Wspaniała pani Maisel
Serio? Zaczęłaś beze mnie?
- Weź. Są już niedobre. - Hej.
Dla mnie są jak ciasteczka Greenberga.
No i co tam, kto oberwał majchrem?
Tu szarpią się tylko o Financial Timesa.
Królestwo za dobrą bitkę.
- Co to? - Zdjęcia, o które prosiłeś.
- Pamiętałaś. - Imogene pamiętała.
Bez autografów, ale możesz mi podać imiona.
O co chodzi?
- Starszych nie masz? - Starszych?
- Z występów dla wojska. - W majtkach? Żartujesz.
Lepiej się nadadzą.
- Walą do nich konia? - Musicalu nie obsadzają.
- Do tego nie dojdą? - Dojdą.
Dojdą jak nic. Wyszłam zajebiście.
Kolego, rusza cię to?
- Midge. - Dobra, oddaj.
Imogene wykopie tamte z wojska. Przyniosę je za miesiąc.
Dziękuję za służbę.
Aż boję się pokazać to następne.
Mała Rose w kibucu.
W pionowych i poziomych paskach.
Moja mama się w grobie przewraca.
Pozna dziadka za góra sześć miesięcy.
Za dobre zachowanie.
Każda wnuczka o tym marzy!
- Pytanie. - No?
- Po co przychodzisz? - Dla rewizji.
Powinnaś być w trasie.
Musze kupić nowe walizki.
Musisz występować.
- No. - Sprzedajesz peruki.
Sprzedaję wysokiej jakości marzenia.
- O włosach. - Dywersyfikuję.
Sam mi kazałeś, nie cieszysz się?
Wiesz, ile zarabiam na perukach?
- Susie... - Nie.
Wkurzyłaby się.
- Mam ją gdzieś. - Mówię tylko...
Potrafię o siebie zadbać.
Nie musisz się mną opiekować.
- Lubię to. - I co z tego masz?
O kuźwa.
Kolejna.
Tu jest ich pełno.
U nas jedna gwiazda Dawida
jakoś wystarczy.
Spokojnie, wyrwie się.
Co?
Z należytym szacunkiem, siostro.
Oczywiście.
Tu są zbrojenia?
- W tych kolumnach? - Co to jest?
Pomożesz mi?
No proszę. Szkoła dla chłopców im. św. Ksawerego.
Napdły mnie zakonnice!
Wszedłem jako chłopiec, wyszedłem ze złamaną duszą.
A teraz przerabiasz to na klub,
żeby zbić fortunę.
Fajna złamana dusza.
Gdzie wyrzucały stare linijki?
Patrz na sufit.
Tak mówiła siostra przed laniem.
- „Piękny sufit”. - To był twój pomysł.
- Wiem. - Jest świetny.
Scena tutaj?
Mają już kuchnię i parking,
- będą goście z Jersey. - Wiem.
- Parking, Arch. - Wiem.
- Szukaliśmy miesiącami. - Wiem.
Jeśli masz płakać...
Nie będę, wszystko gra. Wiej.
Bo zaczęlibyśmy od zera.
Takie miejsca to rzadkość.
Skoczymy do lokalu
w East Village? Podobał ci się.
Nie. Jest przeklęty.
Zobaczyłem tam zbirów Susie
z tego występu.
- Pamiętam tę szafę. - Nie lubię ich.
- Chowałem się tu. - Kręcą się też przy Midge.
- Nie chcę tego. - Zmieszczę się?
- Przestań! - Sam przestań.
Masz obsesję od tygodni.
- Bo to gangsterzy. - Gadałeś z Midge?
Nie, bo zawsze wychodzę na gnojka.
Oszalejesz przez to.
Porozmawiaj z nią. Doceni troskę.
- Zechcecie... - Archie.
Siostra wybaczy.
Nadal nie umiesz wiązać krawata.
Napijecie się herbaty?
To miłe z siostry strony,
ale musimy już iść.
Siostro Clementine,
proszę odnieść.
Zawsze coś porozlewam, wiesz?
Nie.
Clementine, tak?
Flirtujesz z zakonnicą?
- Ona ze mną. - One nie flirtują.
Herbatka z miodem?
Kuźwa, a jednak.
Z siostry rąk wezmę wszystko!
O Boże.
Robimy tu klub wieczorowy,
więc nie rezygnuj z zabawy na Wielki Post.
Lubię muzykę. I taniec.
Ojcze, wybacz mi.
Powiedz jej, że dzwoni Susie Myerson i Wspólnicy.
Kim jestem? Oświadczasz się czy co? Przekaż wiadomość.
S-O-N. Myerson. Proste.
Ma numer. Dobrze, do widzenia.
Mogę to zostawić dla pani Myerson?
- Do kosza. - Nie przejrzycie? Jest pełny.
Przeglądamy kosz. Taka praca.
Tu jest kurz.
Będzie się wyróżniać. Dziękuję,
odezwiemy się.
Susie Myerson i Wspólnicy.
Do pani Dyer. Zaczekam.
Obowiązuje kolejka.
Pięć minut. Jestem jak Mort Sahl.
Kolejka, Mort. Zostawię wiadomość.
To ona? Pani Myerson!
Shelly Liebenthal! Mam świetny set.
Muszę się schować przed tymi frajerami.
To potencjalni klienci.
Niska jakaś.
Dobijasz mnie, wiesz?
Spokojnie.
- Kupiłeś pieprzoną lamę. - No i?
- Po co? - Po co się kupuje lamę?
Do występu. Nazywa się Catherine.
- Wali mnie to! - Ją nie.
Mam zapłacić 2000 $ za hotel.
Ty nie jesz, więc to za Catherine.
Mówiłem, że to małe sałatki,
ale nie słucha.
I koniec srania!
Ale teraz mówisz o niej?
Orpheum wystawił rachunek.
Muszą wymienić wykładzinę.
Rety. Pomówię z Catherine.
Kup jej klatkę.
Jak zacznie kucać, spraw, żeby zniknęła.
Przykro jej.
Do widzenia!
Lamy się wypożycza.
Dinah, dodzwoniłaś się?
Zostawiam wiadomości.
- Dzwoń dalej. Maggie! - Idę!
Uśmiech, bo ci tak zostanie.
Minął tydzień i nic.
Tak to jest z pieprzonym Hollywood.
To moja rola, Susie.
Czuję to. Niczego tak nie pragnąłem.
Uwierz mi, wiem.
Gadasz o tym od dwóch miesięcy.
Mam dość.
Znienawidzili mnie.
Wzywali cię już trzy razy.
„Znam ją jako Didi”.
Przestań grać.
Zabiję cię, jak to znowu odegrasz.
- Susie, mam! - Maggie ją ma!
Widzisz? Mamy ją.
Sio. Zostań. Zostań. Zostań.
Sio. Rany, sio.
Sprawdź, czy to prawdziwy głos.
Helen! Susie Myerson. Dziękuję za kontakt.
Moi wierzyciele tyle nie dzwonią.
Cóż za miła anegdota.
Ja w sprawie Jamesa Howarda.
Jest wspaniały. Prawdziwy talent. Uwielbiam go.
Dzięki, ale może jakaś odpowiedź?
Jeszcze nie mam.
Bierzecie go pod uwagę czy nie?
Bierzemy.
A ilu poza nim?
Nie powiem.
Mam dalej wydzwaniać?
Kariera w związku zawodowym stoi przed tobą otworem.
Mamy dwie opcje.
Kto jeszcze? Dick Gregory?
Gdyby to ode mnie zależało...
A nie? To kto decyduje?
Producent. David Weston.
Nie masz nic do powiedzenia?
Nie do końca...
Liczy się tylko Weston?
Jestem ważną...
Do widzenia. David Weston.
Co jest?
Nie wiem. Weszła i zasnęła.
- Miriam? - Cześć! Gotowa.
- Kiedy ostatnio spałaś? - Po drodze.
Nie musisz pracować w dzień i występować nocami.
Inaczej wyjdę z wprawy.
Masz pracę.
Masz, wal po kablach.
I co?
Ona cię uwielbia, ale to decyzja producenta.
Co robić? Nie zniosę tego czekania.
Znajdź klub, pożartuj. I nie wracaj, dopóki cię nie wezwę.
Ty! Nie masz pracy?
- Jest rano czy wieczór? - Wciąż rano.
Robota czeka. Gdzie gram wieczorem?
- Masz na tablicy. - Które to moje?
- Masz inicjały. - Są dwa „MM”.
Ty jesteś małymi, Morty Minsk dużymi.
Czemu nie ja? Byłam tu przed nim.
Bo małe są kobiece.
Dziękuję,
ale może pisz małe litery inaczej niż duże?
Poszłam zamiast niego do Bitter End,
a żadnemu z nas nie leży jazz.
Może pisz „Midge”?
Nie zmieszczę pięciu liter.
- A dwa serduszka? - To byłoby słodkie.
Zabieraj stąd swoje serduszka, etat czeka.
Jest rano czy wieczór?
Na stanowiska, dziewczęta, bo mamy nowy cel.
David Weston.
Stek dla tej, która się dodzwoni.
- Robi się. - A mogę ziemniaczki?
Bez ziemniaczków nie podają.
Dla mnie same ziemniaczki.
Zostawisz mięso.
Nie mogę zamówić ziemniaków? Szkoda krowy.
Odwołuję ofertę. Znajdźcie Westona!
Midge, wybieraj.
Układ słoneczny bez Ziemi
czy wulkan, który upuściłem, wychodząc z metra?
Nie wiem. Oba są na czwórę.
Mówimy o Ethanie.
Tu masz dwóję.
Mamy to.
Miło, że dołączyłeś.
Johnnie Walker robi wodę po goleniu?
Nie krzyczcie, wszystko boli.
Gdzie byłeś w nocy?
Przy 15. ulicy.
Występowałem dla portiera i kelnerki.
- Kurde. - Ano.
Nigdy nie przeszkadzał mi dźwięk składanej serwetki.
Reuben Salazar wystąpił po mnie z twoim żartem
o pasie do pończoch.
Gnojek. Po kiego?
- To damski dowcip. - Mówił falsetem.
Przyłożę mu.
Daj spokój.
Oberwie od nas.
Pięść się robi z wszystkich palców?
Gordon chce pomówić o monologu.
- Jeszcze go nie ma. - Ma pomysły. Raz, raz.
Uwielbiają program!
- Jak Ed Gein. - Przestań, Gordy.
Pisał do nas z psychiatryka.
Nie były tak niepokojące jak to.
- Kto to? - Psychoza była o nim.
- Nosił ludzką skórę. - Rety.
Fajnie, że nas lubi.
Liczy się chyba podwójnie?
Robił też naszyjniki z kości.
A torebki z czego?
Przejdźmy do monologu.
Ostatnio jakoś nam nie idzie.
A konkretnie?
Ostatnio wsiedliśmy na Debbie Reynolds.
Mel? Aż się prosi o ripostę.
Pas.
Hedy mówi, że za mocno atakujemy kobiety. Przemyślmy to.
Może zaprosimy Debbie?
Co tu robisz, Mike?
- Co? - Zwykle nie przychodzisz.
Przychodzę zawsze od pięciu lat.
George, to na mnie jesteś wściekły.
Niby dlaczego?
George się wścieka, bo nie chcę powiedzieć
„krem do pupci Diddy Doo” w programie. Ani poza nim.
No i powiedziałem.
Nie ma programu bez sponsorów.
O ile wiem.
Mamy sponsorów. Wspaniałych. Chevroleta.
Mogę o nich gadać.
Diddy Doo płacą więcej.
Chcą się wybić.
Mogą gdzie indziej.
Chciałeś odświeżyć set.
Diddy Doo za to zapłacą.
Zostawię ten set, przyniósł mi szczęście.
Atakujemy Debbie Reynolds jak bukmacher jej męża.
Miło, wróciłeś.
Diddy Doo jest popularny
wśród naszego targetu.
Oglądają nas dzieci?
Nie. Ich matki.
Używałam Diddy Doo.
Nie na sobie, ale... Tylko ja?
Ładny słoiczek, ładny zapach, ale dostałam wysypki.
Jak w radiu.
Sponsorował nas środek chwastobójczy,
który zabijał seniorów.
Dokładnie 14.
- Przebił Eda Geina. - Źle go używali.
Smutny tydzień dla bingo.
Wracamy do monologu?
Przedstawiciele jutro się zjawią,
cieszą się.
Potem urządzają wieczorek.
Rejs po Hudson na twoją cześć.
Nie idę na to.
Zostanie to zauważone.
Chyba warto skonsultować to z gwiazdą,
zanim rzuci się ją ekipie od pieluch.
Przepraszam.
A telefon? Dzieli nas ścianka.
Nie mogłeś zapukać?
Wiem, powinienem był spytać.
- To twoja wina. - Nie spodziewałem się tego.
Że nie będę chciał się upokorzyć w telewizji?
- Kiedyś mi ufałeś. - A ty słuchałeś!
- Stacja mówiła... - Walić stację!
A teraz wróćmy do tematów,
które będą w programie.
Przepraszam, Gordon.
Dziękuję.
Poważnie. Jak dziś zaczniemy?
Normalnie, wyjdziesz w pieluszce.
Proponuję politykę.
Jestem zajęty.
George, chciałam przeprosić...
To ty i Ben Gurion?
- Tak. - Ale on się uśmiecha.
Bo to przezabawny gość.
Mogę w czymś pomóc?
Tak.
Niepotrzebnie coś napaplałam. Nie pomogłam.
Owszem.
Przepraszam.
Dziękuję.
Jeśli mogę jakoś pomóc,
jestem do dyspozycji.
Jak mogłabyś mi pomóc?
Na jutrzejszej imprezie
- mogę być rezerwową. - A kogo zastąpisz?
Gordona.
Potrzebujesz rozrywki, a ja jestem komiczką.
No i mamą z masą dowcipów o pieluchach.
Znam się na pieluchach, więc i na mamuśkach.
Dobry pomysł.
Scenarzystka, która lubi produkt.
O której wypływamy?
O 19.30. Nie wspominaj o wysypce.
Ani słowa!
- Ale zeszła? - Wysypka?
Jasne.
- Dobrze. - Sprawdzisz?
Nie, dziękuję. Sio.
Co włożysz?
- Sio! - Dobrze.
Już prawie.
Nie wierć się.
Nie musi pani.
Muszę.
Masz jakby nagie uszy. To nieprzyzwoite.
- Pani już... - Ja tu szyję.
- Przepraszam. - Te będą niezłe.
Należały do babci Lejmanowej, okropnej baby o wspaniałym guście.
- Pani Weissman. - No i po szwie.
Przepraszam! Tyle już pani zrobiła.
Mogę tu wziąć ślub
przy moich środkach czystości.
Nie pozwoliłabym ci wziąć ślubu w ratuszu.
Tam się bierze ten trzeci, kiedy nikt nie przychodzi.
I już. Do hory się nie nadaje,
ale do chodzenia powinno być dobrze.
Znalazłam.
- Miriam, odłóż to. - Spójrz.
Oto ona w dniu ślubu.
Wykupili wszystkie białe róże w stanie.
Boże, Rose! Byłaś jeszcze szczuplejsza niż teraz?
Owszem.
Ta sukienka! Te buty!
To były piękne buty.
Ma idealne stopy do butów.
- Ups. - Zelda!
- Musiałam zobaczyć. - Pomóż mi pomóc.
Chcesz nosić watę cukrową, w porządku.
Ale rób, co mówię,
bo pójdziesz w bieliźnie.
Całe dzieciństwo przeglądałam ten album.
Mamo, wyglądałaś ślicznie.
Prawda?
