Wspaniała pani Maisel
Kto zmieni to miasto z ponurego
W pełne klombów zieleni i róż
Dzięki New York City Turf
I Landscape Pros
Wszystko rośnie!
Kto kwiatom robi miejsce
Kosi trawnik Przycina drzewa
Nic go nie gryzie
- Gdzie budują - Tak to już rośnie
Dziękuję, New York City Turf
Pszczółki żyją dzięki nam
Wszystko rośnie
Tak to już jest
Wszystko rośnie
Dobra, dość.
Znowu płatek się zahaczył. Musimy się kłaść?
- Tak. - Mogę kucnąć?
- Nie rozkwitłaś jeszcze. - Nie ma tu miejsca.
Jest miejsce!
Od początku!
Jak my to zrobimy?
Frank! Nicky!
Szybka jesteś.
Popędzaliście.
A wtedy zwykle nikt się nie spieszy.
Wszyscy zwiewają ze stanu.
Miło, że nie musimy cię szukać w Connecticut.
O co chodzi?
Potrzebujemy przysługi.
Jasne. Jakiej?
Jutro mamy tu mały występ.
Zabawne przedstawionko.
- Doskonała produkcja. - Udało nam się.
Ale główny aktor nam zniknął.
Nie ma go.
- Szukaliście w Connecticut? - Tak.
W końcu wypłynie. Na jakimś brzegu.
Pomyśleliśmy o Midge.
- Do czego? - Do głównej roli!
Główna! Nieźle, co?
O czym wy mówicie?
Nasz wspólnik reklamuje swój produkt
tańcem i muzyką.
Główny bohater to jakby narrator.
Jak w Naszym Mieście.
Midge jest komiczką. To nie jej bajka.
Nie chciałaby spróbować?
Nie sądzę.
A teraz?
Ładna liczba. Ale Midge pracuje na pełny etat.
Jej szef nie ma nic przeciwko.
Przykro mi.
Dokąd idziecie?
Szef na to liczył.
Woli słyszeć złe wieści od razu.
Mamy za mało czasu.
W Naszym mieście grali aktorzy. A Midge nie jest aktorką.
Może pomogę wam kogoś znaleźć?
Szef chciał uroczej, lekko wulgarnej panny.
Aż się uśmiechnął.
A rzadko się uśmiecha.
Mam magika, którego pokochacie.
Ma długie włosy, dam mu sukienkę.
Susie, proszę cię o przysługę. Rozumiesz?
Tak, rozumiem.
Nasza relacja opiera się
częściowo na szacunku, a częściowo na tym,
że wyświadczyłem ci przysług od chuja. Biuro...
- Meble... - Nie zabiłem cię...
To miła przysługa.
Ale widzisz, kiedy przychodzimy do ciebie skruszeni, prosząc o przysługę,
tak się odwdzięczasz. Tak nam odpłacasz.
Czyli tak się odwdzięczę?
Tak. To miłe z twojej strony.
- I będę odwdzięczona? - Tak.
Pokazać?
Nie. Pogadam z Midge.
Szef będzie zachwycony.
Wszystko rośnie
Od tego.
Pięć, sześć, siedem, osiem. Stop!
Dobry. Klin dla ciebie?
Gordon Ford Show.
Dobry. Klin?
Założyłaś tył na przód. Weź dwa.
Witaj, Marge.
Dobry. Klin?
Co? Nie, co to jest?
Jedyne, czego nauczyła mnie matka.
Cześć, Trudy.
Nigdy więcej, przysięgam.
Okropne. Ty nie pijesz?
- A nie wypiłem? - Nie sądzę.
Proszę.
Okropieństwo.
Czemu obudziłem się na lodowisku?
- O drugiej w nocy? - Nie wiem.
Miałem na sobie łyżwy. Jeździłem?
Dobrze, że tam.
Zacząłem na innym lodowisku.
Chyba całowałem Betty Porter.
Ja ją całowałem.
Czołem, panowie.
Wszyscy ją całowaliśmy?
Betty Porter nie było.
- Na pewno? - Urodziła w zeszły wtorek.
- Dziecko? - To kogo całowałem?
Betty była w ciąży?
Do dna.
- Klina? - Nie, dziękuję.
Cześć, szefie.
Daruj sobie ten entuzjazm.
Przepraszam.
Wszyscy macie takie słabe głowy?
- Gdzie ci mężczyźni? - Jak się dowiesz, daj mi znać!
Betty była w ciąży.
Co insynuujesz?
Midge, Gordon chce cię widzieć w studiu.
Teraz? Dobra.
Z dziewczyną jest fajniej.
Nowe krzesło.
Sprawdzam zwrotność.
Mówi się, że trzeba mieć charyzmę i humor,
ale liczy się krzesło.
5,8 od rosyjskiego sędziego.
Niech Jack Paar tak zrobi.
Jesteś w lepszej formie niż reszta.
Szkockie korzenie.
Wypiłem trzy drinki Marge i dwa razy rzygałem.
Trzymasz się.
Jeżdżę na trzeźwo.
Trochę się wstawiłem.
- Czyżby? - Tak.
Zauważyłam.
Między nami wszystko gra?
Po tym, jak nam się usta jakby zetknęły.
Po pocałunku?
Tak się na to mówi?
- Wszystko gra. - Dobrze. U mnie też.
To może zaczniemy od nowa?
- W sensie? - Randka.
Kolacja. Bez lodu. Na stałym lądzie.
Miło mi, ale...
