Jaka kobieta wznosi toast na swoim weselu?
Jaka kobieta staje na środku sali balowej
po trzech kieliszkach szampana na pusty żołądek,
na kompletnie pusty żołądek,
bo żeby się wbić w tę sukienkę, trzeba było
głodować przez miesiąc.
Jaka by to zrobiła?
Ja.
To idealny dzień.
Jak ze snu. Albo koszmaru, jeśli się jest moim ojcem.
„Ile te kwiaty kosztują? Kto je nadziewane grzyby?
Czy kucharz ma pojęcie o tym, przez co przeszli Żydzi
parę lat temu?”
Dwa torty, jeden do zjedzenia. Ale z nas szczęściarze.
Ten dzień był planowany od dawna.
Kto mnie zna, wie, że robię plany.
Mając sześć lat postanowiłam studiować literaturę.
Jako dwunastolatka, jaką będę mieć fryzurę.
Jako trzynastolatka, że pójdę do Bryn Mawr College.
Do dawnego pokoju Katherine Hepburn.
Od pierwszego dnia wiedziałam, że to był doskonały wybór.
Moja współloklatorka, Petra, była miła i gruba. Idealnie.
Mogłam z nią jeść i nie bać się, że ukradnie mi chłopaka.
Ładnie pachnie.
Szkoła była stara i elegancka,
z porośniętymi bluszczem budynkami, witrażami w oknach i...
Zastawa z monogramem.
Co?
To był magiczne miejsce, gdzie masło wyglądało pięknie,
gdzie miałam rozwiązać zagadki świata,
poznać wspaniałe kobiety, bratnie dusze,
i razem z nimi zgłębiać ten nowy, wspaniały świat.
- Boże, ale piecze. - Ma piec. To wybielacz.
- Koszmar. Nienawidzę cię za to. - To był twój pomysł.
Olewaj mnie. Jestem świrnięta.
A ciebie czemu nie boli?
- Jestem z Kansas. - Nie wiem, co to znaczy.
- Ile jeszcze? - Dziesięć minut.
- A niech mnie! - Gdzie idziesz?
- Gdzie ona idzie? - Nie wiem.
- Ile jeszcze? - Dziewięć minut.
Rany boskie!
Te wspaniałe przygody były tylko wstępem do tego,
co było mi przeznaczone.
Miałam poznać mężczyznę.
Idealnego mężczyznę.
Miał mieć blond włosy, 190 centymetrów wzrostu.
Miał mieć na imię Dashiell albo Stafford, albo...
Joel. Joel Maisel.
Wstęp lepszy niż w Zimnej śmierci.
Joel Maisel był moim rycerzem na białym koniu,
podarunkiem od Boga. Uważał, że jestem super.
OBJAZDOWA BURLESKA ODWOŁANE
Zabierał mnie na wystawy, wieczory poetyckie i greckie tragedie...
- Przepraszam bardzo. - Dzięki, skarbie.
Przyda jej się.
Panie i panowie, to była Misty Dream.
Wiecie, że ma tylko osiemnaście lat...
Licząc w psich latach.
Dowcipy zostawię naszemu następnemu gościowi.
Prosto z marynarki handlowej,
czy jakiegoś innego patriotycznego gówna.
Przywitajcie Lenny'ego Bruce'a.
Chodź na scenę.
- To dla niego tu przyszliśmy. - Od Misty nie jest śmieszniejszy.
Dziękuję.
Czytałem gazetę i znalazłem tam taką historię.
Dzieciaki, ośmio- i dziewięciolatek,
wąchały klej modelarski, żeby się odurzyć.
To przez te dzieciaki muzycy
zmienili się w rzeczy, o których nie mieli pojęcia.
Miałem wizję, jak do tego doszło.
Dzieciak siedzi sam w pokoju.
Jest sobota. Dzieciaka gra George Macready.
Zobaczmy.
Jestem sam w pokoju, jest sobota.
Zrobię model samolotu.
Tak zrobię. Zrobię Avro Lancastera.
Dobra konstrukcja. Tu użyję drewna balsy.
Wytnę. Przeszlifuję.
A teraz trochę kleju modelarskiego. Nałożę go na szmatkę i...
Jejku, jejku.
Ale mi idzie do głowy.
Rzeczy, których mnie Joel nauczył.
- Wiesz, czego chcę? - Tylko mi nie mów, że dziewicy.
Chcę każdego dnia doprowadzać cię do śmiechu.
Super, tylko może nie teraz.
Nie. Teraz nie.
Szczęściara ze mnie.
Mam wspaniałych rodziców. Bardzo dobrze mi się żyło.
Wiedziałam, że miłość to cud
i że to dobry pretekst
- do wydania majątku na tę suknię. - Ja płaciłem.
Jesteśmy bardzo szczęśliwi.
A ponieważ to jest wspanialsze, niż sobie wyobrażałam,
uznałam, że muszę przed wami stanąć
i powiedzieć wam, że kocham tego faceta.
Oraz że sajgonki są z krewetkami.
Miriam!
Rabinie! Ona żartowała.
Gdzie w Biblii jest napisane, że nie wolno jeść krewetek?
Księga Kapłańska: „Co nie ma skrzeli i łuski
- obrzydliwością wam będzie”. - To o krewetkach?
CZTERY LATA PÓŹNIEJ
Lutzi! Zdobyliśmy rabina.
- Co? Jak? Kiedy? - Dziś się okazało.
Matka zemdlała. Cztery telefony i znowu zemdlała.
W tym roku rabin Krinsky
zje kolację w Jom Kippur u nas.
Musicie kupić jagnięcinę. Rabin ją uwielbia.
Przepraszam, właśnie składam zamówienie.
- Przepraszam. Co pani kupuje? - Schabowe.
Dopisz schabowe tej pani do mojego rachunku.
Rabin się na nas boczy od wesela.
Cztery lata przeprosin i drejdel
z autografem Sammy'ego Davisa Jra,
- ale w końcu drania dopadliśmy. - To skandal.
Chce pani darmowe schabowe? To buzia na kłódkę.
- Dostawa w czwartek? - Po 10:00.
Biorę dwa ciastka.
Zdobyliśmy rabina!
Antonio, mam dla ciebie ciastko.
Dziękuję, pani Maisel.
Jerry, ładny krawat. Masz ciastko.
Dzięki, Jerry.
Super. Jesteś super.
- Halo? - Powiedziałaś ludziom o rabinie?
Przecież nie jestem chwalipiętą. Jak w pracy?
Coś się chyba dzisiaj sprzedało. Jak antrykot?
Mogłabym go zgłosić do konkursu.
Dobrze. Przyda się.
Dostałem najgorsze możliwe wejście. 1:45.
Urwałem się ze spotkania w porze lunchu
i poleciałem do centrum,
- ale ten gość, który prowadzi Gaslight... - Baz. Zapamiętaj to imię.
Niech ci będzie. I tak dał mi najgorszą porę.
- Nie znosi mnie. - Spokojnie. Załatwimy to.
Nie traktuje mnie jak prawdziwego komika.
Może jeszcze nie jestem komikiem,
ale jakby mi dał lepszą porę...
- Załatwimy to. -1:45.
- O 1:45 nikogo tam nie ma. - Nie ma? Załatwimy to.
Co ja bym bez ciebie zrobił?
- Wyszedłbyś na scenę o 1:45. -Pa.
I kelner mówi: „Dobrze, spróbuję”.
Patrzy na talerz i mówi: „A gdzie łyżka?”.
A klient na to: „Aha”.
Czyli nie przyniósł mu łyżki.
- I dlatego nie zjadł zupy. - Bez łyżki.
Bez łyżki nie da się zjeść zupy.
- Świetny dowcip. - Owszem.
Penny, zaprowadź Mitchella do gabinetu Ala.
- Oczywiście. - Al omówi z tobą szczegóły.
Jeszcze z tydzień będę się śmiał z tej łyżki.
Widziałem Funta na korytarzu.
Wysłałem go do Ala. Wszystko gra.
Wybierasz się wieczorem do Village?
- Midge zaraz tu będzie. - Joel Meisel, król komedii.
Dobra, dobra.
Imogene chce cię zobaczyć na scenie. Nie wiem czemu.
Cały dzień się wygłupiasz.
Zabawne. Mogę to wykorzystać?
- Poważnie, kiedy możemy przyjść? - Taksówka czeka na dole.
- Hej, Archie. - Czemu kazałaś jej czekać?
Mogliśmy złapać inną.
Kierowca ma kłopoty małżeńskie.
- Nie chciałam go tak odesłać. - Przyjdziemy w przyszłym tygodniu.
W przyszłym tygodniu. Czemu nie?
Cześć, Archie.
- Dobranoc, Penny. - Dobranoc.
Podobno człowiek powstał z błota Na biedaka składają się mięśnie i krew
Mięśnie i krew, skóra i kości
Słaba wola i mocne plecy...
- Jest komplet. - O 1:45 nie będzie.
Przestań o tym myśleć.
Idź. Usiądź. Daj mistrzyni działać.
Święty Piotrze, mnie nie wzywaj Bo nie mogę przyjść
Duszę zastawiłem w sklepie...
Kurwa!
Co? Gaslight. Co?
Tak, jest otwarte. Nie wiem. Jak wszyscy pójdą.
Niechby dr Salk znalazł szczepionkę na głupotę.
- Tak? - Szukam Baza.
Kibel, z tyłu po prawej.
Poczekam tu na niego.
- Antrykot? - Dla Baza.
- Płacimy gościowi od kawy? - Tak.
- Gdzie to napisano? - Jezu Chryste, Baz.
Cześć, Midge. Czy to...
Antrykot.
Czyli twojemu mężowi nie pasuje jego dzisiejsza pora.
Nie, bardzo mu pasuje. Zawsze mu pasuje.
Rzecz w tym, że nasza córka jest chora.
Ból ucha. A 1:45 to bardzo późno. Nie wiedziałam, co począć...
Ostatnio wasz syn miał odrę.
Co? Tak, to prawda.
Tydzień wcześniej twoją matkę dopadła krzywica.
Zgadza się. To bardzo bolesne.
Wcześniej bratowa złamała sobie palec u nogi.
A bratu wysiadł kręgosłup. Sporo chorujecie.
Powinniście jeść owoce.
Przekażę.
Dobrze. 22:30. Następnym razem poproszę latkes.
Robię świetne latkes. Genialne. Nie pożałujesz.
Mięczak.
Duszę zastawiłem w sklepie
- 22:30. - Żartujesz.
- Gdzie mój całus? - Chyba powinienem ucałować antrykot.
Nasz następny gość to miły, sympatyczny młody człowiek,
który spodobałby się twojej matce.
To komik. Brawa dla Joela Maisela.
Dzięki.
Niektórzy z was pewnie znają książkę Ukryci doradcy.
Opowiada o marketingowcach z Madison Avenue,
twórcach wizerunków osób publicznych,
które znamy, którym ufamy i na które głosujemy.
A gdyby podczas wojny secesyjnej
nie było Lincolna?
Gdyby musieli go stworzyć?
Oto rozmowa telefoniczna
między Lincolnem i jego agentem prasowym na chwilę przed Gettysburgiem:
„Cześć, Abe, kochany. Jak się masz?
Jak Gettysburg?
Kiepska sprawa, co?
Sam wiesz, jakie są te małe miasta w Pensylwanii.
Wszystkie takie same.
To w czym problem?
Chcesz ją zgolić?
Abe, przecież to część twojego wizerunku.
Owszem, tak samo jak pled, cylinder
i krawat.
Nie masz pleda?
Abe, gdzie podział się pled?
Zostawiłeś w Waszyngtonie? Co masz na sobie, Abe?
Sweter rozpinany?
Abe, nie rozumiesz, że to nie pasuje do krawata i brody?
Zostaw brodę w spokoju i idź po pled, dobrze?
Abe, masz przemówienie?
Nic w nim nie zmieniłeś?”
3.30 $ i żeton na metro.
- Wezmę żeton. - Świetny wieczór.
Jak dostanę dobrą porę, to jestem rewelacyjny.
Widownia jest mi potrzebna. To mi pomaga.
Jak tylko skończyłem, ludzie zaczęli wychodzić.
- Sama prawie wyszłam. - 22:30. Idealna pora.
- Załatw mi tę porę następnym razem. - Hej.
Masz.
Widziałam twój występ.
Nie zapomnij o latkes.
- Co to za gość? - Ona tu pracuje.
Tylko w Village.
Taxi!
Dziś zarobiłeś o trzy śmiechy więcej niż ostatnio
i jeszcze kilka małych śmieszków.
O co jej chodziło z tym kręceniem głową?
Nieważne. Byłeś świetny.
Byłem świetny.
Wiesz, że właściwie nie witasz się z widownią?
Może powinieneś zmienić wstęp,
przedstawić się czy coś w tym rodzaju.
Jak myślisz?
Dobry wieczór. Jak miło...
Dobry wieczór, panie i panowie.
Dziękuję za miłe...
„Miłe” to niedobre słowo.
Mnie oklaskujecie? A co, potem się w kolejce ustawicie?
Owacja na stojąco i wszyscy wracają do domu w ciąży.
Może mógłbyś zacząć od parodii?
Świetnie udajesz ciocię Berthę zamawiającą kolację.
„Garnirunek czasem jest świąteczny, ale zabójczy”.
Dobranoc.
Dzień dobry.
- Budzik już dzwonił? - Dzwonił.
Nic nie słyszałam.
Nigdy nie słyszysz.
- Dzień dobry, Jerry. - Dzień dobry, pani Maisel.
Dzięki.
- Hej, to ja. - Dzień dobry, pani Miriam.
- Kawy? - Bardzo proszę, Zeldo.
Dzień dobry, tato. Dzień dobry, Ethan.
Dzień dobry, Ethan.
Ethan. Nieważne.
- Proszę bardzo. - Masz kawę?
Oraz wspaniałe powitanie od syna.
- Mężczyźni. - Dzięki za opiekę nad dziećmi.
- Grzeczne były? - Musimy porozmawiać o małej.
Czemu? Coś nie tak?
- Czoło się nie poprawia. - Co? Na pewno?
Jest coraz większe. Twarz będzie nieproporcjonalna.
Ale popatrz na nos. Już się wydłuża.
Nos nie jest problemem. Nos się da poprawić.
- Ale wielkie czoło... - Zawsze można zapuścić grzywkę.
Niezbyt ładna z niej dziewczynka.
- Jest malutka. - Życzę jej szcześcia.
Szczęście łatwiej zdobyć, jak się ma urodę.
Masz rację. Grzywka pomoże.
Zelda, nie sprzątaj tutaj. Nie trzeba.
- Jak poszedł występ Joela? - Bardzo dobrze.
Nadal tego wszystkiego nie rozumiem.
Kto go ogląda?
- Ktokolwiek się zjawi. - Płacą wam za to?
Na koniec występu jest zbiórka.
Dostajemy, co zbierzemy.
Pomożemy wam, jeśli potrzebujecie pieniędzy.
Nie potrzebujemy. Joel jest śmieszny i lubi zabawiać ludzi.
Jak długo to potrwa?
To bieganie po nocy i branie pieniędzy od obcych jak żebracy?
Dobrze się bawimy.
Tym ramionom zostało 6 do 9 miesięcy.
Naprawdę? Robię ćwiczenia z puszkami.
Daruj sobie. Kup bolerko.
- Jak się tu dostałaś? - Drugimi drzwiami.
Drzwi są, ale to nie znaczy, że masz z nich korzystać.
Drzwi nie oznaczają nieskończonych możliwości.
- Wszystko zamówione na przyszły tydzień? - Tak.
- Ethan, płaszcz. - Całe mieszkanie możesz sprzątać.
Ten pokój zostaw w spokoju.
Może kolację zrobimy u was?
- Macie większą jadalnię. - Nasza jest w sam raz.
Jak się gości nie przyjmuje, to tak.
- Odezwę się później. Pa, tato. - Posprzątaj łazienkę.
- Pożegnaj się. - Lubisz łazienki.
- Ethan. - To posprzątaj jeszcze raz.
Nieważne.
Baw się dobrze z najlepszym...
Gada jak najęta o tym cudownym zabiegu,
który sobie zrobiła w Meksyku. Z kozim mlekiem i awokado.
Prawa kostka: osiem. Lewa też.
Kładą ci to na twarz, owijają głowę ręcznikiem
i wkładają słomki do nosa.
Prawa łydka: 11. Lewa też.
Słomki są do oddychania.
Wsadzają cię do łódki i wypływają w morze.
Prawe udo: 18.
Rzucają kotwicę i siedzisz tak 4 godziny.
Lewe udo: 18,5.
- Potem cię przywożą na ląd... - Biodra: 34.
- ...oskrobują... - Talia: 25.
...obkładają skórkami...
- Biust: 32. - ...banana, kasują 75 $ i do widzenia.
Myśli, że wygląda na 20 lat. Ale nic się nie zmieniła.
Ale ty jesteś proporcjonalnie zbudowana.
Od dawna się tak mierzysz?
- Codziennie od 10 lat. - Nawet w ciąży?
Nie ma dość daiquiri na świecie.
...z Chicago, jedna z największych gwiazd komedii w tym kraju,
Bob Newhart. Oto...
Jesteś. Głodny? Zrobiłam curry.
Kupiłam chińszczyznę, gdyby nie wyszło.
Na pewno jest pyszne.
- Mamy dzieci? - Są na górze.
- Cześć, Imogene. - Hej, Joel.
Przyjdziemy cię jutro obejrzeć, słyszałeś?
Od miesięcy nie byliśmy w centrum.
- Będzie super. - Nie oczekuj za wiele.
Mam nadzieję, że będziesz dobry. Przyjdę w berecie.
- Do zobaczenia jutro. - Pa.
- Do widzenia, Joel. - Cześć.
Curry jest okropne. Zjemy chińszczyznę.
Wszystkie są takie same.
Słuchaj, Abe, to w czym problem?
Chcesz ją zgolić?
Abe, przecież to część twojego wizerunku.
Owszem, tak samo, jak pled, cylinder i krawat.
Nie masz pleda?
Abe, gdzie podział się pled?
Joel?
Nie uwierzysz. Bob Newhart odgrywa twój materiał.
- Co? - Bob Newhart.
Jest u Eda Sullivana. Z twoim materiałem.
Pewnie był w klubie i widział cię na scenie,
a teraz jest w telewizji i robi to, co ty.
Trochę to robi inaczej, szybciej,
co lepiej wypada, ale nie o to chodzi.
- Jestem wściekła. Ty nie? - Midge, uspokój się.
- Nie jesteś wściekły. - Nie.
Ani zaskoczony.
- Ani trochę? - To jego materiał.
Co?
Wyłożysz resztę na półmisek?
Jak to? Skąd znasz jego materiał?
Mam płytę.
Ukradłeś materiał Boba Newharta?
Nic takiego. Wszyscy tak robią.
- Wszyscy kradną jego materiał? - Tak.
Nie kradną.
Pożyczają. To nic takiego.
Nie? Jak June Freedman upiekła klopsa według mojego pzepisu,
prawie dostała widelcem w oko.
- Wszyscy komicy kradną... - Pożyczają.
Pożyczają dowcipy od innych, zwłaszcza na początku.
Bob Newhart pewnie korzystał z materiału Henny'ego Youngmana.
Tak to jest.
- Skoro tak to jest. - Jest.
Myślałam, że ty to napisałeś.
Ten materiał.
Trochę mi teraz głupio.
Cóż, trochę to zmieniłem.
- Tak, zwolniłeś tempo. - I inaczej moduluję.
Owszem. To wszystko jest dla mnie nowe...
- Nauczysz się. - Pewnie tak.
- Chcesz coś do picia? - Tak.
Chyba trzeba teraz będzie przeprosić June Freedman.
- Halo? - Jak antrykot? Dobry wyszedł?
- Wiesz coś, czego ja nie wiem? - Mów.
Jest dobry. Co się dzieje?
Nie miałem przerwy,
więc nie dotarłem do klubu, by ustalić porę występu.
- Na dziś, rozumiesz? - Tak, rozumiem, na dziś.
- Archie i Imogene przychodzą. - Pamiętam.
Przychodzą dzisiaj, a ja nie mam ustalonej pory.
Odwołaj ich. Powiedz, że jestem chory.
Umówili opiekunkę. Wszystko ustalone.
Trzeba było odwołać lunch!
Wszystko będzie dobrze.
Przyniosę antrykot. Zrobię swoje.
Będzie dobrze.
- Dobra. -Hej.
Przecież ta cała komedia to ma być dobra zabawa.
Dlatego to robimy, prawda?
Prawda. Przynieś mój sweter na występy. Zostawiłem go w domu.
- Tak zrobię. - I bądź tu o ósmej.
Nie spóźnię się.
Dobra, muszę lecieć.
Tatuś to wariat.
Zmierzymy ci czoło.
Tutaj. Zaraz wracam.
Gdzie byłaś?
- Jest 20:30. Jedziemy. - Wiem, przepraszam.
- Masz mój sweter? - Tak.
Nie musiałeś czekać. Weszłabym na górę.
Gdybyś była o 20:00.
- Żartujesz sobie? - Co?
- Pełno dziur. - Co?
Nawet nie sprawdziłaś przed wyjściem.
Śpieszyłam się. Prawie nic nie widać.
Nie widać? Patrz sama. Dziura, dziura, dwie dziury.
- Jak to w ogóle możliwe? - Pewnie mól.
- Mól? - Tak.
Co za mól?
Ted. Mól imieniem Ted. Maleńkie dziurki to jego specjalność.
- To ma być śmieszne? - Nieważne.
Wyjdę na scenę w dziurawym, menelskim swetrze.
To centrum. W samej bieliźnie jesteś wystrojony.
Może o tym wspomnisz?
- O czym? - O swetrze.
Zażartuj na ten temat. To zabawne i osobiste, twoje własne.
Nie wiem.
Super. Już tu są.
Idź do nich, napij się kawy, uspokój się.
- Ja się tym zajmę, dobrze? - Pośpiesz się.
- Przepraszam. Jest Baz? - Nie.
Przepraszam.
Tam siedzi mój mąż, Joel Maisel.
Nie mógł się wyrwać z pracy,
by wcześniej przyjść i zarezerwować sobie porę.
Jest komikiem.
W pracy szaleństwo,
a dziś przyszli tu nasi przyjaciele,
- państwo Cleary, i... - Zaraz. Przyszli państwo Cleary?
- Niemożliwe. Gdzie? - Tam.
A niech mnie.
Super sprawa. Państwo Cleary przyszli.
Rany.
Tak więc
zastanawiałam się, czy jest szansa na lepszą porę dla mojego męża...
Najlepiej przed 23:30.
- Czemu on ze mną nie rozmawia? - Co?
Pan Sobota, czemu sam mnie nie poprosi?
Czemu to ty prosisz?
Mam antrykot.
Bylibyśmy wdzięczni za jakąkolwiek pomoc.
Dziękuję.
Wygląda jak Allen Ginsberg.
Imogene, nie wygląda jak Ginsberg?
Tu wszyscy wyglądają jak Ginsberg.
- Cześć, skarbie. - Cześć.
Co za piękna nora.
- Czekaj, aż zobaczysz łazienkę. - Nie idź tam.
Teraz to już na pewno pójdę.
Nie, zostaw. Głodujący artysta nie płaci.
- Nie głoduję. - Twój sweter mówi co innego.
Proszę bardzo.
No i? Co powiedział?
Nie było go, ale ta pani powiedziała, że coś wymyśli.
Kto lubi melodię „Hillbilly Polka”?
Teraz posłuchamy pewnej pani, która dopiero co skądś tam przyjechała.
- Kiedy moja kolej? - Nie wiem. Niedługo.
Janet Shaw.
Ten wiersz jest o...
Spokane.
Rany...
Zaraz wracam.
Dudnienie ciężarówek z drewnem.
Spokane...
- Gdzie ona jest? - Kto?
Ta, co wygląda jak bezdomna.
Susie. Wyszła.
- Wie pani gdzie? - Nie. A kto pyta?
Rabusie tubylców...
- Lada moment. - Spokane...
Będziemy musieli to przełożyć.
Świetny wieczór.
- Poczekajcie kilka minut. - My też musimy wracać do domu.
- Nie możemy. - Mam rano spotkanie.
Może powiemy wszystkim, że to był Allen Ginsberg.
Twoja kolej.
Co on powiedział?
- Powiedziała, że twoja kolej. - Super.
Rany.
Janet Shaw, dziękujemy.
Teraz już nie muszę jechać do Spokane.
Dobra, następny na scenie będzie komik.
To ty. Idź. Bądź zabawny.
Joel Maisel.
Dziękuję bardzo.
Ale super.
Tak więc...
Mój sweter...
To nowy sweter.
Poprosiłem żonę, żeby go przyniosła, bo byłem w pracy.
Przyniosła, założyłem go.
Dziury.
Dziurawy sweter.
Zapytałem: „Jak to się stało?”. A ona na to: „Mole”.
A ja: „Mole? Jakie mole?”.
A ona: „Ted.
Mól imieniem Ted”.
Jest bardzo awangardowy.
To było tylko coś, co się...
Wydarzyło.
No dobra...
Agent prasowy rozmawia z Lincolnem.
Cześć, Abe, kochany. Jak tam Gettys...
Przepraszam. Czytaliście książkę Ukryci doradcy?
O agentach marketingowych, którzy stworzyli Lincolna.
Znaczy gdyby stworzyli Lincolna.
Nie o tym jest ta książka.
Ten... Chodzi o...
Tak czy owak...
Cześć, Abe. Jak Gettysburg?
Kiepska sprawa, co?
Sam wiesz, jakie są te małe miasta w Pensylwanii.
Wszystkie takie same.
To w czym problem? Chcesz ją zgolić?
Abe, przecież to
nie pasuje do krawata i...
Przecież to część wizerunku.
Owszem, tak samo jak pled, cylinder i krawat.
- Kazałaś mi wspomnieć o swetrze. - Wiem.
Myślałam, że wymyślisz jakiś dowcip.
Przepraszam.
Zostaw.
Masz na coś ochotę?
Co robisz?
Muszę stąd iść.
Odchodzę.
Od ciebie. Muszę cię zostawić.
To moja walizka.
Tak?
Odejdziesz z moją walizką?
Jutro jest Jom Kippur.
Nie jestem szczęśliwy.
Nikt nie jest. Jest Jom Kippur.
Nie mam pojęcia, jak to załatwić.
- Nie radzę sobie. - Z czym? Z odchodzeniem?
- Tak. - Więc tego nie rób. Poćwicz trochę.
Spróbuj, jak się wprawisz.
- Midge. - Rabin przychodzi.
Wiem to.
Pięć lat go zapraszamy.
W tym roku się zgodził. Rabin przychodzi.
- Muszę iść. - Nie. Proszę. Nie rozumiem.
Myślałem, że moje życie będzie inne.
Myślałem, że będę kimś innym.
Dzisiejszy wieczór był koszmarny.
Klapa przed pełną widownią.
- To jeden, głupi wieczór. - Zdycham na scenie,
myśląc o zeszłym tygodniu.
Jesteśmy w świątyni, rabin rzuca głupi dowcip o Sodomie i Gomorze,
cała synagoga wyje ze śmiechu.
W pięć minut zarobił więcej śmiechów
niż ja w pięć miesięcy.
Zazdrościsz rabinowi? Był w Buchenwaldzie.
Bądź miły.
Myślałaś kiedyś, że masz kimś być,
by potem do ciebie dotarło, że to bzdura?
Owszem. Żoną.
- Dobra jesteś. - Proszę cię.
Nigdy nie będę zawodowym komikiem.
- Nigdy. - Oczywiście, że nie.
Jak to: „Oczywiście, że nie”?
Jak to, jak to?
Te wszystkie występy w klubie to co?
Myślałam, że to dla zabawy,
że to nasza małżeńska przyjemność.
Morgensternowie mają golfa, Myerowie taniec towarzyski,
Levinowie udają, że są z Warszawy
dla 10% zniżki w polskiej knajpie,
- gdzie podają kiełbasę. - Niewiarygodne.
- Nigdy nie pomyślałam, że to na serio. - Oczywiście, że tak.
Skąd ci przyszło do głowy, że nie?
Po pierwsze, wykorzystywałeś czyjś materiał.
Mówiłem ci, że wszyscy tak na początku robią.
Trzeba było napisać własny materiał.
Próbowałem. Z Tedem.
- Teda ja napisałam. - I wyszła klapa.
- Bo to zarżnąłeś. - Zapomnij.
- Daj spokój. Masz pracę. - Ale marzyłem o komedii.
Wiesz, co to jest marzenie?
Marzenie pomaga ci znosić pracę, której nie cierpisz.
Od kiedy nie cierpisz swojej pracy?
Wiesz, czym się zajmuję?
- Jesteś wiceprezesem... - Nie.
Czym się codziennie zajmuję?
Każdego dnia. Wiesz, z czym konkretnie wiąże się moja praca?
- Nie. - Ja też nie.
Chodzę na spotkania. Wykonuję telefony. Przekładam papiery,
nie mając pojęcia, co tak naprawdę robię.
Może dlatego tak tego nie lubisz.
Antrykot. Notatnik...
Myślałem, że rozumiesz.
Przykro mi.
Mnie też.
Nie możesz tak po prostu odejść.
Kocham cię.
Mamy razem dom. Dzieci.
- Zauważą. - Muszę iść.
Zaraz, poczekaj. Będę lepsza.
Poprawię się. Będę uważniejsza.
Możesz rzucić pracę.
Będziemy w klubie co wieczór.
- Kupię więcej notatników. - Mam romans.
To trwa parę miesięcy.
- Myślałem, że to minie... - Z kim?
Z Penny.
Twoją sekretarką.
Dziewczyną, która ołówka nie umie naostrzyć?
Nieważne. I to była nowa temperówka.
Elektryczna. Trzeba tylko nacisnąć.
Nie rozumiesz? Muszę zacząć od nowa.
- Z nią? Ona zwycięży? - To nie konkurs.
Nie chcę tego życia, tego całego Upper West Side,
sześciopokojowego mieszkania, miejsc w świątyni.
Żony, dwójki dzieci.
Ja po prostu...
Tego nie chcę.
Powiesz swoim rodzicom?
W życiu nie powiedziałeś nic zabawniejszego.
- Skarbie... - Jutro jest Jom Kippur.
Na kolację przychodzi 30 osób i rabin.
I właśnie teraz mówisz mi,
że odchodzisz w siną dal
ze swoją sekretarką-idiotką?
Powiem ci tylko,
że masz najgorsze
wyczucie czasu pod słońcem.
Przykro mi.
No dalej. Wynoś się.
Weź parę długopisów. Przydadzą ci się.
Dobry wieczór, panie Maisel. Wyjeżdża pan?
Tato.
Rose.
Tato.
Rose.
Tato, poczekaj. Ja tylko...
- Rose! - Już idę. Boże.
- Co ty masz na sobie? To pogrubia. - Muszę wam coś powiedzieć.
Powinniście oboje usiąść.
Joel mnie zostawił.
Spakował się w moją walizkę i odszedł.
Już go nie ma.
Joel cię zostawił?
Owszem.
Czemu? Co zrobiłaś?
Nic nie zrobiłam.
Zakochał się w swojej sekretarce.
Wiedziałaś o tym? Wiedziałaś, że ma romans?
- Oczywiście, że nie. Boże. - A ta dziewczyna...
O Boże. Jest w ciąży?
- Kurwa. - Przy nim tak mówiłaś?
- Klęłaś jak szewc? - Nie klęłam jak szewc.
Jest w ciąży. Mąż odchodzi,
jak kochanka jest w ciąży.
Co on tam wyprawia?
- Wściekł się. - Na mnie?
- Bo usłyszą. - Kto usłyszy?
- Oni. - Jacy oni?
Boże, mamo. Tato.
Tato, czemu się wściekasz? Ja nic złego nie zrobiłam.
Jak się zgodziłem posłać cię do tej gojowskiej szkoły,
- co ci wtedy powiedziałem? - Że mają tam koszmarne wędliny?
- Co ważnego powiedziałem? - Też o wędlinach.
Co jeszcze ważnego ci powiedziałem?
Unikaj słabych facetów.
- To nie moja wina! - Oczywiście, że to twoja wina.
- Kurwa! - Mamo, przestań płakać.
Wszystko, co nam się przydarza, to nasza wina.
Był dobrym mężem, dobrym żywicielem rodziny.
Co teraz zrobisz? Co zrobią twoje dzieci?
Mamo, na litość boską, przestań płakać w sypialni!
To nie w porządku.
O nie!
- Dużo lepiej, dzięki. - Życie nie jest w porządku.
Jest ciężkie i okrutne.
Trzeba sobie dobierać przyjaciół, jakby trwała wojna.
Chcesz męża, który dałby się za ciebie zastrzelić,
a nie kogoś, kto wskaże strych i powie: „Tam są”.
Jak możesz tak mówić o Joelu? Lubiłeś go.
- Przejrzałem go. - I nie powiedziałeś?
- Powiedziałem ci! - Kiedy?
Jak go pierwszy raz przyprowadziłaś. Spojrzałem na ciebie.
Zapytałem, czy to twój wybranek.
Odpowiedziałaś, że tak.
- Tak mi powiedziałeś? - A trzeba jak krowie na rowie?
Joel jest chory. Wszystko gra. Ani słowa rabinowi.
Idę wziąć kąpiel.
Posłuchaj, Miriam.
Jesteś jak dziecko. Nie przetrwasz tego.
Nie jestem fanem Joela, ale potrzebny ci mąż.
Dzieciom potrzebny jest ojciec.
Co mam zrobić? Kupić go w sklepie?
Umaluj się. Włóż jego ulubioną sukienkę.
Poszukaj go i przyprowadź z powrotem do domu.
Wszystko w porządku?
- Potrzebna pani taksówka? - Nie.
Pojadę metrem.
- Paskudna pogoda. - W środku też jest paskudnie.
Wieczna wojna tu się toczy.
Zwycięstwo, odpuść sobie bieliznę.
Jesteśmy wolni.
Jestem tym człowiekiem...
Zostawiłam tu swoje naczynie żaroodporne.
- Co? - Naczynie. Żaroodporne.
- Nie. - Naczynie żaroodporne.
- Powtarzasz to. - Naczynie żaroodporne.
To takie szklane naczynie, bardzo trwałe.
Nie pęka, gdy stygnie.
- Nie podajemy jedzenia. - Wiem. To nie wasze.
- Przyniosłam je. - Po co?
Przygotowałam antrykot... Czy to ważne?
Moje naczynie tu jest. Chciałabym je odebrać.
W nocy robi się tu naprawdę dziwnie.
Głębokie słowa, Christian. Tak myślę, choć kto to wie?
Dobra, następny gość.
Poczekajcie chwilę, zaraz wracam.
Vonnie, gdzie moja lista występów?
Czyli to jest to, tak?
To jest marzenie.
Tkwienie w pojedynkę na tej brudnej, lepiącej się scenie.
Nie udało ci się, więc mnie zostawiłeś, tak, Joel?
Co za Joel?
- Co? - Co za Joel?
- Mój mąż. - Nie słychać pani.
Przepraszam.
Joel jest moim mężem. Od czterech lat. Dziś odszedł.
Dziękuję. Bardzo dziękuję.
Tak. Odszedł...
Odszedł. Spakował się w moją walizkę i zniknął.
Będę musiała nakłamać rabinowi, dlaczego Joela nie ma.
Okłamię rabina w Jom Kippur.
Nawet na jeden dzień nie zachowam czystości.
Nie rozumiem, co się dzieje.
Ja też nie, siostro. Nic a nic.
Wiele pytań kłębi mi się w głowie.
Czemu mnie zostawił?
Czemu ja mu nie wystarczyłam?
I czemu nie urządzili sceny tam,
pod ścianą, tylko tutaj, koło łazienki.
Nie trzeba by słuchać odgłosów jelit,
które tam pracują.
Owszem. Wszystko słychać.
Przepraszam. Jestem trochę wstawiona.
Wszystko szlag trafił. Wszystko, na co liczyłam.
Ulżyło panu?
Moje życie legło dziś w gruzach.
Mówiłam już, że mąż ode mnie odszedł?
Dobrze.
Świetnie. A mówiłam, że zostawił mnie dla swojej sekretarki?
Ma 21 lat i jest tępa jak but. Nie jestem naiwna.
Wiem, że faceci lubią głupie laski.
Ale myślałam, że Joel chciał czegoś więcej.
Że chciał spontaniczności i inteligencji.
Że szukał wyzwania. Wiecie, o czym mówię?
Wy dwoje będziecie zawsze razem.
Jedno wam powiem. Byłam świetną żoną.
Świetnie się ze mną bawił. Wieczorki tematyczne,
przebieranie w kostiumy. Dałam mu dzieci,
chłopca i dziewczynkę.
Owszem, nasza córeczka
coraz bardziej upodabnia się do Churchilla
z wielką głową jak z Jałty.
Ale przecież to nie powód, żeby odejść.
Poważnie? Po tym, co właśnie powiedziałam o łazience?
Marsz wstydu.
Kochałam go.
I mu to okazywałam.
Te bzdury, które opowiadają o Żydówkach w sypialni?
Kłamstwa.
Francuskie kurwy w dzielnicy Marais nadal mówią:
„Słyszałaś o sztuczce Midge z jajami Joela?”.
Nie wierzę, że to się dzieje naprawdę.
Nie wierzę, że straciłam go dla Penny Pann.
Tak się nazywa. Strasznie, co?
Penny Pann.
Tymczasem ja oficjalnie wariuję. Idealnie.
Teraz będę samotna i szalona.
Sławna rozwódka z Upper West Side.
Upper West Side? Gdzie?
Róg 72. i Amsterdam.
Ten dom na rogu z dziedzińcem?
- Zgadza się. - Ładnie tam. Rozważaliśmy.
Ale szafy były małe. I chciałam mieć swoją toaletę.
Dwa razy ją widziałam w bluzce na lewą stronę.
Penny. Dwa razy.
Raz, no dobra. Człowiek się rano śpieszy.
Ale dwa razy? Taki człowiek może tylko sprzedawać
kukurydzę na wiejskim festynie.
Wiecie, co jest najgorsze?
To płytkie i małostkowe, wiem,
ale ona nie jest nawet zbyt ładna.
Ma kostki i łydki tej samej grubości.
Popatrzcie na mnie.
Noszę ten sam rozmiar, co w dniu ślubu.
Kto by nie chciał do tego wracać codziennie do domu?
Może dziś jest kiepski dzień na ocenę.
Płakałam i jestem cała zapuchnięta.
No i...
Ignorujcie moją glowę. Patrzcie niżej.
Kto by nie chciał do tego codziennie wracać?
Faktycznie, jestem trochę wzdęta.
Wypiłam mnóstwa wina i mój żołądek tak jakby...
Mogę to pożyczyć?
Dziękuję.
Dobra. Ignorujcie to i to.
Ale wyobraźcie sobie, że ta para codziennie czeka na was w domu.
Niezłe są, prawda?
Plus nie potrzebują żadnego wsparcia.
- Cholera. - Serio,
do takich cycków Penny Pann
- się, kurwa, nie umywa! - Gliny!
Co z tego, że nigdy nie będziesz komikiem?
Patrz, co czeka na ciebie w domu.
Złaź ze sceny.
Myślisz, że Bob Newhart ma takie w domu?
Może Rickles.
- Hej! - Idziemy.
- Pierdol się, Penny Pann! - Brawo!
Dajcie spokój. Zostawcie ją.
To gospodyni domowa. Nie zna zasad.
Pogadamy o tym na posterunku.
- Na posterunku? Którym? - Idziemy!
Do zobaczenia za tydzień!
- Nie rozumiem, co się dzieje? - Jesteś aresztowana.
- Za co? - Za obrazę moralności
i występ bez licencji kabaretowej.
Do tego trzeba mieć licencję?
Owszem. Poskarż się koledze w aucie.
- No dalej. - Wsiadaj.
Cześć.
Proszę bardzo.
Dzięki, Judy.
Wpłaciłaś za mnie kaucję?
Mój tegoroczny dobry uczynek.
- Laski się do ciebie dobrały? - Raczej nie.
- Masz. - Nadal jest noc.
- Tak. - To mnie zmieniło.
- Byłaś w środku 20 minut. - 20 minut może człowieka zmienić.
- Raczej nie. - Byłam za kratkami.
- Niezupełnie. - Mam kartotekę.
- Wcale nie. - Jestem twardzielką.
Jestem twardą, sponiewieraną kobietą. Włosy mi osiwiały?
- Nie. - Wydają mi się siwe.
- Jezu Chryste. - Wszystko miałam.
Miałam wszystko, czego zawsze chciałam, a teraz się to rozpada na kawałki.
Dobra, chodź.
Co to za ludzie.
- Wszyscy tacy szczęśliwi. Naćpali się? - Owszem.
To musi być miłe.
Boże, padam z nóg.
- Chyba nigdy nie byłam taka zmęczona. - Zjedz orzeszków.
Zauważyłaś, że mam na nogach cudze buty?
Nie mam pojęcia, jak to się stało.
Jestem samotną, siwowłosą byłą więźniarką w cudzych butach,
która chleje gorzałę i je zwietrzałe orzeszki.
Jeśli nadal martwisz się mężem, to przestań.
- To oszust i frajer. - Nie znasz go.
Wiem, że wykorzystał materiał Boba Newharta.
- Wszyscy kradną, prawda? - Ty nie.
- Co ja nie? - Przyjęcie, dzisiaj.
Nie ukradłaś materiału. Twój jest oryginalny.
Trochę nieociosany, ale mówię ci,
coś w tym zdecydowanie jest.
Spotkajmy się gdzieś.
Większy klub, jeśli uda mi się pozbyć Baza.
- O czym ty mówisz? - O twoim materiale.
Nie mam materiału.
Będziesz mieć, jak popracujemy.
Nie rozumiem.
Stand-up jest dla ciebie. Mogę ci pomóc.
- Dajże spokój. - Mówię poważnie.
- Jestem matką. - Super, wykorzystamy to.
Dzieciak coś zmalował?
To był odosobniony przypadek.
Są leki, które sprawią, że to mi się nigdy więcej nie przydarzy.
Posłuchaj, od piętnastu lat pracuję w klubach.
Przyglądam się różnym niedorajdom, którym się zdaje, że są Jackiem Bennym.
Dwa razy widziałam prawdziwy talent.
Pierwszy raz: wchodzi gość...
Zachodnie wybrzeże, opalony, arogancki dupek.
Trzy słowa powiedział i od razu wiedziałam.
Mówię do Baza: „Będzie sławny”.
- Kto to był? - Mort Sahl.
Dobry jest. Widziałam go w zeszłym roku.
A drugi raz był dzisiaj.
Daj spokój.
Wiem, że mam rację.
Tak, jak wiem, że jak nie zarobię
na wynajęcie na starość jakiejś Niemki, żeby mnie
dwa razy dziennie zabierała do parku, to umrę sama.
Nieprawda.
Spoko. Samotność mi nie przeszkadza.
Po prostu nie chcę być mało ważna.
A ty?
Nie chcesz osiągnąć czegoś wyjątkowego?
Zostać zapamiętana nie tylko jako matka,
pani domu czy członkini Partii Komunistycznej?
Od kiedy należę do partii?
- Odkąd wzięłaś ulotkę. - Co? Kurwa mać.
O nie.
Nie.
Jest Jom Kippur. Powinnam pościć,
pokutować za grzechy w oczach Boga.
- I? - Jem orzeszki.
Pokazałaś cycki połowie Village.
Myślisz, że orzeszki Go wkurzą?
- Muszę iść. - Zaczekaj.
Dzięki za płaszcz. Zapłaciłam pełną cenę w Saksie.
Wracaj!
Riverside Drive 385. Zaraz.
Mam pieniądze?
Nie mam pieniędzy.
Marnujesz mój czas, paniusiu.
„Owacja na stojąco i wszyscy wracają do domu w ciąży”.
Abe, przecież to część twojego wizerunku.
Owszem, tak samo jak pled, cylinder i krawat.
Nie masz pleda?
Abe, gdzie podział się pled?
Zostawiłeś w Waszyngtonie? Co masz na sobie, Abe?
Sweter rozpinany?
Byłam w Gaslight. Przysłali mnie tutaj.
Mieszkasz tu?
Tak.
Będę jutro o dziesiątej.
Umowa ci wkrótce wygasa? Bo powinnaś się przeprowadzić.
Powiedziałaś „dziesiąta”? Rano?
Sprzątacie tu czasem?
Penicylina już jest, więcej pleśni nie trzeba.
Zabieraj swoje rzeczy i znikaj, Bruce.
Miałem w portfelu trzy skręty. Mam nadzieję, że nadal tam są.
A jeśli macie trochę koki,
to możemy urządzić imprezkę.
- Nie jesteś moją żoną. - Nie.
Myślałem, że żona wpłaciła kaucję.
Nie. To ja.
Dzięki.
- Mogę o coś zapytać? - Pewnie.
Lubisz to?
- Czy co lubię? - Komedię?
Stand-up. Lubisz?
Poważnie?
Trochę się już tym zajmuję.
Powiem tak.
Gdybym mógł robić coś innego,
żeby zarobić na życie, to bym to robił. Cokolwiek.
Nawet jako praczka dla Ku-Klux Klanu,
portrecista kalekiego dziecka czy pomocnik w rzeźni.
Gdyby ktoś kazał mi wybrać między zjedzeniem człowieka
a dwoma tygodniami na scenie,
poprosiłbym o sól.
To straszny zawód. Nie powinien istnieć.
Jak rak albo Bóg.
Przepraszam, przez pomyłkę poszłam na posterunek w Varick.
- Po kiego czorta? - Bo wolisz Varick.
Rany, Honey, to nie od ciebie zależy.
Ale lubisz?
Tak. Uwielbia to.
Wspaniała pani Maisel