Spieprzyłyśmy.
Bardzo spieprzyłyśmy.
Będziemy chodzić jak kowboje przez tydzień.
Aż tak spieprzyłyśmy.
Tak spieprzyłyśmy, że ci, co spieprzyli, będą mówić:
„Przynajmniej nie spieprzyliśmy aż tak jak one”.
- Co się stało, do cholery? - Nie wiem.
- Miałyśmy plan. - Dobry plan.
- Miałaś pewne 10 minut. - Wiem.
- Miałaś zacząć... - A potem... Dzieci...
A potem twoi... Ludzie, którzy cię stworzyli.
Moi rodzice.
- To z ich... - To było bardzo zabawne.
Pewne dziesięć minut.
Bardzo pewne dziesięć minut.
Mam pusty kieliszek.
Zależy jak na to spojrzeć.
Patrzę oczami i jest pusty, do cholery.
Moja koleżanka ma pusty kieliszek!
Pusty, do cholery!
- Napełnij go. Miałyśmy ciężką noc. - Spieprzyłyśmy!
Uspokójcie się.
Nowa fryzura?
Nie mam pieniędzy, Tracy.
Kurczę. Widziałam cię.
- Gdzie? - Dzisiaj wieczorem. Ostro.
Zostaw nas, Tracy. Mamy tu pogrzeb.
Spokojnie, Susie. Chciałam tylko powiedzieć, że podobałaś mi się.
Dziękuję.
- Susie, masz pięć dolców? - Już mówiłam, że nic nie mam.
Od dzisiaj nie mam nic. Nie mam nikogo ani dokąd iść.
A ty?
Ona też jest przegrana! Spadaj!
Fajnie, że ci się podobało.
- Ostatni. - Tylko spróbuj.
„To koniec twojej kariery” cały czas gra mi w głowie.
Może tak nie myślał.
Myślał. Wystrzeżył zęby. Nie wiedziałam, że ma zęby.
- Może były sztuczne. - Wyglądały na prawdziwe.
Byłyśmy tak blisko.
Przykro mi.
„Pieprz się, Sophie. Dołóż sobie tego”.
Genialne.
Czy to nie było zabawne?
Bardzo zabawne.
Nikt nie potrzebuje śmiechu tak jak ci, co bardzo spieprzyli.
Wspaniała pani Maisel
Wstawaj.
Kurczę!
Właśnie miałam fascynującą rozmowę z tą dziwną osobą,
która nie wie, jak ma na imię.
Znajdź nową koleżankę. Tej mam już dosyć.
Idę.
Śniadanie jest gotowe w jadalni, jak skończysz rozmawiać.
Czekaj.
To twoja wina.
- Co? - Za dużo wypiłyśmy.
Przez ciebie wypiłyśmy za dużo.
Jest mi niedobrze.
Musiałam spać na ukos, bo inaczej chciało mi się rzygać.
- Nie rzygaj. - Może się porzygam.
- Nie możesz. - Raczej się porzygam.
Wtedy też się porzygam.
A nie chcę rzygać, więc zamknij drzwi.
- Jakie drzwi? - Do łazienki.
Nie mam tam drzwi.
- No to nie rzygaj. - Nie będę rzygać.
- Dobrze. - Chociaż może się teraz porzygasz.
Dlaczego?
Podobno byli tam wczoraj jacyś dziennikarze.
Nie.
Kilkoro widziało twój show i pomyślało...
Nie.
„Zawodowe samobójstwo dla ikony.
Nowicjuszka, Amanda Gleason, nie zapamiętujcie jej nazwiska,
nie wiedzieć czemu, skrytykowała skarb Ameryki, Sophie Lennon,
wczoraj w kawiarni Gaslight”.
- Kto ich zaprosił? - Ja.
- Czemu? - Nie wiedziałam, że będzie seppuku
w Gaslighcie.
„Te złośliwe, ale i śmieszne
10 minut niszczące karierę, narzuca pytanie,
czy Lennon odbiła Gleason chłopaka”.
The Daily News.
Powiedział „śmieszne”.
Słyszałaś resztę słów?
- Tak, ale... - The Post.
„Dołóz sobie tego”.
I co z tego?
Jest tu zdjęcie z twoją głową na talerzu.
Masz widelec wbity w głowę.
- Z moją głową? - Jest zamazane,
ale napisali „głowa Amandy Gleason”,
żeby rozwiać wątpliwości.
Byłam zabawna?
- Łapiesz, o co chodzi? - Tak, ale...
The Mirror: „Tradycyjny
złodziejski honor został wyrzucony przez okno
wczoraj przez Amandę Gleason,
której śmiesznie głupie nazwisko kontrastuje z grubiańskim,
prymitywnym, bystrym atakiem na prostą bohaterkę Sophie Lennon”.
Dobrze, ale powiedzieli...
„Słowa naprawdę mają siłę tworzenia i niszczenia.
Oby miała prawnika, bo znajdzie sprawę o zniesławienie
w świątecznej skarpecie”.
Jestem Żydówką, baranie.
W getcie jest dużo Gleasonów.
Co teraz zrobimy?
Nadal mamy te dwa występy, które załatwiłam przed tym bałaganem.
Więc skup się na nich.
Jeśli się postarasz, załatwię następne dwa.
Te dwa staną się czterema.
A potem cztery występy sześcioma...
Susie?
Jesteś tam?
Musiałam się wyrzygać. Na czym skończyłyśmy?
Cztery występy stały się sześcioma.
W końcu ludzie zapomną i wszystko odbudujemy.
Muszę iść. Dziś jest przyjęcie urodzinowe mojego syna.
Widzisz? Już masz następny występ.
Pa.
...dyskutuje się o tym,
że za Żelazną Kurtyną nie ma żadnych krajów.
Jak chcą zastosować tę polityczną metodę,
która wpływa na tak wiele aspektów naszego życia?
To ta droga, funkcja, która wymaga przepływu informacji.
Szepcący wąż...
Ale chcę powiedzieć jedno. Pewność siebie sama w sobie...
Dzień dobry, tato.
Dzień dobry, mamo.
Są jajka. W południe wychodzimy.
Czy wczoraj było zupełnie inaczej?
Nieważne.
Twoja matka też!
Przykro mi, ale mnie nie śmieszysz.
Zrobiłem to, co mi kazałeś.
To nie to samo.
Gdyby Randy nie leżał ci na kolanie,
mógłbyś przestać nas porównywać!
Uważam, że Ethan i Estelle
mogliby się pobrać na przystani w Central Parku.
Imogene, musisz dostać się do zawodów w bowling.
Cześć, Joel.
Czy psychologicznie kaleczysz dzieci?
Tak.
Kiedyś się pobiorą i przejdą przez
te same cierpienia i traumę i zrozumieją swoje koszmary.
Boże, głośno na tym przyjęciu.
Dziękuję, że namówiłaś Imogene na przyjęcie tu a nie w domu.
To przyjemność, Archie. Dołożę sobie.
Wygląda na to, że Ethan i Estelle jednak wezmą ślub.
Na przystani w Central Parku.
To Estelle. Nic jej nie jest.
Nic ją nie boli. Zgubiła lalkę.
- Nie. Ktoś wziął lalkę. - Ktoś wziął lalkę?
Znajdź lalkę.
Imogene jest niemożliwa. Esther krzyczy, gdy ją trzymam,
a ja wciąż nie wiem dlaczego.
- Co się tu dzieje? - Gdzie?
Wielka masakra makaronu z serem z 1958 r.
- Jestem głodna. - To dla dzieci.
To kontrola jakości.
To jedzenie na kacu.
- Gdzie wczoraj byłaś? - Nie twój interes.
Cofam to pytanie.
Chciałabym o czymś z tobą porozmawiać.
Z dala od ludzi.
Jeśli masz chwilę.
Miałem planować wieczór kawalerski syna, ale znajdę chwilę.
Dobrze.
Zjedz trochę, żeby ludzie się nie gapili.
Czym się strułaś...
Nie mam kaca, ale jesteśmy na przyjęciu.
Jasne.
Jeszcze jeden.
Jesteś w dobrym nastroju.
Właśnie.
O czym chciałaś rozmawiać?
Zastanawiałam się...
Czy nie pora, by zacząć myśleć o rozwodzie.
Jak myślisz?
Szybko.
Możemy poczekać, jeśli chcesz.
Chyba pora na to,
żebyśmy zaczęli żyć własnym życiem.
Dzieci muszą przywyknąć do nowego układu.
Muszą czuć, że to normalne.
Zrobię to, co uważasz za słuszne.
W takim razie myślę, że już czas.
Idzie mi bardzo dobrze w pracy.
- Wiem. - Dostanę ważny awans.
Wiem.
Dostanę go i będę zarabiał więcej.
Mój ojciec nie miał z tym nic wspólnego.
Pewnie by się nie zgodził,
bo będę dużo podróżował.
Naprawdę? Ile?
Ale też mógłbym o wszystko zadbać.
Ile byś podróżował?
Mogę zaopiekować się tobą i dziećmi.
Nie musisz się martwić.
Obiecuję, że się tobą zajmę.
Nadal śpi?
Żartujesz? Śpi, od kiedy podali tort.
Maiselowie i ich sen.
Podczas wojny mój ojciec zasnął w okopie.
Obudził się i był w ogródku piwnym.
Zupełnie jak Moishe.
Zbudziła go dopiero bawarska kapela.
- Potrzebujesz pomocy? - Poradzę sobie.
Dzięki.
Nie ma już słonia Olliego?
Nie. Od zeszłego tygodnia.
W piątek jeszcze był Ollie, a przed kolacją
już lew Louis.
Nie wiem, co się stało.
Przykro mi, stary. Życie jest ciężkie.
Pamiętasz, po co mu go kupiliśmy?
Po to, żeby przestał tak strasznie płakać.
Szczepionka na ospę.
Sam lizak by nigdy nie zadziałał. Co robisz?
Jem.
Widzę. Mam ci mierzyć czas?
Może w środku będzie nagroda.
- Jestem bardzo głodna. - To z przyjęcia?
Zrobiłam dodatkową blachę. Nie powinnam gotować na kacu.
Chcesz trochę?
Czy Abe i Rose wrócą wkrótce do domu?
Tata jest na spotkaniu w pracy, mama w klubie ogrodniczym.
Noce są bardzo ciche. Śpią osobno.
Usiądź.
Jest piwo w lodówce?
Sprawdź z tyłu.
Mama nie lubi patrzeć na piwo.
Przypomina jej o chorobach wenerycznych.
Przyjęcie się chyba udało.
Jakiś dzieciak wsadził sobie coś do nosa.
- Mendel? - Tak.
Jak ma się talent...
Zauważyłem nową jadalnię.
- Tak. - Nie żartowałaś.
Mam nadzieję, że się wszystko ułoży.
Nie mogę tak patrzeć na rodziców.
Zrozumieją, że separacja to błąd.
Zrozumieją, że powinni być razem,
i naprawią to, zanim będzie za późno.
Abe i Rose są bardzo mądrzy.
Mogę ci zadać pytanie?
Pytaj o cokolwiek.
Dlaczego wciąż nosisz obrączkę?
Nadal jestem żonaty.
Mieszkałeś z Penny.
Nie jestem już z Penny.
Ale byłeś. Nigdy nie widziałam cię bez obrączki.
Nigdy nie chciałem jej zdjąć. Nigdy mi to nie wpadło do głowy.
To nie ma sensu.
Nic, co robię, nie ma sensu.
Lepsze jest zmrożone. Wezmę inną butelkę.
Joel, czekaj. Nie uważam...
Proszę.
Nie myśl, Midge.
Proszę.
Joel, muszę ci coś powiedzieć.
Nieważne.
- Ale nie wiesz co. - Nieważne.
Jeśli coś złego, to zasłużyłem. Należy mi się.
To nie ma znaczenia. Całujmy się.
To bardzo ważne.
Cały czas, gdy byliśmy razem,
przed ślubem i po ślubie,
odpinałam haczyki przy staniku przed seksem.
Co robiłaś?
Przed seksem szłam do łazienki
i odpinałam haczyki przy staniku.
Nie przewidziałam tego dzisiaj.
Więc nie miałam kiedy tego zrobić.
- Mówisz poważnie? - Tak.
Odpinałaś sobie stanik.
Częściowo, żebyś miał łatwiej.
- Co miałoby się stać? - Kiedy?
Gdybym musiał sam odpiąć ci stanik,
co mogłoby się stać? Myślałaś, że się znudzę?
Nie wiem.
Myślałaś, że mi przejdzie i pójdę zrobić kanapkę?
Może.
Możesz w to uwierzyć?
Chciałam, żeby było ci łatwiej.
O niektóre rzeczy lepiej jest trochę powalczyć.
Nie żartowałaś z tym stanikiem.
Kto to zaprojektował? Kościół katolicki?
Zdobywca!
Kiedy znikną te ślady?
Do rana znikną.
Akurat jak znowu będziesz się ubierać.
To błędne koło.
Czy to boli?
Nie, jeśli zdrętwieją żebra.
Jakoś nigdy nie zauważyłem tych śladów.
Pudrowałam je, żeby nie były takie czerwone.
Oczywiście.
Wiesz,
że ostatni raz byliśmy w tym łóżku
tydzień przed ślubem?
To prawda.
Leżałem tu i myślałem:
„Za tydzień będę mężem Miriam Weissman,
najpiękniejszej dziewczyny na świecie,
będę miał żonę, będziemy mieli własny dom
i dwoje dzieci.
I już nigdy nie będę uprawiał seksu
przed pięcioraczkami Dionne”.
Wspaniały plan.
Popatrz, do czego doszło.
Ty mieszkasz znów z rodzicami, ja też.
Bardzo dziwne.
- Muszę wracać przed 22. - Żartujesz.
I muszę sprzątać.
- Znalazłam pracę. - Słyszałem o tym.
Odkładam na telewizor i rolki.
Mam rolki. Są z Buckiem Rogersem.
Co to jest Redd Foxx?
To składanka na przyjęcia.
To undergoundowy kabaret.
- Czemu „undergroundowy”? - Nie wiem.
Są sprośni, ale bardzo zabawni.
„The Music Inn”.
Tam go kupiłam. Na czwartej ulicy obok Gaslight.
Spodobałoby ci się.
Chodzisz do sklepów muzycznych na Manhattanie,
pracujesz w domu towarowym...
Byłam na proteście w parku Washington Square.
Słyszałeś, że chcą zbudować ulicę pod łukiem?
- Po co? - Nie wiem. Dla postępu?
Postęp. No tak.
Postęp. Wszystko idzie do przodu.
Jak mogłem tak wszystko spieprzyć?
Nigdy nie przeprosiłem, prawda?
Nie wiem.
Może.
Powinienem wrócić na kolanach tamtej nocy,
kupić ci kwiaty.
Powinienem... Nie powinienem był nigdy odejść.
Musisz zrozumieć.
Jest w tobie tyle, Midge.
Tyle czego?
Poznajesz dziewczynę.
Może jest ładna.
Może jest mądra.
Może jest zabawna.
Może rodzice ją lubią.
Może masz szczęście i ma jedną lub dwie z tych cech.
W tobie są wszystkie.
To bardzo dużo.
Ale nie wystarczająco.
Właśnie, że tak.
Więcej niż wystarczająco.
Zakochałem się w tobie,
gdy zaprosiłem cię na randkę i usłyszałem nie.
Bezsensowne „nie”.
Było po wszystkim, gdy pierwszy raz cię ujrzałem.
A potem odszedłeś.
Nigdy nie odszedłem.
Nie wiem, co zrobiłem...
Ale nigdy nie odszedłem.
Wydawało się, że tak.
Co mogę zrobić, Midge?
Co mogę zrobić...
Kocham cię.
Wiesz o tym.
Wiesz, że cię kocham?
Co się teraz stanie?
Co chcesz, żeby się stało?
Zrobię cokolwiek zechcesz.
Powiedz tylko, czego chcesz.
Chcę twoje rolki.
- Nie. - Co...
Zasnęliśmy. Nie mieliśmy zasypiać.
Ja...
To brzmi jak jajka. Czy to brzmi jak jajka?
Dzień dobry, Zeldo.
Gotuję jajka, pani Weissman.
To jajka. Cholera!
Nie wierzę, że tu zasnęliśmy.
Co z tego?
Tutaj jest mnóstwo pudli, Joel.
Już się kochaliśmy w twoim pokoju.
Nie odkąd się pobraliśmy.
To jest prawda.
Musisz sobie iść.
Czekaj. Co robisz?
W razie pytań w ten sposób nie zmusisz mnie, bym poszedł.
Ubierz się.
Ubierzesz się, wyjdziesz, nie dowiedzą się.
Szkoda, że nie mam aparatu.
- Ubieraj się. - Midge.
- Musisz się ubrać. - Czekaj...
Ubieraj się i wychodź przez okno, tak jak kiedyś.
Wyjdź przez okno, schodami pożarowymi
i zjedź windą w dół.
Midge, przestań już...
Powinnaś być miotaczem Jankesów.
Buty, pasek, skarpety.
Gdzie są skarpety?
Co zrobiłeś ze skarpetami?
Masz je w butach.
Znalazłeś czas, by włożyć skarpety do butów?
Nie...
Dlaczego zawsze się grzebiesz?
Dawno nie ubierałem się w pośpiechu.
- Idź! Skończysz na zewnątrz. - Uspokój się. Już idę.
Czekaj, chyba zostawiłem portel w kuchni.
- Pójdę tylko... - To nie jest zabawne.
Miriam? Wstałaś? Jeśli nie, to wstawaj.
Wstałam. Za chwilę przyjdę.
Idę. Ale zimno.
Pięć lat temu okno wydawało się większe.
- Hej. - Co?
Zawsze tak wyglądałaś o poranku?
Musisz iść.
Dzień dobry, mamo i Zeldo.
Mój Boże, kawa pachnie dziś wyjątkowo wspaniale.
Czy czasami kawa nie pachnie jakoś lepiej?
Tak, to cudowne chwile. Co masz na sobie?
To jest szlafrok. Tak, zostaję przy pierwszej wypowiedzi.
Twoja twarz i włosy wyglądają okropnie.
Więc to motyw przewodni.
Po prostu śniło mi się,
że byłam na safari i nie miałam gdzie ułożyć włosów,
wszystkie moje bagaże zniknęły, gonił mnie lew i zjadł mi torebkę,
no i tak się obudziłam.
To ostatni raz, gdy coś mi się śni.
Mam bałagan w pokoju. Nie obniżajcie mi kieszonkowego.
Dzień dobry, tato. Opowiedzieć ci mój sen o safari?
To dlatego tak wyglądam.
- Jak? - Kawa bardzo dobrze pachnie.
Pachnie jak kawa. Dzień dobry, Zeldo.
- Dzień dobry, panie Weissman. - Dzień dobry...
Zjem śniadanie w jadalni, Zeldo.
Będzie pan jadł z panią Weissman?
W jadalni?
Nie.
Na razie, tato.
- Co? - Kawa bardzo dobrze dziś pachnie.
„Belter Chemical Company z Pasadeny w Kalifornii
specjalizuje się w produkcji bakelitu”.
Mów głośniej, Donny.
„Ich zyski mają tendencję zniżkową, odkąd skończyła się wojna.
Nie tylko nie ma popytu na gogle...”.
Musisz to przyspieszyć. Zanudzasz mnie na śmierć.
Archie? Donny nadal mówi?
Pieprz się, Archie.
Dobra, Donny kończy, a ludzie nie śpią.
Dziekuję bardzo.
Wchodzisz z zyskiem Beltera i rejestrem strat.
Utrzymujesz grę, czyli...
Zmieciemy ich zaniżoną ofertą, na którą się rzucą!
To jest właśnie kontrola, Donny.
Uwzięli się na mnie, pani Moskowitz.
Bądźcie grzeczni.
Gdy Archie skończy, wezmę to do domu.
Będzie dużo liczb, dużo fajerwerków.
Dorzucę takie słowa jak „żywica fenolowa”,
„katalina”, „faturan” i „crystalate”.
Mają być główną atrakcją w Apollo.
Wtedy pokażę wykresy!
- Wykresy! - I grafy!
Oślepię ich bzdurami,
potem rozdam ładne, kolorowe segregatory,
i gdy zaczną czytać,
podsumuję prezentację słowami:
„Przyszłość jest nasza i bierzemy ją!”.
Jesteśmy gotowi. Ogolcie się, wyprasujcie garnitury.
Don nie powinien zakładać szarego garnituru. Pogrubia go.
Pani też, pani Moskowitz?
Słyszałeś. Wyglądasz grubo w szarym!
Masz naprawdę dobry humor!
Cały dzień ma dobry humor.
Coś cię rozweseliło?
Chcesz się tym podzielić lub polać?
Nie chciałem nic mówić...
O czym?
To nie jest pewne, ale wygląda na to,
- że spróbujemy jeszcze raz z Midge. - Żartujesz!
- Dzięki Bogu! - Spokojnie.
Nie masz pojęcia,
jak Imogene się zachowywała, odkąd zerwaliście.
Oszalała.
To nie trwało aż tak długo.
Obsesyjnie mnie kontroluje.
Gdzie byłem, co robię?
Raz rozlałem keczup na koszulę,
poszła do mieszkania mojej sekretarki
i porównywała jej szminki z kolorem plamy.
Mogę jej powiedzieć o Midge? Proszę, pozwól mi.
Jeszcze nie, ale wkrótce.
Tymczasem po pracy stawiam drinki!
Pani też, pani Moskowitz!
Chciałabym poznać panią Maisel.
Na pewno jest wspaniałą dziewczyną.
Dokładnie tak jest, pani Moskowitz.
Co jest zabawniejsze: konserwa z wołowiny czy pastrami?
Pastrami.
Rzeczywiście.
Dziękuję!
Mógłby być tym jedynym.
Nie musi być „tym jedynym”, może być „tym jedynym na razie”.
- Dokąd cię zabiera? - Do kina.
- Szczęściara. - Co robisz wieczorem, Viv?
Idę do kościoła z rodziną.
Będzie świetny chór, a ksiądz wygląda jak David Niven.
Ojej.
Pada śnieg. Uwielbiam śnieg, a wy?
Ja też uwielbiam śnieg.
Śnieg przynosi szczęście.
Zależy jak daleko trzeba iść.
Motywem mojego wesela była rosyjska, zimowa kraina.
W stylu Doktora Żywago.
Miałaś medyczny motyw weselny? To bardzo dziwne.
Doktor Żywago to książka. Nie rób z nas głupków.
Wszystko było białe, były drzewa pomalowane tak,
jakby pokrył je śnieg. Było naprawdę pięknie.
- Co robisz dziś wieczorem, Midge? - Mam plany.
Czy to coś cudownego?
Tak, coś cudownego.
To dobrze.
Dzisiaj wszyscy powinni robić coś cudownego!
Pa, Midge.
„Czterech marynarzy liże lampę uliczną”.
Musisz podkreślić „liże”.
W przeciwnym razie to nie jest zabawne.
Liże lampę uliczną.
Boże, jak długo będziemy tu siedzieć?
Masz wejść o ósmej.
Tak właśnie wyobrażałam sobie gówniany występ.
To chyba najgorsze miejsce.
Pamiętaj, że publiczność będzie okropna.
Będą pijani, napaleni i nie w nastroju do śmiechu.
Nie uda ci się ich sobie pozyskać,
nawet jeśli pokażesz cycki,
bo tutaj jest dużo cycków do oglądania.
Skończyłaś mnie pocieszać?
Nie przestawaj, nawet jeśli zaczną czymś rzucać.
Rób uniki, ale nie przestawaj.
- Więc, Susie... - Tak?
- Coś ci powiem. - Dobrze.
Chcę, żebyś to wiedziała,
ale nie będziemy więcej o tym rozmawiać.
Chcę, żebyś wiedziała, bo pracujemy razem,
spędzamy razem czas, a ten temat może się pojawić.
Nie chcę tajemnic
i nie chcę, żebyś była zaskoczona.
O co chodzi? Stracony monolog Hamleta? Mów.
Spędziłam noc z Joelem.
Po przyjęciu Ethana spał u mnie i...
spaliśmy razem. Proszę.
Powiedziałam. Już wiesz. Nie będziemy już o tym rozmawiać.
Kim jest Joel?
To mój mąż.
Spałaś z mężem? Przecież to dupek.
Nie rozmawiajmy o tym.
Wracacie do siebie?
Chciałam ci to powiedzieć w razie...
W razie czego?
- Koniec rozmowy. - Nie chcesz rozmawiać?
Nie chcę rozmawiać.
- Susie Myerson? - Tak.
Nie porozmawiamy na ten temat, gdy wrócę.
Przespałaś się z mężem?
Tak.
Czy to nienormalne? Pogubiłam się.
Nie byliśmy razem przez jakiś czas, więc to trochę niespodziewane.
Twój chłopak całkiem dobrze to przyjął.
Susie nie jest moim chłopakiem, tylko managerem.
Striptizerki mają teraz managerów?
- Nie jestem striptizerką. - To kim jesteś?
- Komikiem. - Niełatwo z tego wyżyć.
Bierz swój płaszcz.
- Dlaczego? - Bierz i chodźmy.
- Susie... - Odwołali nasz występ. Zadowolona?
Jak to odwołali?
Mają kogoś innego na twoje miejsce.
- Dlaczego? - Jak myślisz? Cholerny Harry Drake.
Skąd wiedział o tym głupim występie?
- Powiedziałam mu. - Dlaczego?
Bo jestem największą idiotką.
Na pewno jeśli nie ma tego występu,
to nie będzie też drugiego.
Bojkotują Amandę Gleason, a nie mnie.
Mogę zmienić nazwisko na Trudy Macintosh.
On mnie zna, Trudy, i już ze mną nie pracuje,
a jestem twoim managerem, prawda?
Oczywiście, że tak.
Tak, Susie, jesteśmy zespołem.
- Co teraz zrobimy? - Nie wiem. Cholera!
To dobrze, że już nie masz pracy,
bo twój głupi mąż nigdy by ci na to nie pozwolił.
Wylecę stąd jak ptak.
Jak ptak.
Wybiegnę stąd jak sarna.
Jak sarna.
Wypłynę stąd jak ryba.
Tylny stół.
Wyjdę stąd jak małpa.
- Co on tu robi? - Przecież nie zapytam.
Wypełznę stąd jak wąż.
Jak wąż.
- Cześć szefie, miło... - Kto to Amanda Gleason?
- Dlaczego? - Podobno to persona non grata.
Sam Harry Drake dzwonił.
Ostatni raz rozmawiałem z nim dziesięć lat temu,
gdy złapaliśmy coś od tej samej dziwki.
Fajna historia.
Mówi, że Amanda Gleason ma się nie zbliżać do Gaslightu.
W przeciwnym razie upewni się, że nikt z tu występujących
nie zagra już nigdy na Wschodnim Wybrzeżu.
Harry to legendarny pijak.
I mówi, że ty go oszukałaś. To prawda?
Ale niczym go nie zaraziłam.
Kim jest Amanda Gleason?
To komik. Jestem jej managerem.
Trzymaj ją z dala od tego miejsca.
Nie zatrudniaj jej, nie dawaj okienka,
nie wpuszczaj do kibla. Kapujesz?
Zmieniłbyś zdanie, gdybyś ją usłyszał.
Susie, zrobiłaś kawał dobrej roboty z Baz off in the Tundra,
czy jak on się tam zwie. Ale na razie musisz się trochę wycofać.
Co to znaczy?
Niech Jackie zajmie się prowadzeniem. Niech układa listę wykonawców.
A ty nie wtrącaj się do niczego związanego z talentami.
- To co mam robić? - Zajmij się drzwiami.
Wolę czyścić gumy z podłogi.
Posadź dupę na taborecie i odbieraj pieniądze.
Nigdy w życiu.
Weź sobie to swoje pogodne i uprzejmie nastawienie
i idź szukać innej pracy. Może szukają personelu we więzieniu.
Mamy jasność.
Wychodzę.
Miło cię widzieć. Nie zmuszaj mnie, bym tu znowu przyszedł.
Wąż.
Mamy pięć minut na toast, a potem już będę zajęta.
Wesołych Świąt!
Na zdrowie.
Kurczę. Vivian to mieszała?
- Skąd wiesz? - Zgadłam.
Palec, proszę.
- Dla kogo ten piękny prezent? - Harriet została modelką.
- W Paryżu. Co ja bym dała... - To wspaniale.
Święta w Paryżu. Z Francuzami. Toast za Charlesa Boyera!
Za Charlesa Boyera!
Może zróbmy Vivian małą, świąteczną kawkę, zanim wróci,
żeby znowu nie zaczęła jeść szminki?
Zrobione.
Zapomniałam zapytać o twoją randkę. To ten jedyny czy ten jedyny na razie?
„No proszę. Bóg będzie błogosławił wszystkim!”
Co to znaczy?
To końcówka Opowieści wigilijnej. To taka książka.
Zawsze te książki.
Gratulacje, mademoiselle.
- Specjał Viv? - Dokładnie.
Czuję go stąd.
Chcę pocztówkę z Paryża.
- Penny - Co ty...
Szukam cię po całym mieście.
Jestem teraz w pracy.
Wiem, bo Joel mówił,
że pracujesz w domu towarowym. Ale nie mówił w którym.
Więc byłam we wszystkich. Poszłam do Saksa, do Bergdorfa.
Do Macy's, do Gimbles. Są na przeciwko siebie,
więc nie było trudno. Poszłam do Lorda i Taylora, do Bendela,
chociaż uważam, że tam nie robiłabyś zakupów,
ale nie o to tu chodzi.
Niezupełnie. Możemy...
Prawie się poddałam, ale spróbowałam jeszcze raz.
Przyszłam tutaj i jesteś.
Tak. Słuchaj...
Wiem o tobie i Joelu. Wiem, że spaliście razem.
Uważam, że to okropne. To podłe, złośliwe i mściwe.
I nie rozumiem, dlaczego to robisz.
Gdzie kanapa omdleń, gdy jest potrzebna?
- Byliśmy szczęsliwi. - Rany.
- Uszczęśliwiłam go. - Wyprowadził się.
- Niezupełnie. - Zostawił coś?
Skarpetki.
Skarpetki czy skarpetkę? Wyprowadził się. Zerwaliście.
Nigdy nie zerwaliśmy. Joel nigdy nie użył tych słów.
- A jakich użył? - Innych.
Innych, które znaczą „rozstajemy się”?
Byłam dla niego dobra. Lepsza niż ty.
Przy mnie był spokojny. Wracał do domu i od razu zasypiał.
To jest zbyt łatwe.
Gdybyś tylko odpuściła...
Nigdy nie zdjął obrączki. Nie wydawało ci się to dziwne?
Przez ten cały stres spuchły mu palce.
Chyba w to nie wierzysz, co?
Zapomniałby o tobie. Coś mu zrobiłaś.
- Musisz już iść. - Spaliście razem, prawda?
Tak.
Dziwka! Chodziłam po tylu sklepach, żeby ci to powiedzieć.
Jesteś dziwką!
Musimy porozmawiać. Przynieś swój podręcznik.
- Twoje zajęcie? - Poezja mówiona z tamburynem.
Rodzice muszą być zachwyceni. Dobrze, 20:30.
- Masz drobne? - Odwal się.
Jednodolarówki.
- Twoje zajęcie? - Covery rodziny Carter.
23:30.
Jak namówiłeś Imogene, by cię ze mną puściła?
Wytłumaczyłem, że to dla ciebie ważne i że potrzebujesz wsparcia.
Jak zawalę, wchodzisz ty?
Nie. Odwracam się i udaję, że cię nie znam.
- Cześć. Pamiętasz mnie? - Nie.
- Jestem tym od antrykotu. - Nie.
W sumie to moja żona przynosiła antrykot,
żeby załatwić mi występ.
Może załatwię ci antrykot, a ty mi występ?
Nie.
Masz świetną bluzkę.
Nie tędy droga, stary.
Naprawdę chciałbym wystąpić.
Mogłabyś jakoś pomóc?
Już nie wydaję występów. Porozmawiaj z nim.
Powiedz mu, że ma fajny tyłek. Zwykle działa.
Dzięki.
Jestem komikiem. Chciałbym dziś wystąpić.
- Niestety jesteśmy pełni. - Na pewno?
Ten facet był ostatni. A może tamten.
Nie wiem. Jeden z nich ma ostatni występ.
Może wrócę wieczorem, w razie gdyby ktoś się wycofał?
To cholernie głupi pomysł.
To jutro spróbuję znowu.
I pojutrze, i za dwa dni. Na pewno dostanę ten występ.
Wejdę znowu na tę scenę.
Niech ci zagra orkiestra. Mam to gdzieś. Wracaj, kiedy chcesz.
Chodźmy, Arch.
Panie Nieustępliwy.
Tego chciała Midge.
Chciała, żebym był komikiem, a ja się nie postarałem.
Więc teraz robię to dla Midge,
bo od teraz dostanie wszystko, czego chce.
Tato?
- Tato? - Tak?
Co robisz?
- Układam alfabetycznie książki. - Możemy porozmawiać?
Dobrze.
Będziesz rozmawiał stamtąd?
- Na to wygląda. - Dobrze.
Chciałam tylko
powiedzieć ci, że może ja i Joel się zejdziemy.
Żartujesz sobie?
Po tym, przez co przeciągnęłaś mnie i swoją matkę, masz tupet,
żeby tu przyjść i oznajmić, że do siebie wracacie?
Ona ze mną nie rozmawia.
Zajęła mój gabinet. Popatrz.
Popatrz, co muszę robić codziennie, bo nie pozwalasz Joelowi wrócić.
- Przepraszam. - Nie!
- Co nie? - Nie. Zakazuję ci.
Zakazujesz mi wrócić do mojego męża?
Tak, zakazuję.
Siejesz spustoszenie
wszędzie wokół siebie.
Jak jakiś tajfun.
Czerwony Krzyż powinien rozdawać pościele.
Zniszczyłaś wszystkim życie.
A teraz, gdy już nie pozostało nić do zniszczenia,
chcesz zejść się z mężem i szczęśliwie żyć.
Nie! Nie będziesz szczęśliwa, dopóki nie dostanę się do fortepianu!
Tato, przykro mi.
Naprawdę. Nie chciałam,
żeby do tego doszło. Nie chciałam namieszać wam w życiu.
Bardzo za nim tęsknię.
Tęsknię za byciem żoną.
Tęsknię za wspólnym śmiechem.
Za kimś, kto śpi obok mnie.
Jesteś pewna?
Kocham go.
Do cholery!
W porządku.
A myślałem, że mieliśmy problem, gdy byłaś nastolatką.
Popatrz na to z innej strony, zawsze może się nie udać.
Nie drocz się.
Jestem inną osobą niż ta, od której odszedł.
Może mu się nie spodobam.
Ludzie się zmieniają.
Wiesz, jaka była twoja mama, gdy ją poznałem?
Dopiero co wróciła z Francji.
Paliła papierosy.
Nosiła beret.
- Jadła. - Przestań.
Raz zjedliśmy razem cały tort czekoladowy.
To była wspaniała noc.
Ale teraz jest inna.
Zmieniła się. Ja na pewno też.
Na pewno nie jestem taki zwinny jak kiedyś.
Ale wciąż ją kocham.
Zmiana...
To część małżeństwa.
- Jeśli cię kocha... - Kocha.
Jeśli cię kocha
i jesteś w stanie mu wybaczyć...
Kto to wie.
Tylko, proszę,
nie mów swojej matce, dopóki nie będziesz zupełnie pewna.
Dobrze.
Bo jeśli wrócę do domu, a ona przeniesie mnie do pokoju dziecięcego,
to będę musiał cię zabić.
Rozumiem.
Nie będzie to przyjemne, ale będę musiał to zrobić.
- Potrzebujesz pomocy? - Nie.
Nie wiem, skąd chcę zacząć.
W razie potrzeby krzycz.
To jest to.
- Czy to miejsce było kiedyś nowe? - Wątpię.
Może nauczę się grać na instrumencie. Będziemy mieli numer. Wyjedziemy w trasę.
Słyszałeś? Chyba Imogene właśnie gdzieś zemdlała.
Szukam składanki na przyjęcia.
Na dole. Proszę nie dotykać niczego bez rękawiczek.
To dla ochrony nagrań czy mnie?
Twardzi jesteście. Chodźmy na dół.
- Włącz jeszcze raz. Znam ją skądś. - Proszę bardzo.
Dałam mu dzieci. Chłopca i dziewczynkę.
Owszem, nasza córeczka coraz bardziej upodabnia się do Churchilla
z wielką głową jak z Jałty. Ale przecież to nie powód, żeby odejść.
To Barbra Mellon.
Nie. Zapytałem ją.
Marsz wstydu.
Kochałam go...
I mu to okazywałam.
Uwielbiam tę część.
Te bzdury, które opowiadają o Żydówkach w sypialni? Kłamstwa.
Francuskie kurwy w dzielnicy Marais nadal mówią:
„Słyszałaś o sztuczce Midge z jajami Joela?”.
- Co to ma być? - To nie jest na sprzedaż.
- Joel. - Nie teraz, Archie.
- Co to miało być? - To... Ja...
Belter jest oddalony o 11 km od California Institute of Technology,
co daje nam możliwość zatrudniena stamtąd fachowców
w celu modernizacji metod produkcji.
Moje rosnące doświadczenie
w strukturach korporacyjnych połączyło się z moją nowo odkrytą pasją...
Odchodzę.
Chyba sobie żartujesz.
- Lenny, - To ty?
Musiałam zapłacić przy wejściu.
Tak zwykle funkcjonuje biznes.
Muszę z tobą pogadać.
Nie wysyłaj wiadomości: „Diler czeka na zewnątrz”.
To może skończyć się bardzo źle.
- Słyszałeś o tym? - O czym?
Zobacz.
Sophie Lennon? Tak. Słyszałem. Podobała mi się.
Sophie Lennon to beztalencie. Jest mi też dłużna.
Napisałem dla niej kilka żartów i nie zapłaciła. Mówiła, że publiczność
nie rozumie słowa „mineta”.
Przez to wszyscy są przeciwko Amandzie Gleason.
- Kim jest Amanda Gleason? - Zdjęła ze sceny Lennon.
Amanda Gleason to okropne nazwisko.
Wiem, wszyscy wiedzą. Nazwisko to nie problem.
Co jest problemem?
Wszyscy są przeciwko niej. Nie może nigdzie występować.
Mnie też bojkotują. Rozumiesz, co to znaczy?
- Tak, rozumiem. - Więc...
To okropne. Czego chcesz ode mnie?
Chcę, żebyś zorganizował występ w Gaslight.
Nie zajmuję się kawiarniami. Jestem już dużym chłopcem.
Zrób mi przysługę.
Tobie? Nic ci nie jestem winny.
Gdybyś była moją dilerką...
- Nie rób tego dla mnie, tylko dla Midge. - Midge?
Tak. Midge.
Proszę, proszę...
Witamy na Upper West Side.
To jak?
- Twoja kolej. - To twoi krewni?
Moi? Nie.
Na pewno nie moi. Tak mi się wydaje.
Może to kuzyni z Florydy
albo mama ma rodzinę w Ottawie...
Jasna cholera! Kim oni są?
To tancerze.
- Kim są? - Tancerzami.
Co?
Chciałam, żeby na naszym weselu byli świetni tancerze,
więc zatrudniłam Pajama Game. Dwoje z nich
grało w Steam Heat. Patrz na kapelusze.
Zatrudniłaś przebierańców na nasze wesele?
Tak.
Chodź.
Dokąd idziemy?
Szukać rabina. Chcę jeszcze raz wziąć z tobą ślub.
Dobre. Ktoś powinien coś z tym zrobić.
No chodź.
Rabinie? Czy huppa jeszcze stoi?
Prawa kostka, osiem.
Lewa kostka, osiem.
Prawa łydka, 11.
Lewa łydka, 11.
Wciąż to mam.
Halo?
Niebieska, zielona?
Nie zielona. Miałam zieloną. Zielona z filcu.
Czerwona. Nie. Różowa. Kurczę.
Oddychaj.
Nie ubieraj się w stresie, Midge.
Miriam?
Nie chciałabyś iść ze mną do salonu piękności?
- Chciałabym. - Ale nie możesz?
- Nie teraz. - Nie mówiłam, że teraz.
Teraz mamy noc.
- Tak. - Myślałam o innym dniu.
Inny dzień by mi pasował.
Dokąd idziesz?
Nie powiesz mi, prawda?
Albo po prostu mnie okłamiesz.
Wszystko się zmieniło, prawda?
Mamo.
Wciąż jestem twoją córką.
Załóż perły do tej sukienki.
Przepraszam. Przechodzę.
Boże, dlaczego zawsze się tak grzebiesz?
- Co tu się dzieje? - Nieważne. Masz książkę?
Musisz być dziś wspaniała.
Bez presji, ale dzisiaj musi być idealnie.
Jeśli zdarzyłaby się noc, kiedy wszystko na świecie zależy
od twojego występu, to jest to dzisiaj.
Łapię, dzięki, że mnie uspokoiłaś.
- Nie miałam tu wracać. - Prawda.
Nie miałaś mnie wpuszczać na scenę.
- No tak. - Więc co się dzieje...
Rozdajesz dzisiaj auta za darmo?
- To wszystko dla ciebie, dupku. - Witam.
Co ty robisz? Co tu się dzieje?
Robię to, o czym nikt nie słyszał w tym biznesie. Coś miłego.
No to dziękuję.
Podziękuj Susie. To jej zasługa.
Wyjdziesz tak?
Dziękuję. Co? Nie?
- Ma być tutaj burza śnieżna? - Nie.
- Nie chcesz obrażać Chasydów? - Już to zdejmuję.
Pójdę cię przedstawić, bez zobowiązań.
Powiem dobry wieczór, bla, bla, bla,
i wtedy podam ci mikrofon.
Proszę... Wymagam tylko jednego.
Nie przestawię cię jako Amandę Gleason.
Znajdź lepsze nazwisko.
- Już to zrobiłam. - Gotowa?
- Ja... - Pewnie, że jesteś.
Jak to zrobiłaś?
Dużo perwersyjnego seksu. Będę miała zdarte kolana przez miesiąc.
- Dobrze wyglądam? - Idealnie.
Panie i panowie, nie wierzę, że właśnie wypowiem te słowa,
ale powitajcie na scenie
Lenny'ego Bruce'a.
Dobry wieczór panie, panowie i niezdecydowani.
Będę dziś waszym gospodarzem.
Obiecałem osobom u władzy,
że zaprezentuję występ z pieskiem i kucykiem
wam, wspaniali ludzie, ale wpierw muszę poprosić o przysługę.
Mam koleżankę,
która ma teraz porąbany okres, zupełnie jak ja do niedawna.
Nie chcę wchodzić w szczegóły, ale Stalin byłby dumny.
Zróbcie mi tę przyjemność,
bo uważam, że kiedyś będzie wielka.
No i łatwiej jest na nią patrzeć niż na mnie.
Powitajcie na scenie bardzo elegancką damę, moją koleżankę.
W sumie niech sama się przedstawi.
Chodź tutaj.
- Susie? - Pokaż im, jak to się robi.
Dziękuję.
Bardzo jesteście mili, choć miał występować Lenny Bruce,
a musicie słuchać mnie.
Obiecuję, że obrażę papieża i przeczytam swoje akta sądowe
do końca wieczoru.
O czym mogę opowiedzieć?
Przechodzę przez ciężki okres w życiu.
Dziewczyna mojego męża zaatakowała mnie wczoraj w pracy.
Wiecie, co to za uczucie, drogie panie?
Naprawdę? Żadna?
To się wam spodoba.
Mąż zostawił mnie trzy miesiące temu dla nastoletniej sekretarki.
Ale ostatnio przyszedł do domu
po świeżą bieliznę i numerek.
Tak naprawdę to tylko po bieliznę. Ja dorzuciłam numerek.
Lolita się dowiedziała i była strasznie wkurzona.
Nie mogła uwierzyć, że miałam tupet, żeby spać z własnym mężem.
Uważa, że to podłe i mściwe. Coś w tym jest.
W końcu dostała od niego misia, którego wygrał na Coney Island.
Ja mam tylko obrączkę i dwójkę dzieci, które mówią do niego: „Tato”.
Co z tego, że byłam pierwsza. Ta dziewczyna postarała się,
żeby go zwabić. Musiała mieć
pochwę.
Niski standard, ale wysoka pochwa.
Jest wysoka. I głupia.
Jest ładna, ale jestem pewna,
że nie ma jej na liście kandydatów do NASA.
Wczoraj przywlokła swoją wielką pochwę do mnie do pracy
i zaczęła na mnie krzyczeć. A ja po chwili na nią.
Mówiła, że go ukradłam, a ja że byłam pierwsza.
A ona na to, że była druga. Ja na to, że to dziecinny argument,
a ona na to, czy chcę kupić ciasteczka,
odpowiedziałam, że nie, zapytałam, czy ma waniliowe.
Odpowiedziała nie, a ja na to: „Ty szmato!”.
Wszyscy w sklepie się gapili, a ja zaczynam się zastanawiać,
kto ma rację.
Czy miałam prawo zwabić Joela obietnicą logicznej rozmowy
i czystych bokserek?
Założyłam, że tak. Naprawdę myślałam, że znajdujesz faceta,
tracisz dziewictwo, bierzesz ślub.
Nie, czekajcie, najpierw ślub, a potem seks.
Muszę to sobie zapisać.
Chodzi mi o to, że z obrączką przychodzi seks ma wyłączność.
Coś, na co można liczyć.
Coś, co należy do ciebie.
Jak numer PESEL,
historia rodzinna lub choroba psychiczna.
Ale jednak tak nie jest.
Odszedł. Zabrała go.
Czy zrzekłam się swoich praw, gdy wyszedł? Tak to działa?
Zawsze tak było, tylko nie przeczytałam drobnych liter?
Jakie są te reguły pieprzenia. To znaczy nie pieprzone reguły
tylko reguły pieprzenia.
Kto pierwszy dostaje prawa pieprzenia?
Czy to jest kto pierwszy ten lepszy?
Znalezione niekradzione?
- Jak wszedłeś bez płacenia? - Więc to ty?
Co?
To!
Ty ją namówiłaś do tego występu?
Do opowiadania na scenie o naszym życiu...
- Opowiada, o czym chce. - Mówi o mnie.
Może ją rozśmieszasz. Mnie strasznie śmieszysz.
Masz w dupie to, co robisz.
Nic nie robię.
Niszczysz rodzinę!
To jest matka moich dzieci.
Obraża mnie przed grupą nieznajomych.
Chyba lepiej tak, niż gdyby obrażała cię
przed grupą znajomych.
Jesteś zadowolona, że zniszczyłaś mi życie?
To nie ja pieprzyłam się z sekretarką.
Nic o mnie nie wiesz.
Wiem o wiele więcej, niż myślisz.
- Tak? - Tak.
Jesteś wyrwany z katalogu męskich oszustów.
Królu w pałacu, rozpuszczony bachorze.
Kto czeka na ciebie w domu?
- Co wiesz o zakładaniu rodziny? - Nic.
I dobrze, bo gdybyś na mnie czekał ty,
to bym podpaliła dom.
- Pieprz się! - Ty się pieprz, Sal Mineo!
Odpierdol się ode mnie.
Midge obrała ścieżkę kariery, będzie gwiazdą.
A ty będziesz siedział w jakiejś spelunie każdego wieczoru,
wskazując na telewizor i mówiąc: „Kiedyś była moją żoną, ale zawaliłem”.
Jak to możliwe, że mężczyźni mają zupełnie inne zasady?
Wracaj do domu i posprzątaj w kuchni.
Jestem Żydówką. Mam od tego ludzi.
Kobiety nie są zabawne.
Twoja żona musi mieć poczucie humoru, skoro widziała cię nago.
Przepraszam, myślałam, że mówimy szczerze.
Jesteś głupią suką.
Kto ci powiedział?
Co mogę powiedzieć? Wszyscy przyzwoici faceci są zajęci.
Na czym skończylismy?
Idę do centrum, chłopaki. Dokąd idziemy?
Dupku!
Więcej reagujesz na dupka?
Jaki masz problem?
Nie. Co robisz?
Zostaw mnie!
- Zostaw mnie! - Co ty, do cholery, robisz?
Spadaj stąd!
Zwariowałeś? Chodź!
Ona jest dobra w cholerę!
Spadaj stąd! Rusz się!
Jest dobra.
Gdyby nie było naszych mężów, to o czym byśmy rozmawiały?
Byliście wspaniali, panie i panowie. To tyle jak dla mnie.
Nazywam się pani Maisel. Dziękuję i dobranoc!