Potrafię być czarujący, bez obitej dupy.
Nie.
- Podaj mi jeden powód. - Mogę podać 30.
Nie mam czasu, podaj dziesięć.
Po pierwsze nie jesteś Żydem.
Jestem. Zmieniłem nazwisko.
Jesteś moim szefem.
Zwalniam cię. Dalej.
Numer dziesięć. Masz żonę.
Dopiero dziesiątka. Ciekawe.
- Mam, ale warunkowo. - To nowość.
To specyficzne małżeństwo. Układ.
Wieszacie skarpetę na klamce?
Każde ma swoje życie.
To bycie singlem.
Mam wspaniałą żonę.
Podziwiam ją i kocham.
Jest elastyczna.
Kobieta-guma?
Nie. Cóż, też, ale nie.
Jack Paar romansował z podwładną.
W tajemniczy sposób zmarła.
Nie znam tej historii.
- Spytaj go. - Spytam.
Tutaj to się nie zdarzy.
Najwyżej kopnie cię któraś Rockette.
Nie umówimy się.
Nie wiesz, dokąd pójdziemy?
To by mi skomplikowało pracę w programie.
Już w nim pracujesz.
Nie na wizji.
Na to jesteś zbyt ładna. Przyćmisz mnie.
Zamierzam zderzyć się z szybą.
Nie pomoże.
Przepraszam. Midge, telefon.
Dzięki, Dorie.
Mam bardzo ważny telefon.
Masz tendencję do niedokańczania rozmów.
Mam z tym problem. Ciesz się krzesłem.
Halo?
Cześć. Dostałam dziwny telefon od Franka i Nicky'ego.
Ups.
Też tak pomyślałam,
ale to jednak nie pora na „ups”.
Słucham.
Robią show na targach budowlanych.
- Frank i Nicky? - Tak.
Występują?
Nie, jakby produkują.
Serio? Czy tylko dają kasę?
Bez znaczenia.
Nie dla aktorów.
Przestań gadać
i najpierw mnie posłuchaj.
- Nie. - W porządku.
Robią show.
Ktoś zrezygnował i poprosili o przysługę.
Czyli znowu „ups”.
Przestań. Proszą cię o pomoc.
Czy to stand-up?
Nie, to występ branżowy. Ze scenariuszem.
To nie dla mnie.
W radiu to robiłaś.
Bo tam mnie nie widać.
Mogłam panikować.
To dwa występy! Nie rola w Brigadoon.
No nie wiem...
Posłuchaj.
Miałaś rację.
Frank i Nicky nie są bezinteresowni.
- Susie... - Tak.
Jestem kretynką. Ale jest tak.
Ta jedna przysługa
i się odwdzięczę. Czyli będziemy kwita.
- Wiem, co to znaczy. - To jak?
A oni wiedzą?
Nie będę oglądać się za siebie
do końca życia.
A co mam zrobić?
No urocza sprawa.
Tańczące tulipany. Dziewczęce, w twoim stylu.
A co z moją pracą?
Powiedz, że masz „te dni".
Nie powiem tego.
To świetna wymówka.
Może znaczyć wszystko,
nikt nie będzie drążyć.
Co wiesz o żonie Gordona?
- Co? - Jego żona. Hedy?
Nic. A co?
Mają dziwny związek, chciałam wypytać.
A co ja jestem, kurwa, Louella Parsons?
Jest znana, więc...
Nic nie wiem o żonach. Żon nie powinno być.
Dobra. Wybacz.
Zrobisz to czy nie?
Byłam raz na takiej wystawie.
Na miłej szkolnej wycieczce.
Pokaz Pyrexu zmienił moje życie.
Może Joel zabrałby dzieci.
Innego występu mamy długo nie zobaczą.
Dłużej, jeśli będzie o nich.
Zrobisz to?
Tak. Odwdzięczę się.
Dziękuję.
- Masz u mnie dług. - Jak zawsze.
Zeldo, to jest pyszne! Co to jest?
Tak? To stary przepis zwany...
Nie! Nie mów. Nie strasz. Chcę to zjeść.
Miriam, podaj jeszcze tego tajemniczego gulaszu.
Piękne.
Od wieków nie byliśmy w teatrze z kolacją ze znajomymi.
Czas odgrzebać lepszą biżuterię.
Miriam, waza.
To po babci?
Prababci. Przekazała go córce, ona mnie...
A ty dasz go mnie.
Pewnego dnia.
Tak, pewnego dnia.
Marzysz o mojej śmierci.
Wcale nie.
Czy ktoś może...
Marzysz o tych kolczykach w uszach.
Możesz mi je dać na urodziny.
Nie. Po śmierci.
Na co idziecie?
To dość dziwne.
To sztuka przyjaciela Abe'a.
Nie przyjaciela. Też pracował w Voice.
Poznaliśmy się przelotnie, ale szybko zmienił pracę.
Był w porządku.
Gdyby został, pewnie moglibyśmy się zaprzyjaźnić,
ale związki na odległość rzadko działają.
Ja chcę tylko się ładnie ubrać i wyjść.
Macie miejsce na deser? Pycha, Janusz zrobił.
Wygląda wspaniale.
To babka ze specjalnym syropem rumowym i fiołkami,
jak u mamusi.
Dzieciom aż się uszy trzęsą.
Ustawiłem im żołnierzyki na cieście.
Postaw, już zjadłam.
Janusz, to aż kipi od alkoholu.
Nie, to tylko zapach. Rum wyparował w piekarniku.
Spróbuj. Chcesz żołnierzyki?
Jestem pacyfistką.
Będą spać jak zabite.
Budujemy Nowy Jork. Najlepsze miasto staje się coraz lepsze.
Mieszkasz na Staten Island? Jechałem nowym mostem!
OŚWIETLENIE
ŚCIEMNIACZ
Zamknij oczy.
Twoja nowa wymarzona kuchnia jest na południowej scenie.
Spełnij swoje marzenia.
Nie mogę się doczekać wymarzonej kuchni Z nowoczesną technologią
Nie mogę się doczekać odpowiedniej lodówki
Nowy model tak szykowny Że uginają się kolana
Aż się trzęsę na myśl O nowym piekarniku
Upiekę ciasto dla dwojga
Tylko jedna rzecz może pomóc mi
Muszę spełnić swe marzenie
Marzy mi się spiżarenka
Z lokajem w zestawie
Spełnij me marzenia
Niech nie drżę już
Dzięki tej spiżarni
Spełnisz marzenia me
Jest i nasza bohaterka.
Doskonały dekolt, Midge.
Wzajemnie.
Mam nadzieję, że Susie przekazała
ogromne wyrazy wdzięczności.
Wiele mi przekazała.
Nasz Jerome... Gdzie jesteś?
- Nie chowaj się. - Nie!
Spodziewałem się, że ludzie show biznesu będą towarzyscy,
ale to banda mięczaków.
Trzęsą się, płaczą.
Nerwowa gromadka.
Jerome jest scenarzystą. Wprowadzi szybkie poprawki.
Bardzo szybkie.
Miło cię poznać.
Wybacz, że tak późno.
Było sporo zmian. To twój kostium.
Z kapelusikiem, jak lubisz.
Scenariusz!
Postaraj się zapamiętać kwestie.
No ale zrozumiemy, jak coś.
To tutaj.
Co to jest?
Twoja scena.
Największa.
Siłą odebrana murarzom.
Twardzi skurwiele.
Ale czym jest gospodarka odpadami?
Prywatne rozbiórki i gospodarka odpadami.
Sprzedaję śmieci?
Wywóz śmieci.
Rozczarowana?
Nie. Ale widziałam kuchnię
i piekarnik podający ciasto.
Susie nie mówiła o karteczce?
- Kupisz sobie to ciasto. - Jasne.
Przebierz się i naucz się kwestii.
Jerome, poćwicz z nią.
Oczywiście.
Następny przystanek: Second Avenue.
Ta, powodzenia.
Prywatne rozbiórki i wywóz śmieci: musical na trzy akty.
O 14 na scenie głównej.
Prywatne rozbiórki i wywóz śmieci: musical na trzy akty.
O 14 na scenie głównej.
Co to za ciuchy?
Rozbiórka i wywóz odpadów.
Historyczka i trubadurka.
- Jesteś śmieciarzem? - Tak!
To nie twój rozmiar.
To strój stukilowego gościa chowającego się w Binghamton.
Zdążył się zesrać w gacie.
- Jezu. - Mam też niedopałek cygara.
- Jeszcze mokry. - Nie.
Nie wezmę tego do ust.
Występujesz na głównej scenie.
Widziałaś scenariusz?
Co to, łzy?
Tragedia.
Cóż, nagród nie będzie.
To dwa dni, dwa występy,
a my się odwdzięczymy.
- No i... - Tylko nie karteczka.
Muszę przyznać,
że wyglądasz prześlicznie.
Umiesz prawić komplementy.
- Gdzie niedopałek? - W pralni.
Świetny rekwizyt.
- Uzupełnia postać. - Spróbuj.
Nie bez szczepienia.
Jak chcesz. I tak wyglądasz uroczo. Nie?
Też sobie taki kupię.
Już czas.
Aż mam ciarki. Będziemy cię podziwiać.
Cycki w górę. Jeśli tam są.
Dokąd idziesz?
Mam robotę.
Wal się. To jest twoja robota!
Nie chcę tego oglądać.
Nie odwdzięczam się sama!
- Znasz kwestie? - Nie.
- Miałaś je znać. - I być facetem.
Mają adres rodziców.
Moich też.
- Mogłem zostać farmaceutą. - Święte słowa.
Prywatne rozbiórki i wywóz śmieci: musical na trzy akty.
Zapraszamy pod scenę główną.
Dobry Boże, strzeż mnie, gdy będę spał.
Pobłogosław mamę, tatę i mojego braciszka.
A przede wszystkim pobłogosław Nowy Jork,
najwspanialsze miasto na świecie.
Jak dobrze, że tu mieszkam! Amen.
Hej, zasnął!
Co oni mu zrobią?
Kto wywiezie śmieci Których śmieciarka nie ruszy?
Kto wie, co i jak Z niebezpiecznymi odpadami?
Kto przychodzi nocą I znika już o świcie?
- Śmieci masz stos - Hektary
Kto je zabierze?
Twój osobisty śmieciarz
Zabierze twoje śmieci
Twój osobisty śmieciarz
Każdy materac
Kto usunie dowody Na nieporządek?
Twój osobisty śmieciarz
Toksyczna farba, tłuszcz kuchenny?
Zabierzcie to, chłopcy
Dzikie zwierzęta leżą tu?
Zabierzcie to, chłopcy
Rury ołowiane i uszczelniacze?
Rękawiczki włóż, to odpady medyczne
Zabierzcie to, chłopcy
Zabierzcie to Zabierzcie to
Szybko, wschodzi słońce!
Twój osobisty śmieciarz
Niczego nie odmówi
Zapłać gotówką i już
Żadnych pytań
Z nami wszystko zniknie Czy nie tak miało być?
Twój osobisty śmieciarz Odbierze wszystko
Twój osobisty śmieciarz
Nieźle.
Czujecie świeże, słodkie powietrze? A jeszcze wczoraj
była tu sterta śmieci jak słoń.
Gdyby Von Trappowie na nią weszli,
uciekliby nazistom.
Taka była wysoka. Zniknęła.
Teraz z chodnika można jeść.
Asfalt lśni jak lustro.
Muszę się ogolić.
Uwaga!
Jest i gazeciarz. Niczym pianie koguta.
Znów ranek.
Miasto się budzi!
Ci wszyscy szczęśliwi ludzie.
Młode matki z dziećmi.
Biznesmen z teczką, który wyrusza na podbój świata.
Sklepikarze gotowi do pracy
i kelnerki pędzące z jajkami sadzonymi
na dobry początek dnia.
Pędzą po oczyszczonych chodnikach, nic nie stoi im na drodze.
Niektórzy uważają, że to sukces władz.
Zdradzę wam sekret. Nie.
Nie?
Nie, chłopczyku.
Miasto utylizuje tylko ułamek odpadów.
Te najłatwiejsze. A miasto jest wielkie.
Mamy wielkomiejskie śmieci.
By pozbyć się wielkomiejskich śmieci,
potrzeba prywatnych rozbiórek i wywozu śmieci.
A co to takiego?
To firma, której płacisz,
by zabrała to, co zostawia miasto.
W przeciwieństwie do miasta - nigdy nie odmawia.
Cześć, dziadku, co tam masz?
Rachunek.
Za co?
Znalazłem starą farbę, trutkę na szczury, chemikalia, DDT
i połamaną półkę. Zleciłem wywóz.
Dostałem rachunek na dziesięć dolców.
Za zabranie paru śmieci? Absurd.
To niska cena.
Niedorzeczne. Wrzucę do zmieszanych.
Miasto tego nie wywiezie.
To wyrzucę na parkingu katolickiego przedszkola
i spalę. Z głowy.
Jesteś pewien?
Tak. Żałuję,
że w ogóle usłyszałem o tej firmie.
O nie!
Kiedyś były drzewa
I czyste, błękitne morza
A teraz wszystkie dzieci
Mają wściekliznę
I zarost
Ciężko je wychować
Bywały lepsze dni
Śmieci!
- Życie nie jest sprawiedliwe - Smog!
- Nic nie zrobimy - Śmierć!
Błagasz o litość
Jadąc do Jersey
Aby poczuć świeże powietrze!
Hoboken!
Słodka toksyczna mgła
Bywały lepsze dni
Higiena się opłaca
To fakt, nie będzie lepiej
On nie żyje! Mój syn!
O nie, zabiła go
rozbiórka tego ogromnego budynku!
Myślałem, że miasto zabierze
szkodliwe odpady.
Miasto tego nie zabiera, dziadku.
Wiem!
- Ostrzegałem! - Fakt!
Trzeba było zatrudnić firmę.
Nie chciałeś płacić.
Nie chciałem! A teraz mój syn nie żyje.
Tak. Szczęśliwi ludzie codziennie umierają od śmieci.
Co godzinę w Nowym Jorku gromadzi się 10 000 ton śmieci.
Przeciętny człowiek wyrzuca 1,22 kilograma śmieci dziennie.
I to naprawdę szczupła osoba.
Odpady zabijają milion ludzi rocznie na całym świecie.
Przenoszą dyfteryt, czerwonkę,
WZW typu A, B, C, D i E, raka, tężca, zapalenie opon mózgowych, gruźlicę,
zapalenie płuc, grypę, kiłę i patogeny,
infekcje pasożytnicze, choroby odzwierzęce.
I jeszcze utrudniają parkowanie!
Dość! Przekonałaś mnie.
Prywatne firmy wywożące odpady są ważne!
O tak!
Ponoć o szczęście jest trudno.
Wszystko sprowadza się do małych rzeczy.
Rodzina, przyjaciele, uśmiechy
i prywatne rozbiórki i wywóz śmieci.
Prawdę macie tuż pod nosem.
Albo na podeszwie. Sami posłuchajcie!
Żegnaj, śmieciu porzucony
Żegnajcie, wdychane opary
Czołem, prywatne firmy
Prywatny wywóz śmieci!
Zabierzcie to! Śmieci!
Brawo!
Na początku nie nadążałam.
Po 45 minutach zrozumiałam, że mówi o psie.
Po co nazywać i męża, i psa Tom?
Znałem go tylko z gazety.
Sztuki pisze lepsze.
Ucieszyłby się.
W teatrze może poruszać
ważniejsze tematy. Pisze głębokie sztuki.
Niektóre.
Nadzorca?
Wybrałeś najlepszą. A Most do drogi?
- Okropny tytuł. - Okropna sztuka.
Ale ma świetne monologi.
- To był irlandzki akcent? - Dublin.
Trzy godziny?
Chyba Dublin w Irlandii.
Wiecie, że on tam siedzi?
- Gdzie? - Właśnie tam... Carl!
- Jedna z najlepszych! - O tak!
- Gratulacje! - Dobra robota!
Teraz czuję się brudny.
Kto to był?
Autor.
Naprawdę? Wygląda normalnie.
Jak bankowiec.
Jest utalentowanym pisarzem.
Czasami.
Lepiej być bankowcem.
I praca pewna.
Abe, podobało ci się?
Tak. Jego kontemplacja Boga i religii
i podobieństw między małżeństwem a śmiercią i szaleństwem,
choć trochę brutalna, była niezwykle przemyślana.
Mówimy o tej samej sztuce?
Tego dotyczyła.
A nie chłopca, który zgubił psa?
- W Dublinie. - Tak. W Dublinie.
To była przenośnia. Chodziło o problemy mężczyzny
z seksualnością i o udręczoną relację z Jezusem.
Wspomnieli o Jezusie?
Nie musieli, Jezus był wszędzie.
Jego żona miała na imię Maria, nosił sandały, pił wino.
Miał bar. Ty byś nie pił?
Bary mają kiepskie wino.
Zawsze ciepłe.
Nie piję wina w barze.
Byłaś kiedyś w barze?
Nigdy. Dlatego nie piję wina w barze.
Ja nie zauważyłam tych podtekstów.
To wzruszająca historia o chłopcu i jego psie.
- Pies był cudny. - Tak.
Czekaj! W listopadzie zeszłego roku byłam w barze.
Z kim?
Nie o to chodziło w tej sztuce, Rose.
Zgadzam się co do psa.
Nie było mowy o Jezusie ani seksualności.
Nie było potrzeby.
Była, bo widziałam co innego.
Sztuka podlega interpretacji, Rose.
Nieprawda.
Nie można wybrać, co autor miał na myśli.
Ja widziałam chłopca, któremu zdechł pies.
Nie o to chodziło.
Skąd wiesz?
Jestem krytykiem teatralnym. Za to mi płacą.
Mogłaś nie zrozumieć, to nie Faceci i laleczki.
Suknię miała piękną.
Muszę się napić.
Podobał ci się ten film.
Oczywiście. Był wspaniały.
- Drinka? - Widziałem to z...
Czy to możliwe, że się mylisz?
Że sztuka nie była kontemplacją Jezusa
i ukrytego homoseksualizmu,
ale pokazywała chłopca, który stracił psa?
Nie!
To absolutnie wykluczone?
Nie! Dlaczego tak się wściekasz?
Masz mnie za idiotkę.
Wcale nie.
Mówię tylko, że nie zrozumiałaś sztuki.
Bo jestem idiotką.
Odwrót, odwrót!
Fakt, że nie możesz pojąć tak złożonego tematu jak ten,
nie umniejsza twojej inteligencji.
Ja też nie rozumiem tego, co robisz. Czy to czyni mnie idiotą?
- Zamówię deser! - Ja też!
Wiesz co? Może masz rację.
- Dziękuję! - Zapytajmy autora.
Co? Nie!
Nie przerywa się posiłku po premierze! Nie przed recenzjami!
Przepraszam, jestem Rose Weissman, żona Abe'a.
Widzieliśmy sztukę. Mogę?
Cóż...
Bardzo dziękuję.
Niech pan nam powie. O czym to było?
Napisał to. Wie, o czym jest, Rose. Cześć, Carl.
Witaj, Abe.
Wspaniała ścieżka dźwiękowa.
Jasne. To o czym to było?
Kiedy byłem mały, miałem psa, Toma.
Zmarł nagle, nigdy się z tym nie pogodziłem.
I tyle?
Rana się nie zabliźniła.
Janusz mi się oświadczył! Powiedziałam „tak"!
Zgodziła się!
- Zrobić kanapkę? - Co?
Nie. Oświadczyłeś się?
- Zgodziłam się! - Zgodziła się!
Może omlet?
Nie trzeba.
Zelda, tak się cieszę.
Dziękuję, pani Weissman.
Po deserze posprzątam.
Szczęściarz z ciebie.
Dziękuję. Naprawiłem światło w schowku.
Wspaniale. Dobranoc.
Tak, dobranoc.
Umyłam naczynia.
Ja przestawiłem meble.
Co za wspaniały wieczór!
Trzeba naoliwić drzwi.
Ktoś to wystawił?
- Na oczach ludzi? - Niestety.
Po co my harujemy?
Poprawcie mi to choć odrobinę.
Adam, śmiało. „Masz tak grubą żonę”...
To niegrzeczne.
Sam z tego żartujesz.
Urodziła troje dzieci. Spróbuj po tym schudnąć.
- Alvin! Scenariusz gotowy? - Prawie.
- Powinnam już pisać. - Zaczekaj.
Przynieść maszynę?
To cię uszczęśliwi?
Gordon czeka.
Jeden dobry żarcik na początek.
Najpierw skończmy prawdziwą pracę.
Dzieciak powinien dostać kijem,
ale to już było.
A drążkiem?
Cholera, George! Nie mogę w to uwierzyć.
Naprawimy to!
Nikt go nie widział?
Był na makijażu.
Sally poszła po waciki. A on zwiał.
Muszę wiedzieć o wacie?
Nie.
Wata jest tu kluczowa?
Tylko informuję.
Dziękuję. Coś jeszcze?
Jaka była temperatura?
Może potrzebował swetra?
Może dlatego 20 minut przed występem
mój pieprzony komik zwiał niezauważony?
Szukaliście w swetrowni? Nie mamy?
Może powinniśmy.
George, załatw swetrownię.
Poważnie?
Pewnie, że nie.
Ale gość zaginął na poważnie.
Ktoś coś z tym robi?
- Mike! - Już.
Jesteś moim łowcą talentów. Łów.
- Marge! - Tak?
- Byłem chamski? - Tak.
Kup sobie kwiaty. Mike?
Mam na linii jego agenta.
Jak on mógł?
Ma humory. Dlatego jest śmieszny.
- Nie jest taki zabawny. - Może wróci.
Nie wróci.
Zabrał płaszcz, kapelusz i kubek do kawy.
Od teraz rozdajemy kubki po programie.
Czy to jasne?
Kubki po programie.
A masz komika?
Staram się.
Na szczęście to z końcówki.
Może widzowie nie dotrwają.
To dobrze?
Zmienią kanał przed końcem?
Przedłużmy przedostatniego gościa,
- tego z zoo. - Boże!
Niech weźmie trzecie zwierzę.
Nie będę udawał, że obchodzą mnie trzy zwierzęta.
Już dwa mam w dupie.
Nawet jedno chrzanię. Chcę komika!
Writerzy!
Uwaga!
Wasi znajomi komicy,
ze szkoły,
którzy wam bzykali kuzynkę, krewni,
dzwońcie do nich.
Nawet jeśli śmierdzą, wystąpią.
Jak ktoś potrafi gadać sześć minut,
ma dziś farta.
Mike! Ty i twój notes, do mnie!
Tak!
Ktoś musi kogoś znać.
Wiem.
Mam tuzin dowcipów.
Nikt?
Cecil, a twój tata?
To będzie bardzo ładny dom.
Łaskawie go nie zasrajcie.
Macie do tego całe miasto. Zasrajcie je do woli.
Susie Myerson. Tak, jest tutaj. To Midge.
Cześć.
Co będzie, jak dziś nie wystąpię na targach?
- Ile kończyn stracę? - Tak.
- I czy je lubię? - Tak.
Cztery. Tak.
Może wystąpię w programie.
Jakim?
Gordona Forda.
O kurwa.
To dobrze czy źle?
Chwilowo źle,
ale to się zmieni, jak ci się uda.
Elastyczna ta kurwa. A co?
Dzieje się. Bądź przy telefonie.
Diller w Paryżu, Schreiber w Denver,
Sahl jest chory. Stiller chce, Meara nie.
Nie wybaczyła żartów z ramion.
Czekam na Storcha i Allena. Pytać Hope'a?
Nie. Kurwa! Tak.
Świetnie. Zaraz będę.
- Gordon? - Tak?
Weź mnie, trenerze!
Co?
Mam 20 grzecznych,
przyjaznych setów.
Żarty rodzinne, polityczne,
politycznie rodzinne. Jestem gotowa.
Na co?
Na program.
Ten?
A masz jakiś inny?
Tina, daj mi chwilę.
- Nie dotykaj nosa. - Nie dotknę.
Nie dotykaj nosa.
Co myślisz?
Że nie powinnaś dotykać nosa.
To najlepsze rozwiązanie. Jestem pod ręką.
Nie zniknę. Akurat byłam u fryzjera.
- Midge. - Zatwierdzę żarty.
Zapytam nawet Alvina o zdanie.
Nie ma mowy.
Dlaczego nie?
Ale dziękuję.
Bo ci odmówiłam?
- Jeszcze nie ostatecznie. - Tak.
Raczej nie.
To pewne jak śmierć i podatki.
To nie dlatego.
To co? Bo jestem za ładna?
Nie. Choć jesteś piękna.
Mamy tu świętą zasadę.
Personel nie występuje.
Głupia zasada. Zmień ją.
Nie zmienię.
Jestem komiczką. Widziałeś mnie. Podobało ci się.
Tak, ale nie robię wyjątków.
Chcę być na twojej kanapie.
- Kładź się. - Nie na tej.
Przepraszam.
To głupie.
Masz puste miejsce.
Weźmiesz każdego, nawet śmierdziela.
Ralph jest komikiem.
Nie wiedziałam.
Naprawdę chce wystąpić. A nie wystąpi.
- Ale... - Cecil też jest komikiem. Dobrym.
Nigdy nie wystąpi.
- Mel też. - To wiem.
Ludzie go kochają. Nie wystąpi.
To arbitralna zasada.
Willie próbował. Znasz go?
Ochroniarza?
Spiewak. Piękny baryton. Nie wystąpi.
- Gordon... - Dobrze ci tu?
Tak.
Dobrze płacą.
Wystarczająco.
Czyli to tyle.
Otóż to.
Dziękuję.
A teraz idę grać śmieciarza.
Nie rozumiem. Ale zawołaj Tinę.
Dotknął nosa.
Wcale nie.
Nie włożę tego.
Dorzucę dychę.
To żenujące.
A to nie?
Susie!
Co ty tu robisz? A program?
Nie ma szans. Oddaj kombinezon.
- Nie rozumiem. - Writer nie może występować.
Co ty pieprzysz? Sio.
Dobra. Masz.
Zasada. Święta.
Nie wystąpię w The Gordon Ford Show.
Kurwa.
Dobra czy zła kurwa?
Fatalna!
To ode mnie masz kurwę okraszoną chujem i dwiema pizdami.
- To głupia zasada. - Tak.
Idę mieć to z głowy.
Mamusia!
Ethan. Cześć.
Przyszliśmy na występ.
Skąd wiedzieliście?
Zaprosiłaś nas.
Szlag, no przecież.
Ledwo zdążyliśmy.
Esther uznała, że ma dość słuchania rodziny.
Uległa lodom i sklepowi z zabawkami.
Genialna.
W porządku?
Tak.
Pamiętałaś o nas?
Właśnie sobie przypomniałam.
Mamy sobie iść?
Nie. Bawcie się dobrze. Po prostu miałam zły dzień.
- Problemy w pracy? - Cóż...
Za dużo gadania!
Kiepsko trafiłaś, młoda.
Gdzieś w pobliżu są hot dogi.
Daj im jeść. Widzimy się.
Czasami bywają trudniejsze dni.
Wiem.
- Tato! - Esther!
Publiczność przemówiła.
Prywatne rozbiórki i wywóz śmieci: musical na trzy akty, to hit!
Już za chwilę na scenie głównej.
Dobry Boże, strzeż mnie, gdy będę spał.
Pobłogosław mamę, tatę i mojego braciszka.
Przede wszystkim pobłogosław...
Chryste, jak gorąco.
Mów dalej.
A przede wszystkim pobłogosław Nowy Jork, najwspanialsze miasto na świecie.
Jak dobrze, że tu mieszkam! Amen.
Nie będzie miał łatwo w szkole.
Hej, zasnął!
Kto wywiezie śmieci Których śmieciarka nie ruszy?
Kto wie, co i jak Z niebezpiecznymi odpadami?
Kto przychodzi nocą I znika już o świcie?
- Śmieci masz stos - Hektary
Kto je zabierze?
Twój osobisty śmieciarz
Przyjdzie i...
Twój osobisty śmieciarz
Czujecie to świeże powietrze?
A jeszcze wczoraj
była tu sterta śmieci jak słoń.
Gdyby Von Trappowie na nią weszli,
uciekliby nazistom.
Taka była wysoka. Zniknęła.
Teraz z chodnika można jeść.
Asfalt lśni jak lustro.
Muszę się ogolić.
Żart znalazł odbiorców.
Co, kurwa?
Uwaga!
Jest gazeciarz.
Dostarcza, cóż, gazety, które trafiają do śmieci.
I jest matka z dziećmi,
facet z walizką, pewnie ojciec.
Chyba tylko amfetaminy nie wyrzucili.
Nie?
Co? No tak.
Dobra, już wiem.
Dużo nie straciliście.
Nie, chłopczyku.
Miasto utylizuje tylko ułamek odpadów.
Te najłatwiejsze. A jest wielkie.
Mamy wielkomiejskie śmieci. Widzicie?
A co to prywatne rozbiórki i wywóz śmieci?
Ależ on mnie wnerwia.
Kiedyś były drzewa
I czyste, błękitne morza
A teraz wszystkie dzieci Mają wściekliznę
I zarost
Ciężko je wychować
Widzieliśmy lepsze dni
Śmieci!
- Życie nie jest sprawiedliwe - Smog!
- Nic nie zrobimy - Śmierć!
Błagasz o litość
Jadąc do Jersey
Aby poczuć świeże powietrze!
- Hoboken! - Za blisko.
Słodka toksyczna mgła
Widzieliśmy lepsze dni
Higiena się opłaca...
Co tam się, do cholery, dzieje?
To wasza sztuka.
Nie, Midge sieje zamęt.
I nadal nie zna tekstu.
- Czego chcecie? - Spełnienia obietnicy.
Występuje. W kostiumie.
Od początku sprawia problemy.
Nie używa cygara.
Żadna strata.
- Prosiłem o przysługę. - Wiem.
Myślałem, że się przyłożysz.
Przyłożyłam się.
A nie wygląda.
Gdzie jest jego matka?
To wygląda na napad złości,
a ja nie lubię napadów złości.
Przy następnej przysłudze...
- Następnej? - Tak, następnej.
Już oddałam przysługę.
Co ty pierdolisz?
Jesteśmy kwita!
Kwita?
Jesteś naszą własnością, Susie.
Dostajemy 30% wszystkiego, co zarobisz.
Czego ona dotknie. Taka jest umowa!
Zanim zgodziłam się na to!
Chyba się nie rozumiemy.
Nie. Mieliśmy być kwita.
Nigdy nie będziemy. Tak to wygląda.
Ile jeszcze?
Dopóki będziesz pieprzoną Susie Myerson!
A teraz się ogarnij. I ją.
I nie waż się nam więcej rozpierdalać musicalu.
Następnym razem ma być igła.
On sobie teraz popłacze,
a ja wam opowiem, jak śmieci mogą was zabić.
Bye Bye Birdie leci o 20.
Co się dzieje?
To targi. Kup opony.
Midge nigdy nie odpuszcza na scenie.
Nie wiem. Ma gorszy wieczór. Poproś o zwrot kasy.
Kim są ci faceci?
- Nikim. - Nie wyglądali.
- A jednak. - Wkurzyłaś ich?
Zostaw mnie.
Co zrobiłaś? Dlaczego ci grożą?
Patrzą na Midge, jakby miała cennik.
Ja nic nie wiem.
Wmieszałeś ją w coś?
Podpadłaś mafii, pani agentko?
- Nie. - Nie?
Bo to wygląda jak mafijny zjazd.
- Muszę iść. - Spójrz na mnie.
- Wszystko pod kontrolą? - Tak.
- Potrzebujesz pomocy? - Nie!
Co grozi mojej żonie?
Zajmij się dziećmi.
Pierdol się.
Nie rozbroisz mnie,
bo jesteś mała i śmiesznie się ubierasz. Mów, w co się wplątałaś.
Fajnie, że wpadłeś.
Dowiem się, Susie!
Dowiem się,
co znowu zjebałaś. Słyszysz?
Żegnaj, śmieciu porzucony
Żegnajcie, wdychane opary
Czołem, prywatne firmy
Prywatna gospodarka odpadami!
Zabierzcie to! Śmieci!
Ile masz lat, 30?
To ekscytujące.
Nigdy nas nie proszono o trzecie zwierzę.
Nie chcesz go pokarmić termitami?
- Nie. - Wiele tracisz.
Kończymy reklamy za trzy, dwa...
Witamy po przerwie.
Jest z nami Hart Buckley z Bronx Zoo.
Aż nie dowierzam,
ma jeszcze jedno urocze stworzenie, więc...
Przepraszam, czy to jest damska toaleta?
No proszę, Sophie Lennon.
Miód na me oczy.
Tak zaczęło się moje piąte małżeństwo.
I skończyło czwarte.
To było miłe powitanie.
Cześć! Chyba wczoraj założyłam twojego brata.
Miło cię widzieć. Termitka?
Może później.
Sophie Lennon prowadzi teleturniej Liczmy Sekundy.
Dziękuję. To hit, prawda?
Twoje studio jest w tym budynku.
Owszem.
A jesteś tu po raz pierwszy.
Naprawdę?
Nie chcę się chwalić,
ale chyba jesteśmy przyjaciółmi.
Dzięki nam masz teleturniej.
Tak. Pomogłeś mi stanąć na nogi.
Co się stało?
Nie umiem trzymać tych nóg razem.
Spokojnie.
Musimy porozmawiać.
Co, do chuja?
Czemu nie mówiłeś o zasadzie?
Co?
Zakaz występów writerów, tak?
Tak. No i?
Mogłeś o tym wspomnieć, jak ją zatrudniałeś.
Nikogo nie zatrudniałem!
To żadna wymówka.
A jednak!
Napraw to.
Muszę... Trwa program!
No to po programie.
Nie zamierzam.
Gówniana zasada.
Gordona. Porozmawiaj z nim.
Kurwa!
Susan?
Susan.
Właśnie woskowali podłogi.
Dogonię cię. Pamiętaj, że grałam w lacrosse!
Susan! Szlag.
Przestań. Mam...
Marnowanie pończoch, przestań.
Dogonię cię.
Jak na tej imprezie tematycznej.
„Kobiety, które podziwiamy”.
Przebrałaś się za Lady Makbet. Kłóciłyśmy się.
Uciekłaś, a ja cię dogoniłam.
O nie, szklane drzwi. Co teraz?
Nie możesz mnie unikać.
Nie bez powodu się spotkałyśmy. Wszechświat dał nam znak.
Nie dał!
I to zupełnie co innego niż ta impreza.
A w lacrosse grałaś dwie godziny.
Znudził ci się!
Bo jest nudny!
Mówiłam, że to zły pomysł.
Dlatego tam poszłaś.
Pojebane, co?
Chryste. Nie spieszysz się na jakąś galę?
Nie. Dziś mam wolne.
Susan Myerson.
Nie do wiary. Minęło...
Nie udawaj, że to wzruszające spotkanie.
- Muszę iść. - Czemu?
Mam pracę. I życie.
To nie jest tak, że coś cię znudzi i znika.
- Wiem. - Lacrosse wciąż istnieje.
Niepotrzebnie.
Proszę. Minęło tyle czasu.
Świetnie wyglądasz.
Serio. Fajna czapka.
Pani Gordon Ford?
Tak.
Nie lada osiągnięcie.
- Jestem kimś więcej. - Nie jesteś.
Dla mnie tak, jebana pani Ford.
Jak się masz?
Wybierz inne pytanie.
Możemy zbastować?
Nie kazałam ci za sobą iść. Nie chciałam gadać.
Napijmy się.
Znajdźmy bar i się upijmy.
Powiesz mi wszystko, z czym czekałaś 15 lat.
Nie chcę ci nic mówić.
No to spytasz o wszystko, z czym czekałaś 15 lat.
Nie. I tak skłamiesz.
Wiem, czemu tak się czujesz.
W dupie to mam.
Nie musisz krzyczeć na ulicy.
Wtedy krzyczałam i teraz też będę.
Proszę. Napijmy się.
Nie będę rozmawiać na ulicy.
- Nie. - Proszę, porozmawiajmy.
Opowiesz mi o sobie.
Nic się u mnie nie zmieniło. A u ciebie?
- Pozwól... - Co?
Wyjaśnić? Przeprosić?
Za co mam przeprosić?
Za co?
Nie wiem, za plany, obietnice...
Nie składałam obietnic.
Żartujesz.
Miałam 22 lata. Co mogłam ci obiecać?
Wszystko!
Jesteśmy dorosłe.
Nie możemy porozmawiać w dojrzały sposób?
Tego nie umiem. Żyję wśród komików.
Dobra. Przeproszę cię.
Naprawdę? No to, kurwa, zajebiście.
Nie chcę przeprosin. Nie chcę od ciebie niczego.
Nie chciałam cię skrzywdzić.
Byłyśmy na studiach.
Byłam ruda. To też był błąd.
Nie. Nie chciałam...
Ty nie byłaś błędem.
Chcę ci postawić tego drinka.
Muszę iść. Miło było, Hedy.
Ładnie ci w blondzie.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska