Kinikilala ng Saligang Batas na ang mga taong iligal
ay imoral.
At kapag naaresto sila, hindi sila disente.
Ganoon iyon.
Nitong nakaraang apat na taon, labas-masok ako sa mga korte.
At napagtanto ko, makalipas ang apat na taon,
kung bakit ako naaresto nang maraming beses.
Ganito ang nangyari.
Nagtatanghal ako nang alas-onse ng gabi.
Hindi ko akalaing alas-onse ng umaga kinabukasan,
sa harap ng mga hurado kung saan, may taong gumagaya ng pagtatanghal ko
na nagpapakilalang Lenny Bruce… Talaga.
"Heto siya… si Lenny Bruce. Talaga."
Isang peace officer, na sinanay para sa…
Para kilalanin ang malinaw na panganib, 'yong hindi gawa-gawa, ginaya ako.
Pinanood siya ng hurado, at ang sabi nila, "Ang pangit."
Pero inaresto ako.
At ang katawa-tawa, kailangan kong pumunta sa korte para depensahan siya.
Tingnan n'yo 'to.
Ito, "Criminal Court, City of New York, Part 2B, County of New York."
"Ang mga kagalang-galang na hukom…" "Attorney…"
"Sa impormasyong isinumite noong ika-3 ng Abril, 1964,
"sina Lenny Bruce at Harold L. Solomon
"ay sinampahan ng dalawang kaso,
"pagtatanghal ng hindi disente, na labag sa Section 1148
"ng penal law ng New York."
At iyon ang hurado. Iyon ang unang aresto.
"Sa unang pagtatanghal,
"hinimas ni Bruce ang mikropono sa paraang tila nagsasalsal.
"Sa ikalawang pagtatanghal, habang nagkukuwento ng malaswa,
"tumalikod si Bruce
"at ginalaw ang kamay sa ibaba ng baywang,
"malinaw na ginagaya ang kilos ng kalaswaan at pagsasalsal."
Okey. Sabi ko sa kanya, sabihin mong pagbabasbas iyon,
hindi pagsasalsal dahil
hindi ako magkukunwang salsal gaya n'on.
Kasi… iniisip ko ang imahe ko.
At alam kong ang nakakabastos sa mga babae,
ang pangit sa kanila, ang nakakatakot sa kanila.
Kaya, sabi ko, sabihin mong pagbabasbas iyon.
Sige.
"Ikatlo, pag-iwas ni Santo Pablo sa pagkarat."
Okey. Ang sinabi ko roon…
Ganoon inulat iyon. Ang sabi ko…
Nalimot ko na, ang tagal ko nang ginawa iyon.
Ang sabi ko, ang pagkasoltero…
Paano ko nga ba ginawa iyon?
Kita n'yo, nalimot ko na.
Hindi, ang wirdo kasi 'di ko alam na ginamit nila iyon dito.
At nalimot ko na kung saan nagsimula iyon.
Siguro, kinukuwento ko ang pagkatalo ng mga Hudyo…
- Gusto n'yong sumayaw ako? - Hindi!
Oo, sasayawan ko kayo.
Heto. Ito ang unang pagkakataong sasayaw ako sa harap ng mga tao.
Ito ang American folk dance ko.
Hello.
Hello. Narito si Dirty Lenny.
Malapit nang lumabas si Dirty Lenny na pornographer.
Sinubukan ko talagang pasiyahin kayo.
Gaya ng sabi dati ni Will Rogers,
"Wala pa akong nakilalang tibong di ko gusto." Paalam.
Lenny Bruce?
Oo.
Naaalala mo ako? Susie Myerson.
Chopped liver yenta sa Allerton Avenue?
Hindi. Manager ako. Manager ni Midge Maisel.
'Di ba't lalaki ka dati?
Hindi.
Uy, sino'ng may yosi?
Interesante ang ginawa mo kanina.
Nakita mo ang sayaw ko?
'Pag nakita mo si Slim, sabihin mong kailangan niya ng relo.
- Ilang oras nang tapos ang show. - Sige.
Lenny, gusto mong umalis dito? Usap tayo kung saan?
Lintik. Naaalala na kita. Gaslight?
Oo. Gaslight. Matagal na iyon. Manager na ako ngayon.
Ng Gaslight?
Hindi. Talent manager ako.
Ako ang manager ni Midge Maisel.
Ni Dick Gregory. Ni Phyllis Diller.
Ni Eartha Kitt. Manager ako ng maraming tao.
Kain lang tayo sa labas. Magkape tayo.
Hindi ako gutom.
Bumangon tayo. Gusto mo iyon?
Bumangon?
Ang nakita ko roon kanina ay isang kahihiyan.
Walang may gustong mapanood kang nagtatalak.
Gusto nilang nakakatawa ka.
Nalimot mo nang mag-joke o mamuna
nang walang halong case number?
Mahilig akong mamuna, alam mo 'yon?
Namumuna ako, at inuulat ko iyon. Ganoon ako.
Higit ka pa roon.
- Ano, kakanta ako? - Club dates.
Ano ba?
Anong "ano ba"?
Ano'ng pinagsasabi mong club dates?
Wala nang club dates.
Nagkataon lang ang kanina. Akala nila, si Bruce Lee ako.
Gusto mo bang tumayo?
'Di ko alam ang ginagawa ko.
Club dates.
Oo, sinusubukan kong tumayo.
Bawal ako sa kahit anong club sa silangan ng Grand Canyon.
Pinatapon ako rito, Catalina na lang ang meron ako.
Sa susunod, sasakay ako sa dolphin.
Magpapakakain gaya ni Jonah para may makain.
Mababago ko iyon.
Talaga? Paano?
May mga koneksyon ako. May mga utang sila sa 'kin.
Gagamitin mo ang mga utang sa 'yo para sa akin? Bakit?
Dahil ikaw si Lenny Bruce.
Nag-iisa ka lang. Ibalik natin siya.
Lenny, nandito na si Slim.
Iyo na ang mga pabor mo.
Gamitin mo sa nararapat.
Binabati kita kay Dick Capri. Magaling siyang comic.
Uy, Susie.
Narito ba si Midge?
Hindi, ako lang.
Kumusta?
Ayaw.
- Sinabi mo 'yong kay Albert Grossman? - Wasak na wasak siya, Miriam.
- Gusto mong pumasok at… - Hindi. Hindi.
Nasa LA ako sa susunod na buwan. Kapag narito pa siya, susubukan ko ulit.
Tara na. Magpakalasing tayo.
Uy. Kaibigan, gising.
Alis na, sa bahay ka matulog.
Okey, alis na.
Hoy, itigil mo iyan!
Ikaw ang tumigil.
Uy, makinig ka.
Hindi ka nakikinig.
At pakakawalan n'yo siya?
Nagpo-poker sila ng Hepe.
Dama kong ligtas ako.
Pirma ka rito.
Salamat.
Hello sa 'yo.
Salamat sa pagpunta.
Nariyan na ang lahat?
Kalusugan lang ang mahalaga, 'di ba?
Tara na.
- Heto. - Salamat.
May kailangan ka pa?
Sasabihin mo ba ang nangyari?
Okey.
Hoy. Lintik.
Pasensya na.
- Nakiusap akong pasabakin ka sa show. - Ano?
Kay Hedy. Nakiusap ako, bilang pabor, na isabak ka sa show.
Salamat.
Ewan kung gagawin niya, pero nakiusap ako.
May utang siya sa akin, dapat lang.
Baka makunsensya siya sa lahat.
Nakukunsensya rin naman ang mga tao.
Kahit na 'di nila pinapakita, tama?
Oo. Minsan.
Alam kong ayaw mong magkuwento nang kahit anong personal…
Ayoko nga.
Pero ang sama ng loob mo.
Syempre, nakulong ako, Miriam.
Nababago n'on ang tao.
Maayos na 'yong buhay mo.
Kinimkim mo ang lahat, ayaw mo nang alalahanin pa.
Tapos, 'ayun na naman sila.
Bumabalik sa buhay mo
nang 'di nagsasabi, nakatayo lang doon.
Ni hindi man lang sila tumaba
o pumangit o naging tanga.
At blonde na sila ngayon. Blonde.
Naging…
…kayo?
May scholarship ako sa Pembroke.
Nagtrabaho ako sa kainan. Tagalinis ng mesa.
Araw-araw doon ang mayamang babae at mga kaibigan niya.
Lagi sila sa section ko.
At tatawagin niya ako, nanghihingi ng asukal.
May asukal na roon. Hindi niya pinapansin.