A tata wygląda na przestraszonego.
Prawda?
Wiedział, co go czeka.
Co? Kredyt?
Nie, noc poślubna.
Shirley, proszę!
Wszyscy myślą, że to kobiety się boją.
Ale nasze mamy, przyjaciółki,
rabini, pielęgniarki szkolne i czasopisma
straszą nas od pierwszej miesiączki.
Jesteśmy gotowe. Mężczyźni...
- Nie mówmy o tym. - Joel był gotowy.
Jestem niewidzialna? Nie słychać mnie?
Moje słowa znikają w próżni?
Łódź wylądowała w Normandii,
wziął plażę szturmem.
Mój Joely.
Nie jesteś w klubie nocnym. Wypraszam sobie.
- Dwa razy. - O mój Boże.
Robiliście to w swojej sypialni od dwóch lat.
Mamo, wyglądałaś ślicznie.
Nadchodzi panna młoda. Wstajemy!
Dziesięć minut ze spodniami
i wyglądałby lepiej.
Mogłem dać mu garnitur.
Zrobiliśmy, co mogliśmy. Trudno.
- Ile jeszcze? - Nie wiem.
To wesele czy recital?
To Chopin, ludzie.
Jedno z najsłynniejszych dzieł. Opowiada historię.
Nie można przerwać.
Chopin wybaczy, tato. Kończ.
Zadowoleni?
Drodzy, zebraliśmy się tutaj,
aby połączyć tych dwoje świętym węzłem małżeńskim.
Pamiętasz, jak poznaliśmy Zeldę?
Nie.
...mistyczne pojednanie Chrystusa z Jego Kościołem...
Wiemy, po której jest stronie.
Jeśli ktoś z tu obecnych zna powód,
dla którego nie mogą się pobrać,
niech przemówi albo zamilknie na wieki.
Zelda i Janusz napisali własne przysięgi.
Zelda?
Powoli, Zeldo. Powoli.
Januszu, kocham cię.
Kocham w tobie wszystko.
Twoją punktualność.
Wieszasz zdjęcia prosto
i pośrodku, i to bez mierzenia.
Nie gubisz pieniędzy.
Nie brudzisz mi drewnianych łyżek.
Kucasz przy podnoszeniu ciężarów.
Kocham to, że będę twoją żoną.
Janusz.
Za mną życie pełne trudów.
Mroźne zimy, wiele nocy bez snu.
Ledwo wiązaliśmy koniec z końcem.
Ale umiałem naprawiać.
Myślałem, że tak będzie wyglądać moje życie.
Aż spotkałem ciebie.
Byłem popsuty,
a ty mnie naprawiłaś.
- Jezu. - Moishe!
Nie wytrzymam.
Będę cię utrzymywał.
Zapewnię ci dostatek.
Będziesz cieszyć się życiem bez ciężaru,
nie przepracujesz już ani jednego dnia.
Co on powiedział?
Nie wiem, ma silny akcent.
Nie będzie pracować?
Nie wiem.
Miriam, co on powiedział?
Co? Tato, przestań! Słucham przysięgi.
Odejdzie od nas?
Co z tobą nie tak?
Będę twoim Januszem aż do śmierci.
Oby łagodnej.
Abe, stracimy Zeldę?
Powiedział raczej wprost.
Jej praca to my.
Nie. Jesteśmy jej rodziną.
Tak nam to oznajmia?
Ktoś tam mówi po polsku.
I jakiego „ciężaru”?
Byliśmy dla niej ciężarem?
Przestańcie!
A ty co taka spokojna?
Bo Zelda wychodzi za mąż?
Zelda uważa nas za ciężar. To obejmuje ciebie.
Co? Wcale nie.
Większość dnia spędza z twoimi dziećmi.
Bo je kocha. Są jak rodzina.
- Na pewno? - Nie są ciężarem.
Mówił o was.
I tak stracisz opiekunkę.
Zelda odchodzi z pracy?
Nie wiem. Mówią po polsku.
Przerąbane. Kto będzie pilnował dzieci?
Zelda je przyprowadza do klubu,
jak nie mam czasu. Niedobrze.
Przepraszam, księże Piotrze,
nie jest za późno na sprzeciw?
Co takiego?
Właściwie to nie sprzeciw.
Prośba o wyjaśnienie.
Wspomniałeś, że panna młoda będzie cieszyć się życiem.
A kiedy, tak dokładnie?
Mówimy o końcu roku?
Po wakacjach?
W maju robimy przyjęcie dla moich klientów.
Mogłaby cieszyć się życiem po nim?
A będzie mogła odebrać Ethana ze szkoły
czy to też ciężar?
Uciszcie się już.
Tak Żydzi wychodzą na głośnych i okropnych!
Szlag.
Janusz i Zelda zgodzili się na zawarcie związku małżeńskiego przed Bogiem.
Ogłaszam ich mężem i żoną.
W imię Ojca, Syna i Ducha Świętego.
Amen.
To mi przypomina nasz ślub.
Twoja matka trzymała głowę pod moją spódnicą całą noc.
Dzwoniłam do Katriny z 3B spytać, czy nadal chce zająć się dziećmi.
I co?
Ma dwójkę własnych i sama szuka opiekunki.
Miała 12 lat jeszcze z rok temu.
Oby nie.
Wódeczki? Weselna.
Pewnie.
Za nasze dzieci, które wychowają się same.
Za to, że Zelda znalazła miłość.
Dużo lepiej.
Smaczna!
Nie zrobisz w klubie świetlicy?
Może w nowym.
Właśnie. Jak tam u Matki Bożej Piekielnej?
Kupujemy.
Wspaniale.
Cieszę się.
Jak znajdziemy zabrudzenie, to do przodu,
a potem do tyłu. I znowu.
- Jak długo? - Dopóki brud nie zniknie.
Czyli jak?
Daj jej spokój.
Zelda, możesz mi wyjaśnić mechanikę
funkcji ssania?
Nie!
A jak się napełni?
Midge.
Joel.
Dwa miesiące temu na twoim występie
było dwóch facetów. Gadali z Susie.
- Frank i Nicky? - Tak.
- To jej znajomi? - Znajomi?
- Cóż... - Wyglądali na bandytów.
To przyjaźni bandyci.
Co to znaczy?
Dzień dobry na klatce mówią.
O nich się nie martw.
- Martwię się. - Nie.
Nie podbijają kart w fabrykach, fakt.
Podbijają oczy.
Ale są znajomymi Susie.
- Tak jakby. - Znajomymi?
Nie zawsze byli. Kiedyś ją porwali.
Mieli ją poturbować lub zabić
i wrzucić ciało do rzeki.
Nie zrobili tego.
I po co się martwię?
Nie musisz się martwić.
Prowadzę klub.
Ojciec ma zakład.
Znam takich gości.
Też działam w branży.
Tylko na tym stracisz.
Jestem kobietą z...
Wiesz.
Nie mieszaj się w to.
- Nie mieszam się. - A Susie?
To twoja agentka, pomogła ci w karierze,
ale jest popieprzona.
Jak każdy w branży.
Skoro się z nimi buja, to ty też.
Ja stoję nieruchomo.
Kazała ci tańczyć na śmieciarce.
Nie tańczyłam. Nie umiem.
- Przestań. - Wkurzasz mnie.
Chyba nie wiesz, w co się pakujesz.
Wiem. To była jednorazowa sprawa.
Nie ma już żadnych długów.
Możesz wrócić do swojego klubowania.
- Chamskie. - Pierdol się. A to?
Troszczę się o ciebie!
Nie dociera to do ciebie przez tę warstwę lakieru?
Nigdy ci nie przeszkadzała.
Bzdura.
W łazience śmierdziało jak po opryskach.
Potrafię o siebie zadbać.
- I mam mieć to gdzieś? - Tego nie mówię.
- W dupie? - Nie.
Nie będę, możesz się wściekać.
- Ochronię cię. - Dobrze.
Włos ci z głowy nie spadnie,
i to nie przez ten lakier.
Zabiję każdego, kto ci zagrozi.
Wyjaśnij raz jeszcze, jak człowiek.
Wielu facetów olewa
- byłe żony. - Wiem.
Mieliby gdzieś problemy z mafią.
To gnojki.
- Ale mnie zależy. - Bo nie jesteś gnojkiem.
- Abe? - Zelda!
Mówiłam, żeby nie włączać tostera
i odkurzacza naraz!
Całe moje życie musi się zmienić?
No to...
Tak.
Idę żartować o pieluchach na łodzi.
Zmyślasz.
Wrócimy do tego?
Na to wygląda.
Proszę przekazać, że dzwoniła Dinah od Susie Myerson.
Dziękuję.
- I jak? - Nijak.
Byłam w Sardi's, właśnie skończył lunch.
Nie zjadł bekonu, jajka i awokado z sałatki Cobb.
Po co ją zamówił?
Kelner powiedział, że wspomniał o fryzjerze.
Poszłam do Astor Place.
Wiesz, ilu Davidów tam strzygli?
Wszyscy podobni.
Musiałam wziąć golenie brzytwą.
Zajebiste uczucie. Polecam.
A co u ciebie?
Zostawiłam 52 wiadomości.
Udawałaś Earthę Kitt?
Trzy godziny temu.
Numer ze skarbówką?
Też, teraz mam lunch z księgowym.
Dinah, gość skończył pracę na dziś.
- Kurwa. - Kurwa.
Dość.
Dokąd idziesz?
Wychodzę. Pokażę się bez zarostu.
Halo?
Tak, Urząd Skarbowy. W czym mogę pomóc?
Mówię mu: „Dizzy, nie wiem, co grasz, ale ja gram w B-dur!”.
Tak, Nanette. Dziękuję.
Sama zrobiłam.
Tu podają tylko burbona. Ci nudziarze nie piją nic innego.
Nuda.
Miło, że mogłam pomóc.
Widziałam cię w Wolford. Jesteś zabawna.
Też lubię twoją twórczość.
Zadbaj o ich stan upojenia.
Robi się.
Wyglądasz jak z obrazka.
Ty też nie najgorzej.
Są w świetnych nastrojach.
Mają bardzo młode żony.
To nie ich żony. To co, powalisz ich?
Albo wyskoczę za burtę.
Jestem gotowa.
Ale masz lepsze żarty?
- Tak. - Dobrze.
Dobry wieczór, ahoj!
Jak się macie?
Wspaniała impreza.
Rejs dookoła wyspy Manhattan.
Połączenie kołyszącej się łodzi i podwójnych burbonów.
Co może pójść nie tak?
Jestem pani Maisel, writerka w programie Gordona Forda.
Dziękuję za zainteresowanie
naszym skromnym, najpopularniejszym
programem. Jacku Paar, kij ci w oko.
Rozmawiam z łodzią pełną mężczyzn o kremie dla niemowląt.
Ciekawe, czy gdzieś jest facet
opowiadający łodzi pełnej kobiet o wiertarkach.
Jak na ironię, krem Diddy Doo opracowali mężczyźni.
Mężczyźni są panami wszechświata.
Koło, ogień, wojna i tak dalej.
Ale dzieci? Nie do końca ich świat.
Gdy mężczyzna trzyma dziecko, kończy się to płaczem.
Potem dziecko też ryczy.
Jesteście wspaniali.
Ta łódź jest pełna jedynych mężczyzn w Ameryce,
których obchodzi maść dla niemowląt.
Bądźmy szczerzy,
obchodzi was, bo możecie zbić na niej kokosy.
Drugim powodem jest fakt, że wasze przyszłe trzecie żony
teraz noszą pieluchy.
Zależy wam na ich wygodzie.
To bardzo miłe.
- Mogę zadać pytanie? - Tak.
- Pytanie? - Tak.
Nie pojmuję.
- Chyba nie odmówisz? - Nie.
- Chodzi o moją siostrę. - Co?
- Moją siostrę. - Kogo?
Dołączyła do nudystów.
- Chcę wiedzieć... - Tak.
Co kupić nudystce Na urodziny?
Jaki prezent urodzinowy?
David Weston!
Ciężko cię złapać.
- A ty to kto? - Susie Myerson.
Reprezentuję Jamesa Howarda, genialnego komika,
którego przesłuchiwałeś do filmu wojennego
już ze cztery razy.
Żartujesz.
Zamawiasz Cobb, a nie lubisz bekonu ani jajek?
Wiesz, że ją lubię?
Nie lubisz, w tym rzecz.
Lepiej stąd idź.
To nie miejsce na tę rozmowę.
Zgadzam się.
Tu jest z 80 stopni, a akustyka jest do bani.
Zadzwoń do mojego biura...
Dzwoniłam, Davidzie.
Bez przerwy, dwa dni z rzędu.
Nie odbierasz, nie oddzwaniasz.
Co my, małżeństwo?
Daj mi odpowiedź, to młody się odczepi.
Wnerwia mnie.
Dam ci pięć dolców za wodę.
Tam masz dzbanek.
Umrę, jeśli się poruszę. Dawaj.
To co? Tak czy nie?
Myślisz, że dam ci odpowiedź tu i teraz?
Wybierz coś.
Był świetny, wciąż się waham.
Poważnie. Mam to w dupie.
Już wolałabym odmowę.
Ten dzieciak to świetny komik.
Więcej zarobię,
jeśli ruszy w trasę.
Rok jego trasy i mam nowe auto.
Wróci jako wielka gwiazda.
Wtedy ruszy w świat.
A ja zbuduję dom i kupię masę aut.
Zaparkuję wszędzie,
będę jeździć od auta do auta.
Ty mu nic nie zapłacisz.
A ja to przełknę,
bo tak mu zależy na tej szmirze.
Niczego tak nie pragnął. Gada jak najęty.
Nie wiem dlaczego.
Scenariusz jest tragiczny.
Moment. Jest genialny.
Scenarzysta był nominowany do Oscara.
Dostał go? Właśnie.
Sypie się w trzecim akcie.
Ale rób swoje, mnie to wisi.
- „Mnie to wisi”? Serio? - Tak.
- I skrytykowałaś scenariusz? - Tak.
I osaczyłaś go w łaźni dla gejów.
Miałam przeczucie, ale nie chciałam tam iść.
Zmusił mnie.
Jak tam było?
Fiut na fiucie.
Tak myślałam.
Przestań tak patrzeć.
Błagałaś, żeby go nie wziął.
Na opak.
To zagrywka.
Bierze też pod uwagę Dicka Gregory'ego,
Jamesa Earla Jonesa. Ostra konkurencja.
Musiałam coś zrobić.
Ostra.
Idź do domu.
W porządku.
Ciężko było się wydostać.
Akurat sobie wymyślili nagą congę.
Co teraz?
Czekamy. Potem wymiotujemy i znów czekamy.
Podpisałam kontrakt z niezłą śpiewaczką.
James będzie zachwycony.
I jak nasza tajna broń, panowie? Jest talent?
- Świetne. - Kto by pomyślał, że krem jest zabawny.
Jak są pupcie, to jest śmiesznie.
Często tak występujesz?
Co wieczór.
Powinna być w programie.
To ci dopiero.
- Nasza przedstawicielka. - Ciekawe.
Laleczka Diddy Doo przewijającą dziecko.
Tak, w bikini.
Bo macierzyństwo może być sexy.
Miło było z wami rozmawiać, panowie.
George, do zobaczenia.
Wspaniały pomysł.
Najlepszy, jaki słyszałem.
- No weź. - Wracam do pracy.
- Pięć minut. Jeden taniec. - Nie ma muzyki.
Coś zanucę.
- Puść mnie. - Słodka jesteś.
- Kolego! - Tak?
Daj pani pracować.
Tylko gadamy.
Mama nie mówiła, że nie gada się rękami?
To nic takiego.
Nie dotykaj czegoś, co nie jest twoje.
Włoska.
Bardzo śmieszne. Oddaj.
Mam nie dotykać?
- Dość. - Coś nie tak?
Zrozumiałem.
Droga? Wygląda na drogą.
Oddawaj!
Pasuje mi? Przymierzę.
Nie miałeś tam kluczyków?
To się porobiło.
Ale wstyd.
Dzień dobry.
Susie Myerson, Susie Myerson i Wspólnicy.
Reprezentuję tę kobietę.
To jest Alan Young z działu prawnego,
Barbara Stern, szefowa PR,
George Toledano, producent wykonawczy.
- Susie to agentka Midge. - Nie wezwałaś prawnika?
- Nie mam. - To moja wizytówka.
Uwaga na pleśń!
Może niech najpierw wyschną.
To nie jest przyjacielskie spotkanie.
Gordon będzie za chwilę. Proszę.
Dziękuję.
Co się stało? Czemu jesteś mokra? Co to?
Długa historia. Zjebałam.
Nagłe spotkania, moje ulubione.
Normalnie bym się wściekł,
ale dziś bal dla zwierząt.
Hedy je uwielbia, a ja nie, więc jestem wdzięczny.
To będzie dobre.
Nie. Na łodzi doszło do incydentu.
- Na łodzi? - Na przyjęciu ze sponsorem.
Jednak je zrobiliście?
Było opłacone.
- Byłaś tam? - Była.
- Po co? - Chciałam pomóc.
- Masz patent żeglarski? - Zabawiałam gości.
- Zabawiałaś sponsorów? - Tak. Dla George'a.
Czyli nie tylko impreza się odbyła,
ale z nią zamiast mnie?
Writerką od jednego żartu miesięcznie?
Trudy była zajęta?
Występ się podobał.
A żartów ma więcej.
Pewnie, stąd to zebranie.
Nie chodzi o występ.
Śmiało, powiedz Gordonowi, co się stało.
Aresztowała mnie Straż Przybrzeżna.
Mogą aresztować ludzi? Czy jesteśmy jeszcze gdzieś wolni?
- Mówiłem, Trudy. - Nie moja wina.
Jakiś facet przystawiał się do kelnerki.
Chciałam jej pomóc i sprawy wymknęły się spod kontroli.
On twierdzi, że niczego nie zrobił.
Rozmawiał z kelnerką, a ona go napadła
i wyrzuciła jego marynarkę.
Pewnie ma ich pełną szafę.
- Co to za dupek? - Przedstawiciel Diddy Doo.
Tego kremu? Będą sponsorować program?
Właśnie, George. Dlatego.
Przecież to nic takiego.
Co nam zrobią, dadzą klapsa? Rachunek z pralni?
Zarzuty to napaść i zakłócanie porządku.
Napaść na faceta, który napadł na kogoś innego?
- To nie wszystko. - Tak?
Łódź była daleko od Manhattanu.
Właściwie na wodach międzynarodowych.
Co?
Francja się w to włączy.
Francja? Ta Francja?
To idiotyczne.
- Jest więcej. - Ten swoje.
Kontynuuj.
Miał tam portfel z pieniędzmi,
a na łodzi pieniądze to skarb.
Czyli dopuściłam się piractwa.
Kuźwa. Jesteś piratką.
Boże. To o wiele zabawniejsze niż ratowanie wydr.
Nie śmiej się! Co tu robisz?
Pofarciło mi się.
Obecna była prasa, robiono zdjęcia,
Barbarę już proszono o komentarz.
- Czyja to wina, George? - Jej!
- Nie, twoja. - Moja?
Odmówiłem, nie posłuchałeś.
Ty pracujesz w PR-rze. Mogłaś to przemyśleć.
Wykonywałam polecenia.
Ta wymówka jeszcze przechodzi?
- Gordon, nie... - Nic tu po mnie.
Samochód czeka.
Mamy gorszy tydzień, przyjacielu.
PR i prawny to ogarną?
- Nie zwolnisz jej? - Nie.
Ale zacznę ukrywać złoto i kosztowności.
Zarzuty będą wycofane.
Niech prasa pisze, co ma napisać.
Świat się dowie, że mam pirata w ekipie.
- To nie koniec. - A jednak!
Widzieliście tę minę?
Dzieci nie dały mi tyle radości.
- Ty chory pojebie. - Dobra.
Choć raz zjem kolację z żoną.
Jest 22.30!
To Nowy Jork. Nie bądź wieśniaczką.
Pozwolili mi zachować kurtkę. Nie ukradłam jej.
Czyli coś z tego masz. Pojedziemy jedną taksówką.
Gdzie zacumowałaś?
Nie rozśmieszaj mnie.
Susie Myerson i Wspólnicy. Nie on.
- Rozłącz się. - Powiedz jeszcze raz.
Byłeś wspaniały, uwielbia cię.
- Tak powiedział? - Tak.
- To czemu nie dzwoni? - Zadzwoni.
Susie Myerson i Wspólnicy. Nie on.
Rozłącz się.
Zadzwoni. Zaufaj mi.
Idę się przejść.
Nie idź. Mam dobre przeczucie.
Przeczucie? Nawet biletu do metra za to nie kupię.
Susie Myerson i Wspólnicy.
- To on? - Nie.
Rozłącz się!
Odwołujemy trasę, póki nie wiadomo?
- Nie. - Dlaczego nie?
Nie ma trasy. Zmyśliłam to.
Mój Boże.
„Znałem ją jako Didi”.
Znowu to odgrywasz? Przestań.
Susie Myerson i Wspólnicy. Tak, chwileczkę.
David Weston na pierwszej.
David Weston na...
- Oddzwonię. - Co? Susie!
Zrób to.
Pani Myerson ma rozmowę, oddzwoni.
Chwilę to potrwa, ale oddzwoni.
Tak, obiecuję. Do usłyszenia.
Mogę zadać ci pytanie?
Wal.
Co włożysz na galę Oscarów?
Poradzę sobie.
Odegraj tę scenę.
- Serio? - Tak.
Sprawdźmy, o co był ten zamęt.
„Nazywała się Diana, ale znałem ją jako Didi.
„Była moją nianią. Chciałem ją poślubić,
„ale kazała mi wkuwać matmę. Zostałem”...
Znasz Susie Myerson?
Weston obsadził jej komika.
Nie obsadza debiutantów.
Zaatakowała go na jego terenie.
- Jak? - Zaskoczyła go.
Studiowała anatomię, by udawać kardiologa.
Weszła na ślub jego córki.
Zaczaiła się w aucie.
Wyskoczyła z tortu.
W konfesjonale.
W Four Seasons.
Podała się za kuzynkę.
Zarezerwowała sąsiedni pokój w Hiltonie.
Brała LSD z nim i Learym.
Podpłynęła do niego w Palm Springs.
O kurde!
Koszula również, droga pani?
Dawaj komplecik.
Pani Maisel! Proszę.
Ja? Na pewno?
Mówi pani to, co myślę.
Przerażające połączenie.
Dziękuję.
Mogę też liczyć na autograf?
Nie wiedziałam, że jesteś w centrum.
Rzadko bywam, ale za rogiem mają świetną herę.
- Wspaniały występ. - Widziałeś?
- Tak. Kupiłem bilet. - Zmusili cię?
Nie płacę od 10 lat.
Ale zapłaciłbym, a to już coś.
No nic. Dzięki.
Mogę postawić ci kolację?
Pewnie. Niedaleko jest dobra knajpka.
Nie widziałam cię bez garnituru.
Ja się spodziewałem stroju pirata.
Dałam papudze wolne.
Wyobrażałem sobie inną knajpę.
Zbyt snobistyczna?
Zbyt lepka.
Może niech wyłączą jarzeniówki?
Jedna zaraz się wypali.
Lill! Pączek i kawa, zanim umrę.
Robi się.
Panie władzo!
Midge Maisel! A niech mnie.
Jak miło. Gordon, to jest pan Peluso.
Aresztował mnie parę razy.
Naprawdę? Miło mi.
- Facet z telewizji. - To ja.
Prawie nie poznałem bez garniaka.
- Jak się miewasz? - Jestem piratką.
Wspaniale!
Dziękuję, słońce.
Miło było poznać. A ty się zachowuj.
I tak nie będę.
- Ile razy cię aresztowano? - Dama nie zdradza sekretów.
Przejdźmy do konkretów.
- Chcesz? - Jasne.
Druga randka powinna być w lepszym miejscu.
To nie randka.
No co ty? W kącie umiera facet.
No to pierwsza randka.
Nie pójdziemy na randkę.
No to będzie tylko seks.
Szkoda, ale niech będzie.
- Gordon. - Tylko raz?
- Gordon. - Porządnie.
Apartament w The Carlyle, szampan, szlafroki i kapcie na potem.
Lub w trakcie, jak wolisz.
Całus? Jeden, cudowny?
Muszę się wykazać.
Poza lodowiskiem mi idzie.
Nie wątpię, ale...
Ale?
Gordon, gdybyśmy coś zaczęli...
Tego nie obiecywałem.
Posłuchaj. Ktoś się dowie.
- Nikt się nie dowie. - Ktoś się dowie.
- Mów dalej. - Powie wszystkim.
Dla ciebie nic się nie zmieni, ale dla mnie tak.
Nie pozwolę na to.
Chichoty i szepty w damskiej toalecie.
Korzystaj z mojej.
Mam ręczniki z monogramem.
I tak zostanę dziewczyną Gordona.
Nie tą od świetnych dowcipów,
nie jedyną writerką w programie numer jeden.
„Dziewczyną Gordona” i już.
Przyznasz, że brzmi nieźle.
Zmarnowałabym tyle pracy jednym ruchem.
Oj, nie jednym. To ci gwarantuję.
Po to chodzę na siłownię.
Ale główny powód, mimo uroku i błyskotliwości...
Nie zapomnij o twarzy.
Nie prześpię się z tobą,
bo jak dostanę się do programu...
- Nie dostaniesz się. - Czekaj.
- Jeśli się dostanę... - Mowy nie ma.
Uderzasz nie w tę nutę. Cicho.
Jeśli się z tobą prześpię, nie będę wiedziała,
czy zasłużyłam na udział w programie,
czy to dlatego, że sypiam z tobą.
Mam wspaniały dom w Nantucket.
Mam rowery. Jeden z nich ma kosz.
Spodobałby ci się.
Musiałem spróbować.
Zatańczymy?
Chodź.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska