Halo?
Rany.
Pamiętasz mnie.
O tak. Choć dawno nie widziałam.
Byłam bardzo zajęta. Podróżowałam.
Chcesz kawałek?
Nie, dziękuję. Byłam w pobliżu i pomyślałam,
że wpadnę się przywitać.
- Ze mną? - Tak.
Cześć.
Coś jeszcze?
Nie.
Skoro już jestem. Pamiętasz moją córkę Miriam?
Mąż ją zostawił i teraz mieszka z nami.
Ostatnio dowiedziałam się, że ona... Zaparzysz herbatę?
Nie lubię herbaty.
Ja ją wypiję, a ty powróżysz z fusów.
Nie potrzebuję ich.
Używasz szklanej kuli? A może kart?
A nie. Pamiętam. Lubisz ogień.
Siedź. Niech ci się przyjrzę.
Dobra. Co chcesz wiedzieć?
Moja córka...
- Miriam. - Zgadza się.
Mówiłaś, jak ma imię. Nie podniecaj się.
Ona chce zrobić karierę
w stand-upie.
Na dodatek na horyzoncie pojawił się interesujący mężczyzna,
ale martwię się, że...
taka kariera będzie gwoździem do trumny tego związku.
Powiedz, co widzisz.
Widzę energiczną brunetkę o modnej fryzurze.
To ona. Miriam.
Stoi przed tłumem ludzi...
Ślub? To ślub!
Jest uwielbiana...
Przez Benjamina!
On ją wielbi! W dziwnie powściągliwy
i nieco mechaniczny sposób, ale...
Widzę, jak mówi.
Bardzo szybko do mikrofonu...
Przemowa!
Tak jak na jej pierwszym ślubie.
Jestem taka... Wspomniała o krewetce?
- Co? - Nieważne.
Wyjdzie za mąż.
Tak się cieszę, że akurat przechodziłam,
nie planując wizyty tutaj, ale zrobiłam to. No i proszę.
Dziękuję bardzo.
Do zobaczenia za tydzień!
Będzie ślub!
Nie wiem, kto wkłada czarną sukienkę wizytową na ślub, ale...
Co mi tam.
Wspaniała pani Maisel
- Która godzina? - Wcześnie. Dziewiąta, dziesiąta.
Wpół do pierwszej. Muszę iść.
Naprawdę? Nudzisz się?
Powinnam być w sypialni przed północą.
Trzeci raz w tym tygodniu łamię zasady.
Znowu będę wchodzić przez okno, żeby mnie nie złapali.
- Myślałem, że możesz być o pierwszej. - Akurat.
Po prostu lubię patrzeć, jak wchodzisz przez okno.
Widzieliśmy wasz występ.
I jak było?
Świetnie. Zwłaszcza ostatni numer.
Mówiłam wam, że jest dobry.
Jesteś nieznośna.
Nieznośnie mam rację.
Musimy iść.
Męczy mnie to odprowadzanie do domu.
Wezmę taksówkę.
Nie to miałem na myśli.
Bryczka? Latający dywan?
Nie wracaj do siebie.
- Gdzie mam spać? - U mnie.
Ależ panie Maisel,
porządne dziewczyny nie nocują u swoich adoratorów.
Co powiedzą sąsiedzi?
Że jesteś tanią puszczalską?
Tanią? W tych butach?
Skoro nie mogę zszargać ci reputacji,
to muszę zrobić z ciebie szanowaną kobietę.
Co to?
Cadillac.
Muszę zrobić prawo jazdy.
- Podoba ci się? - Bardzo.
Nie sądziłam, że to stanie się tak szybko.
Ale wiedziałaś, że się stanie?
Tak. No daj spokój.
Co powiedział mój ojciec?
Miałem go zapytać?
Joel!
Liczy się twoja odpowiedź. Jaka będzie?
Muszę to przemyśleć.
Co? Nie. Dałem ci pierścionek.
Tak nagle.
Wiedziałaś, że to zrobię.
Wiedziałam.
Więc znasz odpowiedź.
Jeśli teraz nie powiesz „tak”,
stanę na środku ulicy i poczekam, aż przejedzie mnie autobus.
Zapłać najpierw rachunek.
Dobra.
Proszę bardzo.
To wariat.
O tak.
- Zejdź z drogi, dupku! - Rusz się, palancie!
Powiedz „tak”!
- Nie! - Rusz się!
- No już, debilu! - Nie ruszę się!
Boję się, że nasze dzieci odziedziczą szaleństwo.
Pewnie tak będzie! Powiedz „tak”!
- Może! - Wypierdalaj z jezdni!
Powiedz to wreszcie.
Won z drogi!
To nie fair!
Walić to!
Mój ulubiony show. Byliśmy trzy razy.