Tatawagin niya ako para manghingi ng asukal.
Araw-araw.
Sa wakas, nabuwisit na ako. Sinagot ko siya nang pabalang.
'Di ako roon para maging katuwaan niya.
Tapos, tiningnan niya ako at sinabing, "Pero gusto lang naman kitang kausapin."
Iyon na.
Ilang salitang naging sumpa ng buhay ko.
Para lang malinaw, naging kayo.
Ano bang nakita niya sa 'kin?
Hindi. Syempre, hindi. Alam ko ang nakita niya sa 'yo.
Hindi natural na pares iyon, okey? Alam ko. Ang tanga lang.
Mukha kaming katawa-tawa.
Meron akong saklop pantaglamig, mabalahibo, sakop hanggang tainga.
Kapag suot ko, mukha akong aso niya.
Na para bang nilalakad niya ako.
Alam kong di iyan totoo.
Lagi kaming nag-aaway.
Galit ako sa mga kaibigan niya. Ayaw niya sa clubs.
Di ko nakilala ang pamilya niya. Pati siya, sa akin.
Wirdo siyang ngumuya.
Nauhuli ko siyang ginuguhit ako pag di ako nakatingin.
Ilang oras siyang mag-ayos ng buhok. Binabagot ako sa mga kuwentong sining.
Pero alam mo, matalino rin siya, at nakakatawa.
Naniwala ako sa kanyang
pagkatapos magkolehiyo, titira kami sa Egypt
at magpaparenta ng camels sa mga turista.
Mag-aampon kami ng apat na pangit na bata
at palalakihin silang mga salbaheng gago.
Para lang lituhin ang lahat ng tao.
Noong junior year niya, dinala siya ng nanay niya sa Paris
at bumalik siyang engaged.
Di sila nagpakasal, pero iyon na iyon.
Kaya nag-drop out ako at nag-New York.
At sinunog ang saklob na iyon.
Susie. Pasensya na. Hindi ko alam.
Hindi sana kita pinilit na makiusap sa kanya.
Hindi. Manager mo ako.
Tama ka. Kailangang gawin iyon.
Noon ka lang ba na-in love?
- Hindi ko sinabi iyon. - Sige.
Pero, oo. At ang huli na.
Tingin ko, magmamahal ka ulit.
Siguradong magiging delubyo ulit iyon.
Bakit naman?
Naging blonde ka ba?
Oo. Noong kolehiyo. Sandali lang.
Oo. Naisip ko nga.
Rose, mukhang naloko tayo.
Walang may sakit sa mga bata.
Ano'ng sinasabi mo?
Narinig ko silang nagtatawanan dahil naloko nila tayo.
Tinawag tayong mga tanga at hangal.
Sinalat ko si Ethan. Mainit siya.
Inilagay niya ang ulo niya sa
ilalim ng gripo ng mainit na tubig nang 10 minuto.
- Ano? - Ideya ni Esther.
Siya ang may pakana.
Ang sama n'on. Dapat maparusahan sila.
Tama. Pupunta ako sa Voice.
'Di mo sila parurusahan?
May editorial me
Sinasabi mo bang ako ang magparusa?
Hindi. Kaunti lang. Bata pa sila. Pero tinawag nila tayong tanga.
- Mabuti, ang nanay na lang nila. - Ang ano?
- Disiplinahin ang mga bata. - Para saan?
Kunwari may sakit at binastos kami.
Nang harapan? Ang tatapang.
Ngayon, nagmamalaki na sila.
Sabihin mo rin sa mga katrabaho mong bahay ito,
'di tagasagot ng telepono.
Ewan ko, Mama.
Kaninang umaga pa sila tumatawag. Anim na beses na.
Sabi ko kay Alvin, babalik ako nang hapon. Alam niya.
Ang mga batang sinungaling daw ay nagiging kriminal.
Magbibihis ako, Mama.
Di ka ba nababagabag dito?
Hindi gaano.
Naisip kong bilang ina nila, baka may gusto kang gawin doon.
Gaya ng ano?
Malay ko?
'Ayun na nga. Natuto ako sa 'yo.
Easy lang sa bell, Alvin.
Marami akong ideya bilang View-Master, reels ng Klamath Falls.
- Alvin. - Ano iyon?
Kailangan mong malamang lagi akong nasa oras araw-araw.
- Buweno… - Nasa oras. Araw-araw.
'Di ako lumiliban. 'Di pumapasok nang may hangover.
- Ba't siya nakatingin? - Pinapanood ko
ang bawat show, kaganapan, binibilhan kita ng sariwang mani.
Tinitiyak kong kumakain kayo, na may creamer dito.
Sinasalo kita kapag kasama mo ang bookie mo.
Kaya kung kailangan ko ng oras sa hapon
para sa personal na bagay, tanggapin n'yo iyon
nang di panay ang tawag gaya ng asawa ni Adam.
May dalawa akong anak. Matatandang magulang.
May mga responsibilidad akong kailangan ng atensyon ko.
May problema ang mga anak mo?
Wala. Bukod sa magiging sociopath sila, maayos sila.
Di iyon ang punto.
Sa mga magulang mo?
Ayos lang sila.
Hindi n'yo lang kasi iniisip
na may mga anak ako o napakatandang mga magulang.
Namili ka ba?
Bakit, Mel? Kasi babae ako? At namimili lang ang mga babae?
Hindi, dahil iba ang damit mo kanina
at may tag pa iyan.
Okey. Sige. Bagong bestida ito. Pero 'di ako namili.
At 'di kita tinawagan.
Puwes, sino?
Midge, kanina pa kita tinatawagan. Kakausapin ka ni Gordon.
Sige.
Mga sociopath daw ang mga anak niya?
Gordon, heto na si Midge.
Iwan mo muna kami, Mike?
Sige.
Ano'ng nangyari kay Paar?
- Ano? - Na-book ka niya?
Hindi.
- Nandoon siya? - Oo.
- Napanood ka niya. - Oo.
- 'Di mo siya napamangha? - Mahusay ako.
Kung gayon, matagal pa pala 'yong banta mo.
Ayos lang. Pasensyosa ako.
Pasensyosa? Nakakatawa.
Kaya ba nagtawag ka ng kakampi?
Anong kakampi?
Oo na. Sige.
Sige, panalo ka na. Lalabas ka sa show.
Sa show? Itong show na 'to?
Iyon na nga.
Talaga?
- Mamaya. - Mamaya?
Lalabas ka sa show mamaya.
- May problema? - Wala. Wala naman.
- Hindi ka puwede? - Hindi.
Nagkabalikan ba sila ng asawa ko?
- Hindi. - Ipagpapaliban ko ang show
hanggang magpasya ka.
Puwede ako mamaya. Gusto ko iyon.
- Sigurado ka? - Oo.
- Ang saya. - Kita ko nga.
Nababagabag ka bang masaya ako?
Masaya akong masaya ka.
Sige, mukhang iyon na iyon.
Gordon?
Ano iyon?
Kita tayo mamaya.
Isasara ko ba'ng pinto?
Oo. Kung hindi, 'pag itinapon ko ang baso,
lalabas ito at makakatama ng iba. Makakasuhan ako.
- Sige. - Kailangang mag-isip.
Kaya ikaw ang boss.
Oo. Ang boss. Ako nga iyon.
Masyadong malabo.
Hindi. Kung tatanungin ko…
Alvin, kailangan kong umuwi.
Kararating mo lang.
Alam ko. Magbibihis ako.
- Kakabihis mo lang. - May tag pa.
- Kailangan ko ng ibang damit. - Bakit?
Lalabas ako sa show mamaya.
- Ano? - Paano?
- Ano'ng nangyari sa batas? - Nagbago?
- Alvin? - Kalokohan.
- Ano ba 'to? - Lintik, ano 'to?
'Wag kayong masyadong masaya para sa akin. Seryoso. Nakakaiyak.
Lalabas ako sa show mamaya at nakapang-opisina ako.
Kailangan ko ng pangtanghal. Ibang-ibang damit.
Paano?
Mapapaliwanag ko
pero may mga terminong pandamit.
Alis na. Pakiusap.
'Di na ako magpapalit kung ako 'yon.
- Hilahin mo. - Hinihila ko. Ayaw gumalaw.
- Iugoy mo. - Kapag inugoy mo, malalaglag.
- Hindi gumagalaw. - Squirrel ang kailangan natin.
Para ano, Maggie?
Para kunin diyan ang package.
Bale, trained squirrel.
Kailangan natin ng trained squirrel. Ganoon ba?
Hindi masama.
