice,
która nie miała sprostowań.
Teraz ja też jestem kretynem.
Teraz możesz z nimi jeść lunch.
Spójrz.
„W poniedziałek nazwisko Carol Channing zapisano niepoprawnie jako „Chaning”.
Zostałem napiętnowany. Jestem jak Hester Prynne. Przez dwa „N”.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio popełniłem taki błąd.
Daj spokój.
Ani przez 25 lat na uczelni, ani w liceum, ani w szkole podstawowej...
Mogłem coś pomylić w przedszkolu,
ale nie ma żadnych dowodów. Sprawdziłem.
Jesteś po rozwodzie. Co tu robisz?
- Szkolny terapeuta Ethana... - Mówiłem, nie obchodzi mnie to!
Musieliście to usłyszeć. Jakby broń palna lub miecz.
Uderzyłem gazetą w blat.
Próbujesz doprowadzić mnie do szaleństwa, Abe?
Nie ma szans, żebym o tym nie wspomniała.
Chłopak nie zdał w przedszkolu z malowania palcami.
- Coś innego. - Nie dzielił się.
- Nie zdał z przekąsek. - Jeden na wieczór.
- Jak się pisze „machlojki”? - Jesteś dwa żarty do tyłu?
Mam umysł jak brzytwa.
- Tłuszczu nią nie wytniesz. - I kto to mówi?
Dość. Jeszcze jeden. Skupcie się. Dajcie cokolwiek.
No...
- Mniejsza. - Posłuchajmy.
- Każda myśl należy do programu. - Nie walcz z tym.
No dobrze.
Mel Blanc, głos Królika Bugsa, miał wypadek.
Wraca do zdrowia, ale policja wciąż przesłuchuje głos Elmera Fudda.
- Dobre. - Dobre. Dopisz.
Dopisz? Coś, co ze mnie wyszło? Cicho, Mel.
Tak, było dobre. Dopisujemy.
- Byle na górze przeszło. - Idzie.
- Cuchnie jak dupa słonia. - Trudy, gotowa?
Dawaj.
Dobra.
- Dobra robota. - Łeb w łeb.
Jesteśmy najlepsi w branży.
- Zróbmy sobie przerwę. - Mama dzwoniła trzy razy.
- Śpiewasz? - Wiesz, że tak.
- Kiedy to słyszałam? - W szkole.
Pamiętasz Wszyscy na scenę?
Wszystkich to ty zaliczyłaś, ale że śpiewałaś?
Zawsze mi umniejszasz.
Konsekwentnie.
Stoczyłam się, bo nikt mi nie pomaga.
Postaram się coś znaleźć.
Dotrzymaj obietnicy. Od śmierci Skinta czuję się bezbronna.
Skint umarł? Twój mąż, mój szwagier.
- Tydzień temu. - Nie powiedziałaś mi?
- Zmarł z przyczyn naturalnych. - Zadzwonię później.
Susie, przesada z tymi kwiatami?
Dinah wybiera dekoracje. Tylko ją to obchodzi.
Dziękuję. Susie Myerson i wspólnicy. Cześć, Midge. Jest.
- Co tam? - Mam żart.
- Wreszcie. - Zajęło mi to cztery tygodnie.
Zdali sobie sprawę, że fiuty im nie odpadną, jeśli wstawią żart kobiety.
Obejrzyj wieczorem. Dinah też.
Zajmę się tym, Miriam. Kończę. Twoja matka właśnie przyszła.
- Bardzo śmieszne. Cześć. - Cześć.
- Rose. - Nie mogłam się dodzwonić.
Moja firma się rozwija. Mamy ogromny ruch.
Ja mam się walić? Ty się wal, i ten twój osioł.
I siostrę osła też walić!
Wejdź. Usiądź.
Co nowego?
Nikt nie ma tyle gniewu co ty.
- Jasne. - I zadajesz się z gniewnymi ludźmi.
Zioniesz okropną energią.
- Dokąd to zmierza? - Pomożesz mi zdobyć broń?
- Co? - Nic nadzwyczajnego i ciężkiego.
Byle ukryć w torebce i szybko wyciągnąć.
Jesteś prawo- czy leworęczna?
Po co ci broń?
Nadepnęłam na odcisk konkurencyjnym swatkom,
wkroczyłam na terytorium niemiłych ludzi.
Zastrzelisz starsze kobiety?
Tylko postraszę. Pomacham bronią.
Może walnąć kolbą. Pomoże, a i wyrok krótszy.
Serio? Nic już nie mów.
- Grozili mnie i mojej rodzinie. - Daj spokój.
Osaczyli Abe'a w pracy, mówili okropne rzeczy o Torze.
Odwołano nam loty, skradziono pocztę, zniszczono pranie.
- A komu nie? - Chyba spalili herbaciarnię.
- Czekaj, spalili mi herbaciarnię? - Tak.
Z waniliową bitą śmietaną o niebiańskim zapachu gałki muszkatołowej?
- Spłonęła. - Miałam zainwestować!
- Już po niej. - Cholera.
Zabiję cię, słyszysz?
Wybaczcie, nasłuchałyście się.
Zrobiło się gorąco.
- Wszystko gra? - To kasa biletowa.
Camelot. Żona chce kupić bilety. Oni nie reagują na groźby.
Nie strzelaj do nikogo w porze lunchu.
Potrzebujesz miejsca do pracy?
Na kilka dni. Potrzebuję tylko biurka i telefonu.
- Maggie! - Tak?
Przyślę ci mamę Midge. Ogarnij jej miejsce.
- Co? - Po prostu otwórz pieprzone drzwi.
Prosto korytarzem i w prawo.
Dziękuję, Susie. Jak pięknie. Adamaszek?
- Mówiłam. - Jestem w mniejszości.
Nienawidzę takich łotrów. Dokuczać takiej miłej kobiecie?
- Nie dawaj jej broni. - Oczywiście, że nie.
A może...
Oni? Nie.
Dlaczego nie?
Nie chcę...
Wiecie, że płynnie mówimy bełkotem?
Mamy interweniować?
- Nie. - Może.
Na pewno?
Co to za damulka, co mi meble przestawia?
Wpuść ją na trochę.
Jest idealne, Susie! Dziękuję.
To mama Midge?
Nie mieszajcie się w to.
W porządku.
Ja bym ci załatwił te bilety.
Znam Roberta Gouleta.
- No tak. - Gramy w golfa w soboty.
Bawcie się dobrze.
Hałasujcie i pokażcie Gordonowi i widzom w domach,
że dobrze się bawicie. Miłego.
Teddy, zostawisz mi kartkę z moim żartem?
- To pierwszy. - No pewnie. Super.
Owszem.
Panie i panowie, The Gordon Ford Show!
Dzisiejsi goście to Pat Boone z Dobie Gillis, Bob Denver
i komik Lester Simms.
Oto wasz gospodarz, Gordon Ford!
Prezydent John F. Kennedy.
Dziwnie mieć katolickiego prezydenta z Massachusetts.
Boję się, że będzie wierny Red Soxom.
Oglądałem wiadomości.
W ramach przygotowań do walk na Kubie
wojsko amerykańskie zakupiło bombowiec B-52
i 10 000 bananów.
Zrobią zrzut?
Mel Blanc, głos Królika Bugsa, miał wypadek.
Wraca do zdrowia, ale służby przesłuchują głos Felmera...
To nowa postać. Felmer.
Kumpel Forky'ego. Przezabawny.
Disney niedawno wypuścił 101 dalmatyńczyków.
Ludziom się podoba, ale ja miałem plamy przed oczami.
Może tylko ja.
- Midge, twoja karta. - Dzięki, Teddy.
- Oprawisz ją? - Albo spalę.
Jasne.
- Było aż tak głośno? - Głośniej.
- Ty! - Tak?
Nie ma się czym martwić.
Po prostu błyśnij tym uśmiechem do Gordy'ego.
- Tak pan myśli? Dzięki. - Ja to wiem.
Polecam się płaszczyć.
- George powiedział... - Myli się.
Zawsze. Posłuchaj mojej rady.
Płaszcz się jak nigdy dotąd.
Ktoś odbierze przesyłkę o pierwszej. Nie, nie przed pierwszą.
To klub nocny, nie przedszkole.
Widzimy się o pierwszej.
Czego potrzeba?
Kiedy otworzyliśmy klub,
dyskutowaliśmy o tym, jak ma wyglądać.
- Dobra muzyka, modna klientela. - Pamiętam.
Zwłaszcza modną klientelę.
Jesteśmy przekonani, że pewien typ klientów, powiedzmy,
psuje wesołą atmosferę.
- Mormoni wrócili? - Chciałbym.
Niektórzy mówią, żeby solić cielęcinę na końcu.
Na co czekają? A jak dach się zawali?
Kosmici cię zgarną i tyle.
Znajdą cię z niedoprawionym mięsem.
Mamo, co tu robisz?
Świetnie się bawię z moimi nowymi przyjaciółmi,
jak im tam.
Są skądś tam i coś tam świętują.
- Archie. Mogę? - Tak.
Spróbuj, a dostaniesz klapsa.
Kiedy był mały, bał się mojej szczotki do włosów.
Chował się w garderobie, wkładał moją perukę i tak leżał.
Wyglądasz, jakbyś miał zaraz zwymiotować.
Zjedz kanapkę.
Kto jeszcze jest głodny?
Powinieneś sprzedawać tu przekąski.
Ale wtedy musiałbyś włączyć światło, żeby klienci widzieli menu.
Tu jest tak ciemno, że nie widzę własnych myśli.
Długo to nosisz w torebce?
O Boże!
- Proszę bardzo. - Nie zamawiałam.
Myślałem, że coś ciepłego...
Mam dość facetów mówiących mi, co myślą.
- Przepraszam. - Sam to wypij.
Tak właśnie myślę.
Jestem Shirley Maisel. To mój syn, Joel, właściciel.
Niedługo przestanie się pojawiać, bo będzie miał dziecko.
Będzie siedział w domu i wycierał kupę.
- Mamo! - A ten swoje.
- Idź do domu. Proszę. - Dłużej tam nie wytrzymam.
- Zrób coś. - On nie przejdzie na emeryturę.
Nigdy nie miał takiego zamiaru!
Umrze w pracy, wrzeszcząc na pracownika.
Ten pracownik to prawdziwy palant.
Zamówię ci taksówkę.
- Ona może zostać? - Pracuje tutaj.
- Dlaczego? - Dlaczego co?
Czemu pracujesz dla mojego syna? Dziwne.
Łączy was jakaś chora relacja?
Pańska matka potrafi przyjąć cios?
Potrafi.
Nie!
Nie wychodzi. Za dużo wypiła.
- O rany. - Ma zepsute jedzenie.
Rozdaje wszystkim, którzy wyglądają na pijanych.
- Śmiercionośna torebka. - Próbuje zapalić światło.
Pyta o mopa. Nie podoba jej się muzyka.
Wszystkim poleca swetry. Chciała się bić z panią Moskowitz.
- To by była uczciwa walka. Wybacz. - Tato.
Jak tak dalej pójdzie, stracę klub. Pomóż mi.
- Robi się. - Dziękuję.
Znalazłam mopa.
Chyba żartujesz.
Dlatego nie będę relacjonował hokeja, to miasto baseballa.
Przepraszam, co pije pan Ford?
- Bourbon z wodą. - Poproszę.
Nie żałuj burbona.
Nie chcę tego i już.
- Jankesi. - Bez Stengela?
Krzyżyk na drogę.
- Ponoć gada z Metsami. - Oni się nie liczą.
Gordon, przepraszam, że przeszkadzam.
- Cześć. - Cześć. Przeszkadzasz.
Tak, ale przychodzę z darami. Burbon z wodą.
Już mam, dzięki.
- Niezręczne. - Coraz bardziej.
Chciałam przeprosić za burknięcie. To było całkowicie nieprofesjonalne.
Burknęła podczas występu.
- Głupio i mimowolnie. - Ktoś cię zmusił?
Nie, ale miałam powód.
Zaczynałaś rodzić?
Nie wiem, jak wy to robicie.
Nie. To był mój pierwszy żart, a kiedy to się stało,
- poniosło mnie. - Pierwszy?
Pracujesz kilka tygodni.
- To trudna ekipa. - Najlepsza.
No tak. Jak się pomyliłeś, byłam rozczarowana.
To wszystko. Przyjmij moje przeprosiny.
Dobrze, przyjmuję.
Za to też przepraszam.
Drinka zostaw. Żart i tak był słaby.
- Nie był. - Co? Był.
Żart był dobry. Przejęzyczyłeś się.
- Wcale nie. - Tak.
- Nie. - Chcę usłyszeć ten żart.
Jestem komikiem. Znam rytm.
- Schrzaniłeś żart. - Śmiali się.
- Bo schrzaniłeś. - Zrobiłem to celowo.
Schrzaniłeś dobry żart, żeby się przyznać, że go schrzaniłeś?
Był bardziej ludzki. Śmiali się.
- Ale nie z dowcipu. - Liczy się śmiech.
Ten coś ukrywał. Znam to.
Gdybyś się nie pomylił, śmiech byłby właściwy.
Ten żart był słaby. I kropka.
- To czemu go zatwierdziłeś? - Co?
Zatwierdzasz żarty.
Zatwierdziłeś słaby?
Do końca nie wiedziałeś, że okaże się słaby,
więc go uratowałeś, przejęzyczając się, by zdobyć zły śmiech?
Nie ma złego śmiechu!
Jest.
Gdy się śmieją, bo coś schrzanisz.
To cholernie zły śmiech.
Klepnęli ci jeden żart po pół roku roboty!
Ogarniasz kalendarz? Minął miesiąc.
Robię to od dawna. Jestem profesjonalistą!
Który popełnił błąd i nie chce się przyznać.
Obrzydliwe.
Nie ma złego śmiechu!
Pisałem w nocy, nie konsultowałem się z Cyceronem dla inspiracji.
Może to cokolwiek naprawi.
To literówka, Abe. Nie jesteś dla siebie zbyt surowy?
- Nie według Cycerona. - Powiem tak.
Nie opublikuję przeprosin na 1500 słów, bo pominąłeś jedno „N”.
- A na ile? - Piętnaście?
Piętnaście?
Tu centrala. Pilny telefon od Susie Myerson.
- Nie, dziękuję. - Proszę zaczekać.
- Nie chcę. - Sprawdź, czemu to pilne.
To też jest pilne.
- Halo? - Halo?
- Kto mówi? Dzwonię do Midge. - Abe. Rozmawiam przez telefon.
Cały dzień macie zajęte.
Bo dzwonię do wszystkich prenumeratorów,
- żeby przeprosić. - O Boże.
- Abe, daj Midge. - Dobrze.
- Miriam! - Na razie, Abe. Piętnaście słów.
To Susie.
- Cześć. - Pokłóciłaś się
z Gordonem Fordem na oczach całej branży u Tootsa?
- Skąd wiesz? - Piszą w gazetach.
„Regularne zadymy u Tootsa bledną
„w porównaniu z wczorajszą kłótnią
„między Fordem a pyskatą writerką”.
- Wyrwane z kontekstu. - Podaj mi kontekst.
Skopał mój żart. Na antenie. I jęknęłam. Na antenie.
To był wypadek i przeprosiłam.
„To szokująca chwila, a gwiazdor telewizji rozrywkowej
„stracił słynne opanowanie.
„Wspomniana writerka niech szykuje CV
„i wysyła je do innej branży, do innego miasta i stanu”.
O Boże.
Tworzę album z artykułami o tobie.
Co mam zrobić? Jeszcze raz przeprosić?
Niby tak, ale słabo ci to wychodzi.
Muszę się tam pokazać w poniedziałek.
- Zabierz pudło. - Po co mi pudło?
Jak cię zwolnią, zabierzesz w nim swoje rzeczy.
Nie mam gabinetu. Pudełko wystarczy.
Fajnie, że ustaliłyśmy rozmiar pudełka.
- Myślisz, że mnie zwolnią? - Wykonam parę telefonów.
Jest sobota,
więc te gnojki będą grać w golfa i opalać się na łodziach.
- Cholera. - Co?
Myślisz, że to oni?
- Nie panikuj. Będę informować. - Dobrze, pa.
Susie Myerson i wspólnicy.
Co?
Dokąd?
- Kim jesteś? - A ty kim jesteś?
- Susie Myerson. - Wolne żarty.
Nie.
- Ty? - Tak, a co?
Wyobrażałam sobie wyższą, postawniejszą...
- Dość. Kim ty, kuźwa, jesteś? - Zabawne.
Dziękuję za prezent, bardzo sprytny.
- Jaki prezent? - Telefon.
Ktoś mi powiedział, że pod drzwiami czeka prezent od Susie Myerson.
Otworzyłam i gliniarze zgarnęli mnie za coś, czego nie zrobiłam.
Ach, ten. Proszę bardzo, pani...
Molly nie żyje.
- Kim jest Molly? - Moją irlandzką wspólniczką.
Dostała ten sam telefon. Zmarła na atak serca.
Jezu.
Nasz żydowski znajomy leci do Argentyny. Pani M zniknęła.
- Kim wy, kurwa, jesteście? - To znaczy?
Rose Weissman cię przysłała?
Tak, Rose.
- Na pewno? - Nic w życiu nie jest pewne.
Swoją drogą to bzdura.
Wrobić mnie w śmieszny pożar herbaciarni?
To się nie uda.
Moment. To byłaś ty?
Spaliłaś najlepszą herbaciarnię w historii?
- Próbowałaś ich bitej śmietany? - Co?
Dawali więcej śmietany czy cukru?
I tego, i tego? Szczyptę gałki muszkatołowej?
Nie udało mi się takiej zrobić,
była zjawiskowa.
Obyś skończyła na krześle.
Nie wiedziałam, że Rose ma plecy.
Ma. Broń też ma. I nie boi się jej użyć.
Dobra, poddaję się.
Do rzeczy.
Do czego?
Rose może zatrzymać Upper West Side.
Nie może przekroczyć 125. i 60.
Po śmierci Molly może przejąć Hell's Kitchen,
ale niech poczyta o limerykach i wielkim głodzie.
Co, za mało?
To Rose tu jest mózgiem. Przekażę jej.
Babochłop. Mogłam na to wpaść.
Nikt się nie spodziewa.
- Nie ciebie. - Miło było.
Nie wszystkim kobietom pasują paski. Tobie akurat tak.
Powiedz Rose, że to dobry interes.
Właściwie dlaczego nie jesteś w areszcie?
Recydywa.
- To dopiero. - Nie do wiary.
Miał mi pomóc, a zajął dwa stoliki.
Ona weszła i spytała o zniżkę.
- Dałeś jej? - To moja matka.
Dacie wiarę? Mnie chce uczyć wybierać melony.
Dojrzałego melona wyczułabym w Jersey, gdyby było trzeba.
- Spoliczkowałaś ją? - Miałam świeży manicure.
- Śliwki nic nie dają! - Mnie dają.
Bzdura, to nie kwestia jedzenia, a siły woli i planowania.
A gdybyś musiał gdzieś być?
Mogę włączyć alarm pożarowy.
Wrócą jutro z klubem kanasty.
Kumpel twojego ojca znów wyciągnął monetę zza ucha kelnerki.
Cześć. Na co się gapicie?
W tym narożniku mistrzyni przekąsek z torebki, Shirley Maisel.
W tym narożniku pretendent i wróg śliwek, Moishe Maisel.
- I nie są razem. - Ani trochę.
To dwa marne napiwki.
Do rychłego zobaczenia. Kogo ja oszukuję?
Szkoda, że zrujnowali ci marzenia.
Mogę wejść, jak zespół będzie miał przerwę?
Weźcie jakieś lekcje!
Pieprzyć to.
Twoja kolej.
- Wszyscy są tacy wrażliwi. - To już?
- Sinatra to nie był. - Zespół wróci?
Dobry wieczór, panie i panowie. Z tej strony pani Maisel.
Miriam! To moja była synowa.
- Bladziutka. - Co tam robisz?
Występuję.
Dla kogo?
Dla miłych ludzi wyglądających na bardzo zdezorientowanych.
Niech mówi. Jak chce opowiadać dowcipy, niech zobaczy, jak to jest.
- Mój rzeźnik jest zabawniejszy. - Ładna. Powinna śpiewać.
Nie jestem piosenkarką, ale writerką The Gordon...
Rozproszyłam się. Zacznij od nowa.
Jeszcze nie zaczęłam.
Nikt się nie zaśmieje.
- Tato, zamknij się. - Owoc żywota mojego.
Nie pomagasz.
Pomagam. Musi przemyśleć wybór kariery. Kto inny jej powie?
Miriam, zignoruj go. Udawaj, że go tam nie ma.
Jestem singielką mieszkającą w Nowym Jorku.
- Ja też. - Nie jesteś singielką, mamo.
- Serio, Joel? - Przepraszam.
Byłyście kiedyś na stacji metra, gdzie było strasznie ciemno?
Źle je oświetlają.
To było pytanie retoryczne. Wstęp do żartu.
Szłam tymi ciemnymi schodami...
Nie miałaś latarki? Ja mam dwie.
Jedną do oświetlania, drugą do samoobrony.
Shirley, oślepiasz mnie.
Jak napastnika. To dobrze, nie?
Zmieniając temat. Wczoraj dyrektor powiedział, że mój syn śpi podczas lekcji.
- Co się stało z Ethanem? Dlaczego? - Śpi na lekcjach.
Bo nie pije kawy?
To ja tu występuję.
Pogubiłam się.
Na miłość boską, nie zaczynaj od nowa. Ja mam żart.
Wchodzi facet do baru, trzymając wielkiego orła.
Barman na to: „Dżin mnie źle zrozumiał.
„Prosiłem o wielkiego ptaka”.
Miriam, tu jesteś. Wspaniały występ.
Dziękuję, Shirley.
Podobało mi się. Każdy występ tak wygląda?
Nie, zwykle mam okazję się odezwać.
Tak? Interesujące. Cóż, było cudnie.
Słuchaj, skoro już tu jesteś, potrzebuję informacji.
- O czym? - O Mei. Gdzie jest?
Joel wspominał o rozmowie o pracę w szpitalu.
- Fakt. - Długo to trwa?
Ile pytań mogą zadać?
Mój lekarz tylko mierzy mi puls i sępi papierosy.
To potrwa dłużej.
- Czyli coś wiesz. - Ja? Nie.
Powiedz mi. Brzuch ma wysoko czy nisko?
Robię i różowe, i niebieskie buciki. Nic nie wiem.
Dzieciątko nie może mieć od razu zimnych stópek.
Zaczynam wariować.
- Powiedz mi coś, cokolwiek. - Chyba pojechała odwiedzić rodzinę.
- Gdzie jest jej rodzina? - W Chinach.
- Nie było tam rewolucji? - Była.
Dlatego jeszcze nie wróciła.
- Zaciągnęła się? - Nie, czerwieniłaby się ze wstydu.
Rozumiesz? Nieważne. Wkrótce wróci. Wybacz, muszę...
- Nie powiedziałeś Shirley o Mei? - Dlaczego?
Bo właśnie mnie wypytywała.
Dlaczego wyjechała? Kiedy wróci? Brzuch wysoko czy nisko?
Ma okropnego lekarza. Powinna go zmienić.
Byłam osaczona. Powiedziałam, że jest w Chinach
i rewolucja ją zatrzymała.
- Powiedziałaś, że jest w Chinach? - Zatkało mnie.
Kiedy inni nie wiedzą, co powiedzieć, to tak mówią,
a ty zmyśliłaś bajkę o rewolucji.
- Jestem artystką, Joel. - Świetnie.
To nie moja wina.
Wiem, przepraszam. Moja. Naprawię to.
Dobra.
- Teraz czy... - Tylne wyjście.
Czemu chrząkasz?
- Ty to zrobiłeś? - Co?
- Przesunąłeś Ethana z sobotniego miejsca. - Zagradzał drogę do łazienki.
- Mieliśmy skakać. - Nie zgadzałem się na skakanie.
- No to wytrzymaj do rana. - Wiesz co?
To jakiś absurd.
Tato, przestań.
Nie zauważy, że go przesunąłem.
Tato, musimy być konsekwentni.
To kwestia zaufania.
Obudzi się i nie będzie wiedział, gdzie jest.
Mieszka tu całe życie. Będzie wiedział, gdzie jest.
Nie przesuwaj go. Obiecaj.
Nie mogę obiecać.
Tato.
- Masz się za naukowca. - Ja jestem naukowcem.
To jest nauka. Nie podważaj jej.
Dobrze wiesz, że przechodzę gorszy okres
przez tę sprawę z Carol Channing.
Przestań mnie dobijać.
- Pamiętasz ciastko? - Jakie ciastko?
Kiedy miałam siedem lat, połamałeś ciastko na 16 części, pamiętasz?
- Nie. - To był system nagród.
Dostawałam kawałeczek za każdy prawidłowo użyty średnik.
Kiedy Noah zjadł moje ciastko, powiedziałeś, że nie chcesz o tym słyszeć.
„Załatwcie to między sobą”.
- No i? - Zaniechałeś lekcji.
Do dziś nie umiem używać średnika.
- Sygnalizuje pauzę, zwykle... - Za późno.
Nie ruszaj go.
Mamusia?
Halo?
Powoli, tato. Nie rozumiem ostatniego...
Co? Jesteś w szafie?
Dlaczego tak...
Nie rozumiem...
Już jadę.
Halo? Mamo? Tato?
Joel!
- Co tu robisz? - Wszystko w porządku?
Brzmiało, jakbyś miał worek na głowie.
- Myślałem, że cię porwano. - Nie, ale miałem worek na głowie.
- Dlaczego? - Tłumiłem dźwięk.
- Drażliwe tematy. Ściany mają uszy. - Moishe.
W porządku. To mój syn, Joel.
To teraz się przydaj.
Do czego? Co tu się dzieje?
Po co krzyczysz? Rozejrzyj się. Wyciągniemy ją.
- Kogo? - Twoją dziewczynę. Wszystko zaplanowane.
Nie chciałem cię w to wciągać, ale skoro tu jesteś, mamy pytania.
Tato...
Nie martw się. Oni wywieźli z Niemiec trzynastu Żydów.
Są najlepsi. Tamten to w sumie syn.
Trochę przygłup, ale ma samolot.
Musimy porozmawiać.
Wiem. Komunikacja wydaje ci się ważna. Później.
Na razie tak. Gdzie w Chinach?
Wiem, to duży kraj. Nie potrzebuję adresu, chyba że go masz.
Nie ma adresu.
A jakaś ulica, punkt orientacyjny?
Biblioteka w pobliżu?
Pyta o pogodę, szybko marzną.
Oni są najlepsi?
- Znasz lepszych? - Nie.
Shirley, pracujemy.
Nikt jakoś na bułęczki nie narzeka.
Planują tajną misję.
Nie mogą myśleć, kiedy ganiasz tu jak kot z pęcherzem.
Ty jesteś przy mnie myszą.
Dość zwierzęcych obelg. Możecie...
- Muszę wam coś powiedzieć. - Co się stało?
Chodzi o Mei i o mnie.
Nie ma już Mei i mnie.
Nie martw się. Wyciągniemy ją z Chin.
Nie jest w Chinach. Jest w Chicago.
Będzie łatwiej.
Przeprowadziła się do Chicago.
- Ale... - Dziecko.
- Nie ma już dziecka. - O nie, Joel.
Poroniła?
Tak, poroniła.
Tak mi przykro.
Po ślubie spróbujecie jeszcze raz.
Nie będzie ślubu.
Trzymasz się?
Tak.
Jesteś głodny? Mamy mnóstwo jedzenia.
- Mnóstwo. - Nie, dziękuję.
Mam pracę.
- Zrobię ci na drogę. - Powiem chłopakom.
Miał przyjść dzisiaj. Mówili...
The Gordon Ford Show.
Owszem.
Dziękuję za zwrócenie uwagi.
Świetnie, masz pudełko.
- Wszyscy pod poręcz. - Pod poręcz.
Na widownię przychodzi zbyt wielu krewnych.
Matki, bracia, wujowie, ciotki. Mało się śmieją.
- Więc przyhamujcie. - Tak, panie Ford.
Mamy kilka innych spraw.
Dzień dobry wszystkim.
- Kogo ja widzę. - No dobra.
George sprowadził szychy z nieoczekiwaną wizytą.
Witaj, Charlie. Witaj, Izaac.
- Witaj, nieznajomy. - Syd Greenberg.
To przyjacielska wizyta.
Pierwsze słyszę. Zapraszam. Dokończymy później.
Dla niedźwiadków to nie tylko zabawa.
Uczą się też, jak się bronić.
- Przez pierwszy... - Ethan? Czas do łóżka.
Dziś śpię na miejscu numer trzy.
Co powiesz na spanie w swoim łóżku?
Terapeuta mówi, że nie jestem gotów.
No dobrze.
Dobrze, Ethan.
Spójrz na mnie, nie na misie.
Halo. Ethan.
Musimy przedyskutować sens spania na korytarzu,
czy też jego brak.
Rozumiem, że z jakiegoś powodu boisz się swojego łóżka.
Wiedz, że to naturalne.
Strach pomaga ci przetrwać.
Każe ci uciekać, kiedy coś dużego i zębatego cię goni,
każe się uchylić, gdy ktoś rzuci w ciebie kamieniem.
W życiu jest wiele rzeczy, których powinniśmy się bać.
- Słyszałeś o Park Slope? - Nie.
Ostatnio samoloty United Airlines i Trans World
zderzyły się w powietrzu, po prostu wpadły na siebie.
Szczątki spadły na skrzyżowanie Park Slope,
zabijając każdego pasażera na pokładzie i sześć osób na ziemi.
Sześcioro przechodniów
idących na zakupy, do szkoły, do kina.
Zmiażdżyły je spadające kawałki płonącego metalu
oraz ręce, nogi i torsy chwilę wcześniej kompletnych ciał.
- Dość przerażające, prawda? - Tak.
Właśnie. Są wojny, powodzie...
Czasami tygrysy uciekają z zoo.
Piorun może cię uderzyć w słoneczny dzień.
Możesz jeść zepsute małże
i tydzień cierpieć przez wymioty i rozwolnienie.
- Nienawidzę małży. - To cię nie ocali, Ethan.
Możesz wpaść do studni, o której istnieniu nie wiedziałeś.
Wylecieć przez przednią szybę, kiedy tata za szybko zahamuje.
Możesz źle zapisać nazwisko Carol Channing
i musieć przepraszać.
Na piśmie. Tak?
Chyba zaczynasz rozumieć, co do ciebie mówię.
Czas nauczyć się żyć ze strachem, zaakceptować jego istnienie.
Na świecie nie ma tyle taśmy, żeby zapewnić ci bezpieczeństwo.
Chociaż mama i tata, a nawet terapeuta chcą dobrze,
mówiąc ci, że spanie na podłodze świadczy o chłopięcej odwadze,
dziadek musi ci powiedzieć,
że śmierć przyjdzie po wszystkich.
Nawet po bohaterów.
No. Przeczytać ci bajkę na dobranoc?
Jak praca z Theloniousem Monkinem wpłynęła na twoją grę?
Nikt tak nie uderza w klawisze.
- O tak. - Znajduje nuty, których nie znałem.
Kilka nawet sobie pożyczyłem.
W Blue Train i Giant Steps trafiasz we właściwe tony.
Dziękuję za wizytę. Wielki John Coltrane.
Poczekajcie. Chcę coś ogłosić.
Od tego tygodnia
The Gordon Ford Show to talk-show numer jeden w kraju.
Numer jeden! Zgadza się!
Dziękuję wam, widzowie. Zapraszam.
Muszę podziękować mojej ekipie i writerom. Chodźcie.
Są najlepsi w branży. Bez nich by mnie tu nie było.
Weźcie szampana. W domach też otwórzcie.
Do jutra.
- To co, do Tootsa? - Wszyscy się nie zmieszczą.
Mniejsza. Znam świetną miejscówkę.
Mój Boże!
Oszalałeś.
- Chodź, jest impreza. - Nie jesteście szpiegami Jacka Paara?
Hej, Miriam.
- O co chodzi? - Jesteśmy numerem jeden!
- Co? - Cóż, oni są. Ja - nie wiem.
- Co? - Jeszcze nie jestem pewna.
- Co? - Ktoś tu jest numerem jeden.
Co?
Zejdź tutaj.
Jesteśmy numerem jeden. Gordon to ogłosił.
No to im się udało.
- Maisel, zapraszam. - Jesteś pewien?
Łyżwy masz.
Nie, to buty do biura. Taka moda.
- Nie zwolnił cię. - Chyba nie.
Umiesz jeździć czy to tylko moda?
Widziałam cię w dziwniejszych strojach.
Grałam magiczną śnieżynkę w konkursie piękności Hadassah.
Była tam Sonja Henie. Namówiła moich rodziców na lekcje.
To nie komplement.
- No to patrz. - Patrzę.
- Jesteśmy numerem jeden! - Numerem jeden!
Za fajny na łyżwy?
Najwyraźniej już nie.
- Potrzebujesz lekarza? - Dzięki, nie trzeba.
Na studiach byłam wolontariuszką w szpitalu.
- Nazywali mnie królową lewatywy. - Gdybym kiedykolwiek potrzebował...
- Nie mogę patrzeć. - Często to słyszę.
- Jednak potrzebuję pomocy. - Służę uprzejmie.
- Co to było? - Jak myślisz?
- Próbowałeś mnie pocałować. - Zgadza się.
- Tylko bez telemarka. - Przecież mnie nienawidzisz.
- Co? Te oczy i usta? - Nawrzeszczałam na ciebie.
To było super.
Jak Tracy i Hepburn, Loy i Powell, Robinson i LaMotta.
Raczej jak niesubordynowana pracownica i gwiazda telewizji.
No i zobacz. Numer jeden.
- A spór wygrałem. - To nie jest...
- Gryziesz się w język? - Nie.
- Ja go ugryzę. - Nie jesteś żonaty?
Nie aż tak.
Mój mąż tak powiedział swojej dziewczynie przed naszym rozwodem.
To ci łotr.
Nie marzniesz?
Cóż, tyłka nie czuję. Sprawdź, czy tam jest.
I odjechała w stronę zachodzącego słońca.
Tego widoku się nie spodziewałam.
Sonja Henie mnie też wysłała na lekcje. Kazałam jej się walić, po norwesku.
- Idę do klopa. - Przy wypożyczalni łyżew.
Obsikany przez dzieciaki, które nie zdążyły zdjąć rajstop?
Nie, dziękuję. Znajdę coś higienicznego.
Mike, widziałeś George'a? Szukałam wszędzie. Musi to podpisać.
Jasne. Daj to.
Podrabiam jego podpisy od dziesięciu lat.
Nieczytelne „G”, „R” z pętelką.
Cześć, Mike.
Zaraz będę się bał otworzyć lodówkę.
Chciałam pogratulować. Numer jeden, niezły wynik.
- Przyzwoity. - Dlaczego nie świętujesz?
Miałem Trumana Capotego na za tydzień, a w tym jest u Jacka Paara.
Muszę odwołać, bo mamy zasadę.
Struś Doris Day zachorował, więc przełożyła. Ma strusia.
Brytyjski zespół, nie lubię go, przełożył z powodu śmierci perkusisty.
Moja tablica talentów to chaos, a tylko na niej mi zależy.
- I na sklepie z choinkami. - To szkółka.
Zgoda.
W tym tygodniu wracamy do Sophie Lennon.
Nie wiedziałam.
Sprawdza się. Ludzie chcą ją oglądać.
Możesz głośniej?
Naprawdę zrezygnowałaś z niej po programie?
- Mam priorytety. - A co z pieniędzmi?
Raz są, raz ich nie ma.
Zjedzmy lunch w tygodniu.
Jeśli masz czas.
- Prawdziwy lunch? - Tak, prawdziwy lunch.
- Ktoś inny przyrządzi? - Tak.
Nie taki, że ja przyjdę, a ty każesz mi spieprzać?
Zamknę drzwi.
Moja sekretarka zadzwoni.
Ethan.
Miałeś dziś spać na trójce.
Słyszałaś o katastrofie przy Park Slope?
- Rozmawiałeś z dziadkiem? - Opowiedział mi o torsach.
No tak.
I uciekających tygrysach, które zostają trafione piorunem.
Idź spać, kochanie. Odstraszę tygrysy.
- A torsy? - Torsy też.
Proszę.
Moishe...
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska