Ten, który się wywinął.
Największego żalu w moim życiu nie wywołał swoim odejściem
mój mąż i ojciec moich dzieci,
tylko niemożność zdobycia Manniforda McClaine'a.
Tak. Właśnie tak się nazywał i był niesamowity.
Był kapitanem drużyny futbolowej w szkole średniej.
Przewodniczył całemu stadu.
Jego szczęką można było zabić własną siostrę.
Był tak boski, że gdy po latach słuchania słów mojej matki:
„Twoja cnota to ogród, podlewaj go, ale trzymaj za płotem”,
przyszedł do nas na kolację, ledwo spojrzała
i nagle mówi: „Wiesz co? To nie jest wysoki płot. Przeskocz go.
Stań mi na rękach. Podrzucę cię”.
Prawie poszliśmy razem na bal maturalny
jako przyjaciele, ale zawsze coś.
Potem jego dawna dziewczyna, Szatan, wróciła z Rhode Island,
zeszli się, pobrali, mieli czworo dzieci
i kupili rezydencję nad oceanem w Oyster Bay.
Tak. I...
Jest jeszcze dip cebulowy?
Przepraszam.
Jest jeszcze dip cebulowy?
Mów dalej.
W każdym razie, ostatnio wpadła mi w ręce gazeta,
a tam na pierwszej stronie taki nagłówek:
„Złoty chłopiec Wall Street Manniford McClaine
przewoził głowę żony w bagażniku”.
To prawda. Manniford zamordował żonę
i zanim go złapano, godzinę jeździł z jej głową.
Nie mogłam uwierzyć. To musiał być inny Manniford McClaine.
Ale to jego na zdjęciu w kajdankach prowadziła policja.
Pomyślałam: „Boże, on nadal wygląda fantastycznie”.
Naprawdę. Lepiej niż w szkole.
Wiem, że najpierw powinnam pomyśleć, że mi się upiekło,
ale zamiast tego pomyślałam, że nie ma partnerki,
ja nie mam partnera i jeśli wyjdzie z tego cało...
Dobra, przestaję już gadać.
Brat Harriet ma dla nas coś zagrać.
Tommy? Odegraj się!
Dzięki.
Dip cebulowy.
Uwielbiam cię.
Wspaniała pani Maisel
Vivian, zabrakło szklanek.
Dzięki, że zauważyłeś to, co kole w oczy.
Bądź czujny.
- Chyba zakochałam się w Fredericku. - W nim? Jest teraz z Letty w składziku.
Letty go rzuciła.
Słyszałam, że interesuje ją Carroll z zaplecza.
- Kim ona jest? - On.
Niczym Grecy.
To okropna plotka.
- Ciężko mi. - Połóż na blacie.
Następnym razem użyj plastiku.
Zapłać za niego, to go użyję.
Wychowywały cię niedźwiedzie?
Dzięki, Mary.
Idę!
Uwaga!
Ostrożnie!
To kwestia równowagi.
Brawo.
Jestem Dasen-offen-wkurzonen-gruber!
- Proszę? - Fräulein, ratunku. Zgubiłem się.
- Szukam Reichstagu. - Reichstagu?
Nie zna pani tego znanego niemieckiego budynku?
Krzykliwy, bardzo duży, nie ma windy, schody mogą wykończyć!
Wyglądasz znajomo. Czy ja cię znam?
Nie, mam taką mordę.
Jak masz na imię?
Moje imię. Cóż, to Aj-Rolf.
To imię. Jawohl, dokładnie.
- Niezbyt popularne. - Aj-Rolf.
- A nazwisko? - Hitler... burg.
Muszę panu powiedzieć, panie Aj-Rolfie Hitlerburg,
że jest pan dość daleko od Reichstagu.
Ten skurwiel Himmler źle mnie przygotował.
Powiedziałem Himmler? To znaczy Himmlerstein.
Jaką wskazał panu drogę?
Powiedział, żeby skręcić w lewą i w lewą, a potem w trzecią Rzeszę.
- Tak. - Rzeszę!
- „Tak”. - Zgadzasz się!
Daleko jest pan od Vaterlandu.
Was ist das?
Pana znajomość niemieckich słów robi wrażenie.
- Danke. - Jest pan w Nowym Jorku.
Nowym Jorku? Interesujące.
Gdzie mógłbym coś przegryźć?
Jestem lekko głodny.
Za rogiem są świetne delikatesy.
Wolałbym coś innego.
Co pan lubi?
Coś faszystowskiego. Fajowskiego!
Co za dzień.
Przyjechała pizza! Płacimy!
Nie jestem Aj-Rolf Hitlerburg.
Nabrał mnie pan.
Jestem Randall. Piąty ulubiony kuzyn Vivian.
Midge. 34. przyjaciółka Vivian.
- Co takiego? - Nic.
- Para komików. - Jesteś?
Kim jestem?
- Komikiem? - To źle, że nie wiesz.
Jesteś przekomiczny.
Dzięki za litość. Od pewnego czasu się tym param.
Prawie z tego żyję. Mam agenta, managera.
Trasa, trochę telewizji.
À propos, muszę już lecieć.
Kręcę coś w centrum za pół godziny.
Beznadziejny czas, ale cóż.
Próbowałaś mostka?
- Mostka? - Osobisty żart.
Do zobaczenia. Nie bądź śmieszna beze mnie.
Randall odpada. Jestem w nim zakochana.
To twój kuzyn, Vivian.
Bardzo daleki.
Pogadajmy, kochana.
Wyglądam na kogoś, kto użyłby sprzedawanych tu towarów?
Lepiej śledzić tych, co kupują prezenty
dla kochanek, to ciekawsze.
Ten osobiście bardzo lubię.
Ten jest bardziej radykalny.
Proszę powiedzieć, czy coś się pani podoba.
Nie wiem. Nigdy nie nosiłam mocnego makijażu.
To pomysł mojej córki.
Świetnie wyglądałaby pani w niebieskim.
Sama nie wiem.
Jaki to był kolor?
Lód syreni. Chce pani nałożyć?
- Nie wiem. - Proszę.
Córka powiedziała, że mam bardziej się starać.
Powinnam trochę pożyć, zanim to się skończy.
- Co się skończy? - Moje życie.
Mówi, że jest porażką.
Jestem bierna, więc mąż ze mną nie rozmawia.
Nie owija w bawełnę, odkąd poszła do Radcliffe.
Proszę. Co pani sądzi?
Sama nie wiem.
Przepraszam, czy to syreni lód?
Przepraszam, spieszę się.
Przychodzi mój facet i zabrakło mi syreniego lodu.
Jak go nie będę miała, gdy wróci, rozpęta się piekło.
- Naprawdę? - Żartuje pani?
Nigdy się nie interesował, a tym bardziej,
no wie pani...
A potem tu przyszłam.
Tak. Przyszła pani i rozmawiałyśmy...
O tym, że życie jest do bani.
Sprzedała mi pani syreni lód, a teraz jestem jak pączek w maśle.
Splajtuję, bo kosztuje majątek,
ale naprawdę warto.
Mój Boże. Jeśli to zadziałało...
Wezmę dwa.
Cudownie. Nie pożałuje pani. Margo, możesz podliczyć
panią Winters, gdy ja obsłużę stałą klientkę?
Proszę, proszę...
Wiem, jak sprzedawać.
- Zaskoczyłaś mnie lekko. - Minęło trochę czasu i...
Ostatnim razem...
Padły pewne słowa i...
Przykro ci?
- Jasne. - Dobrze.
Mamy to za sobą.
Teraz tu się bujasz?
Wiesz, że nie lubię być dalej niż metr od szminki.
- Wiem. - To dobra praca.
Dziewczyny są miłe. A tam, gdzie mamy przerwę
jest zepsuty automat. Po uderzeniu wypadają batoniki.
Spełniasz swoje marzenie.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Mam w piątek urządzić rodzicom imprezę na 25. rocznicę.
- W piątek? Krótki termin. - Wiem.
Nie wiem, co ich rówieśnicy robią na imprezach.
Mama wciąż mówi o koreczkach.
To jakiś taniec?
Rodzaj przystawki.
Wszystko wiesz, więc każda porada się przyda.
Zatrudnij pomoc. I załatw mnóstwo krzeseł.
Tak. Starzy ludzie siedzą.
Zaproś swoich znajomych. Dla moralnego wsparcia.
Kto będzie chciał przyjść na coś takiego?
Ja przyjdę.
Naprawdę? Boże, uwielbiam cię.
Uwielbiam ją.
I mam występ.
- Że co? - To tylko coś,
co ostatnio robię. Chodzę po imprezach.
- Co oznacza... - Chodzę na imprezy i mówię.
- W odróżnieniu od... - Ludzie lubią mnie słuchać.
Dotychczas to były imprezy dla młodych w wieku Viv.
Nie pracowałam jeszcze ze starszymi. To dobra okazja.
Będę musiała poprawić kilka odwołań,
ale powinno dać się poznać, co sądzi publiczność, co?
W tych batonikach jest dużo narkotyków?
Nie umiem wytłumaczyć. Sama się przekonaj. W piątek.
Nie mogę. Mam plany.
Jakie plany?
Żeby się nie nudzić lub smucić na imprezie staruchów.
Przyjdź. Obejrzysz, zobaczysz, zrozumiesz.
Zadzwonię z adresem. Załóż coś czystego.
No dobrze. Czas się skończył.
Połóżcie kartki na moim biurku, jeśli zawierają poprawne odpowiedzi,
jeśli nie, nie kładźcie ich.
Cześć, Irving. Co u ciebie?
Poznaj Charlesa Connelly'ego.
To szef rekrutacji w Bell Labs.
Bell Labs...
Masz czas na rozmowę?
Jasne.
Nazwaliśmy to Projektem Echo.
Przeskok kwantowy w technologii satelitarnej.
Konsekwencje komercyjne mogą być ogromne.
Nie mówiąc o obronie.
Zrewolucjonizowałoby to przemysł komunikacji.
A Bell Labs stoi na czele grupy.
Zbieramy najlepszych, by osiągnąć to jako pierwsi.
- Mogę ci przerwać? - Oczywiście.
Nie chce paniki jak ze Sputnikiem. Tym mi to pachnie.
Nie ma żadnej paniki.
Robimy to tak, jak trzeba. Nie spieszymy się.
A Bill Chernik...
Bill i Abe znają się od dawna.
To dobry człowiek...
Jest konsultantem.
Zapytaj, spodoba ci się, co powie.
To na pewno nie zadziała.
Mam tak dużo zajęć.
Pomożemy ci w tym. Ograniczymy obowiązki.
Nie chciałbym tego robić.
Przyjrzymy się twojemu grafikowi.
Matematyk stosowany o twoich zdolnościach jest wielce pożądany.
Potrzebujemy cię.
Mówiłem, że ciężko go przekonać.
Tym bardziej cię chcemy.
Czekamy na przepustkę i będziemy na twoje zawołanie.
- Muszę wracać do domu. - Przejdę się z tobą.
Zastanów się. Bez pośpiechu. I zadzwoń, gdy będziesz miał pytania.
- Wątpię, że będę... - Zadzwoń mimo to.
Jeszcze raz ci wszystko opowiem.
Dziękuję za twój czas.
Do poniedziałku.
Idziemy na kolację!
Rose? Chodź tutaj.
Wychodzimy na kolację.
Ruby Foo, Le Pavilion, gdzie tylko chcesz.
Powoli. Dlaczego idziemy na kolację?
Bell Labs.
Zaproponowali mi pracę w Bell Labs.
- Co? - Bell Labs w Village!
Mój Boże!
Szkoda, że mnie nie widziałaś.
Udawałem, że mnie to nie rusza.
Potakiwałem, trochę kręciłem głową,
bardzo poważnie i wątpiąco...
Potrafisz doskonale wątpić.
A on mi jadł z ręki.
To najważniejsza liga.
Matecznik inwencji.
Telewizor, który wszyscy tak bardzo lubicie?
- Dzięki tranzystorom Bell Labs. - Nie.
Dziadku, oglądałem ten program.
Bardeen, Brattain i Shockley
dostali za nie Nobla, a ja teraz jestem w ich szeregach.
Gdzie idziemy na kolację?
Co z kolacją?
Wychodzimy. Całą rodziną.
Zadzwoń do Noah i Astrid.
Otrzymał ofertę z Bell Labs.
Brawo, tato, gratulacje.
Dziękuję bardzo.
Od jakichś 20 lat masz obsesję na punkcie Bell Labs.
Nie mam obsesji.
Jak byłam mała, ciągle mówiłeś o Bell Labs.
Zrezygnowałbym z pastrami, by dostać pracę w Bell Labs.
Może o nich wspominałem...
Co rok zwiedzaliśmy budynek.
Od zewnątrz, nie mogliśmy wejść.
Bawiliście się na chodniku, a wasz ojciec skakał,
- by popatrzeć przez okna. - Tak.
Raz czy dwa razy tak zrobiłem.
To moja bluzka?
Tak, ale nie pasuje.
- Do czego? - Mówię tutaj
o bardzo ważnych sprawach,
a wy mówicie o ubraniach.
Muszę się ubrać. Gratulacje, tato!
Jak często dostaję pracę w Bell Labs, której nikt nie chce ze mną oblewać?
Kochanie, znajdziemy odpowiedni moment.
Z Noah i Astrid?
Tak, oni też przyjdą.
To jest Bell Labs.
Wiem. I wszyscy jesteśmy z ciebie dumni.
- Mamo, gdzie twoja zielona sukienka? - W pralni.
Cholerka.
Nie przekonuje mnie brzoskwiniowy.
A mnie tak.
Proszę.
Dior?
Doskonała.
Idziesz na kolejną imprezę.
To już czwarta w tym tygodniu, prawda?
Cztery w tym tygodniu, trzy w zeszłym.
Co oznacza, że już widzieli wszystko, co mam w szafie.
Stąd przydaje się twoja.
To są znajomi twoi i Joela?
Nie. Nowi znajomi.
Koleżanki z pracy.
Co sądzisz?
Piękna. Nieoczywista.
Nieoczywista?
Następna.
Nie chcesz być nieoczywista?
Muszę się wyróżniać.
Ty zawsze się wyróżniasz.
Muszę się wyróżniać w określony sposób.
Możesz niczego nie zakładać. To przyciągnie uwagę.
Dobrze to wiem.
Powiedz mi... Dopiero po moim pogrzebie.
Na te imprezy przychodzą mężczyźni?
To nie imprezy zakonnic.
Dziewczyna sama na imprezie oznacza tylko jedno.
- Co? - Jestem zdobyczą. Poluj na mnie.
- Doskonale. - Miriam.
Naprawdę, szukałam sloganu. To właśnie to.
Powinnaś trochę poczekać. Jest za wcześnie.
Założę rękawiczki. Będzie bardziej wykwitnie.
- Miriam... - Dziękuję za sukienkę, mamo.
Co ty tu robisz?
Co ja tu... Zaprosiłaś mnie na tę głupią imprezę.
Co robisz w windzie. Idziesz do domu?
Nie, od godziny jeżdżę w górę i w dół,
czekając, aż przypłyniesz tutaj na pieprzonym złotym koniu jak Ikar.
Masz bardzo luźne pojęcie do czasu.
Było mało taksówek.
Czekasz na wygrawerowane zaproszenie? Wchodź do środka.
Dość dobrze poznałam mieszkańców.
Staruszek z szóstego ma raka.
To okropne.
Natchnęłam go do kontaktu z córką.
Nie rozmawiają od czasu jej rozwodu.
Jest tu teraz, gotuje mu.
To miło.
Słyszysz to?
Para na czwartym kłóci się od ponad pół godziny.
Widziała, że podszczypuje inną.
Może córkę gościa z rakiem.
Mam nadzieję, że go nie sprowokowała.
Ładnie wyglądasz.
Dzięki.
Czysta koszula?
Co to znaczy czysta?
To najgorsza impreza w moim życiu.
Dopiero co weszłyśmy.
Chodźmy po hot doga.
Nie, zostań.
Cześć, Midge.
Cześć, Mary. To moja znajoma Susie.
Cześć, Susie. Wejdźcie. Poznajcie resztę.
Nie mam potrzeby.
Do zobaczenia, Mary.
Miło było cię poznać.
Ale ciapa.
Sama jesteś ciapa. Chodź, idziemy z programem.
Czemu ktoś normalny miałby chodzić na imprezy?
Wystarczy kupić ciastko i piwo, i wsiąść do metra w godzinach szczytu.
Dokładnie to samo.
- Przepraszam, nie rozumiem. - Midge, chyba się zakochałam.
- Znowu? - Chodź go zobaczyć. Mów, czy oszalałam.
To szef mojego taty.
- Ma 70 lat. - Jest też głuchy i żonaty. Ale kto wie.
To moja wskazówka.
Chwilunia.
Chwileczka.
Teraz rozumiem.
Już to rozumiem.
Srebrne gody.
Twój mąż wydaje się zachwycony.
Może musimy lepiej zmotywować mężczyzn
do obchodów srebrnych godów.
Jakiego faceta naprawdę obchodzi srebro?
Może 25 lat to bilet sezonowy na mecze Yankees.
A by doszli do 50, potrzeba czegoś ekstra.
Może rocznicy „z piersiami innej kobiety”.
Ja osobiście nigdy nie radziłam sobie z dawaniem prezentów.
Może dlatego, że nie obchodziłam Bożego Narodzenia.
Była Chanuka, która przygotowuje cię inaczej.
Na Boże Narodzenie dostaje się rower,
przypominający, że rodzice cię kochają.
Ja na Chanukę dostawałam skarpetki, by mi przypomnieć, że nas prześladowano.
Wydajesz się szcześliwa.
Jak dziecko. No i zjadłam wszystkie małże.
Widzisz? Imprezy nie są takie złe.
Myślę, jak schować homara pod kapeluszem.
Słyszałaś mój występ?
Co takiego?
Teraz. Słyszałaś śmiech?
Tak, słyszałam.
Dość zabawne, co?
Jesteś zabawną kobietą.
Podasz szparagi?
Niedawno mówiłam już o Chanuce,
ale teraz bardzo to ulepszyłam.
Wprowadziłaś znakomite poprawki.
Kochanie! Tutaj!
Tak, moja droga?
Podejdź do okna. Musisz to zobaczyć.
Na co patrzę?
Na nic, głupia, zasłony są zasunięte.
Cała ja.
Rozsuńmy zasłony.
Widzicie? To sąsiedzi po drugiej stronie.
Żona wróciła do domu.
Zdejmuje płaszcz, a teraz przyszedł mąż, by się przywitać i...
Widzieliście to?
Ale się przewrócił!
Na czym on się poślizgnął?
Właśnie to podnosi.
Wygląda na ręcznik. Nie, to jest kot.
- Poślizgnął się na kocie? - Jest wkurzony.
Kot czy mężczyzna?
- Są dość verklempt. - Jesteś żydówką. Nie wiedziałem.
Dwadzieścia lat ślubu i wciąż odkrywamy coś nowego.
To mi się podoba.
Walczy z kotem. Kot ściągnął mu tupecik!
Oddał mu przysługę.
Wyrzucił kota przez okno!
Nie chciałam twoich pieniędzy...
Jego nie obchodziło, skąd je mam.
Pewnie chcesz, żebym z tego zrezygnowała.
Biedna Virginia. Peter nigdy jej nie słucha, a teraz ma kłopoty.
Faceci słuchają tylko facetów.
I barmanów.
Naprawdę sądzi, że złość pomoże?
Czemu scenarzyści nie dadzą jej chłopaka lub broni?
Co za wrogie nastawienie.
Przepraszam. Jestem wrakiem. Wszystko się wali.
- Czekaj. Reklama. - Jak najlepiej schudnąć?
Jeść dużo czy głodzić się?
Dobra.
Miriam nie nosi obrączki.
Potrzebujemy kuli.
A Joel mieszka z tą dziewczyną.
- Sekretarką. - Niszczycielką domów.
Jak Sasha z Edge of Night. Wciąż się puszcza.
Ona jest nikim. To nie potrwa długo.
Gdyby sekretarka zniknęła, Joel by do niej wrócił.
Chcesz, żeby zniknęła?
Mam zdolnych kuzynów.
- Proszę? - Nic.
Patrzę w kulę.
- Widzę, że nowy mężczyzna idzie do Miriam. - O Boże, nie!
Ale przeszedł obok. Nie ma go. Lepiej?
Nieważne. Będzie kolejny i kolejny, i kolejny.
Wyrusza na polowanie.
Co noc stroi się i wychodzi na imprezy.
Nie chce już Joela i szuka męża.
Ona nic nie rozumie.
Bycie rozwódką jest straszne, ale drugie małżeństwo jest...
- Gorsze. - Dużo gorsze.
Drugie małżeństwo oznacza porażkę.
Rozwódka to przynajmniej lepsze słowo.
Lepiej byłoby, gdyby Joel umarł.
Byłaby wdową, to brzmi godnie.
Chcesz, żeby Joel umarł?
Wiesz, kuzyni...
- Nie rozumiem. - Dobra, poddaję się.
Widzę wyjście dla Miriam.
Znajdzie swoją drogę. Obiecuję.
Wiesz co, zrobię tonik.
Wlej go do zupy, pomoże jej odzyskać szczęście.
Dziękuję, Drino.
- Nadal się martwisz. - Tak.
Mam coś idealnego. Odwrócenie uwagi.
Spodoba się pani ten kolor, pani Maracek. Do zobaczenia.
Jaki kolor pasuje do mojej wyjątkowej cery?
Ziemistej? Polecam szpachlówkę. I szpachelkę.
To podziękuję.
- Co tu robisz? - Mam propozycję.
Cudownie.
Na trzecim piętrze są pierścionki z diamentami.
Propozycja biznesowa. Ale nie tutaj. Masz dziś czas?
Kończę za godzinę.
- Spotkamy się w Stage Deli? - Jasne.
Świetnie.
Pokaż mi dział kradzieży sklepowej.
Drugie piętro, część południowa.
Doskonała obsługa.
- Cześć. - Midge, to jest mój instruktor karate,
Lew Fogelman.
- Agent Randalla. - Pracuje dla William Morris,
udawaj, że ci to imponuje.
Imponuje mi to. Midge Maisel.
Słyszałem dużo dobrego.
Już mi się podobasz.
Usiądźmy.
Mój chłopak powiedział mi, że się spotykacie, a ja byłem w pobliżu.
Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko.
Stage Deli jest dla wszystkich.
Jeszcze czegoś dokona.
Ale nie w rozrywce.
- Zamkniesz się? - Obu nas denerwujesz.
Jestem nazbyt skromny.
Tak napisano w nowych CV, za które zabuliłem.
Wspomniał, że ostatnio współpracujecie,
co jest interesujące.
Współpracujemy?
Na imprezach. Dla zabawy.
Myślałaś, żeby zająć się tym zawodowo?
Nie rozumiem.
Czasami czarujący, zabawny facet z ładniutką, głupiutką panną
dobrze się sprzedają.
Jestem tą głupiutką panną?
To ja będę głupiutką panną, a ty czarująca i zabawna.
Doskonale.
Więc chcesz ze mną występować.
Zawsze szukają duetów takich jak my do reklam, radia, reklam branżowych...
Na rauty firmowe. Opowiesz żarty, wspomnisz o produkcie.
Wyglądasz ładnie. Możesz nieźle na tym zarobić.
- Naprawdę? - Będziemy marzeniem managerów.
Może staniemy się następnymi Nichols i May.
- Nie znasz Nicholsa i May? - Powinnam?
Następnym razem, gdy tu będą, pójdziemy ich zobaczyć.
À propos chodzenia. Zostawię was samych.
Stawiam jedzenie. Limit 1000 dolców.
Miło było.
Wyślę ci 10% moich pulpetów.
A ja je przyjmę.
Bierze nasz rachunek.
Świetnie.
Następnym razem spotkajmy się w dziale obuwniczym Saks.
- Gdzieś mam twój tytuł. - Zarządca.
Twoi pieprzeni znajomi siedzą w mojej części, to muszą zamówić.
Nie muszą zamawiać. Są gośćmi zarządcy.
To posadź ich w innej części.
Jest tylko jedna część. Twoja część!
Odchodzę, Susie.
Jestem załamana.
- Gaslight. -Cześć, tu Midge.
Jackie przekazał ci moje wiadomości?
Czekaj.
Jackie, miałeś dla mnie wiadomości od Midge?
- Może. - Dupek.
Dupek!
Nie możesz bez kontekstu mówić „dupek”.
„Dupek” musi mieć przyczynę.
Oddychasz. Oto przyczyna.
Musicie się rozwieźć. Naprawdę.
Co chciałaś mi powiedzieć?
Chciałam sprawdzić, czy wszystko dobrze. Ostatnio wcześnie wyszłaś.
- Zabrakło masła. -Masła? Dobrze.
Spotkajmy się znowu.
- Wkrótce, dobra? -Jasne.
Co robiłaś z tym gościem?
Jakim gościem? Randallem?
Chyba tak.
Na imprezach występujemy czasem razem. To wielki przebój.
Sądzi, że jest zabawny?
On jest zabawny.
- Żartujesz. -Nie, on jest zawodowym komikiem.
Nawet wpadł na pomysł, by robić razem reklamy.
- Reklamy? -Tak.
Będziesz się kręcić na platformie, zachęcając do kupna buicków?
Co w tym złego? Buicki to dobre samochody.
Miriam, sprzedał ci ten pomysł, bo chce ci się dobrać do majtek.
Nie chce mi się dobrać do majtek.
Chce się z tobą pieprzyć.
Chce, bym z nim pracowała.
Mówi, że będziemy jak Nichols i May. Oni się nie pieprzą.
Na pewno się pieprzą!
On mówi co innego.
Weszłam im kiedyś do łazienki.
Zrywałam boki!
Teraz jesteś ordynarna.
Randall jest sprawdzony. Spotkałam też jego agenta.
Spotkałaś jego agenta?
W Stage Deli.
Lew jakiś tam z William Morris.
Miły. Postawił nam lunch.
Susie? Toaleta jest znów zapchana.
Powinien się tym zająć zarządzca.
Zrobiłaś to celowo.
Słuchaj, muszę lecieć. Powodzenia z buickami.
Nie mogę znaleźć spinek.
Sprawdziłeś w mankietach?
To spinki Gimbelsa.
Spinki na co dzień. Potrzebuję spinek Finchleya.
Wyglądasz świetnie bez nich.
Ale to noc Finchleya. Sprawdzę w pokoju dzieci.
Dzieci nie mają spinek Finchleya.
Miałem spinki. Twoje dzieci się wprowadziły.
Nie mam spinek, więc wyciągam wnioski.
Szalom! Tu Astrid!
Wejdź, Astrid.
Cześć!
Witaj.
Gdzie jest Noah?
Astrid, poczekaj, aż się zatrzymam, zanim wysądziesz.
- Przepraszam. - Rozmawialiśmy o tym.
To było silniejsze ode mnie. Mam prezenty z wycieczki do Izraela.
Gdzie Esther i Ethan? Gdzie moje siusiumajtki?
- Już są u opiekunki. - O nie.
Spokojnie. Zwykle je oddaje.
- Nie ma spinek. - Jaki jesteś przystojny.
Mogę być nawet nagi.
Ten obraz chętnie będziemy przywoływać.
Tato, dostałem schematy Bell Labs od kolegi.
Tona informacji i szczegółów.
Biuro. Teraz.
Ignoruje własną matkę.
Przepraszam. Dobrze cię widzieć.
- Midget, ciebie też dobrze widzieć. - Nie dajesz mi wyboru.
Astrid, wysiadają mi ręce. Połóż je, proszę.
Twoje mieszkanie jest takie piękne i wiem,
że lubisz porządek.
Może Noah zabierze je do auta, aż dzieci wrócą lub...
- Daj mi je. - Dziękuję.
Co jest w torbie?
Karp po żydowsku.
Tak sądziłam.
Wypróbowałam nowy przepis.
Ucieszysz się, bo nie ma w nim cebuli.
Mało powiedziane, że się ucieszę.
- Zabiorę to. - Dziękuję, Zeldo. Wiesz gdzie.
Tak, wiem.
To jest dla ciebie.
Nie musisz przywozić nam prezentów po każdej wizycie w Izraelu.
- Wiem... - To już twoja szósta, siódma wizyta?
Jedenasta.
Ziemi Świętej nigdy dość.
Jaka piękna mezuza.
Nigdy nie widziałam tak dużej!
Jakby zjadła wszystkie mezuzy.
To źle?
Mogę ją zwrócić?
Do Izraela?
Bell Labs ma dwie stołówki.
W każdej inna kuchnia. Mogę wybrać. Będę miał wybór.
Muszę ich z tego wyciągnąć, bo stracą całe zainteresowanie kolacją.
Tobie też przyniosłam prezent.
Kolejną gigantyczną mezuzę?
To taki głupi prezent.
- Astrid, nie. - Nie. Rose ma mezuzę.
Ty masz mezuzę.
To nie są buty, nie można ich zmieniać co sezon.
Ale gdy przeprowadzimy się do dużego domu...
Gdyby tylko Rose mnie lubiła.
Bardzo cię lubi. Uwielbia.
Stresuję ją.
Oddychanie ją stresuje.
Myślałam, że konwersja pomoże. Ciężko jest mieć outsidera
- w rodzinie. - Nie jesteś outsiderem.
- Słyszałam komentarze na ślubie. - Nikt nie komentował.
„Co to za siksa, z którą ożenił się Noah?”
- Ciocia Gertie, raz. - Jestem outsiderką.
Jestem bezpłodna.
Jesteś młoda.
Nieprawda. Mam 30 lat.
Jutro widzimy się z lekarzem od płodności.
Jest pionierem w dziedzinie zapłodnienia przez kapturek.
Każdy wygląda dobrze w kapturku.
W sumie boję się tam pójść. Co jeśli teraz się nie uda?
Jakich metod używaliście z Joelem?
Seksu.
To działa dla większości.
Kochanie...
Siedem lat próbowania. Co jeśli mnie zostawi?
Noah cię nie zostawi.
Wszystko zrobiłaś idealnie, a ten drań cię zostawił.
Noah cię kocha.
Wiem, że uważasz go za marzyciela,
ale jestem jego siostrą, więc mogę powiedzieć prawdę.
Jest nudziarzem, który miał szczęście znaleźć żonę.
Ratujesz go ze smutnego, samotnego życia w laboratorium.
Nigdzie sobie nie pójdzie.
Miriam! Astrid! Wychodzimy!
Byłem w ósmej klasie, a pani Bedetsky miała tyle
zadań domowych do oceny, że zaoferowałem pomoc.
Byłem nowy w klasie, a ona zachwyciła się tym,
że trzynastolatek postanowił pomóc.
Zawsze podziwiałam wagę edukacji w żydowskiej wierze.
W każdym razie pozwoliła mi.
Doskonale je oceniłem, nie używając nawet klucza.
Popatrzyła na mnie zaskoczona i powiedziała:
„Abrahamie Weissman, jesteś urodzonym matematykiem”.
Byłem taki dumny.
Masz z nią kontakt?
- Z tą idiotką? Nie. - Abe...
Co? Tego dnia nie wychwyciła błędów w pracach, które poprawiała.
Poprawiłem je i od razu przeniosłem się do innej klasy.
Nie mógł skupić się na czymś miłym...
Odeszła ze szkoły zgodnie z moim zaleceniem.
Proponuję toast.
Nigdy nie rozumiałam, o czym mówił Abe Weissman.
Zrobiłam kiedyś błąd, bo zapytałam go, jak mu minął dzień.
Po 45 minutach byłam już w łóżku, a on nadal mówił.
Więc to dobrze dla nas wszystkich,
że wreszcie znalazł ludzi, którzy mówią jego językiem.
I wygląda na to, że to, co mówi, robi wrażenie.
Wznieśmy więc toast za mojego ojca, wielkiego Abe'a Weissmana.
- Zdrowie. -L'chaim!
- Co robimy? - Powinniśmy wyjść.
- Nie wychodzimy. - Prawie na nas siedzi.
- To ta sekretarka? - W tym mieście jest 1000 restauracji.
- Jakie jest prawdopodobieństwo? - Jeden do 16 450.
- Dwanaście tysięcy trzysta... - Biorę pod uwagę pogodę,
fakt, że część knajp zamykają w poniedziałki...
Ja wliczam zróżniocowanie geograficzne, jakościowe...
Mało prawdopodobne.
Nie wyglada nawet na żydówkę. Jest żydówką?
- Powinniśmy wyjść. - Tato, to twoje święto.
Nie pozwól mu go zrujnować.
Nie mogłem znaleźć spinek Fincheleya. To był znak.
- Powinienem był to odczytać. - To nie był znak.
Ma kostki takie same jak łydki.
Jeśli zostaniemy,
powinniśmy rozmawiać o czymś innym...
Idziemy.
- Włóż sajgonki do torebki. - Jest z jedwabiu.
Kto ma kieszenie, bierze sajgonkę.
- Zawołam taksówkę. - Przejdźmy się.
- Mam obcasy. - Bierzemy taksówkę. Noah, zawołaj jedną.
Midge...
- Proszę, Joel. - Przykro mi.
- Nie ma sprawy. - Nie wiedziałem, że tu będziesz.
- Skąd miałeś wiedzieć? - Nie wiedziałem, że tu chodzicie.
Pierwszy raz tu byliśmy.
Szerokim łukiem omijam Barney Greengrass i Zabar's.
Chodzę do East Side kupić paczkę papierosów.
Świętujemy. To specjalna okazja.
Ojciec dostał pracę w Bell Labs.
Bell Labs? Cudownie. W końcu się udało.
To specjalna okazja i tyle.
- Już tu nigdy nie przyjdę. - My też nie.
Przepraszam. Ja...
Nie chciałem zepsuć wieczoru.
Nie zepsułeś go. To...
Powinieneś wrócić.
Powiedz...
Świetnie z tym Bell Labs.
To jest rabin Schneerson.
Dobry człowiek, ale tę kartę zawsze dołączają,
więc nikt się na nią nie wymieni.
Kapary i musztarda. Niczego więcej nie poznaję.
- Trzeba było wziąć szampana. - Był już rozlany.
Stąd Bóg wymyślił lejki.
- Czekaj. Widzę biały ser. - Lubię biały ser.
Masz Hirchensohna! Głównego rabina Hoboken.
Widziałaś Hirchensohna?
Nigdy nie widziałam kart na wymianę z rabinami.
Jeden z cudów Izraela.
To i szabat w kibucu.
To może być zupa. Lub sos? Sama nie wiem.
Pojemnik z czymś brązowym. Spróbujemy?
To już nie jest biały ser.
Nie wierzę, że ktoś ukradł karpia po żydowsku.
Moglibyśmy go zjeść.
- Niesłychane. - Na pewno go tu nie ma?
- Sprawdziłam. - My sprawdziliśmy.
Mogę iść do łóżka?
Oczywiście, kochanie.
Chodź, zabiorę cię.
Mogę się wślizgnąć i dać Esther buziaka.
Nie, mała dopiero co zasnęła.
Możesz ją ucałować rano.
Dobranoc, Ethan. Słodkich snów.
Ciastka! Znalazłam ciastka!
Olej to, co mówi twój brat, jesteś oficjalnie moją ulubienicą.
To nie potrwa długo.
- Co? - Joel i ta kobieta.
Widziałam, że sprawdzał godzinę.
- Dwa razy. - Mamo, proszę...
Zaufaj mi. Ta dziewczyna jest na wychodnym.
Ciastko za sztachnięcie?
Jeśli rodzice nas złapią,
to był twój pomysł.
Tak...
Co za kolacja, co?
Co? Stało się coś nietypowego?
Nie zauważyłam.
Nadal nie wierzę, że się rozstaliście.
To nie był mój plan.
Wielka szkoda. Bardzo go lubiłem.
Boże, a ta dziewczyna. Gdy to zobaczyłem, pomyślałem,
że powinienem go uderzyć. I zrobiłbym to.
Ale potem sobie przypomniałem, że dla żartu
uderzyłem go kiedyś w ramię.
- Złamałem wtedy palec. - Co?
Nie wyglądał, ale ramiona miał jak ze stali.
- Miał silne ramiona. - To było poniżające.
Następnego dnia w pracy musiałem wymyślić historię o rabunku.
Nigdy tego nie słyszałam.
To nie była bardzo męska anegdota.
Wkurza mnie to, że cię zranił.
Dzięki.
Następny twój facet musi nie mieć umięśnionej klaty.
- Dobra. - Chcę bronić twojego honoru.
Doceniam to.
Ale muszę trzymać pióro następnego dnia.
Noah, musisz mi oddać przysługę.
Jasne.
Nie odchodź od Astrid.
Boże, nie zamierzam odejść od Astrid.
- Ona tak sądzi. - To nieprawda.
Milion razy jej to mówiłem.
Martwi się, że nie...
Dzieci, wiem. Ma obsesję.
Nie zależy mi na dzieciach. Chcę psa!
- Doprowadza ją to do szału. - Mnie to doprowadza do szału.
Nie wiem, co zrobić.
Gdy coś sobie wbije do głowy, jak zmianę religii.
Musiała zapisać się na przyspieszony pakiet konwersji.
Goj żydem w maksimum trzy tygodnie.
Zajęcia, rytuały, dziwne kąpiele w piwnicach
i ogromne ilości chałki.
- Pamiętam. - By zaimponować mamie.
- Która nie je chleba. - I jeśli jeszcze raz pojedziemy
do Izraela...
Proszę. Dopóki śmierć was nie rozłączy.
Obiecuję.
Jest szczęściarą.
Muszę wracać do środka. Wymknąłem się.
Twój stary gramofon.
I albumy z bardzo sprośnymi komediami.
Nie mów mamie.
Pozostałości po Joelu?
Nie, są moje.
Nigdy nie rozumiałem tego, że lubi komedię.
Raz poszliśmy go zobaczyć, nie był taki zabawny.
To ty jesteś zabawna.
Zawsze byłaś zabawna.
Dzięki.
Astrid pocałowała małą.
Nie dało się tego uniknąć.
Jedzenie było dobre.
Ciekawe, czy rzeczywiście nazwali danie po generale.
Wysiądź.
Muszę na chwilę wrócić do biura.
Dobrze.
Nie czekaj na mnie.
Kim jesteś, do cholery?
Susie Myerson. Miło mi.
Maski afrykańskie tu nie pasują.
Jak się tu dostałaś?
Żartujesz?
Cała agencja William Morris ma lunch od 13.00 do 14.00.
Agenci, sekretarki, ochroniarze, dozorca.
Mogłam nago robić gwiazdy na korytarzu i nikt by mnie nie zatrzymał.
Skąd to uwielbienie lunchu?
Nikt nie je śniadania?
Wychodź zza mojego biurka.
Nie lubisz, jak ktoś siedzi za twoim biurkiem?
Wiesz co?
Nie będę siedzieć za twoim, jeśli ty nie siądziesz za moim.
Dobra. Dzwonię po ochronę.
Zapomnij, Lew.
Przecięłam kable.
Co zrobiłaś?
Nie przecięłam kabli.
Chciałam zabrzmieć jak w filmie z Bogartem.
Fajnie było.
Kim ty, kurwa, jesteś?
Jesteś agentem jakiegoś Randalla. Nie znam nazwiska.
To twój klient, co?
Poznał cię z kobietą, Midge Maisel?
Tak. No i?
Midge Maisel jest moją klientką.
Reprezentujesz ją?
Tak.
I nie potrzebuje teraz agenta William Morris.
Ma wszystko dzięki mnie.
Kim ty jesteś, że tak do mnie mówisz?
Doskonale wiemy, co takie miejsce jak to robi z kimś takim jak Midge,
kobietą komikiem, ładną, u progru kariery, nieśpiewającą.
Spotykacie się z nią w barze na luzie,
a potem umawiacie się na wymyślny lunch, zawsze lunch.
Rozmawiacie z nią o nadziejach i marzeniach.
Obiecujecie wszystko, nie dajecie nic.
A potem ją rzucacie, jeśli piorun nie uderzy
przez pierwsze pięć minut.
Nie potrzebuje cię, nie potrzebuje Randalla.
- Potrzebuje mnie. - Tak?
- Tak. - Jaką ma z tobą umowę?
Taką samą, jak ty ze swoimi jajami.
Jesteśmy dwie i jesteśmy związane.
Jeśli jeszcze raz się do niej zbliżysz,
moją życiową misją stanie się zniszczenie ciebie i całego tego budynku.
A to moja wizytówka, jeśli będziesz kiedyś potrzebował.
- Babka. - Burbon.
Lubię to połączenie.
Wejdź.
Świetnie smakuje jako tost z masłem, jeśli masz ochotę.
Usiądź.
Podoba mi się, jak się tu urządziłaś.
- Tak? - Tak. Wygląda...
Za co wypijemy?
Jeszcze nie. Najpierw chcę pogadać.
Dobra. Brzmi poważnie.
- Masz telefon. - Mam.
- Powiedziałaś, że go nie masz. - Cóż, jestem szaloną optymistką.
Co u ciebie?
W porządku.
Dobrze.
Więc nie jesteś szalona?
Nie sądzę.
Wyglądasz na szaloną.
O czym mówisz?
O tym, co robisz na imprezach.
Nie wiem, co to jest według ciebie, ale to nie stand-up.
To nie występ. To impreza.
Tak?
Nie płacą ci, nie rezerwują,
nie masz prawdziwej publiki.
Grzecznie ci przytakują, pijąc darmowy alkohol,
a potem mówią o szalonej kobiecie, która gadała przez całą noc.
- Wiem, że to nie są prawdziwe występy. - Tak?
Wyglądało inaczej. A po drugie...
Nie było żadnego po pierwsze.
Nie potrzebujesz pieprzonego faceta, by to robić.
O czym ty myślisz?
Naprawdę chcesz być jak pośledni Nichols i May?
Bo już jest dobry Nichols i May.
To pieprzeni Nichols i May!
Mogłabyś być jedyna,
ale to wszystko kurewsko zawalasz, chodząc na te pieprzone imprezy
z innego świata.
- Chcesz to robić? - Tak.
- Naprawdę? - Tak!
Już tego nie widać.
Mam się pozbyć telefonu? Mogę to zrobić.
Nie pozbywaj się go.
Nie potrzebuję telefonu. Nie mam do kogo dzwonić.
Wzięłam go dla ciebie.
Sądziłam, że założyłyśmy spółkę.
- To prawda. - Twój nowy agent to wie?
-On nie jest moim...
Nie spotykasz się z żadnymi agentami bez mojej wiedzy.
Nie wiedziałam, że tam będzie. Przysięgam.
Gówno prawda. Nie jesteś idiotką.
Przestań na mnie patrzeć tymi oczami.
Mam dość tego, że udajesz niewinną.
„Nie wiem, jak działa ten świat, bo jestem kurą domową
i noszę cztery warstwy halek”.
To wymęczone i słabe.
A ty nie jesteś wymęczona i na pewno nie jesteś słaba!
Jeśli chcesz być komikiem, musisz wreszcie, kurwa, dorosnąć,
i to już!
Przepraszam.
Ostatnio nie wiem, co robić.
Próbuję być silna i niezależna,
ale niedawno widziałam Joela. Był z nią
i za każdym razem, gdy myślę, że mogę znów oddychać, to nie mogę.
Próbuję to wszystko wyprostować. Próbuję zrozumieć.
Wiem, że imprezy to nie występy. Wiem, że nie robię stand-upu.
Nie chcę być poślednimi Nichols i May.
Nigdy nawet o nich nie słyszałam i mam dla ciebie wiadomość.
Jeśli masz być managerem osobistym, czasami będziesz musiała poradzić sobie
z rzeczami osobistymi. To jest osobiste.
To wszystko.
To nie tylko umowy i wykłady,
czasami będziesz musiała kupić mi chusteczki
i dać mi płakać, poklepać po plecach i powiedzieć, że będzie dobrze.
To nie jest mój...
Będziesz musiała słuchać, jak mówię o mężu, dzieciach.
- Obojgu? - Tak! Obojgu!
I będziesz musiała przestać się wycofywać,
gdy czuję, że życie mi się rozpada.
Będziesz musiała mówić, że jestem dobra, gdy taka nie będę.
- Chcesz, żebym kłamała? - Tak. Tak robią managerowie.
Rozumiesz?
Będzie dobrze.
Lepiej?
Tak.
Lepiej.
Dobrze.
Jutro podpiszemy pieprzone dokumenty.
Ostatnie podpisy. Obiecuję.
Odpowiedzialności często towarzyszy nadmierna liczba dokumentów.
I to jak! Szczególnie, gdy bierze w tym udział rząd.
Tydzień temu nie obstawiałbym,
że tutaj dziś siądziemy.
Musiałem trochę rzeczy pozmieniać,
pójść na trudne kompromisy, a wam tak bardzo zależało.
Niezwykle się cieszymy. Uwierz mi.
Już sprawdziliśmy twoją przeszłość.
Szybciej poszło niż u większości.
Bardzo dobrze.
Została ostatnia zgoda rządowa.
Jest bardziej szczegółowa, ale powinna pójść płynnie.
Jedyną przeszkodą są aresztowania pana córki.
Jej aresztowania?
Kilka wykroczeń, przyznała się.
To nie powinien być duży problem.
Oczywiście.
Młodzi ludzie mają taki okres.
Tak. Młodzi ludzie mają taki okres.
Tyle robiłem w koledżu. Dziwne, że rodzice nadal ze mną rozmawiają.
Odciążymy pana na początku.
Jeden z nas pana oprowadzi, pokaże, gdzie co jest.
Może ja, może mój kolega, Sven. Sven to świetny gość.
Pani Klaviter mnie dziś zatrzymała.
Odkąd kopnęła Junie Paul w golenie, uciekam, gdy ją widzę.
Opowiada mi o zdrowiu swojej matki.
Potem mówi, że został jej tylko miesiąc,
a mała zaczyna się śmiać.
To była najdłuższa pauza na świecie.
A potem pani Klaviter też wybuchnęła śmiechem.
Okazało się, że nienawidzi matki i uważa, że Esther jest słodka.
Co?
Co się stało z Junie Paul?
Ciekawe, czy wyszła za mąż.
Pewnie tak.
Musiała tylko nie obcinać włosów, żeby zakryć uszy.
Były ogromne.
Pewnie słyszała szepty z końca boiska. Żartuję.
Ale były wielkie.
...dałam mu dzieci!
Dziewczynkę i chłopczyka
Owszem, nasza córeczka coraz bardziej upodabnia się do Churchilla
z wielką głową jak z Jałty.
Po tym, co właśnie powiedziałam o łazience?
Jakby się załamała.
- Ale to jest przezabawne. - Świetne.
Pełna improwizacja.
Nie, to musiał ktoś napisać.
Kochałam go. I mu to okazywałam.
Te bzdury, które opowiadają o Żydówkach w sypialni?
- Nieważne, to jest genialne. - Czysty geniusz.
Nie wiesz, kim ona jest?
Nie. Wiem tylko, że jest żoną jakiegoś Joela
i że mieszka na północy.
Nagrajmy 100 i zobaczymy, co się stanie.
Nie wierzę, że to się dzieje.
Nie wierzę, że straciłam go dla Penny Pann.
Tak się nazywa. Strasznie, co?
PANI X W GASLIGHT