Mamo? Esther ma zmienioną pieluchę, a Ethan jest nakarmiony.
Będę w domu koło piątej.
Mamo?
Za słabo ciągniesz.
Pół na podłodze, pół na dywanie.
- No to je podnieś. - Co tu się stało?
Pewnie Zelda zsunęła łóżka, sprzątając,
i ich nie rozsunęła.
- Pomówię z nią. - To do niej niepodobne.
Zdecydowanie.
- To ja wychodzę. - Jego pierwszy dzień w Bell Labs.
- Baw się dobrze. - To nie zabawa,
to przyszłość!
A ja wezmę prysznic.
- Wrócę o tej samej porze, Rose. - W porządku. Miłego dnia.
Dziś rano widziałam następstwo nocnego seksu moich rodziców.
Przyłapałam ich, jak rozsuwali łóżka.
Wiecie, słyszałam to szuranie
w nocy, jeszcze jako dziecko,
i byłam przekonana, że to duchy.
Dzięki za te wspomnienia, mamo i tato.
Zawsze myślałam, że to duch,
ale teraz wiem, że to coś bardziej przerażającego,
życie seksualne rodziców.
Wielkie dzięki, rodzice.
Ale teraz wiem, że to coś bardziej przerażającego,
życie seksualne rodziców.
Przez lata robiłam z siebie idiotkę na Halloween,
bo kiedy inne dzieci wydawały z siebie odgłosy duchów...
ja robiłam tak...
Mamo, dlaczego ten pan ma wybrzuszone spodnie?
Pytanie, jakie należy zadać, brzmi:
„Dlaczego mój syn patrzy na wybrzuszenie w męskich spodniach?”.
Mały chłopiec ma ze 105 cm wzrostu,
więc zawsze, kiedy czeka na odpowiedź mamy,
ma oczy na wysokości wybrzuszenia.
Pociąg staje, on uderza w to głową.
Malec zderzający się z erekcją to już przesada?
Dobra, to był test. Zdaliście.
Głupio, co?
Dobrze, że kiedy dzieci zadają pytanie,
zwykle nie słuchają odpowiedzi.
Więc kiedy mój syn pyta na przykład:
„Czemu tatuś już z nami nie mieszka?”,
odpowiadam: „Tak, Howdy Doody to prawdziwy chłopiec”.
Dziękuję. Zapraszam ponownie.
Dzień dobry. Czym mogę służyć?
Szukam czegoś, w czym moja żona będzie wyglądała jak...
„Elizabeth Taylor”. To skierowałam go do działu z okularami słonecznymi.
Elizabeth Taylor.
Chciałam mu powiedzieć:
„Niech pan spojrzy w lustro. Czy ktoś, kto wygląda jak Taylor,
zamieszka z kimś, kto wygląda jak pan?”.
„Elizabeth Taylor”.
Chciałam powiedzieć:
„Oby szukała czegoś, w czym pan będzie wyglądał jak Rock Hudson”.
„Elizabeth Taylor”.
Zapytałam, ile ma pieniędzy, i powiedziałam:
„Teraz poczuje się pan jak mąż Taylor!”.
Wspaniała pani Maisel
Pewna dziesiątka. Kobieta z pewną dziesiątką.
Ja wezmę sernik.
Ludzie aż się dziś posikali. Trzeba kupić nowego mopa.
Przez te śmiechy nie słyszałam sama siebie.
Mierzyłam ci czas.
Ze śmiechem było ponad 11 minut. Masz pewną jedenastkę.
Jeszcze dziewięć i będzie druga dziesiątka.
Większość na te 10 minut potrzebuje roku.
- Ty – paru miesięcy. - Jakby minęły lata.
- Jesteś naprawdę dobra. - Dzięki.
Miriam, chodzi o to...
Że jesteś naprawdę dobra.
- Nie każ mi płakać na scenie. - Nie chcę, żebyś płakała.
- Zaczynasz płakać! - Wcale nie.
Zaczynasz płakać. Ja też się rozpłaczę.
- Cholera, mam wodę na twarzy. - To łzy.
Jak to wygląda? Masz lusterko?
Jesteś mokra i zamazana, jak w filmie z Doris Day.
Chryste! Daj mi serwetkę.
Ludzie patrzą.
- Nie patrz na mnie! - Susie...
Wracaj do swoich śledzi!
Jedzmy. Przestaną się gapić.
Rachunek, proszę.
Wiesz, co to oznacza?
- Nie, co? - Czas opuścić gniazdo.
- W trasę? Nie mogę. - Nie jesteś gotowa na trasę.
Mówię o występach w innych klubach.
Gdzie się uda. Różne miejsca, różna widownia. To kolejny krok.
Kiedyś musisz wyjść poza Gaslight.
- Lubię Gaslight. - Wiem.
Tam jest jak w domu.
I wciąż tam będzie, jak już podbijemy wszystkie pięć okręgów.
Dziękuję.
Dobra.
Podbijmy komediowy tyłek w pięciu okręgach.
Podzwonię wieczorem.
A tych pięć okręgów
- to nie Staten Island czy Queens. - Jasne.
Albo Bronx.
- Nawet nie Brooklyn. Tylko Manhattan. - Załapałam.
Co za dzień!
Shirley, czyż nie było wspaniale?
Cholernie dobry dzień!
Joely, chłopcze, jestem z ciebie bardzo dumny.
Wystąpiłeś przez tyloma ludźmi.
Nie spociłeś się, nie potknąłeś.
Wszyscy byli pod wrażeniem.
Dzięki, tato.
Masz tylko jedną okazję urządzić bar micwę,
więc musi być dobrze.
O rany, ale było dobrze.
Jak ci się podobała wielkość auli?
I goście! Dwieście osób potwierdziło i dwieście przyszło.
To wielki dzień.
- Cholernie dobry! - Uważaj, co mówisz!
I wielki krok dla rodziny.
O rany, zaledwie kilka lat temu
Maiselowie ciągali wózki w sztetlach, a spójrz na nas teraz.
Wkrótce otwarcie naszej pierwszej fabryki.
Urządzamy imprezy, na które ludzie się pchają.
Ważni ludzie.
Idź, powieś zdjęcie na zagłówku.
Widziałeś miny ludzi,
kiedy powiedziałem, że twój kuzyn, sierżant Meyer Schultz,
pilotował samolot, który trafił w japoński pancernik
trzy dni po Pearl Harbor?
Nie mogli uwierzyć.
- On jest bohaterem! - No pewnie!
A teraz, Joely, coś ci zdradzę,
bo masz 13 lat i jesteś już mężczyzną.
- To nie był twój kuzyn. - Nie?
To był nasz gazeciarz, bystry inaczej.
Wszystko układa się w większą całość.
Aula, wystawny bufet, fałszywy kuzyn.
To bardzo ważne, żeby ludzie uważali cię za większego i lepszego od siebie,
bo jeśli będą tak myśleli, tak będzie.
Tak osiąga się coś w życiu, zostaje się zdobywcą.
Tak jest.
Chcę, by wszyscy wiedzieli, że ty, Joel Maisel, jesteś zwycięzcą.
I dzisiaj, w świątyni, na bankiecie, tego się dowiedzieli.
A teraz za to zapłacimy,
rozumiesz?
Móglbym przejść się ulicą,
urządzić ci bar micwę w pokoju na tyłach w kręgielni twojego wuja.
Dostalibyśmy go za darmo. Darmowe jest dobre.
Lubimy darmowe.
Ale wtedy wszyscy, którzy bywają w tej kręgielni,
śmierdzącej piwem, szczynami i smarem,
wiedzieliby, że dostaliśmy go za darmo, a to niedopuszczalne.
Nie, dzisiaj ci ludzie weszli tam, myśląc, że mają sobotę do bani
przez kolejną głupią bar micwę, ale wyszli stamdąd, myśląc:
„Maiselowie
naprawdę zostaną kimś”.
To kogut mojej mamy.
Pobudka, Joely.
- Jest siódma rano. - Dzień dobry, mamo.
Spójrz, kolejny piękny dzień. Powinieneś pojechać rowerem.
Już nie jeżdżę na rowerze, mamo.
- Włóż czapkę, dostaniesz udaru. - Nie jadę na rowerze.
Cudownie było mieć mojego chłopczyka w domu.
Zabiorę stąd pudła ojca.
- I maszynę do szycia. - Tylko na jakiś czas.
Jasne, na jakiś czas. Piorę białe rzeczy.
Daj mi wszystko, co masz. Wszystkie brudne majtki.
Nie musisz tego robić.
To dziewczęca walizka?
- Mamo, muszę się szykować do pracy. - Oczywiście.
Przygotuję ci pyszne jajka. Masz ochotę?
Jasne, zrób mi pyszne jajka.
I nie szukaj pod łóżkiem czasopism, które zostawiłeś, wyjeżdżając.
Znalazłam je i wyrzuciłam.
Niegrzeczny chłopak!
- Nie chcę czasopism, mamo. - Jajka będą za chwilę.
Na wschodzie jest tak, jak chcemy
Ale na Zachodnim Wybrzeżu panuje bałagan.
Ponoć to przez dostawy.
Mamy tam zastój i to wcale nie sezonowy. Całoroczny.
Dow Chemical sam walczy o dostawy.
Brak żywicy fenolowej, formaldehydu.
Nalejcie formaldehydu na szmatkę i trzymajcie przy mojej twarzy.
Podobno przełom nastąpi lada chwila.
I tylko tyle mówią.
„Lada chwila”? Ładnie i ogólnikowo.
- Sugestie? - Nie możemy nic zrobić, szefie.
Czekamy na swoją kolej.
Mając nadzieję, że nie wylecimy.
Słucham?
Nie możemy tylko czekać. Dojdzie do zastoju.
Co proponujesz, Maisel?
Przejmijmy dostawców.
Słucham?
Nie możemy kontrolować dostaw, nie kontrolując dostawców.
Więc zostańmy dostawcą.
Jak chcesz to zrobić? Kupimy Union Carbide?
Zaczniemy od czegoś małego.
Przemiemy lokalne laboratorium i poszukamy zdolnych studentów.
Mamy kilku w Nowym Jorku.
- Kilku. - Zatrudnimy techników,
własnych naukowców.
Zbudujemy łańcuch i staniemy się swoim dostawcą.
Oni robią plastik z chemikaliów,
my zamieniamy plastik w zabawki i podkładki.
No to róbmy też chemikalia.
W Life Magazine piszą, że konglomeraty to przyszłość.
Francis, zadzwoń do Chase Manhattan. Powoli zaczniemy.
Otwórz linię kredytową, sprawdź, co mamy.
I trzeba uprzedzić Zachodnie Wybrzeże.
- Curtis, zadzwoń do nich. - Dobrze.
- Jestem dumna. - Wyślijmy finansowego.
Jak najszybciej. Co jeszcze?
Sprawy personalne.
Nie do wiary, nasze dzieci kończą cztery lata.
- Dopiero skończyły trzy. - Lada chwila pójdą do szkoły.
Potem studia, ślub, dzieci.
Zostaniemy dziadkami. Poumieramy.
Przepraszam.
Włożyłaś tu szklane kulki. Ja to robię.
Myślałam, że pakujesz gumy.
I wkładasz wózeczki do torebek chłopców.
Mówiłam, że dla dziewczynek powinny być inne.
- Za dużo gadania. - Wybacz, tato.
- A to co? - To na urodziny Ethana.
Za dużo dla niego.
To dla dzieci, które przyjdą.
Wszystkie mają urodziny?
Tak będzie mniej krzyku.
Dla każdego prezent, komplement
i przytulas.
Nie pokazujecie im prawdziwego świata.
Za rok pokażemy, jaki jest okrutny,
- na piąte urodziny. - Potrzebuje pan czegoś?
Chciałem powiedzieć, że słyszę każde wasze słowo,
a akurat oceniam prace. Miriam, Dody, proszę, spróbujcie być trochę ciszej.
Dobrze.
Dlaczego nazwał mnie Dody?
To moja koleżanka z dzieciństwa.
Imię zostało dla każdej, którą ze mną widzi.
- Tu już jest guma. - Włożyłam ją tam.
Ja wkładam gumy.
Miałaś wkładać gumowe papierosy.
Zaczynamy od nowa.
Trzeba zamknąć listę gości.
- Taka jak rok temu. - Tak?
O co chodzi, Dody?
Joel przyjdzie?
Oczywiście. To urodziny jego syna.
Przyprowadzi ją?
Tylko jeśli chce zostać pobity na śmierć przez wszystkich obecnych.
Lepiej sprawdźmy, kto co wie. Porównajmy wersje.
Wersje?
To, co opowiadałyśmy ludziom.
Pogubiłam się i zupełnie nie wiem, co im naopowiadałaś.
Każde słowo. Jak transmisja przez mikrofon.
- Prawie skończyłyśmy. - Zaczynacie od początku!
Wybiła mi z głowy inne paczki dla chłopców i dziewczynek.
Stwórzcie linię produkcyjną, jak u Forda.
Rozdzielcie kupki, a potem przekazujcie sobie torebki.
Cukierkowy papieros, torba dalej. Modelina, torba dalej, itp.
Dzięki za edukację przemysłową.
Młoda damo, usłyszałem przez drzwi,
że nie masz na imię Dody. A jak?
- Imogene. - Nie zapamiętam.
Murphy. Wszystko wiedzą?
Nie wiem. Na początku kilku osobom skłamałam.
Potem mówiłam, że jesteśmy w separacji, ale próbujemy się dogadać.
Turnerowie?
Myślą, że Joel pojechał służbowo do Polski. Rivingstonowie?
Wiedzą o separacji i że Joel się wyprowadził.
Ktoś się wygadał. Ale nie wiedzą, że Joel mieszka z Penny.
- Już z nią nie mieszka. - Co takiego? Od kiedy?
Dzwoniła sekretarka Joela, dała mi jego nowy numer. Do rodziców.
- Co się stało? - Nie wiem.
Jak to się zmienia.
Kto jeszcze? Gertzsowie?
Myślą, że jest w bardzo długiej podróży służbowej, ale podejrzewają więcej.
Salingowie?
Myślą, że remontujemy mieszkanie, a Joel podróżuje służbowo.
- Co jest grane? - Harry, możemy pogadać?
Susie. Pewnie.
Chłopaki, zostawicie nas? Susie chce ze mną pogadać.
Nie muszą wychodzić.
Nikogo nie wygonię. Chryste, Susie, kup telefon!
- Mam telefon. - Więc go użyj.
Lepiej osobiście. Zawsze tak mówiłeś.
- Nie słuchaj mnie. - Gładziutko.
Jak pupcia niemowlaka.
- I pachnąca. - Dobra.
Co tu robisz?
Mówiłam ci o komiczce, którą reprezentuję.
- O tej dziewczynie? - Tak.
Nie do przebicia w Gaslight. Co wieczór.
- Jak się nazywa? - Amanda Gleason.
- Beznadziejnie. - To pseudo. Ona jest świetna.
Byłaby idealna przed Sophie Lennon.
Sophie to jedna z moich najważniejszych klientek.
- Wiem. - To dlaczego prosisz
o coś takiego?
Nie mówię o występie w Copie.
- A o czym? - Sophie występuje w Jersey,
kiedy testuje nowy numer. Niezapowiedziana.
- Niech tam ją poprzedzi. - Poważnie?
- Tak. - To beznadziejny występ.
Fatalny moment.
Publika przychodzi tam dla Sophie. Inną zjedzą żywcem.
- Spróbujemy. - Kiedyś próbował Markie Diamond.
- Słyszałaś o nim? - Nie.
- I Adam Young. Znasz? - Nie.
- Danny LeMonde? Scoop LeMonde? - Bracia?
- Teraz robią w hydraulice. - Jasne.
Dziewczyna pójdzie na rzeź.
To ją pokroisz i podasz z sosem miętowym. Chcę tego.
Najpierw muszę ją zobaczyć.
Mocne dziesięć minut. Każdy wieczór, kiedy zechcesz.
- Nie pójdę do Gaslight. - Dlaczego?
Już nie jeżdżę do centrum.
Zęby zjadłeś, jeżdżąc po centrum.
- Teraz mam ładne garnitury. - To czemu nosisz ten?
Najdalej na południe pojadę do Stork Club.
Wystąpi, gdzie zechcesz, ale Gaslight to jej dom.
To naprawdę marny występ.
Eksploduje.
Wyobraźcie to sobie.
Jestem z Queens, tam się urodziłam i wychowałam.
Do Queens jedzie się w drodze na lotnisko,
żeby uciec z Queens.
Wyobraźcie to sobie.
W Queens mamy okolicę zwaną Flushing.
To nie tyle nazwa, co sugestia, co zrobić z tym miejscem – spuścić w kiblu!
Wyobraźcie to sobie!
Czasem, kiedy przez telefon mówię, jak się nazywam,
Sophie Lennon, ludzie myślą, że to jak Sophia Loren.
Zabawne, twarzą w twarz nikt się nie myli.
- Słyszysz te śmiechy? - Wielkie.
Moje teksty są dość śmieszne dla Harry'ego?
Jasne. Ty nie jesteś pewna?
- Jestem raczej pewna. - Raczej?
Postawiłam wszystko na jedną kartę, więc bądź pewna.
- Jestem pewna, jasne? - Poważnie...
Tak, lubię jeść.
Jestem taka gruba...
Jaka jesteś gruba?
Jestem taka gruba, że kiedyś miałam rubensowskie kształty,
ale teraz raczej przypominam kanapkę.
Wyobraźcie to sobie.
Dorastałam, słuchając jej w radio.
- Ja też. - Nawet tata się z niej śmiał.
Choć starał się nie śmiać.
Pomogła nam przetrwać kryzys.
- Ile masz lat? - Nie powiem ci.
Nawet nie mogę już iść na plażę.
Ostatnio jacyś studenci biologii morskiej
stukali we mnie kijem, szukając nozdrzy.
Przechodziłam obok placu budowy
i robotnicy pogwizdywali do siebie.
Opowiedzieć o moich mężach?
Dobra, sami chcieliście.
Z pierwszy mężem nie układało mi się zbyt dobrze.
Był zbyt przyzwoity.
Mówił po angielsku jak królowa,
a ja mówię jak królowa przedmieść.
Wyobraźcie to sobie!
Gotowe.
- Jak ci na imię? - Linda. Też jestem z Queens.
Och, Linda. Moje najszczersze wyrazy współczucia.
Bardzo proszę.
Cześć, kochani.
- Jestem pani wielką fanką. - No proszę.
Harry.
Chodź, kochanie.
Cześć, Susie.
Dzięki, że się porządnie ubrałaś.
Widać, że doceniasz okazję.
Wiem, że jest późno i trzeba zmienić cewnik,
ale pozwól, że przedstawię.
- To... - Amanda Gleason.
- Miło mi.
- Show się podobał? - Bardzo.
- Jest obłędna. Ponadczasowa. - Najlepsza w tym biznesie.
Przedstawię cię. Sophie!
- Tak? - Przepraszam.
Nie martwcie się, wrócę.
Sophie, to jest Susie Myerson i Amanda Gleason.
Amanda może wystąpi przed tobą w Jersey.
- Miło mi. - Sophie nie ściska ręki.
Ściska ciała. Chodź.
Harry, pamiętaj przysunąć mikrofon tej uroczej damie.
- Dobrze. - Więc będziesz przystawką?
- Mam nadzieję. - To trudny numer. Powiedzieli ci?
Tak. Wchodzę w to.
I dobrze. Wpadniesz w tym tygodniu do mojego domu?
Lubię poznać swoich akolitów.
- Jestem do dyspozycji. - Harry, zorganizuj to.
Spójrz na tych pięknych ludzi.
To na razie.
Chodźcie tu, skarby.
- Susie, odezwę się. - Dzięki.
Wciąż są grudki, Zeldo. Trzeba je rozmieszać.
Dobrze, proszę pani.
Tu nie chodzi o żucie. Grudki to ryzyko udławienia.
Ryzyko zadławienia?
Tata zaprosił Glickmana na kolację.
Profesora Glickmana? Gdy byłam dzieckiem, już był stary.
- Wciąż jest stary. - Nie miał wątroby.
Wciąż nie ma.
- Twarde, zostaw brzoskwinie. - Dobrze.
Zjesz z nami? Powiedz, że tak.
Taki miałam zamiar.
Tacie bardzo zależało, żebyś zjadła z nami.
- Bataty są włókniste. Zabierz. - Dobrze.
Weź talerze. Jak przyjdą, będą głodni.
Zanim Glickman zaśnie.
Pamiętaj, w lewym uchu stracił 90% słuchu,
a na prawe jest zupełnie głuchy.
Więc krzycz do lewego.
Czasem ma przed oczami gwiazdy,
o których mówi:
„Jakie piękne gwiazdy”. Przytakujemy.
Wszyscy widzimy gwiazdy.
Czy mogę tu usadzić profesora?
Nie, bo jeśli spadnie, uderzy głową w lustro.
Ale jeśli spadnie tam, uderzy głową w wózek z napojami.
Mogłam spytać, na którą stronę dziś się chyli.
Przygotuj poduszki.
Jesteśmy!
Abe?
Rose, to jest David Blumenthal.
- Davidzie, moja żona Rose. - Miło mi, pani Weissman.
I wzajemnie.
A to moja córka, Miriam.
Bardzo mi miło, Miriam.
- Miło mi pana poznać. - Proszę, mów mi David.
Davidzie.
Zeldo, zabierz płaszcz pana Blumenthala.
Tak, proszę pani.
- To nie jest profesor Glickman. - Oczywiście, że nie.
Mówiłeś, że przyprowadzisz profesora.
Kolegę z pracy, nie profesora.
Davidzie, zapraszam do salonu. Poplotkujemy trochę przed kolacją.
Uroczo i eklektycznie.
- To jest kolacja, Rose? - Kolacja dla Glickmana.
Nie sądziłam, że przyprowadzisz kogoś, kto ma zęby.
Davidzie, napijesz się?
Mamy miętówkę.
Rose, dlaczego tu jest tylko miętówka?
Bo to pije profesor Glickman.
- Gdzieś mam szkocką. - Nie trzeba.
Nie muszę pić.
Mam nadzieję, że lubi pan sos jabłkowy i plastry brzoskwiń.
- Lubię to, co pani poda. - To właśnie podamy.
Sos jabłkowy, plastry brzoskwiń, ziemniaki purée, bulion,
jajka na twardo, purée z kalafiora
i budyń na deser. Pańskie zęby będą bezczynne.
Miriam, pomożesz mi w kuchni?
Przepraszam.
Davidzie, z której części Westchesteru pochodzisz?
Mamy jakieś prawdziwe jedzenie?
- Steki, ale zamrożone. - Koszmar.
Ten to ma tupet...
Mówiłaś, że przyjdzie z profesorem Glickmanem.
Z kolegą z pracy, zawsze był to Glickman.
- To ustawka? - Oczywiście.
Dlaczego on to robi? Umawia mnie z jakimś gościem?
Twój ojciec to zwykły sutener.
- Kto? - Alfons. Twój ojciec to alfons.
- Nie. - Chce cię zapłodnić
jak rasową klacz.
To tylko domysły. Ależ jestem wściekła.
- Nawet nie jest atrakcyjny. - Brzydki też nie.
Nie umówisz się z nim!
Oczywiście, że się z nim nie umówię!
Mówiłaś, że jest atrakcyjny.
Miałem kiedyś samochód.
Bel Air z 1955. Koszty utrzymania były olbrzymie.
A parkowanie w mieście to koszmar.
Tak, parkowanie i utrzymanie...
Zachęcasz tatę, żeby był alfonsem?
Można o nim powiedzieć różne rzeczy, ale nie, że jest alfonsem.
Utrzymanie jest dość uciążliwe.
Davidzie, przepraszam na chwilę.
- Dziewczęta ponoszą emocje. - Oczywiście.
Więc to moja wina?
Miałam dziś jeść w Ottomanie.
- Tak uważam. - Miriam, przestań!
Co się dzieje? Wszystko słyszymy.
Myślałeś, że tak po prostu możesz kogoś przyprowadzić?
To kolega z pracy. Zapraszam ich na kolacje.
Nie tylko kolega.
Chciałeś go umówić z Miriam.
- Wcale nie. - Akurat.
David Blumenthal to kolega z mojej szkoły.
- Kawaler? - Tak sądzę.
- Abe! - Co?
Mogę przyprowadzać tylko żonatych?
Nigdy nikogo nie zapraszasz,
a dziś zjawia się ten przystojniak.
- Półprzystojniak. - Nie jest zły.
- Po czyjej jesteś stronie? - Jego wygląd nie ma znaczenia.
Proszę, możemy postawić kolację na stole?
- Kolacja to porażka. - Nie jest wybredny.
A Glickmana już z nami nie ma.
Od kiedy?
Cztery lata temu byliśmy na pogrzebie.
Od lat nie widziałam go takiego ożywionego.
Kolacja, proszę.
- Myślisz, że mówi prawdę? - Nic już nie wiem.
W czwartki u Weissmanów
jest dzień papek. Nie masz nic przeciwko?
Nie jestem wybredny, Abe.
Usiądźcie, proszę.
David jest adwokatem od rozwodów.
Davidzie, mogę ci podać brzoskwinie?
Nie pracujecie razem?
- Uczę prawa na pół etatu. - Milcz.
- Potrzebny jej adwokat. - Wcale nie.
- Chyba powinienem wyjść. - Tato, nie teraz.
Obawiam się, że mąż nie zdradził, po co pana tu zaprosił.
Konwersacja nie zaszkodzi.
- Zostawię wizytówkę. - Nie ma potrzeby.
Tato, możemy pokonwersować w twoim gabinecie?
- Jedzenie wystygnie. - Już jest zimne.
- Przepraszamy. - Rozumiem.
Nie, niczego nie musi pan rozumieć.
Rose, proszę, mój gabinet.
Ani się waż wyciągać papierów z tej swojej aktówki.
Tato, powinieneś był mi powiedzieć.
Nie powinniśmy przeczyć temu, co tu się dzieje.
Jakim prawem tak mówisz?
- Jestem ojcem. - Na razie.
Co to miało znaczyć?
I dlaczego sądzisz, że przyprowadzam kogoś, żeby cię z nim swatać?
- Bo jesteś zwykłym sutenerem. - Co takiego?
- Alfonsem, tato. - Wypraszam sobie!
- Z francuska brzmi lepiej. - Nie swatam cię.
- Nie wiem, kto jest w twoim typie. - Joel.
Miriam nie ma swojego typu.
Przed Joelem byłaś z tym ultrabiałym Palmerem Witherspoonem.
Pamiętasz, jak się nazywał?
Był jak tyczkarz z Triumfu woli.
Tato, to mój problem, nie twój.
Jesteś moją córką. Twoje problemy są moimi problemami.
Miriam i Joel się nie rozwodzą.
Rose, musimy o tym pomówić.
Mieszkają osobno.
Ona ma pracę. On wprowadził się do dziewczyny.
Na przyjęciu Ethana wszyscy słyszeli inną wersję.
Dwadzieścioro dorosłych, po półtora metra od siebie,
żeby nie mogli porównać wersji. A Dody ciągle się wtrącała.
Trzeba coś z tym zrobić.
Miriam musi się ustatkować.
A to znaczy, że muszą się rozwieść.
Nie chcę o tym więcej mówić.
Pójdę do kuchni po seler naciowy,
bo wszyscy potrzebujemy zjeść coś włóknistego.
Ma na imię Imogene.
Chyba już czas.
Rose.
- Rose. - Chwila prywatności.
Musimy porozmawiać.
Sprowadzasz człowieka do domu.
Prawnika. Mogłabym cię udusić.
- Coś ci powiem. - Powiedz to swojemu koledze z pracy.
Musisz wiedzieć... Rose!
- Musisz wiedzieć o Miriam i Joelu. - Co takiego?
Joel nie wróci.
- Skąd wiesz? - Bo już wrócił.
Odrzuciła go.
- Kto? - Miriam.
- Nasza Miriam? - Tak.
Nie rozumiem.
Jakiś miesiąc temu.
Joel tu przyszedł, chciał wrócić.
Nie zgodziła się.
Nie zgodziła się?
Nie.
I ty mi nie powiedziałeś?
Nie wiedziałem jak.
I ona mi nie powiedziała.
Pewnie nie wiedziała jak.
Bardzo wam dziękuję.
Drina! Potrzebna mi piłka. I karty.
Piłka, karty i dwie filiżanki herbaty.
- Dzień dobry. - Drina?
Witam panią. Proszę usiąść.
- Kim pani jest? - Madame Cosma.
Zaglądam w przyszłość, pani już nie musi.
- Co się stało z Driną? - Z Driną? Jest w domu.
Wróciła do starego kraju, nic mi nie mówiąc?
Do starego kraju? Ona jest z Bronxu.
Nie, Drina jest z Europy Wschodniej. Z miasteczka pod Bukaresztem.
Muszę się z nią zobaczyć.
Wróży mi, czyta z liści herbaty. Pomaga mi w życiu.
Teraz ja to będę robiła.
A tak między nami, liście herbaty? Trochę oklepane.
Piromania. Wpatrywanie się w ogień?
Znacznie dokładniejsze. I ładniejsze.
- To się nie dzieje naprawdę. - Cena się nie zmieniła.
A jeśli płaci pani z góry, dziesiąta wizyta gratis.
I dorzucę amulet.
Nie wierzę. Co ja mam zrobić?
Nie muszę zaglądać do kart, by wiedzieć, że to się dla pani źle skończy.
Cześć, Abe.
Daj mi tylko chwilę, proszę.
Wiem, nienawidzisz mnie.
Nie winię cię.
Też nie mam o sobie najlepszego zdania.
Chciałem porozmawiać o tym,
co mój ojciec powiedział na kolacji parę miesięcy temu.
Dla profesora Weissmana? Wezmę.
Abe, paczka do ciebie!
W porządku, będę mówić do drzwi.
To prawda, co powiedział.
Miriam i ja byliśmy spłukani.
Kompletnie.
Wydawaliśmy więcej, niż zarabialiśmy. Zero oszczędności.
Ale ona o tym nie wiedziała.
Pytała o pieniądze, a ja mówiłem, że wszystko w porządku.
Ufała mi.
Zawsze mi ufała.
Wielu rzeczy nie mogę już naprawić.
Ale są takie, które mogę.
Dzięki.
Stół.
Więcej pracuję.
I czekam na nową pracę.
To duży awans.
Świetnie.
Nie chwalę się, tylko...
Wiąże się z nim podwyżka.
I to duża.
Ślęczałem nad cyferkami...
Miriam i dzieci nie mogą wiecznie u was mieszkać.
Potrzebują własnego domu.
Co najmniej trzy sypialnie. Teraz dam radę.
Chce posłać dzieci do szkoły prywatnej.
To prawda.
Do Collegiate i do Brearley.
Jakieś 1100 każda. Przewidziałem to w budżecie.
Do tego ubrania, rozrywka.
Chcę, żeby chodzili do kina, teatru, na lekcje fortepianu, jeździli na wakacje.
Uwzględniłem wszystko, czego potrzebują.
Mojej nowej pensji na to wystarczy.
A jeśli nie dostaniesz tej pracy?
Wrócę pracować u ojca.
Tak czy inaczej, pensja jest.
Joel, wiesz, że jestem dobry z matematyki?
Tak.
Nic nie zostało dla ciebie.
Nie szkodzi.
Nie szkodzi?
Będę jeździł na Zachodnie Wybrzeże. W końcu się tam przeniosę.
Do Kalifornii? Miriam mówiła, że nienawidzisz Kalifornii.
Nieważne.
Ale co z dziećmi?
Zajmiemy się nimi. Dostaną, czego zechcą.
- Nie będziesz ich widywał. - Nie potrzebują mnie.
- Joel... - Abe, zrób coś dla mnie.
Zostaniesz naszym pośrednikiem?
Powiedz Midge, że ona i dzieci są ustawione.
Zrobisz to?
Tak.
Będzie dobrze, Abe.
Powinieneś się cieszyć.
Dobrze.
Będę się cieszył.
Dzień dobry. Panna Gleason?
- Tak, dzień dobry. - Panna Lennon czeka na panią.
Proszę wejść.
Dziękuję.
Kto skomponował muzykę do dzwonka? Puccini?
Tego nie wiem.
Pewnie jakiś gość z fabryki dzwonków.
Płaszcz, panienko.
No tak.
Ależ wielki hol.
Postawcie tu stół do ping-ponga.
Jenkins?
- Cześć, Jenkins. - Płaszcz tej pani.
Przydałaby im się woda.
Panna Lennon za chwilę zejdzie.
Panna Lennon już zeszła.
Sophie. Cześć.
Dobrze cię widzieć.
Jesteś punktualnie.
Niezwykłe jak na komiczkę.
Staram się być na czas.
Pani pytała o pochodzenie muzyki z dzwonka do drzwi.
- Żartowałam, mówiąc, że Puccini. - Aaron Copland.
Copland napisał muzykę do dzwonka?
Taki już jest.
Komponuje dzwonki dla wszystkich przyjaciół.
Pewnie nawet kompozytorzy muszą czasem wyluzować.
Dawes, jak dzisiaj światło w Niebieskim Pokoju?
Koszmarnie spałam,
przez co moje oczy są wrażliwe na światło.
Czy światło jest dzisiaj bardzo ostre?
Sprawdzę, proszę pani.
Światło nie jest ostre.
No to do Niebieskiego.
Nim to osiągnęłam, zwolniłam sześciu dekoratorów.
Nie wiem, czy było warto.
- Cudowne. - Nie dotykaj. To Cole'a Portera.
Na tym instrumencie skomponował „Begin the Beguine”.
A ten dywan należał kiedyś do George'a Gershwina.
- Mogę po nim chodzić? - Lekko.
Zjemy i cię oprowadzę.
- Chciałabym zobaczyć kuchnię. - Kuchnię? Naprawdę?
Dlaczego?
- Uwielbiam kuchnie. - Doprawdy?
Kuchnie? Dlaczego?
Są ładne.
Szczerze mówiąc, od dawna nie byłam w naszej kuchni.
Jestem w trasie, jestem na górze.
Ale jeśli tyle to dla ciebie znaczy, znajdziemy ją.
- Jest pani gotowa na herbatę? - Tak.
Usiądźmy.
Chleb na tartinki pochodzi z Prowansji.
Makaroniki też są francuskie.
Gęsta śmietana jest oczywiście z Londynu, tak jak i babeczki.
W życiu nie zjadłabym tutejszej.
Przygotować dla pani talerz?
Tak, dziękuję.
Dla mnie to, co zwykle, Dawes.
No więc... to pani.
- To ja. Zaskoczona? - Trochę.
Czekałaś na Sophie Lennon, co?
Tak.
Bardzo udana szarada.
- Niesamowita. - Pogrubiający strój i makijaż.
Ludzie się nie domyślają? Nie widziałam pani zdjęcia bez stroju.
Płacę publicystom i za szmaty.
Na Boga, zapłaciłam też za letni dom Waltera Winchella.
Fani nie chcą tego oglądać. Chcą kury domowej z Queens.
Makaroniki!
Jak miło to widzieć.
- Jesz makaronik, ot tak. - Czy jem go źle?
Nie, po prostu go jesz.
Zostaw ćwiartkę, proszę.
Mój Boże, jakaś ty ładna.
Dlaczego komedia? Nie umiesz śpiewać?
Nie. Zakochałam się w komedii.
Ja też. Kończyłam aktorstwo na Yale.
Żartuje pani.
Chciałam być nową Laurette Taylor.
Po studiach zaczęłam głodować.
Zaczęłam odgrywać tę postać.
Sophie z Queens.
I opłaciło się.
- Dawes? - Tak?
Czyż to nie cudowne?
Powiedz,
- o co ci naprawdę chodzi? - Ja...
Twoja postać. Twoja Sophie.
Ja nie odgrywam postaci. Jestem sobą.
Nie, to nie przejdzie.
- Nie? - Nie. Nikt tego nie chce.
- Dobrze sobie radzę... - W śródmieściu.
W śródmieściu polejesz widzom ginu i będą się śmiać jak oszalali.
Ale główny nurt, ludzie z Pacoima,
ludzie, którzy kupują mydelniczki i żarcie dla psa...
Którzy płacą za Modiglianich?
Oni chcą postaci.
Bob Hope nie ma postaci. Lenny Bruce też nie.
Mają fiuty. A ty masz fiuta?
- Ostatnio go nie miałam. - Skarbie,
spójrz na siebie. Ale dokładnie.
Faceci nie chcą się z ciebie śmiać. Chcą cię zerżnąć.
Nie możesz tam wyjść i być kobietą.
Musisz być rzeczą.
Chcesz się rozwijać w komedii?
Zakryj tę dziurę.
- Jeszcze jeden makaronik? - Nie, dziękuję, Dawes.
Uczysz się.
No to zwiedziłaś cały dom.
Stopy mnie bolą od chodzenia.
Cudnie, że lubisz kuchnie.
Tak.
Powinna pani ją odwiedzać. Tęskni za panią.
I bierzesz makaroniki do domu.
To było bardzo miłe. Dziękuję, Sophie.
Mam przeczucie, że w przyszłości będziemy się często widywały.
Na to liczę.
Powodzenia jutro.
Pozdrów Harry'ego i rozbaw go.
Postaram się.
Płaszcz, panienko.
- Co to jest? - Mój płaszcz.
Taki cienki? Jest koszmarnie zimno.
Jenkins!
Kostium grubaski jest bardzo ciepły.
To nie było konieczne.
Pannie Lennon nie podobał się pani płaszcz.
- Jak mogę go oddać? - Już dwa razy go nosiła.
Należy do pani. Samochód?
Nie, dziękuję, Dawes.
To było niesamowite.
To prawda, panienko. Do widzenia.
- Dobrego szabatu, Abrahamie. - Dobrego, Chaim.
Gdzie kobiety?
Bardzo dobre pytanie, Chaim.
Abrahamie, proszę bliżej.
Nasz rabbi jest przeziębiony.
Dziękuję, Chaim.
Dołączcie do mnie, kiedy będziemy witali szabat, śpiewając Lecha Dodi.
Strona 137.
Gdzie Miriam?
Gdzie Miriam? Gdzie ty byłaś?
Odpowiesz mi pytaniem na pytanie?
Jeśli nie tu, to gdzie?
- Przepraszam za spóźnienie. - Co to?
- Co? - To, co masz na sobie.
To... Długa historia. Która strona?
Sto trzydziesta siódma.
- Opowiadaj. - Co?
Tę historię. Chcę wiedzieć.
Pożyczyłam go. Może być? Później pogadamy.
- Nie. Porozmawiajmy teraz. - Mamo.
Nigdy mnie nie uciszaj!
Mów, skąd masz to futro!
- Rose. - Mamo!
Marshall Field? Taka jest metka. To w Chicago.
Kiedy byłaś w Chicago?
- Marshall Field? O co chodzi? - Nie teraz.
- Dlaczego masz na sobie futro? - Zakłócamy śpiewy.
Chyba mam prawo wiedzieć, do cholery! Tak, Miriam?
Czy nie zasługuję na to, żeby wiedzieć?
Rose, rozejrzyj się.
Ja nie musiałam wiedzieć,
że Abe wiedział, że twój mąż wrócił, tak?
Nie zasłużyłam, by wiedzieć
o tym, na co czekam od miesięcy.
O pojednaniu matki i ojca Ethana.
Nie zasłużyłam, by wiedzieć, że do tego doszło.
Dobra! Rozumiem! Takie jest życie!
Ale mogłabyś choć powiedzieć,
skąd masz to cholerne futro!
Widzisz?
Jak leci, Harry? Coś podać?
Przydałaby się wentylacja.
Wiem, że chcesz, żeby się zaczęło,
nim zacznie działać czopek glicerynowy.
Dziękuję. Mnóstwo tu energii.
Niesamowite.
Musieliśmy odmawiać ludziom wejścia.
Dziękuję, Harry.
- Zajrzę do mojej dziewczynki. - Bądź managerem.
Jerry, gdzie Midge?
- W męskiej toalecie. - Co ona tam robi?
Zajęte!
To ja.
- Wejdź. - Co robisz w męskiej toalecie?
Szykuję się. Toaleta dla kobiet jest obleśna.
Jak to możliwe, że męska toaleta jest mniej obleśna?
Nie wiem, nie chodzę do damskiej.
Ale na pewno paskudna.
Gotowa? Tłum się ciebie domaga.
Jestem gotowa.
Myślę, że znowu powinnaś
najpierw mówić o rodzicach,
a potem o pracy. Jak kiedyś.
- Też o tym myślałam. - Simpatico.
Bardzo simpatico.
Jackie, rób swoje. Ja wracam do Harry'ego.
Połamania nóg.
- Amanda, gotowa? - Amanda jest gotowa.
Nie klaszczcie, ja jestem nikim.
Powitajcie tę młodą damę.
Przez kilka ostatnich tygodni tu, w Gaslight, szła jak burza.
A dzisiaj będziemy świadkami szczególnego pokazu.
Powitajcie więc naszą dziewczynkę.
Amanda Gleason!
Rozumiem, że wszystkie czeki, które wam wystawiłam, przeszły.
Dobrze wiedzieć.
Dość! Wystarczy.
- Dziewczyna promienieje. - To prawda.
Myślicie czasem o rodzicach uprawiających seks?
Nawet Freud wolał przemilczeć ten temat.
Ale niedawno byłam rano w domu moich rodziców
i usłyszałam ten dźwięk...
Takie szuranie.
Weszłam więc do ich sypialni, a tam moi rodzice
próbowali rozsunąć łóżka.
Chyba na jeden wieczór dam rodzicom spokój.
Dam spokój mamie. Od siebie.
Od moich myśli.
Czy to nie byłoby miłe?
Jak myślicie?
Kocham swoją mamę, naprawdę.
Ale chciałabym, żeby czasami wyluzowała.
Nie przejmowała się tak. To nie jej wina,
ona chce, żeby wszystko było idealnie.
Nie, wszystko ma wydawać się idealne.
Ma wyglądać idealnie.
To taki żydowski Dorian Gray.
Strasznie się na mnie skupia, a ja tego nie rozumiem.
Bo co z tego, że pracuję?
Co, jeśli się rozwiodę?
Co, jeśli będę sama?
Czemu kobiety przejmują się tym, jak ktoś na nie spojrzy czy jak je widzi?
Wszystkie kobiety. Te piękne, odnoszące sukcesy.
Znacie Sophie Lennon?
Na pewno. Każdy ją zna.
Królowa wodewilów. Podbiła radio.
Ikona komedii. Ale wiecie co?
Wcale nie znacie Sophie Lennon.
- To część jej numeru? - Trochę tu improwizuje.
Musiałam do niej pojechać.
Uwaga: wcale nie do Queens.
W sumie nazywanie tego domem jest jak nazywanie Watykanu kościołem.
Z tej kobiety bogactwo aż kapie.
Gdyby żyła w Rosji w czasie rewolucji,
bolszewicy powiedzieliby Romanowom: „Nieważne. Bierzcie diamenty,
bierzcie korony. Nam wystarczy Sophie Lennon”.
I jej biedni pracownicy.
Mam wrażenie, że gdy towarzystwo wychodzi,
kamerdynerzy i pokojówki biorą się do prawdziwej pracy.
Polerują srebra i jej ego.
Co, do cholery?
Gruba Sophie Lennon, tak?
„Wyobraźcie to sobie!”
Wiecie co?
To tylko pogrubiający kostium.
Wybraźcie sobie, że na jej talerzu nic nie ma. Jadłam z nią.
Wyssała tylko cytrynę aż do skórki.
A kiedy miałam czelność ugryźć ciastko,
poczułam się, jakbym opryskała ją filiżanką syfilisu.
Wiecie, dała mi radę. W tym swoim Niebieskim Pokoju.
Mówiła, że nikt nie uzna mnie za zabawną,
chyba że stworzę odjechaną postać albo będę miała fiuta.
„Sophie Lennon!”
Poważnie? Siedzisz sobie w tym domu za milion dolarów,
na historycznym krześle, na którym dostał sraczki szalony król Jerzy,
i mówisz mi, że nikogo nie rozśmieszę, bo nie wyglądam jak wywrotka.
Dlaczego kobiety muszą udawać inne, niż są?
Dlaczego musimy udawać głupie, kiedy nie jesteśmy głupie?
Dlaczego musimy udawać bezradne, kiedy nie jesteśmy bezradne?
Dlaczego przepraszamy, kiedy nie mamy za co przepraszać?
Dlaczego udajemy najedzone, kiedy jesteśmy głodne?
„Pieprz się, Sophie! Wyobraź to sobie!”
Harry, zaczekaj.
Harry, proszę.
- Wyjaśnię ci. - W tym biznesie jesteś martwa.
Słyszysz? Wystawiłaś mnie do wiatru, więc nie wracaj.
Mówiłam, że jest spontaniczna.
Wiesz, co znaczy mi podpaść?
Nie chciałam ci podpaść.
To miasto zrobi się dla was obu bardzo niewygodne, Susie.
Bądź tego pewna!
One nigdy nie jedzą! Sophie i moja matka.
Co za parka! Chciałabym je razem zestawić.
Może moja matka przeniesie się do pustej kuchni Sophie
i razem do końca świata będą jadły ćwiartki cytryny.
Pod warunkiem, że będą to najlepsze cytryny na świecie.
Ja się dopiero rozkręcam.
Wy się chyba nigdzie nie wybieracie, co?