Hindi gumagalaw ito.
Lintik. Tanda mo kung kanino galing ang envelope?
Sabi lang ng kartero, "para sa Susie Myerson and Associates."
Naisip mo bang sabihin sa kanyang maglakad lang pakaliwa
at iwan iyon sa mismong Susie Myerson and Associates?
- Hindi. - Bakit hindi?
Kasi may timba tayo!
Masaya ang timba.
Ang nakakatakot,
tayo ang matatalinong tao sa show business.
Gusto n'yo ba ang suot ko?
Bakit wala ka sa trabaho?
Gusto n'yo?
Miriam, utang na loob. Isa-isang kahangalan lang.
Sinasabi ba ng damit na 'tong,
"Lalabas ako mamaya sa The Gordon Ford Show?"
Talaga.
Ano? Gago ka.
Hindi, gago ka.
Seryoso ka?
Ako si Antigone na di tumatawa.
Pambihira. Ano'ng nangyari?
Pinatawag ako ni Gordon at sinabing lalabas ako. Mamaya.
Grabe, biglaan.
- Galit siya. - Bakit?
Sa tingin mo, bakit?
- Nakiusap siya. - Mukha nga.
Nalintikan na.
Ayaw niyang dinadaanan siya.
Bwisit siya. Ganoon ang gagawin mo
'pag may hayop sa kalsada.
Kapag nasagasaan, tadtarin mo, at ilaga mo.
Lalabas ako sa show.
Lalabas ka sa show.
- Lalabas ako sa show. - Lalabas ka sa show!
Okey. Hahanapin ko ang nanay ko. Hindi na siya makakaiwas.
Pupunta siya sa studio, at tatanggapin niya iyon.
Ganyan sa show business
- Saan ako tatawag? - Line two.
- Papasok na ako. - Sige.
Ikaw. Gamitin mo ang Rolodex at tawagan ang mga kilala natin
at sabihan silang manood mamaya.
Ikaw. Humanap ka ng squirrel.
Sige.
- Magpokus kayo. - Pokus. Oo.
Narito tayo para sa 12 uniporme para sa supper club. 12 lang.
At 'yong mga napag-usapan lang noong nakaraan.
Dinala ko ang larawan.
Huwag kang oo agad.
Susubukan nilang ibigay sa 'tin ang inventory gaya noon.
Pasensya na. 'Di ko alam ang naisip ko
sa hoop skirts na iyon.
Hustler ang nanay ko.
'Wag mo na uli kaming iiwan.
Nahanap ko ang mga uniporme. Nakatago ang mga ito sa likod, syempre.
Aakalain mong may bago sila.
May iba pang nangyayari
Napakaraming nagka-catalogue kung saan-saan.
Ano? Para saan?
Hindi ko alam, pero aalamin ko.
Ma? Papa? Nandito ako
Saglit lang, Joely.
Oo, palabas na kami.
Hindi pa huling pumunta sa Macy's.
Diyos ko.
Wag kang maniwala.
Pero may tungkod sila.
Kahit sino, makakabili niyan.
Hello, Joel.
Diyan mo na lang ako ibeso, Joely. Hirap ako.
Ano'ng nangyari?
Mahabang kuwento.
May oras ako.
Buweno. Nasa Florida si Manny, binibisita ang kapatid niya.
Kaya maagang bumabangon si Moishe para buksan ang factory.
Basta gising na ako. Naliligo ako. Nahulog ko ang sabon.
Yumuko ako para kunin iyon, pagkatapos…
- Bam! Bagsak ako. - Diyos ko!
Ang lakas ng bagsak ko. Tinawag ko si Shirley.
Shirley!
- Nasa kama ako, tulog na tulog. - Bangkay.
Bigla kong narinig ang tawag ni Moishe.
Madilim. Malamig. Wala akong suot.
- Hubad. - Ma, utang na loob.
Kaya sinuot ko ang una kong nadampot, at pumasok ako.
Moishe!
Nang mahulog siya, tumalsik ang tubig sa sahig.
Bumagsak akong parang bato.
At bumagsak ang bato sa ibabaw ko.
Akala ko, nabalian ako. Basa ang coat ko.
Para akong basang baka na nakapatong sa 'yo.
Magtatanghali na dumating ang tagalinis.
Humiga lang kami roon.
At nag-usap.
Nag-usap nang kahit ano.
Ano pang magagawa mo sa ganoon bukod sa mamatay?
Noon lang uli kami nag-usap talaga.
At sa unang pagkakataon, nakinig talaga ako.
At nakinig din ako.
Ang gandang sandali n'on.
Mahal na mahal kita!
Nakumbinsi ako ng nanay mong nagpapakahangal ako.
May higit pa sa buhay kaysa sa factory.
At dahil di ko 'to itutuloy para sa 'yo…
Magreretiro na si Moishe.
Ano? Talaga?
Ibebenta ko ang negosyo. Lahat.
Nang ganoon lang?
Minsan, kailangan lang matumba sa banyo para maging malinaw ang lahat.
Mahalaga ang buhay. At 'di iyon umiikot sa 'yo palagi.
Isipin mo rin ang ibang tao sa buhay mo.
Ang mga trabahador?
Bahala sila. Basta ang balita, magreretiro na ako.
Kapag nakalakad na kami,
ibebenta namin ang bahay at kukuha ng condo sa Boca.
Wala akong masabi.
Pero masaya ka?
Kung masaya ka, masaya ako.
Mr. Maisel! Paumanhin, Mr. Maisel, may tawag para sa 'yo.
Sa akin? Sige. Babalik ako
Okey, Arch! Arch. Halika rito.
Pag-usapan natin ang mga uniporme.
Alam kong…
- Hello? - Uy! Pasensya na sa abala.
Hindi. I-distract mo lang ako.
Lalabas ako sa The Gordon Ford Show mamaya.
Ano? Midge, magandang balita iyan!
Alam ko. 'Di ako makapaniwala.
Parang ayoko ngang sabihin nang malakas. Baka mawala.
Hindi! Hindi iyan mawawala. Malaki ito.
Ito ang break na hinihintay ko.
Handa ka na ba?
Dapat lang, 'di ba?
Kung kailangan mo akong ikuwento, sige lang, ikuwento mo ako.
Ayos lang.
- Joel… - Seryoso.
Gusto ko pa ring mamuhay sa New York bukas, pero bahala na.
Nasabi ko na ba sa 'yong nakamamangha ka?
Oo naman. Maraming beses na. Higit pa sa nararapat sa akin.
Uy, gusto mong pumunta sa studio?
Panoorin akong siraan ka sa national television?
Talaga?
Oo. Gusto kong naroon ka.
'Di ko palalampasin iyan.
8:30.
Nakapangalan ang mga tiket sa "the one that got away."
Good luck sa 'yo.
Paalam, Joel.
Sige. Pupunta na ako sa studio.
Teka, sasamahan kita.
Saglit lang, ha? Midge, sa siko mo.
- Ano? Tae. - Ano iyon?
Tae. Tae ng ibon.
Ano? Lintik. Sumandal ka sa bintana?
Hindi ka dapat sumandal, Miriam. Para sa mga ibon iyon.
- Magpapalit ulit ako. - Ano? Damit ko?
'Di ako puwedeng ganito.
Puwede tayong dumaan sa Bergdorf's?
Hindi ka mamimili. Wala kang oras.
Ipo-postpone nila ang palabas.
May mga nakatabi akong bestida.
Ako ang kukuha. Sa studio
- Talaga? - Bilis, bilis!
Ba't mo hinahayaang tumae sila sa bintana mo?
Kasi mga ibon sila.
Maliit ang mundo nila, Miriam. Hayaan mo na sila.
"Ang payo ko sa mga babaeng mag-aanak balang-araw,
"tumira kayo sa mga magulang n'yo."
Puwede.
"Di na sanggol ang mga anak ko, na malungkot para sa ina.
"Nakikinig na ako sa opinyon nila…"
Masyadong orange. "Sa pinapasuot ko sa kanila."
Hindi.
"Nakakatawa ako sa anak kong isa.
"Ang isa, iniisip na ampon siya." Dark.
- 'Yong joke? - 'Yong liner.
Ikaw na lang kaya?
Ikaw ang propesyunal.
"Tinatanong nila ako ba't ako nagko-comedy sa gabi
"habang may dalawa akong anak." Hindi.
"Sagot ko, 'di kasi sila tumatawa." Hindi.
Babanggitin ko ba ang mga bata?
Nakaka-relate ang mga bata. Magugulo sila.
Di ba sila magagalit sa inang pinagtatawanan ang anak niya?
Hindi. Bakit
Kasi dapat mahalin ng ina ang anak niya
at maging malumanay, mapag-aruga at kung ano-ano pa…
- Ako na lang… - Oo nga.
Heto na. Pinaayos ko ang mga hook at butones
para walang bumulaga sa national television.
'Di ko kabisado ang stockings mo,
kaya kinunan kita ng ibang pares.
Dinah, pakasal tayo?
Di ako papakasal sa komedyante.
- Siya nga naman. Magkano ang utang ko? - Wala.
'Wag mong bayaran ito.
Hindi ako magbabayad.
Walang magbabayad.
Sabi ko, susuotin mo ito sa The Gordon Ford Show,
basta banggitin mo ang Bergdorf's, libre na.
Ayaw mo talagang pakasalan ako?
Bumalik na tayo sa set order. Tumatakbo ang oras.
Tatanggalin ko ang sa mga anak ko.
Sige, pero alam mong pagbukas ng bibig mo,
ang una mong masasabi, "Buwisit ang mga anak ko, bahala kayo."
Hindi naman yata iyon ang una.
Midge! Tagumpay!
Magaling!
Nasa line siya ni Millie.
Dito.
- Ang hirap n'yong hanapin. - Ano'ng sinasabi mo?
Hinahanap kita.
- Nasa trabaho ako. - Ngayon, alam ko na.
Nalutas na ang misteryo. Paalam, Miriam.
Kakausapin ko si Mama, pero nasa phone siya
at wala siya kanina sa bahay.
Bakit ka umuwi?
Para magbihis.
- Ulit? - Oo.
Dalawang beses ngayong araw?
Oo. Pangatlo ang kay Dinah, dala ang damit ko sa Bergdorf's.
Kailangan ko ng mas bata para ipaliwanag iyan sa akin.
May maganda akong balita.
Lalabas ako sa The Gordon Ford Show mamaya.
Ano'ng gagawin mo?
Stand-up.
Guest ka?
Guest ako.
Grabe…
Kakausapin ko si Mama
dahil may mga tiket ako para sa inyo.
Live kami mamayang 9:00,
kaya dapat naroon kayo ng 8:30.
8:30. Okey. Darating kami.
Ayos. Ibababa ko na 'to.
Narito ako sa opisina, naka-underwear lang…
Tama na.
- Pero… - Tama na. Mamaya na lang.
- Sandali, Miriam? - Ano iyon?
Nakakatuwa talaga ito.
Salamat, Papa.
'Di magsusulat mag-isa ang monologue.
Rose!
Hindi, diyan ka lang. Kalalagay ko lang ng lahat.
Tara na! Umalis na tayo.
Papunta saan?
Tumawag si Miriam.
Lalabas siya sa The Gordon Ford Show mamaya.
Magtatanghal siya.
Mabuti naman.
Dapat naroon tayo ng 8:30.
Gawin mo na ang gagawin mo rito para makaalis na tayo.
Hindi ako sasama.
Anong 'di ka sasama?
Lalabas sa telebisyon si Miriam.
Kung gusto niya akong sumama, siya dapat ang nag-aya sa akin.
Ikaw ang tinawagan at inaya niya. Kuwentuhan mo na lang ako.
Sabi niya, kanina ka pa niya tinatawagan at apat na oras nang busy ang linya.
At naniwala ka roon?
Ba't siya magsisinungaling?
Kasi sinungaling siya, gaya ng mga anak niya.
Parang di naman totoo iyan.
Gaano katagal siyang nagsinungaling ukol sa stand-up comedy?
At na tubero si Susie?
Nang tawagan niya tayo sa pekeng birthday party ni Ethan,
sabi niya nasa Prague siya pero nasa New York na siya.
At wala akong kausap nang apat na oras.
Hindi ako teenager na nagpaplanong makipagtanan kay Elvis.
Baka may problema sa telepono.
Walang problema sa telepono. Buong araw akong narito.
Alam ko dapat.
Baka nakaangat ang telepono.
Syempre, hindi nakaangat…
Di pa rin ibig sabihing may tumatawag.
Hello.
Rose! Apat na oras na akong tumatawag sa 'yo.
Lalabas si Midge sa Gordon Ford mamaya. May mga tiket siya para sa 'yo.
Salamat sa pagtawag, Joel.
Dapat naroon ka na ng 8:30. Alas-nuwebe ang simula.
Sige, Joel.
- 8:30. - Salamat, Joel.
Dapat marinig kong darating ka.
Hello?
Rose! Sa wakas! Apat na oras na akong tumatawag.
Pinatawag ako ni Miriam para siguruhing
alam mong lalabas siya sa The Gordon Ford Show mamaya.
Alam ko…
Dapat daw naroon na ng 8:30, pero 8:15 dapat para sigurado.
Maraming libre kapag 8:15.
Frisbee, potholder, mga basong may leprechaun…
Paalam, Shirley.
Hello?
Hello, Mrs. Weissman?
Grabe, ang hilig mong magtelebabad.
Hindi ako nagte…
Sinusubukan kang tawagan ni Miriam.
Magpapatawa siya mamaya sa Gordon Ford.
- May mga tiket siya. - Ba't ka bumubulong?
Ayaw ni Janusz na kausapin ko pa kayo.
Mga bampira daw kayong umuubos sa dugo namin.
Zelda? Sino'ng kausap mo?
'Di nangyari 'to. Paalam.
Okey, buweno…
Si Rose Weissman ito.
- Ito na siya. - Sa wakas, ilang oras na!
- Gusto ni Midge na sabihing… - Lalabas siya sa show.
Oo. At dapat naroon ka…
ng 8:15 kung gusto mo ng Frisbee. Oo. Alam ko. Salamat.
- Ilang oras na lang? - Isang oras.
Tara na!
Bakit hindi ka nagpatawag ng taxi kay Antonio?
Walang taxi na matatawag, Rose.
Wala talaga, 'di mo siya pinagamit ng pito.
- Ano? - 'Yong pitong pan-taxi.
Kapag ginagamit niya iyon, dumarating sila.
Dapat naroon na sila para marinig ang pito.
Hindi magic ang pito.
Hindi wizard si Antonio. Hindi ito Narnia!
Naku po.
Kaya pala walang taxi sa harap ng building.
Narito silang lahat.
Hanap ka ng may ilaw.
Walang nakailaw. May pito ka ba?
Hello? Taxi? Yoo-hoo!
Paumanhin? 30 Rockefeller Center?
- Walang metro. - Bakit?
- Mag-iiba ng daan. - Ano raw?
Ayaw niya ng metro.
Kasi 'di ka pumito.
Magsu-subway ako, kung ako sa inyo!
- Paumanhin, biyahe ka ba? - Hindi. Iba ng daan.
Kailangan namin ng taxi. Uy! Muntik mo nang masagasaan ang paa ko.
- Biyahe ka ba? - Hindi.
Paumanhin!
Taxi!
Kailangan namin ng taxi.
Mag-iiba ako ng daan.
Bakit iyon ang sinasabi n'yong lahat?
Saan sasakay ang mga tao?
Puwede ka ba? Sa 30 Rockefeller Center kami.
- Good luck. - Paumanhin! Kailangan namin ng taxi.
- Wala kaming pito. - Paumanhin.
Teka, kailangan namin ng taxi.
Alam kong iba ang daan…
- Paumanhin… - Hindi.
Lalabas sa telebisyon ang anak ko.
- Babayaran kita ng $10 para 'di magbago! - Hindi puwede.
Tumawag siya, nakaangat ang telepono. Hindi ko alam.
Pero abot na iyon ng apo ko.
May $10 ako kung di ka magbabago ng daan.
Hindi, pasensya na.
…relasyon nila nang iwan siya ng asawa niya at nagkomedyante siya,
na umaasa akong pansamantala, pero…
$20 para pasakayin kami, dagdag pa sa singil ng metro.
At kung meron sa pamilya mo ang kailangan ng tutor
sa advanced algebra o differential equations,
o magandang theatrical review sa Village Voice,
kaya ko ring gawin iyon!
Ano'ng problema ng industriya ng taxi?
Inalok ko ng pera at serbisyo ang isang 'to…
Inalok ko na ang wedding ring ko, wala.
At hindi… Sandali, ano?
Tingin niya sa 'kin baliw.
Bakit mo iaalok ang singsing? Sa lola ko pa iyan sa tuhod!
Wag mong ibahin ang usapan.
Pamana iyon. 'Di matatawaran.
Ni di nga niya sinusuot.
Itinahi niya sa wig niya para walang makakanakaw.
Bus! May nakita akong bus! Dapat may pito tayo!
- Sandali! - Pakihinto ang bus!
- Sandali! - Hinto!
Hinto! Wag kang gagalaw!
Hintayin mo kami!
Mr. Bus Driver! Lalabas ang anak ko sa telebisyon!
Mga kaibigan! Maghanda na kayo para sa Gordon Ford Frisbee giveaway!
ANG MASUSUWERTE MONG NUMERO AY 46, 24, 11, 6, & 5
'Ayan. Ang set order mo. Malinaw. Kaya mong basahin?
- Oo. - Ibibigay ko.
Iuurong ko ang dinner mo kay Shel. Ano?
- Bakit ako makikipag-dinner kay Shel? - Sabi mo.
Ayoko kay Shel. Ikansela mo ang dinner.
Iyan na ang pinakamagandang order sa set mo.
Sinisira mo 'yong maganda habang sinasabi ko!
Mas maganda iyan. Teka!
Kailangan naming mag-dinner ni Shel.
- Ikansela mo ang pagkansela. - Tuloy ang dinner!
Alan Shepard! Isang bayaning Amerikano. Masya akong makasama ka rito.
Ikinalulugod ko.
- Nakuha mo na ang basket. - Oo nga. Malaki.
Gusto naming makita mo hanggang kalawakan.
Paumanhin na agad kung may magbibiro
ukol sa mga alien o kung may sumigaw ng "thrusters up"
sa show.
Pahingi ng pirmadong litrato at mapapatawad kita.
Sige. Kita tayo mamaya.
- Maisel. - Gordon. Hello.
Talagang sabik na ako mamaya.
Ano 'yang suot mo?
Ano? Bestida? Trick question ba ito?
Magara lang.
Ewan ko. Magtatanghal ako sa The Gordon Ford Show.
Magara talaga iyon.
- Tanghal? - Oo.
Hindi ka magtatanghal.
Sino'ng itatanghal ko?
Dapat 'di si Buddy Hackett. Matampuhin ang team niya.
Lilinawin ko lang. 'Di ka magtatanghal.
Lalabas ka bilang writer.
Writer?
Manghiram ka ng sweater pamatong diyan.
Susie.
Mr. Ford.
Mr. Ford. Mr. Ford, Susie Myerson, manager ni Midge.
Kilala kita.
Inisip ng kliyente kong magtatanghal siya sa show mamaya.
Sino'ng nagpaisip sa kanya n'on?
Ikaw.
Sabi ko, lalabas siya sa show.
- Pero 'di bilang comic. - Hindi.
Pero isa siyang comic.
Hindi rito. Dito, writer siya.
Lalabas siya bilang writer.
Ano'ng iyon? Lalabas siya, magkaka-hemorroid?
Ipapakilala ko siya bilang isa sa writers ko,
tatanungin ko siya, at sasagutin niya.
- Bakit? - Bakit ano?
Ba't mo siya ilalabas bilang writer? Ano'ng paki ng mga tao roon?
Pamukaw ng interes.
Gaya ng panganganak ng panda bear sa zoo, di nga lang cute.
Hindi siya panda bear.
'Di niya kailangang lumabas. Puwede naman si Mel.
Mukha siyang panda bear, kaya mas swak iyon.
- Gordon… - Sa set na ako.
Magkita tayo roon. O hindi.
Lintik talaga?
Mike!
- Mike! - Diyos ko! Ano? Ano iyon, Susie?
Ano ba iyon?
Sabi niya, magtatanghal siya sa show, tapos hindi na.
Hindi? Nasa board siya.
Di ba ikaw ang producer nito? Ba't wala kang alam?
Ba't siya narito kung wala siya sa show?
Lalabas siya sa show, pero bilang panda bear.
Ano? Naka-costume siya?
- Metaporikal na panda. - 'Di ko alam kung ano iyon.
Kalokohan iyon. Iyon iyon!
Kay Gordon ang mabibigat na pasya.
Sabi niya, kakapanayamin niya siya bilang writer.
Ano'ng iyon? Magkaka-hemorrhoid siya?
Iyon ang sinabi ko!
Parang kabulastugan.
Ayusin mo 'to, Mike.
Tingnan ko ang magagawa ko.
Ayusin mo na!
Sabi ko, titingnan ko!
Isang minuto na lang.
- Ano iyan? - Huling pitch para sa opening line.
Mas maganda. Abot mo kay Teddy.
Mukhang may kalituhan tungkol kay Midge.
'Wag kang pumagitna.
Nasa gitna ako! Producer mo ako.
Ginawa kong pamukaw ng interes. Mabilisang panayam.
Okey. Pero…
Magsisimula na, Mike.
Di puwedeng bakante iyon.
…ilang segundo bago umere.
Maganda ang palabas natin mamaya.
Magiging masaya 'to, kaya taasan n'yo ang enerhiya n'yo.
Ang show na ito ay live broadcast…
Rose! Abe! Abe! Dito! Dito!
Shirley! Nasaan si Moishe?
Uminom ng gamot. Akala niya, siya si Eva Peron,
kaya iniwan ko sa bahay. Heto, mga Frisbee n'yo.
Rose! Abe!
- Hi! - Uy!
Wag harangan ang aisle.
At kung aalis kayo, manatiling tahimik.
Magkabilaan ang emergency exit doors sa likod.
Bukod doon, mag-ingay
sa pagpapakita kay Gordon na masaya kayong maparito!
Okey. Heto na!
Palakpakan! And five, four, three.
Mga kaibigan. Ito ang The Gordon Ford Show!
Ang mga guest ngayon, ang astronaut na si Alan Shepard,
Broadway sensation na si Carol Burnett,
at espesyal na pagbisita ng isang Gordon Ford writer!
Heto na siya, si Gordon Ford!
- Mr. Shepard? - Okey. Handa na.
Good luck, binibini.
Salamat. Masayang nakabalik ka sa Earth.
Isang henyo si Gordon Ford!
May isang nahihiya
Hindi dapat ganoon, lalo na sa akin
'Di mo ba makita
Na nahihiya rin naman ako?
At nauunawaan kita
Mahiyain talaga ako
Aaminin ko, mahiyain ako
'Di mo ba pansin na kaya ako ganito
Dahil mahiyain ako?
At makakatiyak ka
Na sa totoo lang, mahinhin ako
Kahit iba ang sabihin nila, alam ko
Sa katunayan, tahimik at dalisay ako
Pangit man ang gabing 'to, ang sarap ng mani ni Alan Shepard.
Midge? Hello, Midge? Ikaw si Midge?
Iyon si Midge.
Sige, salamat.
Midge? Hi. Ako si Plum.
Alam ko. Kakaibang apelyido ito.
May matutulong ba kami?
Hindi. Narito ako para tumulong.
Ako ang stage manager n'yo ngayon.
Anong stage manager ko?
Inaasikaso ng tunay ang show,
kaya ako ang in-assign.
'Di ba ikaw 'yong nasa lost and found sa ice rink?
Hindi ngayon!
Tara na ba?
Hindi ako
Kung hindi, sino?
Saan at kailan po? Nahihirapan na ako
Kaya tapusin na natin ito
Magsaya ka naman
Iisang tao lang ako
Kulang ang binibini
Kulang
Carol Burnett, mga kaibigan.
Napakahusay, Carol. Aabangan ko ang susunod na gagawin mo.
At magbabalik kami pagkatapos ng patalastas.
At out na tayo!
Maghintay ka rito.
Sige, dito.
Uupo ka sa stool? Naroon ang couch.
Para sa mga totoong bisita ang couch.
Bawal akong sumandal.
Nasa kamera pa rin ang stool. Mapapatawa mo pa rin sila.
'Di kailangang masahol ito. Kaya…
- Huwag. - Sige.
Girl writer, sa stool.
Sa kaliwa ka para makabalik agad si Gordon sa mesa niya.
Sige.
- Sige. - Salamat.
- Tingnan n'yo siya! - Rose, tingnan mo! Si Miriam!
Midge, dito!
Miriam! Nahanap ko ang nanay mo!
Nakaangat ang telepono!
Umuwi ako at sinundo siya!
Nag-bus kami! Nakakakilabot!
Iyan ang ex-wife niya.
At magbabalik tayo, in five, four, three.
At nagbabalik na tayo.
Ito ang The Gordon Ford Show at ako pa rin si Gordon Ford.
Gusto ko mang angkinin ang papuri
sa lahat ng nangyayari dito, hindi puwede.
May hukbo ng kalalakihan at kababaihang nagpapakapagod sa mga opisina namin,
para makalabas ako rito at magmukhang matalino.
Naisip kong baka gusto n'yong makilala ang isa sa kanila.
Gusto n'yo iyon?
Salubungin natin sa The Gordon Ford Show,
ang aming resident lady writer.
Mga kaibigan, si Midge.
- Hello, Midge. - Hello.
Limang buwan ka na rito sa show.
Kaya itatanong ko ang iniisip ng lahat.
Sa sarili mong salita, ano'ng masasabi mo sa boss?
Magaling siya, Gordon.
- Guwapo? - Sobra.
- Charming? - Parang prinsipe
Magaling na juggler? Mahusay sa bata?
Lahat ng nabanggit.
Isa si Midge sa anim na writers sa writing staff ko.
Maaaring iniisip n'yo,
ano ang ginagawa ng writers na pantelebisyon?
Kada umaga, nagtitipon sila sa writers' room,
kumakain ng tinapay at kape, nagbabasa ng diyaryo,
nagkukunwaring marunong mag-football,
tapos, ngayon,
iisipin na nila ang monologue.
Lagi silang handa.
Binubutas ng mga mata mo ang ulo ko.
Kaysa naman itlog mo.
Midge, bilang ang aming resident lady writer, itatanong ko sa 'yo,
ano'ng kaibahan ng lalaking writer at ng babaeng writer?
Habang iniisip mo, kilalanin natin ang iba.
Jerry, iikot mo ang kamera.
Mga kaibigan, sina Ralph Emerson, Cecil Green,
Adam Portnoy, Mel Rubens, at ang head writer kong si Alvin Blank.
Writers ng The Gordon Ford Show.
Ang aking Merry Men.
Hi. Hi.
Ibalik mo na.
Okey, ano nga ulit iyon?
Oo, ang mga kaibahan ng lalaki at babaeng writers.
Mas madalas mag-joke tungkol sa kabayo ang mga babae, Gordon.
At panlalason sa asawa.
At gusto namin ng yakap pagkatapos.
Okey. At ngayon, patalastas.
- Ano? - Ano?
- Magpatalastas. - Anong patalastas?
Hanap kayo ng patalastas.
Iyon na iyon?
Hayaan mo silang mauhaw.
At wala nang patalastas, mga kaibigan.
Diyan ka lang sa stool.
May apat na minuto pa kayo.
Nagpatalastas ako.
Alam ko. Hindi dapat.
Apat na minuto pa.
- Tapos, inagahan ko. - Maaga nang apat na minuto.
Tatapusin ko ang palabas pagkatapos.
May apat na minuto pagkatapos ng patalastas.
- Nakikinig ka ba? Kanina pa 'to. - Mag-improvise ako.
Nang apat na minuto? Sino ka, si Mae West?
- Ano'ng gusto mo? - Apat na minuto.
Content. Maglabas ka ng iba pang writer. Stage manager.
Kapanayamin mo si Plum. Bakit nandito si Plum?
Ngayon lang sila nagpatalastas nang maaga.
May tatlong minuto at 56 segundo pa sila sa segment na 'to.
Inoorasan ko.
Bakit siya nasa stool?
Nasira ang lahat.
Ano'ng ginawa mo?
Bakit ba laging ako ang… Ay, oo nga, ako nga.
Nakiusap ang kaibigan kong ilabas siya sa show.
Dahil isip-bata siya, mataas ang ego, at manipis ang bayag,
pinaupo niya siya mula sa pagsa-stand up.
Tapos, nakapagpatawa isya,
kaya tingin ko, natae siya sa diaper.
Sige. Apat na minuto pa akong uupo sa stool. Masaya ka na?
Nakakatawa siya, Gordon. Ikaw pa nga ang kumuha sa kanya.
Kasi naisip mong nakakatawa siya.
Apat na minuto pagka-patalastas.
- Pero… - Midge, pakiusap.
Apat na minuto pa, puwede na tayong maglasing, matulog,
o magbangga ang kotse sa pader.
Baka gawin ko 'yong tatlo.
Sige.
Salamat.
- Archie. Nandito na ako. - Sa wakas.
May napalampas ako? Kumusta?
Umupo siya sa stool.
Ayos. Kaya niya iyon. Hi. Kasal kami.
- Miriam. - Miriam, dito.
Miriam, ang masasabi ko lang,
kahit wala pang lumalabas sa bibig mo,
nakakasabik pa ring makita kang nakaupo sa stool na iyon.
Salamat, Papa.
Miriam.
Alam mong puwede kang mabuntis sa ganyang upo.
Sinabi ko iyon minsan sa 'yo at 'di mo na pinalimot sa akin.
Kasi kakaiba iyon.
Gusto ko lang malaman mong natuwa akong
ipinakiusap mo sa maraming tao na pumunta ako rito.
Dapat espesyal na gabi ito para sa akin.
Ayokong mapalampas mo.
Dapat?
Espesyal na gabi ito para sa akin.
Gusto nilang bumalik ka?
Tanong ba iyan, Plum?
Hindi.
Mamaya na lang, Mama.
Midge. Beret.
At magbabalik kami sa loob ng dalawang minuto. Maupo lang kayo.
Pag-awayan natin 'to bukas. Apat na minuto…
Stool, stool, stool.
Mike, kausapin ko lang si Susie?
Saglit lang talaga.
Ano iyon? Nag-iisip ka ba?
Parang nagpapasa ka ng bato.
Susie, may apat na minuto pa ako. Apat na minuto.
Okey.
Apat na minuto. Naririnig mo?
Oo. Apat na minuto.
Apat na minuto.
- Meron ka pang apat na minuto. - Apat.
Susuntukin kita sa ilong. Wala akong paki sa hitsura mo sa TV.
May iniisip akong gawin, Susie.
Mapanganib, at talagang makakapahamak sa ating dalawa.
- Talaga? - Masisira tayo nito.
Lalo na ako, at damay ka.
Okey.
Basta…
Animnapung segundo.
Ano sa tingin mo?
Nagsimula ka sa pagsampa sa stage
na bawal kang sampahan,
kung anu-ano ang sinabing walang may gustong sabihin mo.
Kaya taas-dibdib.
Taas ang dibdib.
Maghanda ka, Mikey.
Tatlumpung segundo. Balik ang lahat sa upuan, pakiusap.
gusto kong malaman mong 'di ko intensyong pilitin ka.
Umasa akong gugustuhin mong ilabas ako.
Hindi ito personal, hindi lang…
Maayos ang pagdala.
- At alam mo ang batas. - Oo.
At magbabalik na tayo, in five, four, three.
'Di lang ako mahusay sumunod sa batas.
Nagbabalik tayo kasama ang ating lady writer.
Midge, may bumabagabag sa akin mula nang sumalang ka.
Mas masarap ang kape sa writers' room
kaysa sa break room. Bakit?
'Di ko alam, Gordon,
kasi, ang totoo, hindi ako totoong writer.
Ano?
Isa akong komedyante.
Nagkukunwari lang akong writer para may magamit na banyo sa Midtown.
Ba't di na lang ako tumayo at gawin ang ipinunta ko rito?
Saan ka pupunta?
Tingnan natin.
Magandang gabi, mga kaibigan.
Ang nangyayari ngayon ay pangha-hijack ng isang Hudyo.
Walang mga eroplanong dawit.
Walang pupunta sa Cuba,
ng gusto ko lang, apat na minuto at mahatid sa doktor pag matanda na ako.
Iyon ang maganda sa mga Hudyo. Usapan lang ang hina-hijack.
Hindi ako nararapat dito, kinakausap kayo.
Malaking batas ang binali ko pag-alis ko sa stool na iyon.
Pero marami na akong nilalabag kamakailan.
Gaya ng pagiging comic. Sorpresa iyon sa lahat.
Lalo na sa akin.
Isa lang akong asawa at ina sa Upper West Side.
Upper West Side? Talaga?
Nasa audience ang mga magulang ko.
Magpalitan kayo ng kuro-kuro sa parking.
May conspiracy theory ang tatay ko riyan.
'Di lang iyon theory. Maraming Hudyo sa Upper West Side
pero kakaunti lang ang parking. Isipin mo nga iyon.
Asawa at ina lang ako, tapos, isang araw, iniwan ako ng asawa ko.
Sa Yom Kippur.
Sa banal na araw ng pag-aayuno ng mga Hudyo.
Sa araw na iyon niya ako iniwan. Para sa sekretarya niya.
Di ko siya masisi. May mga kendi siya sa bag.
Aaminin ko, ang saklap talaga n'on.
Pero, gumabi rin at nakakain ako kinabukasan.
Bigla akong naging single. 'Di ko alam ang gagawin ko.
Kaya naglasing ako sa Manischewitz,
umakyat sa entablado, kinuha ang mikropono,
at nagbago ang lahat sa sandaling iyon.
Natuklasan ko ang pakiramdam nang may nakikinig sa akin.
'Di ang mga lalaki, pero ibang tao.
Hindi ang nanay ko, pero iba pa.
Hindi ang mga anak ko, mga ka-date ko,
mga amo, mga katrabaho, bagong tindero, pero mga estranghero. Gusto nila ako.
Oo.
Paano ka nakarating dito?
Magic ako.
Ang totoo, dapat magpasalamat akong nangaliwa ang asawa ko
sa taong iyon, dahil siya,
ayon nga sa The American Journal of Medicine, ay tanga.
'Di ko sinasabi iyon dahil nagsiping sila.
Dahil iyon sa nakita ko siyang nagtanong sa plastic plant
sa opisina kung gusto nito ng tubig.
At naghintay siya ng sagot.
Nang 10 minuto.
Tapos, pumunta siya sa kape at nagtanong kung ba't galit iyon.
Kapag sa ganoon kayo ipinagpalit, nakakabawas ng sakit.
Masarap kapag pagkatapos ng una nilang cocktail party,
sasabihin ng iba, "Ano'ng iniisip niya?
"Humingi siya ng tawad sa ashtray kada magpapatay ng yosi."
- Ginawa mo iyon? - Oo.
Sa party.
Matagal na akong single ngayon.
Matagal-tagal na.
Kung mag-aasawa ako uli,
kakakusapin na naman ako ng nanay ko tungkol sa pagsisiping.
Hindi ako sigurado kung puwede pa sa akin
ang permanenteng relasyon.
Nagtatrabaho ako sa gabi.
Umuuwi akong amoy-yosi at amoy-alak
na may lipstick sa damit. Ng lipstick ko.
At ang mga lalaki sa buhay ko, hindi na mga nobyo.
Mga kuwento.
Para sa pagtatanghal ko.
Kapag maingay silang humalik o may palayaw sa parte ng katawan nila,
gaya ng paa nila, nambubunyag tayo rito.
Kapag nagtalo kami sa Biyernes,
uulitin ko iyon sa Sabado ng gabi para sa iba,
na laging kampi sa akin at iniisip na di siya dapat sa akin.
May mga anak din ako. Dalawa. Isang lalaki, isang babae.
Maalala ko na ang pangalan nila.
Hudyo ang pamamahay namin,
kaya tinuli ang anak ko isang linggo pagkapanganak sa kanya.
Ang trauma ng babae, kapag tumanda na siya
at sumamang mamili sa nanay ko.
Totoo naman.
Alam kong dahil sa sitwasyon ko,
iba ang magiging paglaki ng anak ko kaysa sa akin.
Mas magiging matatag siya. Mas independent.
Nakakatakot ang salitang iyon, "independent." Lalo na sa babae.
Salita iyon na dapat ay hindi natin alam.
'Di ko alam iyon. Pati ang nanay ko.
Pero mag-isa na lang ako.
Kung flat ang gulong ko, malinaw na may ibang magpapalit n'on.
Independent ako, hindi tanga.
Ilang buwan na akong di kumakausap ng plastic plant.
Ang mga anak ko, Diyos ko, ano nga bang pangalan nila?
Tingin ko, 'di maiiwasang kamuhian nila ako paglaki nila.
Gaya ng ibang magulang, may mga gabing napupuyat ako kakaisip
kung ano'ng sasabihin ng mga anak ko sa psychiatrist.
'Di ba? Nagawa n'yo na 'to.
"Wala siya sa bahay, wala siya sa baseball game ko,
"pinakinig niya ako sa set niya nang isang linggo
"at ilang oras pinilit kaming kantyawan siya para makapag-comeback siya."
"At puro tubig ang drinks namin."
Kaya kailangan kong maging sikat na sikat.
Kapag sikat na sikat ka, mahal ka ng lahat,
hanggang basahin nila ang pamana.
May narinig kong kuwento kay Mary Martin, 'yong Broadway star.
Nagkasakit ang driver niya, nag-taxi siya
papunta sa teatro.
Pagpasok, tinanong siya kung saan siya papunta.
Wala siyang ideya.
'Di niya alam kung nasaan ang teatro o tawag doon.
Masyado siyang sikat para malaman.
Masyado siyang sikat na may makakapansing
nawawala siya at hahanapin siya. Ang gagawin niya lang, tumayo.
Ganoon ang gusto kong kasikatan.
'Yong di ko kailangang malaman kung sino ako o saan papunta.
'Yong sasabihin sa akin ni Bob Hope sa isang kainan,
"Ako si Bob Hope. Baka di mo ako naaalala,"
at sagot ko, "Tanda kita. Manok ang sa akin."
Gusto ko ng marangyang buhay.
Gusto kong maranasan ang lahat.
Gusto kong baliin ang lahat ng batas.
Sabi nila, 'di maganda ang ambisyon sa isang babae. Siguro nga.
Pero alam n'yo ang di talaga maganda?
Paghihintay na may mangyari.
Pagtanaw sa labas ng bintana, iniisip kung naroon sa labas ang buhay mo,
pero hindi handang buksan ang pinto
kahit na pagbawalan ka pa ng iba.
Sa The Wizard of Oz lang cute maging duwag.
Ethan at Esther. Sabi na, maaalala ko rin sila.
Napakahusay n'yong audience.
Gusto ko kayong pasalamatan, pati na si Gordon Ford,
at higit sa lahat, salamat kay Bergdorf Goodman
mula sa kaibuturan ng aking puso. Salamat at magandang gabi.
Sana lang iba ang bestidang suot niya.
Nagawa mo, Miriam!
- Lintik. - Lintik.
Wag kang basta tumayo riyan. Halika, Maisel. Tara.
Maupo ka. Ngayon din.
Saan galing iyon?
Nandoon lang iyon, Gordon. Magtatanong ka lang.
Napakahusay n'on. Sobra.
At sang-ayon ako sa 'yo. Hindi ka nga talaga writer.
Iyon ang pinakamagandang sinabi sa akin ng kahit sino.
Nabiktima ako ng sarili kong pakana, mga kaibigan.
Alam kong nakakatawa siya pero di ko alam kung gaano katindi.
Masaya akong 'di mo pinatay ang mga kamera.
Patay nga. Kaya mo bang ulitin?
Sige.
Mukhang hindi ko pa kayo napapakilala nang maayos
sa napakanakakatawang binibini rito.
At babaguhin ko iyon ngayon.
Mga kaibigan, sa kanyang una ngunit huling pagtatanghal
sa The Gordon Ford Show, ipinakikilala ko,
ang kahanga-hanga, ang napakaganda, ang napakagaling na si Mrs. Maisel.
Iyan ang nanay ng mga apo ko.
Ex-wife ko iyan.
Ex-wife ko.
Sisante ka na.
ANIM NA BUWAN ANG NAKARARAAN
Dapat hindi mababasa.
Parang tanga.
- Gusto mong turuan kitang maging sikat? - Kapag natuto ka na.
Di ito ang pag-uugali ng taong
magdamag kumain ng libreng hipon.
Kapag may nagpa-autograph sa 'yo, dapat mabasa ang pangalan mo.
Hindi. Mali.
Kapag basa nila iyon, para mo silang dinaya.
Malalaman nilang nag-aral ka.
Na makakapag-tseke ka.
Sige, heto. Ano sa tingin mo?
Ano 'to?
Autograph ko.
Malinaw ang tatlong letra. Ulit.
Sino'ng nagturo sa 'yong sumikat?
- Ipinanganak akong sikat. - Ganoon ba?
Nagpalutang-lutang ako sa basket sa Nile
na may grasa at kopya ng mga babasahin.
Ang lupit ng kuwento.
Ako lang gumawa n'on.
E, 'yong nagta-tap dance na locusts?
May gusto ka pa?
- Meron pa bang iba? - 'Yong bill na lang.
Salamat sa handa.
Walang anuman.
Ang sayang gabi nito.
Sang-ayon ako.
May snow pa ba?
Kung meron, walang taxi.
Delikado ang mga tren.
Baka gusto mong makitulog sa malapit hanggang gumanda ang panahon.
Nakitulog na ako kanina.
Magkukumpisal tuloy ako mamaya.
Ang huling kumpisalan, naghi-Hebrew.
Buweno? Ito?
Ayos. Parang San
Ngayon, magpraktis kang 'di mamansin
ng mga kakilala mo kahit
malapit lang sila sa 'yo. Ganoon ang mga sikat.
Paano ka nakatitiyak na magiging sikat ako?
Pakiramdam ko lang.
Napanood na kita. Pati ang pagtakas mo sa raid ng pulis.
Tumatakas at nagtatalak.
Marami kang kakayahan.
Mukhang nabighani ka ng show corset ko.
Matagal na akong nabighani.
Kaya nga ako kambiyo nang kambiyo.
Ewan ko.
Sana tama ka kasi wala akong ibang plano.
Nakataya na ang lahat dito.
Ako na.
Gusto ko talaga pag inaagawan ako ng pagkain.
"May naghihintay na spotlight sa 'yo.
"Kailangan mo lang umakyat at kunin iyon.
"Kapag ginawa mo iyon, makikilala ka ng lahat.
"Makikilala nila ang talas mo,
"talino mo, ngiti mo.
"Ang maganda mong mga mata.
"Di sila makakatakas sa ganda mo."
Ang liit ng sulat niyan.
"Makikinig sila sa 'yo
"at sasambahin ang altar mo at ang show corset mo."
Puwedeng patingin?
Kapag may nakakita sa 'yo nagbabasa, di ka sisikat.
"Ang masuwerte mong numero ay 46, 24, 11, 6 at 5."
Ganoon ang basa.
Maniwala ka,
malapit na, sa 'di malayong hinaharap,
ikaw na ang magbabayad sa Chinese food.
Sa linggo ng ika-24, nasa Orlando at Palm Beach ka, ayos na iyon.
Tapos, Chicago, Minneapolis, at baka Vegas nang dalawang linggo.
Napakalayo, ang daming biyahe.
Inalok ni Charo ang plane niya.
Ayos na. Ang Palace?
Tinatrabaho namin ang Palace. Sa Disyembre pa rin sila.
Ayoko sa London sa holidays.
- Alam ko. - Gusto ko sa New York.
Nasabi na namin.
Lagi akong wala sa New York 'pag holidays, dapat ngayon, naroon ako.
Oo. New York para sa holidays. Period.
Pero kung doon lang puwede, sige.
Wala silang magawa sa ingay.
Ilang oras na silang talon nang talon.
Parang si Ruby Keeler ang lumipat.
Kakatok ako sa pinto.
Sabihin mo, nagrereklamo si Yoko. Tatahimik iyan.
Bago tayo matapos, ano'ng meron sa Martes?
Wala.
May ibu-book ba tayo?
Wala, pero may trabaho ka ng Linggo, Lunes at Miyerkules. Biyahe ng Huwebes.
Sa Martes?
Magpahinga ka sa Martes.
Magtatawag ako.
Pindutin mo 'to, buksan ang menu,
mag-scroll sa envelope, pindutin mo, at mag-type.
Kung tumawag na lang ako?
Minsan, mas okey mag-text.
- Kailan? - Kapag late ka.
Tatawag ako.
Nakakatuwa iyon sa phone, parang pagkuha ng litrato.
- Ganoon din ang kamera ko. - Kung wala iyon?
Sa alaala ko na lang.
Nakaka-video rin.
May nuclear codes ba? Makakabomba ng tao?
- Hindi. - Makakakausap ng aliens?
Ipakikita ko kung paano mag-text?
Sige lang.
Mag-scroll ka ng numero, tapos 'yong letrang gusto mo.
Pakasaya ka sa phone, Franklin.
Teka, nagkalat ang tae.
Literal na tae o metaporikal na tae?
Nilipat ng tagalinis ang lahat.
'Di ko mahanap ang salamin ko.
Doon sa kahon sa lagyanan ng mga bulaklak.
'Wag mong isiping alam mo ang lahat.
Kahon sa mga bulaklak.
Wala kang alam.
'Di niya nilipat. 'Di siya naglilipat.
Tingnan mo 'yong kahon sa mesa.
Hindi sapat ang malakontinenteng layo sa 'yo.
Nahanap mo?
Hindi.
Na-tape ng machine mo?
Oo, pinaayos ko.
Tiningnan mo?
Tiningnan ko, gumagana.
Ipaalala mo nga ang nangyari kahapon.
Tinanggal nila 'yong hindi alam
kung ano ang karakter ni Danny Bonaduce sa The Partridge Family.
'Di ko rin alam iyon.
Si Danny iyon, Diyos ko po.
Nandiyan na?
Oo. 'Yong iyo?
Heto na. Ipapasok ko na.
Ipapasok ko na.
- Pinapasok ko pa. - Pasok na ang akin.
Pasok na.
Sabay tayong pipindot.
Lagi na lang.
Kasi dapat sabay nating marinig ang mga sagot.
Alam ko.
At kapag nauna ka, mauuna mong marinig ang sagot.
Alam ko, lintik!
Sabay nating pipindutin, Diyos ko.
Nakanood na sana tayo sa tagal mo.
Susie. Natanggap mo 'yong ibon ko?
'Yong pula? Ang ganda, ngayon lang ako nakakita ng gaya niya.
Burikat ang ipinangalan ko.
'Di pa ako nagpapasalamat?
Walang anuman. Handa ka na?
Oo.
Sige, isa, dalawa, tatlo…
- Pindot. - Pindot.
Ang gandang tunog.
Napakagandang tunog.
Ang ultimate tournament ng mga kampeon.
Ang retail specialist ba mula sa Louisville, Kentucky na si Chris Miller,
na nalo ng $10,000?
Inisa-isa namin ang mga petsa kanina,
at pagtingin ko, bakante ang Martes.
Oops. Kawawa si Delia.
Hindi, wala talaga, Susie.
At nang tanungin ko siya, tiningnan niya lang ako.
Tawagan ko ba siya?
Gusto kong bumalik ka sa trabaho.
Tapos na ako. Tatawagan ko siya bukas.
Parang gusto ko 'yong kampeon.
Sige. Ako 'yong balbas-sarado.
Heto na, ang Jeopardy round.
Magandang laban 'to.
Gawin nating mas interesante?
Apatnapu't limang taon nang interesante. Paano pa lalagpasan iyon?
Forbes billionaires, $200.
"Maganda ang Marso para sa kanya.
"Nag-debut siya sa Forbes list…"
- Martha Stewart. - Nakulong siya
dahil babae siya kahit na lahat ng lalaki
na ginawa rin iyon ay malaya.
- Sino si Martha Stewart? - Oo.
Siguro ibibigay niya sa akin 'yon.
"…pero ang septuagenarian member na ito
"ng Disney family ay naroon pa rin." John?
- Sino si Roy Disney? - Roy Disney.
Mabuti siyang tao.
Predators para sa halagang $600.
Bagay kaya sa akin ang balbas?
Bakit mo naman naisip iyan?
Kung may reincarnation,
gusto kong maging lalaki at makita ang hitsura ko.
- Kalbo ka ba? - Bakit?
Kasi wirdo sa kalbo
kung lahat ng buhok niya, nasa baba.
Bagay ang balbas sa may buhok sa ulo.
Pambihira iyan.
Pambihira iyon? Hindi 'tong usapang 'to?
'Di mo naiisip kung ano ka kapag bumalik ka?
Hindi. Matino pa ako.
Lagi kong naiisip.
Sino ako? Saan ako titira?
Paano kung hayop ako?
Naku po.
Ang cute kong squirrel. O kaya swan. O kaya kabayo.
Napakaganda kong kabayo. Ikaw?
Hindi ako babalik.
Ano ba?
Ayos na sa aking mamatay. Mas gusto ko iyon.
Kahit anong hayop, ano ka?
- Skunk. - Bakit?
Maganda ang balat, cute. At armas mo ang puwit mo.
- Para ngang ikaw. - 'Di ba?
'Pag may bumangga sa akin sa daan, itataas ko ang buntot ko, bam!
Naiisip ko nga.
At nakalingon pa ako habang ginagawa iyon.
At suot mo ang sumbrero mo.
Amoy mo iyon, pare? Ikaw iyon! Sarap ng tomato juice bath mo!
Tomato juice bath.
Oo, lagyan mo ng celery, lalo kang masasarapan.
Celery.
Sa susunod, tumingin ka sa dinadaanan mo.
Nandito si Pepé le Jew, o.
Ang sakit. Tama na.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Jessica Ignacio
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce