- Dzień dobry paniom. - Na ósme proszę.
- Trzecie poproszę. - Piąte dla mnie.
Dziękuję.
- Sprawia pan, że to proste. - Słucham?
Obsługa windy, jakby to było pańskie powołanie.
Tak, proszę pani.
Na pewno nie jest to takie proste.
- Ma pan wrodzony dar. - Trzecie piętro.
Świetna robota.
Lubi pan pracę w B. Altmanie?
- Jestem tu od 16 lat. - To wielka aprobata.
Jak pan myśli, ile razy...
Piąte piętro.
To moje.
Gładko poszło.
Dziękuję, Darrenie.
Uwielbiam ten strój.
Dobrze cię widzieć, Frank. Trzymaj się.
Pani Maisel?
Piękny druk.
- Kursywa wychodzi mi nieco gorzej. - Po takich szkołach bez wątpienia.
Przygotowujecie się do świąt?
Dział wystaw chce mieć wszystko dopięte.
- Mikołajów trzeba poszukać wcześniej. - Pełno tam radosnych przykładów.
Co roku robimy przegląd.
Upewniamy się, że dalej są pulchni, sympatyczni i trzeźwi.
- Wiele do sprawdzenia. - Studiowała pani literaturę rosyjską.
Oraz edukację.
Chciałam zostać nauczycielką.
Co się stało?
Spotkałam dzieci w wieku szkolnym.
Zaraz po szkole wyszłam za mąż i urodziłam dzieci.
Dwójkę. Miałam więc swoje własne przedszkole.
I aplikuje pani na pozycję operatora windy.
Dokładnie.
Zazwyczaj zatrudniamy mężczyzn.
Nie wiedziałam.
Uważam, że nasze klientki wolą mężczyzn na tym stanowisku.
Rozumiem.
Nie widzę też u pani wiele doświadczenia.
Odbyłam wiele wolontariatów.
Pracowałam w szpitalu.
W czasach liceum zbierałam fundusze na gimnastykę
w sierocińcu w Jerozolimie.
- Zebraliśmy 700 $. - Imponujące.
Mali Żydzi koziołkowali dzięki mnie.
Pani Maisel, jest pani uroczą kobietą,
ale nie uważam, by pozycja operatora windy
była dla pani. Przykro mi.
Mam w sobie pasję.
Dorastałam z operatorem windy w moim budynku, Jerrym,
więc w pewien sposób całe życie się na to przygotowywałam.
Całe życie?
I rozumiemy się z Darrenem.
Usłyszałam wiele informacji.
Jest bardzo miły.
I ten strój. Proszę sobie wyobrazić mnie w taliowanym płaszczu.
No proszę.
Dziękuję za przyjście.
Les Tarlow?
Zapraszam.
Wesołych Świąt!
Wydaje mi się, że wszystko wygląda źle.
Wie pani, że nie.
Z czerwienią nie zaliczę wpadki.
Może spróbuje pani ciemnego różu?
Będzie pasował do różu na policzkach.
Dopiero co odważyłam się na czerwień,
żeby wyglądać jak Caron w filmie „Gigi”.
Czerwień pasuje do różu.
Słucham?
Świetnie pasuje do pani karnacji. Ma pani naturalny róż,
musi wybrać pani kolor, który go nie podkreśli.
- Najlepiej subtelnie. - Lubię subtelność.
To „Raven red”.
„Cherries in the snow” ma taki kolor, jakiego używa Caron.
- Podoba mi się. Bardzo. - Mnie również.
Jest pani aniołem.
Obie panie. Dziękuję.
Poproszę trzy takie.
Widzimy się przy kasie, pani Stapleton.
Wspaniale.
A pani to?
Midge Maisel.
Mary Petrusca. Zasłużyłaś na moją prowizję.
- Nie. - Poważnie.
Może dział z makijażem?
Wspaniała pani Maisel
Dzień dobry, panie Weissman.
Dzień dobry, Zeldo. Mam zebranie wykładowców
dziś rano i Zed Lieberman będzie gadał o tym samym
bez końca. Rozumiesz?
Jest nudny.
Potrzebuję więc pokaźnej ilości kawy, żeby nie usnąć.
W termosie?
Nie w termosie, Zeldo.
Teraz. Dużą filiżankę mocnej kawy.
Tak, panie Weissman.
Dzień dobry, mamo.
Dzień dobry, tato.
Dzień dobry, Zeldo.
Dzień dobry, panno Miriam. Kawy?
Napiję się na mieście.
Zerkniesz na dzieci? Wrócę przed piątą.
Oczywiście. Gdzie się tak spieszysz?
Do pracy.
- Słucham? - Dostałam pracę.
- Po co? - Potrzebuję pieniędzy.
- Własnych, bez zobowiązań. - Zobowiązań?
Na razie na pół etatu, ale za mieisąc,
jeśli się spodobam,
będę pracowała na pełen etat w dziale makijażu w B. Altmanie.
- Masz pracę? - Tak.
- Nie masz doświadczenia. - Zatrudnili mnie.
- Umiesz pisać na maszynie? - Nie muszę.
Dobrze.
Mówiłem, byś studiowała coś praktycznego.
Pamiętam.
- Literatura rosyjska nie jest praktyczna. - Wiem.
Dobrze.
- Pięć razy w tygodniu? - Tak.
- Jeśli pada, musisz iść i tak. - Wiem o tym.
- Wiesz, jak tam dotrzeć? - Znam kilka tras.
Dobrze.
- Będą ci płacić? - Tak.
- Pieniędzmi. - Tak.
- Czek? - Co dwa tygodnie.
- Potrzebujesz konta. - Mam.
- Bieżące i oszczędnościowe? - Tak.
Dobrze.
Matka nie zostanie z dziećmi codziennie.
Zajmie się nimi pani Fulber.
Dobrze.
- Pani Fulber? - Tak.
- Ta, która opiekowała się tobą? - Ta sama.
- Wciąż żyje? - Najwyraźniej.
A niech mnie.
- Zeldo, potrzebuję kawy... - W termosie, panie Weissman.
Dziękuję.
No dobrze.
- Dzień dobry, Jerry. - Dzień dobry, pani Maisel.
Zgadnij, dokąd się wybieram.
Do lekarza?
Nie, do pracy.
Do pracy.
- Pomieszczenie socjalne? - Tutaj.
- Siedzimy przy jednym stoliku? - To... Chodź.
Miejsce dla ciebie.
Cześć, Sue.
Poważnie? Jesteś teraz jedną z nas?
Dział makijażu. Pierwszy dzień. Mary, prawda?
- Jestem Midge. - Pamiętam.
Znajdź pustą szafkę.
Zakochałam się.
- W kim? - Ten nowy z działu męskiej biezilzny?
Wygląda jak William Holden.
A co z Montgomerym z działu butów?
Przeszło mi.
Tydzień temu zerwała z Ernestem Borgninem.
Przeszło mi z pracownikami portu.
- Jestem Vivian. Pierwszy dzień? - Midge. Tak, pierwszy dzień.
- Lubisz kino? Chodzę co wieczór. - Lubię kino.
Bądź moją przyjaciółką.
- Będę twoją przyjaciółką. - Masz kłódkę?
Do czego?
- Złodzieje czają się wszędzie. - Tydzień temu ktoś ukradł mój lunch.
Kanapka z pastą jajeczną, ale zdenerwowałam się.
Więc potrzebuję kłódki.
- Włóż dziś rzeczy do mojej szafki. - Dziękuję.
Sprytne.
- Jesteśmy na nogach całe dnie. - Nauczysz się.
Drzwi otwierają się za pięć minut.
- Pani O'Toole. - Nasza kierowniczka.
Chodźmy.
Pamiętaj, Midge:
„Zawsze punktualna”.
„Zawsze uprzejma”.
„Zawsze piękna”. I...
Nie zapomnij się odbić.
Fajnie.
Jest kilku durniów, których lepiej unikać.
Van Heflin na AGD.
Nie mów nazwiskami gwiazd filmowych.
Chłopaki z zabawek. Bardzo zachłanni.
Dział fotograficzny.
- Zamigoczesz. - Zabawne.
To mój żart.
Powiedz jej, że jest mój.
Kolejna kompanka, Harriet Owens.
Obsługuje klientki o ciemnej karnacji.
Jest jedną z nas. Midge Maisel.
Miło cię poznać.
- Jest modelką. - Aspirującą.
Na wybiegach?
Nie z tą skórą.
Była w magazynie Ebony milion razy.
Była jak Lena Horne.
Osiem razy. Licząc na rozwój.
Drzwi otwarte.
Pewnie mówi to samo przed seksem.
Nowa?
- Tak. - Naucz się układu sklepu.
Oczywiście.
Agnes Moorehead.
Jak mogłam to przeoczyć?
Dam ci mapę sklepu. To łatwizna.
Mój mąż uwielbiał Agnes Moorehead.
- „Uwielbiał”? Nie żyje? - To smutne.
Nie, jesteśmy w separacji.
- „W separacji”? - Jak Liz Taylor.
- To smutne. - Mam też dwójkę dzieci.
Starszy ma cztery lata.
- I pracujesz. Jaka nowoczesna. - To smutne.
Gotowa?
Jak nigdy.
Witam, nazywam się Miriam. W czym mogę pomóc?
Obuwie męskie, czwarte piętro, południowy wschód.
Systemy hi-fi, ósme piętro, na lewo od wind.
Na prawo od wind.
Systemy hi-fi na prawo od wind.
Sprzęt kuchenny, piąte piętro.
Macierzyński, trzecie piętro, na lewo od schodów.
Potwornie bolą mnie stopy.
Jutro założę buty bez obcasów.
Cześć, skarbie.
O to chodzi, płaskie buty.
- Do czego? - Do pracy.
Do pracy?
Tak, mamo, wiedziałaś. Mówiłam ci dziś rano.
Faktycznie.
Wychodzę ze znajomymi, pani Fulber zajmie się dziećmi.
- Odbiorę je w drodze powrotnej. - Dobrze.
Coś się stało?
Co miało się stać?
- Mam coś dla ciebie. - Nie musisz mi nic kupować.
Chciałam.
Co to takiego?
Szminka. Myślę, że ci się spodoba.
- Skąd ją masz? - Z pracy.
W dziale makijażu.
No tak.
Dobrze mi poszło. Pierwszy dzień.
To nowy kolor.
Oficjalnie nie jest jeszcze dostępny.
Jestem testerką.
Nie. Jesteś pierwszą posiadaczką w Nowym Jorku.
Jest ładna i pomyślałam o tobie.
Nie podoba ci się ta, którą mam?
- Podoba mi się. - Ja ją lubię.
Ja również.
Zabawnie pachnie.
Ale dziękuję.
Nie ma za co.
Sporo ludzi.
Rzuć okiem.
Moje wizytówki. Mam 30.
- Daj zerknąć. - Masz czyste ręce?
- Tak. - Nie chcę śladów.
Ubrudziłaś.
Teraz zostało mi 29. Dzięki.
Przepraszam.
I tak się nie przydadzą.
- Wiesz czemu? - Czemu?
Będę miała telefon.
- Nie żartuj. - Bez jaj, będę miała telefon.
Witamy w dwudziestym wieku.
Dodam na niej mój numer.
Moja maszyna nie ma trójki, ósemki i dziewiątki,
więc numer nie może ich mieć.
Da się zrobić.
Będę miała automatyczną sekretarkę.
Plotkary będą wiedziały, co u mnie, będzie mnie to kosztować fortunę,
ale będzie warto.
„Biuro Susie Myerson”.
„Mogę rozmawiać z Susie Myerson?
Chodzi o istotną kwestię związaną z pokazem”.
„Nie ma jej teraz, więc pieprz się”.
To chyba trzeba złagodzić.
Ale fajnie, co? „Biuro Susie Myerson”.
Susie Myerson i wspólnicy.
- Co? - Myślenie przyszłościowe.
Tak, myślimy przyszłościowo.
Dziękujemy Ethanowi Carterowi i jego zespołowi.
Było prawie przyjemnie.
Zabierzcie swoje rzeczy, bo zaczynamy kolejny występ.
Będzie z nami komik,
więc trzymajcie się mocno i bądźcie gotowi na śmiech.
Gotowa?
No jasne. Zaczęłam dziś nową pracę. To szaleństwo. Mam wiele do opowiedzenia.
Te młode dziewczyny, słodkie jak cukierki.
A klientki histeryczne.
Świetnie. Chcesz przećwiczyć coś na mnie?
Nie, nie chcę się zmęczyć.
- Miriam, tak? - Tak, ale użyję nom de plume.
- Nom co? -Nom de plume.
Brzmi jak zabawka seksualna.
Jakby miało ci wejść do tyłka.
To wymyślone nazwisko. Nie chcę używać prawdziwego.
Dobra, dawaj to wymyślone.
Nic nie przychodzi mi do głowy.
Niech będzie Fanny.
A nazwisko?
- Brice. - Fanny Brice?
- Jest zajęte. - Więc Fanny Jones.
Fanny Jones. Brzmi fatalnie.
Nie starasz się.
Po prostu coś wymyśl.
- Później pomyślę o czymś na stałe. - Dobra.
- Powtórzę. Lubię twoje prawdziwe nazwisko. - Nie chcę go używać.
Dobra. Wchodzisz.
A teraz przed wami bardzo zabawna pani,
której nazwisko z pewnością zapamiętacie.
Fanny Midge.
Dziękuję wszystkim.
To miłe z waszej strony, zwłaszcza, że nic jeszcze nie zrobiłam.
Zaczęłam dziś nową pracę.
To było szaleństwo.
Pracuję w dziale makijażu w B. Altman.
Ktoś z was był w B. Altman?
Nikt?
Poważnie? Może choć jedna osoba?
To światło jest tak mocne, że nic nie widzę.
Oślepiające.
Moglibyście...
B. Altman to dom towarowy.
To, co najbardziej mi się dziś podobało, pewnie zabrzmi to dziwnie,
to odbijanie się na zegarze kontrowym.
Kontrowym. Co jest ze mną nie tak?
Zegarze kontrolnym.
Poczułam moc.
No wiecie, to uczucie, ten dźwięk.
Moja rozmowa o pracę wyglądała inaczej.
Przygotowywali się już do świąt.
Nie ma jeszcze Halloween, a siedziałam w korytarzu
z tuzinem pieprzonych spasionych Mikołajów.
Wyobraźcie sobie.
Ja i kolejka pieprzonych spasionych Mikołajów.
Wiecie, niektórzy są naprawdę grubi i...
Piją.
Są pijakami.
Pan Stanyon mówił: „Oby byli trzeźwi”.
To nie jego głos, a pani O'Toole.
„Drzwi otwarte”.
To samo pewnie mówi przed seksem.
Było tam też wiele ślicznych, zabawnych dziewcząt.
Mary jest urocza.
Vivian ma fioła na punkcie chłopców. Ten jej Van Heflins, William Holdens i...
Dobra, wygrałeś.
No i jest jeszcze Harriet. Nasza czarna ekspedientka.
Śliczna.
Mój Boże, ta kobieta jest piękna. Jest jak Lena Horne.
- Obsługuje czarnych klientów. - Bo jest czarna.
- Słucham? - Harriet jest czarna. Dokąd to zmierza?
- Do nikąd. - Najwyraźniej.
To światło jest naprawdę cholernie mocne. Możecie je przygasić?
Serio. Jest jasne jak cholera.
Super, teraz publiczność nie widzi mnie wcale.
Żadna strata.
Więc to z niego się śmiejecie.
Dobra, już łapię.
Chcesz wystąpić?
Tak myślałam.
Naprawdę nie włączycie światła z powrotem?
Nie ma przełącznika?
Moje matki nagle zaczęły mnie cisnąć.
No dobra, dzięki wszystkim.
Było wspaniale.
Został ci czas.
Daj go komuś innemu.
To nie pieprzony kongres, wracaj tam.
Nie. I napraw ten cholerny mikrofon.
Przepraszam was za to.
Zrobimy sobie małą przerwę, by posprzątać to gówno.
Wracamy za 20 minut.
Jezu, co jest nie tak z tymi ludźmi?
Wszystko z nimi w porządku.
Są nieprzytomni. Są jak zwłoki.
Kto mnie przekrzykiwał?
Godzinę temu był tu inny komik, dał czadu. Ta sama publika.
Nie wierzę.
Dałaś dziś dupy, panienko. Tyle.
Nie, Susie, oni tylko gapili się w swoje stoliki.
Oni są w porządku. To ty nawaliłaś.
- Byłaś gdzie indziej. - Nawaliłam?
Ludzie pytali o wyjście ewakuacyjne. Nawaliłaś.
Przecież jestem zabawna.
Każdy nawala.
Widziałam Ricklesa pięć razy. On nigdy nie nawala.
Jack Paar też nie.
Bo latami nawalali i poprawiali się,
byś nie musiała widzieć, jak nawalają. Ale robili to.
Więcej nie nawalę.
Zrobisz to jeszcze wiele razy.
Czemu ktoś miałby występować,
- skoro wciąż będzie nawalać? - Bo to część procesu.
To nie jest część mojego procesu.
Cholera!
Robiłam to tylko, kiedy byłam na haju.
Czy tylko dlatego byłam zabawna?
Nie mogę upijać się przed każdym występem.
Nigdy nie spotkałaś komika? Masz, zapal.
Nie będę palić. Okropnie się czuję.
Nigdy się tak nie czułam.
Nawet kiedy twój mąż cię zostawił?
- Daj mi to. - Następnym razem się przygotuj.
Spontaniczność działa, a potem przestaje. Wtedy koniec.
Przygotowuj się.
Jasne.
Cholera.
Poszliśmy do tego taksówkarza i, nie chcę, żebyście tak o nas myśleli,
ale musicie pamiętać, jacy są ludzie w czasie wojny,
to jak dzisiejszy występ.
Więc poszliśmy do niego i pytamy:
„Gdzie jest akcja?”
Taka męskiego typu...
I zbarał nas do miejsca, gdzie nielegalnie łowi się ryby.
To najpiękniejsza piosenka, jaką napisano.
Kto ją napisał?
Pieprzony Franz Schubert!
Doprawdy?
- Nie jesteście u siebie. - Przepraszam.
Sally, jesteśmy dziś zwycięzcami.
Veni, vidi, vici!
- To łacina. - Doprawdy?
Sprzedaliśmy plastiki ludziom, którzy nie potrzebują tych plastików.
O to chodzi w akwizytorstwie.
Sprzedawanie ludziom rzeczy, których nie potrzebują.
To nasze powołanie.
- Jeszcze dwa. - A potem do domu.
Nie idziemy do domu.
- Ja muszę wracać. - No to idziemy do domu.
Myślę, że napisaliśmy kolejną sztukę Samuela Becketta.
- To nie takie trudne. - Joel, do ciebie.
To piękne, że ludzie zawsze wiedzą, gdzie cię znaleźć.
Cześć, Pen.
Tak, pewien młodzieniec wysłał ci kwiaty.
Chyba zapomniał o karteczce.
Dobrze, cieszę się.
Tak, nie kładź się.
Na razie.
Nie, Sal.
Kto puścił tę piosenkę? To rani moje uczucia.
- Ja nie wybieram muzyki. - Możesz wyciągnąć wtyczkę.
Nie jest taka zła.
- Penny ją lubi. - Jest młoda, nauczy się jeszcze.
W tym tygodniu pozna rodziców.
Poważna rzecz.
Denerwuje się.
Nie ma czym się denerwować. Jest urocza.
- Jest świetna. - Tak?
Tak, stary. Każdy ją uwielbia.
Cieszy się, że zobaczy The Music Man w przyszłym tygodniu.
Marzyliśmy, by to zobaczyć. Szczególnie Imogene. Skąd masz bilety?
- Mam znajomości. - Ty to jesteś.
Zdobyłem cztery wejściówki.
Więc jeśli ty i Imogene chcecie się dosiąść...
Żartujesz? Imogene odwołałaby operację, żeby to zobaczyć. Jasne, że tak.
Nie chcesz poznać daty? Może macie plany.
Odwołamy. Idziemy z wami.
Nie mogę się doczekać, jak jej powiem.
Penny też się ucieszy.
Praca nad występami, pisanie żartów, pastrami i porady
na temat tego, co zabawne.
Przepraszam, szukam mężczyzny z różą w klapie od marynarki.
Czy to nie zabawne?
Przepraszam, Herb Smith?
To zależy, jest pani z rządu?
- Nie. - Więc jestem Herb Smith.
Żartowałem. Midge Maisel, jak zakładam?
Mówił pan, bym szukała mężczyzny z różą w klapie.
I poradziłaś sobie. Witam w moim biurze.
Byłaś kiedyś w Stage Deli?
Wiele wiosen temu.
Wolę Barney Greengrass.
- Głodna? - Mogę coś zjeść.
Obsługa.
Verlo, jak bardzo kochasz swojego Herba?
Każdą częścią mojego ciała.
Przynieś nam pastrami na chlebie żytnim, siekaną wątróbkę na challah,
nadziewaną kapustę,
kasha varnishkes i trochę rugelach.
Się robi.
Pewnie myślisz sobie, że jestem bardzo żydowski.
I bardzo głodny.
Przyłapałaś mnie.
W jakim celu dzwoniłaś?
- Chcę udoskonalić występ. - Świetnie. Jaki?
- Stand-up. - Aktorka komediowa.
- Intrygujące. - Mówiłam o tym, prawda?
Tak, ale mogłaś żartować.
W końcu jesteś komikiem.
Pomogłem wielu komikom dopracować ich występy.
Pracowałem też trochę w telewizji.
Napisałem jeden odcinek Our Miss Brooks.
- Znasz to? - Uwielbiam ten program.
Eve Arden to anioł.
Prawdziwy anioł.
Mów więc.
Miałam występ kilka dni temu, mówiłam o nowej pracy.
W dziale makijażu. Myślałam, że będzie fajnie, a nawaliłam.
To było przerażające.
Paruję na samą myśl o tym.
Inna sprawa, że ciepło tu.
Stąd czerpię inspiracje. To mój notes z żartami.
Zabawne przemyślenia, które zapisuję od kilku lat.
Ktoś musi pomóc mi to poskładać.
Minnie Pearl też ma notesik. Dobrze to o tobie świadczy.
„Pewnie myślicie sobie,
że gdybyście mieli słuchać gadającej kobiety, zostalibyście w domu.
Ale nie ma mowy, by wasze matki były tak zabawne jak ja”.
Dobry żart.
Powiedz coś więcej o sobie.
Przez ostatnie pięć lat zajmowałam się domem.
Zabawna Betty Crocker. Interesujące.
Dzieci?
- Dwójka. - Idealnie.
Perfekcyjna pani domu.
To może być coś.
Chętnie ci pomogę i mogę zacząć choćby dziś.
Piętnaście dolców za pierwsze pięć minut materiału, może być?
Jak najbardziej.
Opowiedz coś więcej.
Chodziłam do Bryn Mawr.
Najzabawniejsza z Siedmiu Sióstr.
Następnie rozprowadzamy kolor na powiece, delikatnie, i kończymy w tym miejscu,
centymetr przed brwiami.
Nie ma mowy, bym zrobiła to jutro sama.
Żaden problem, pójdę z panią.
- Czekało na ciebie w socjalnym. - Dziękuję. Przepraszam.
Czy to ogórek?
Myślę, że to ogórek.
Wybaczą mi panie na chwilę?
Oczywiście.
Deli.
Czy jest tam Herb Smith?
Herb. Telefon.
Czy są źli?
Nie jestem twoją sekretarką. Chodź tu.
- Mówi Herb. - Witam, tu Midge Maisel.
A nie Urząd Skarbowy. Dzięki Bogu.
- Niezłe. -Dostałaś paczkę?
Wysłałem dziś rano.
Tak, ale nie do końca rozumiem.
Nie wiem, czy odsłuchałeś te pięć wiadomości,
ale mam dziś występ w Gaslight.
Więc znasz Susie Myerson.
Jest niesamowita.
Tak, ale nie mam czasu na przygotowania
i nie wiem, co to za kartki.
To twój występ.
Nie mam czasu, by to zapamiętać.
Więc zabierz je na scenę.
Tak robią wielcy artyści.
Bob Hope, Moms Mabley, każdy używa kart.
Tak, widziałam to.
Publiczność też lubi, kiedy komik działa w ten sposób.
Czasem można się pomylić, ale to zabawne.
Tak, chyba tak.
Miej tylko taboret, żeby je odłożyć.
Gaslight ma chyba jakiś stołek?
- Tak, mają. - Powinienem włożyć go w karty.
To duża rzecz.
- Masz ogórka? - Tak, mam.
- Ogórek jest zabawny. - Tak, jest zabawny.
Więc połamania nóg.
Dziękuję.
Chętnie dowiem się, jak poszło.
Na razie.
Już jestem, moje panie.
- Na czym skończyłyśmy? - Na powiekach.
Tak.
Następnie
zaczynamy od góry,
schodząc powoli ku dołowi.
Musiałem zobaczyć to na własne oczy.
Baleriny sprawdzają się dużo lepiej.
Cieszy mnie to.
Przebiorę się tylko i wychodzę.
Idę na kolację ze znajomymi.
Wracając odbiorę dzieci od pani Fulber.
Widziałam dziś nową dostawę na siódmym piętrze.
Nie powinnam była, ale puściłam oko ochroniarzowi
i spojrzał w inną stronę.
Przyszły niesamowite rzeczy od Chanel,
różowa z małym kołnierzem krzyczała moje imię.
Była też lekko fioletowa, rękawiczki w komplecie, idealna dla ciebie.
Cześć, mamo.
Mamo.
Ethan i Esther mieli być u pani Fulber.
Fulber to pijaczka.
Daj spokój.
On jest lepszy w opowiadaniu historii.
Ty jesteś w tym świetny.
Nie licząc nagłych zwrotów akcji.
- Moishe. - Co?
- Nie dokuczaj. - Nie dokuczam, relacjonuję.
A nie mówiłem? Najlepszy występ pod słońcem.
Zaczynasz mówić o monterze telewizji,
a kończysz, opowiadając o rejsie do Istambułu.
- Dla mnie to nie jest normalne. - Rejs był wspaniały.
- Marzę o rejsie. - Powinniśmy się wybrać.
- Każdy powinien zaliczyć rejs. - Poza Joelem, który się rozchorowuje.
- To było jeden raz. - I nawet nie podczas rejsu.
Mieliśmy przeprawę promem, żeby zobaczyć kuzynów w Bulls Head.
- Nie powinnaś tego opowiadać. - Chętnie posłucham.
- Zwymiotował. Koniec historii. - Świetna historia.
I nie skończyła na opowiadaniu o słoniach albo o tańcu.
Trochę wiary w matkę.
Chętnie posłuchamy o tobie, młoda damo.
Trochę późno, panienko.
Metro zatrzymało się między stacjami i utknęliśmy w czarnej dziurze.
Ktoś nawet zaczął mnie obmacywać.
- Czasem masz szczęście. - Daj mi chwilkę.
Jeśli masz wystąpić, to dawaj. Ludzie zaczną wychodzić.
Tylko minutkę.
- Teraz Midge? - Teraz Midge.
Jakiego głupiego przezwiska dziś użyjesz?
- Sadie Morton. - Czemu nie?
Co to?
- Notatki. - Zapisałaś występ na kartkach?
- Tak. - Po co?
Bob Hope tak robi, to i ja mogę.
Od kiedy wzorujesz się na Bobie?
Za chwilę na scenie bardzo zabawny komik.
Oklaski dla Sadie Morton.
Jakby to było coś wielkiego.
Witam wszystkich.
Przełknijcie to.
Kobieta na scenie.
Rzadki widok.
Pomyślicie pewnie,
że gdybyście chcieli zobaczyć gadającą kobietę, zostalibyście w domu.
Ale nie ma mowy, żeby wasza matka była tak zabawna jak ja.
No dobra, świetnie się bawimy.
„Wierzcie mi lub nie, ale jestem matką trójki niesfornych brzdąców”.
Mam dwójkę dzieci, nie trójkę.
„Pewnego dnia młodszy syn przyszedł z gimnazjum i mówi...”
Dobra, mam 26 lat, musiałabym urodzić w wieku 13 lat.
Mogę pożyczyć długopis?
Dziękuję.
„Kiedy byłam dzieckiem, rodzice mówili, że byłam ich ulubienicą.
I wcale nie dlatego, że byłam jedynaczką”.
Mam brata, więc to kolejna niezgodność.
„Moja rodzina tak walczy przy stole,
że mogłabym naciągnąć linki i sprzedawać bilety”.
- Nie rozumiem. - Chodzi o boks.
O boks.
Teraz rozumiem. Dziękuję.
„Mój mąż.
Irytuje mnie, kiedy wraca do domu późno.
Biorę więc patelnię, uderzam go w głowę i bum”.
Bum?
„Moja mama jest tak twarda, że mogłaby wygrać złoty metal”.
To jak medal, tylko przez „t”.
To raczej wizualny żart, więc...
Cholera.
Jak Bob Hope stał się Bobem Hope'em?
Jest zabawny.
Dziękuję. Światła na mnie, nie na pana.
„Chodziłam do Bryn Mawr”.
Tylko tyle. Następna kartka.
Następny komik.
- Słucham? - Niech wróci ten z banjo.
Myślisz, że potrafisz lepiej, dupku?
Myślę, że tak.
Świetnie. Wstań i rozśmiesz ich.
No dalej, pokaż, co potrafisz.
Zostawiłeś jaja w domu?
Dobra.
Stoi policjant na skrzyżowaniu i mówi:
„Myślę, więc jestem”.
I zniknął.
Poddaję się.
Czemu nie ma tu kulisów?
Chcesz mnie poniżyć?
Sama świetnie to robisz.
Co jest, kurwa?
- Przestań. - Pytam, co jest?
- Chcę się stąd zmyć. - To nawet nie twoje pismo.
Cześć, Midge.
Co tu robisz?
Przyszedłem cię zobaczyć. Dobra robota.
Dobra robota? Słuchałeś w ogóle?
Cały czas.
Słyszałem śmiech z tyłu.
Jak daleko? Na drugim końcu świata?
Pogubiłam się. Skąd znasz Herba Smitha?
Odpowiedziała na moje ogłoszenie.
Cześć, Susie.
Zatrudniłaś tę pijawkę ze Stage Deli, żeby napisał występ?
Wszystko na podstawie jej notatek.
Jest tam wiele dobrego.
Nic na tych kartkach nie pochodziło z notesu.
Bo sprzedaje te same żarty każdemu, kto go zatrudni.
Odgrzewa stare kotlety.
W ogłoszeniu tego nie było.
Byłoby głupotą napisać to w ogłoszeniu.
Mówiłem, że czasem trafiasz, czasem nie.
Nie trafiłam ani razu, Herb.
- Powiedz, że mu nie zapłaciłaś. - Zapłaciłam.
Bez konsultacji ze mną?
Midge, jedna uwaga.
- Ma uwagi. - Ten żart z mężem.
Kiedy uderzasz go patelnią w głowę?
To nie „bum”, lecz „buuum”.
Wiesz, czym ja ci przyłożę zaraz?
Twój krzyk będzie słychać na...
Musimy pogadać. Do widzenia, Herb.
- Herb Smith. Serio? - Potrzebowałam pomocy.
I zatrudniasz kogoś, kto pracuje za salami?
- Nie chcę nawalać. - Misja zakończona sukcesem.
Gdybym chciała takiego występu, zatrudniłabym twojego męża.
To miłe.
Myślałam, że jesteśmy w tym razem.
- Jestem tu. - Działasz za moimi plecami?
Zatrudniasz tego gościa? Ja mogę ci pomóc.
Jak? Popędzając mnie, kiedy nie jestem gotowa?
- O czym ty mówisz? - Ledwo weszłam,
a wypędzałaś mnie na scenę.
Chciałam zapewnić ci publikę.
- Świetnie. - Więc to moja wina?
- Tak. - Pieprz się!
- Ty się pieprz. - Co z tobą?
- Nie będę występować. - Nie rób tego.
- Nie chcę. - Rozmawiałyśmy o wpadkach.
Więc wyjdź tam i nawal. Spodoba ci się.
- Nie spodoba mi się. - No właśnie.
Ale ja nie jestem komikiem, ty tak.
- Już nie. - Bzdura.
Już nie.
Znów to samo?
- Więc koniec? - Tak.
- Poddajesz się? - Tak.
Dobra, zabierz torebkę.
Idź do domu.
Ale to już koniec, Miriam,
Sadie albo Cuntsy Lou Who, jakkolwiek się nazywasz.
Bo teraz tyle nam zostało, interesy.
- Żadnego koleżeństwa. - Wiem.
A jeśli nie ma interesów, nie ma relacji. Capiche?
Do widzenia.
Nie zapomnij o notatkach. Zapłaciłaś za nie.
Nie zapomnij odwołać zamówienia. Chyba że już za późno.
Nie martw się. Nie zamówiłam telefonu.
- Instynktownie wyczuwam frajerów. - Świetnie.
Ksiądz odwraca się do zakonnicy i mówi: „Wpatruje się siostra we mnie?”
To sprośny żart?
Opowiadałbym go przy kobietach?
Tak.
Nie jest sprośny.
- Zjedz to, kochana, żebym ja nie musiała. - Zakonnica odpowiada:
„Pamiętam księdza. Poznaliśmy się w Watykanie”.
- To jest sprośny żart. - Nieprawda.
A ksiądz odpowiada: „W Watykanie jest pełno księży,
w sutannach wyglądamy tak samo. Skąd siostra wie, że to ja?”
A zakonnica na to...
To jest sprośny żart.
- Wiedziałam. - Ja też.
No dobrze. Powącham teraz moje wino
i udam, że wiem, o czym mówię.
Przepraszam, pójdę się odświeżyć.
Jesteś nieświeża?
Też pójdę, bo zdecydowanie brak mi świeżości.
Ty też jesteś piękna, Shirl.
Zawstydzasz mnie tym małym tyłeczkiem.
Nie.
- Słucham? - Ona. Nie.
- O czym ty mówisz? - Wiesz, o czym mówię.
Skąd mam wiedzieć?
Jest młoda. Ma pusto w głowie. Nie je. Jest sziksą.
- Więc? - Sziksy są na chwilę.
- Powiesz głośniej? - Myślę, że dobrze słyszałeś.
- Nie wierzę. - Nie bądź jak dziecko.
Nie możesz jej tak oceniać. Nie znasz jej.
Znam wystarczająco.
Możesz mieć taką dziewczynę na boku, ale nie poślubisz jej.
Nie przedstawiasz jej rodzicom.
Miałem dziś bilety na Yankees.
- Jest dobrą dziewczyną. Słodka... - Słodka, dobra, jak budyń.
- Nienawidziłbyś jej, tak czy inaczej. - Przekonaj się,
wtedy porozmawiamy.
Nie.
Zjem jej deser.
Tu jesteś.
- Skradłam twój deser. - To nic, pani Maisel.
Mów mi Shirley.
Mam kolejny żart.
- Znów będzie sprośny. - Nie będzie.
Klaun wchodzi do pralni samoobsługowej.
- Będzie sprośny. - Nie ma w tym nic sprośnego.
Opowiedziałeś ten żart pięć lat temu, przed rabinem.
To ten żart ze świątynią?
- Tak. - Na pewno?
- Kończy się na kominku. - Masz rację, jest sprośny.
Zabawny, ale sprośny. Dobra. Puk, puk.
Cześć, Midge.
Dzień dobry.
Drzwi otwarte.
Przepraszam, dział ze sprzętem kuchennym?
- Czwarte piętro. - Dziękuję.
Nie, chwileczkę. Szóste.
Nie, piąte.
Sprzęt kuchenny jest na trzecim piętrze.
Dziękuję.
Wszystko dobrze?
Jestem tylko zmęczona.
Myślę, że brakuje ci ostatnio zabawy.
To na pewno.
Powinnaś przyjść dziś na moje przyjęcie.
Nic specjalnego. Wino, precle i nudni faceci.
Nie zachęcasz.
Fajnie będzie.
Może. Dziękuję za zaproszenie.
- Halo? - Joel, to ja.
Cześć, Arch. Właśnie mieliśmy wychodzić.
Widzimy się w lobby czy na zewnątrz?
Przepraszam, musimy zrezygnować.
- Co? - Utknęliśmy.
- Niańka nie przyjdzie. - Nie?
Nigdy nie odwoływała.
- Zadzwoń do innej. Masz ich cztery. - Wszystkie zajęte.
Mogę zadzwonić do pani Moskowitz, zobaczyć, czy...
Imogene nie czuje się dobrze.
Jakieś przeziębienie. Przełożymy to?
To Broadway, tego się nie przekłada.
Wiem. Czuję się okropnie.
Przepraszam, stary.
Naprawdę.
- Widzimy się jutro? - Tak, widzimy się jutro.
Cześć.
Midge, tak? Z działu makijażu?
- Tak. - Arnie. Odzież męska. Piwa?
- Dziękuję, Arnie. - Podoba ci się praca?
- Tak. - Macie fajne dziewczyny.
- Bardzo fajne. - U mnie sami mężczyźni.
Takie terytorium.
- Lubisz Ricky'ego Nelsona? - Z tego, co słyszałam.
Oglądaliśmy go w telewizji,
a teraz jest gwiazdą rocka. To nowy Elvis.
Zabawne.
Uderzałeś do mnie?
- Nie. Ja... - Tak. To bardzo miłe.
- Ale nie po to tu przyszłam, Arnie. - Przepraszam.
Nie, to ja przepraszam. Oddać ci piwo?
Nie, to dla ciebie.
Dziękuję.
Midge, przyszłaś.
Tak. Ładne mieszkanie.
To tymczasowo.
Vivian, Harriet, zobaczcie, kto nas odwiedził.
- Cześć, Midge. Vivian jest pijana. - Nie jestem pijakiem.
Nie mówię, że jesteś pijakiem. Jesteś pijana.
Skarbie, po co ci dwa kubki?
Nalałam sobie wódki, bo zapomniałam, że miałam gin.
- Mogę je zmieszać. - Nie, Vivian.
Podziękujesz mi rano.
Rano nie będzie w stanie dziękować.
- Zajmę się Vivian. - Nie jestem dzieckiem.
Wszystkie przez to przeszłyśmy.
Kiedyś zmieszałam tequilę, absynta i czerwone wino.
Wyszedł róż. Wymiotowałam moim ulubionym kolorem.
Nawet nie lubię smaku alkoholu.
- Ja też nie. - Ale lubię się wstawić.
Wolałabym tabletki. W zasadzie to jest i taka opcja. To dragi.
Co stało się z facetami?
Zgromadzili się w kącie.
Czemu to robią? Czemu się tak zgromadzili?
Albo ich zawstydzamy, albo w końcu przyznali,
że nie wiedzą nic o autach.
Łzy i oczyszczenie emocji.
A może chcą zacząć zawody
w przeciąganiu liny.
A może nie mieli okazji pogadać w szkole
o tym, jak Mickey Mantle może poprawić swój wymach.
Cześć, Rose.
Midge nic nie mówiła? Przyprowadziłem Ethana.
- Na razie, mały. - Pa, tato.
Twoja żona pracuje.
Pierwsze mieszkanie.
Zupełnie pierwsze.
Nigdy nie miałam pierwszego mieszkania.
Mieszkałam z rodziną, poszłam na studia i wyszłam za mąż.
Nigdy sama nie zabiłam pająka.
Co robicie, kiedy go widzicie? Przeprowadzacie się pewnie?
Trzy dziewczyny i jedna łazienka?
Nie pozabijałyście się jeszcze?
Nie atakujecie się zalotkami, nie dusicie się ramiączkami od staników?
Strach pomyśleć, co tu się dzieje.