Wszystko na jedną kartę, Miriam Weissman!
Możesz to zrobić na chodniku?
Musisz powiedzieć „tak”.
Dobra! Tak!
Tak!
Załóż pierścionek.
I co jeszcze?
Załóż go!
Teraz będzie naprawdę źle.
Mark Greenwald jest prezesem banku i wieloletnim przyjacielem rodziny.
Może pan do niego zadzwonić.
Proszę,
to są finanse, podatki i wyciągi bankowe z zeszłego roku.
Stać mnie na jej utrzymanie.
Na wszystkie potrzeby jej i dzieci. I życie w komforcie.
Więc chce pan poślubić moją córkę?
Za pana pozwoleniem, tak.
I spotykał się pan z nią?
Tak.
Czyli rozumie pan Miriam?
Tak.
Też bym chciał. Pomoże mi pan?
- To był żart, Benjaminie. - No tak.
Humor jest bardzo ważny w tym domu.
Oczywiście.
Skoro chcesz ją poślubić, musisz to wiedzieć.
Rozumiem.
Bo Miriam prawie wszystko obraca w żart.
Przestałem oglądać z nią wiadomości.
Guggenheim, nazwa muzeum,
spowodowała 20 minut niepowstrzymanego chichotu. Czemu?
Kto to wie? Taka jest Miriam.
Nauczę się śmiać.
Potrzebujecie dużo miejsca w szafach.
- Widziałem kapelusze. - Będzie się dużo działo.
Szybkie zmiany.
Wasze życie, plany wakacyjne.
I kto wie, na kogo wyrosną wasze dzieci.
Nie ręczę za nie.
To nie pana odpowiedzialność.
Twoje oświadczyny są bardzo nagłe.
Powinienem wiedzieć o czymś, co zabiłoby jej matkę?
Nie. Długo czekałem na właściwą osobę.
I teraz ją znalazłem.
Skoro naprawdę tego chcesz,
oprócz danych finansowych,
potrzebuję 25 referencji...
Zanotujesz? To będzie dłuższa lista.
Imiona, nazwiska i daty urodzenia twojej rodziny,
przekonania religijne, hobby,
ile czasu im poświęcasz,
czy jesteś psiarzem, czy kociarzem, to bardzo ważne,
ulubieni pisarze.
Po fiasku z Joelem
podchodzę do tej decyzji bardzo poważnie.
Coś pilnego do załatwienia?
Nie. Operację, ale proszę kontynuować.
Muszę znać twoje poglądy polityczne,
ulubioną drużynę baseballową, programy radiowe...
Proszę wybaczyć,
ale muszę skorzystać z toalety.
Doprawdy?
Tak.
Skoro musisz.
A to za co?
Chciałem się upewnić, że jesteś tego warta.
Jestem.
To dużo trudniejsze, niż myślałem.
Ojciec jest skomplikowany.
Gdy dobrniesz do końca, będziecie bardzo blisko.
- Nigdy nie dobrnę. - W końcu tak.
Czterech pacjentów zmarło dziś rano.
Dla wyższego celu.
Robiliśmy postępy aż do teorii wielkiego wybuchu.
Wielkiego wybuchu?
Wtedy zapytał, czy jadam przekąski.
- Zaprzeczyłeś? - Powiedziałem, że zależy.
- O rany. - Ale tak jest!
To przekąski! Tego się nie planuje!
Świetnie sobie radzisz. Musisz tam wracać.
Jeśli uzna, że zbyt długo
byłeś w łazience, będzie drążył temat.
Pa.
Tak wyglądasz rano?
Tak.
Będę się spóźniał do pracy.
- Wróciłem. - Szybko. To dobrze.
Zanieś to księgowości, bo nikt nie dostanie wypłaty.
Dostaniecie wypłaty! To tylko powiedzenie. Wracajcie do pracy.
Panie Maisel! Dzwonią, że zaginęła dostawa materiału z Holandii.
Cała ciężarówka zaginęła?
- Masz czas wieczorem? - Zajmuję się dziećmi.
- Kocham dzieci! - Zrób sobie swoje.
- Znalazła się. - Gdzie?
Na Times Square. Kierowca był na castingu.
Przyjmij dostawę i zwolnij kierowcę.
Kiedy dałem ci kupę pieniędzy, żebyś odszedł, miałem nadzieję,
że to zrobisz.
To nie jest dobry moment.
Wylałem cię, a ty wracasz z dziećmi.
To wrogie czy urocze? Sam nie wiem.
Odejdę. Muszę tylko znaleźć jakieś miejsce.
Pani Moskowitz, o której jest spotkanie z Josephem Millerem?
O 16.45.
Tak powiedział.
Co rysujesz, Ethan?
Przyjaciela mamy. Łazienka!
Nie będę znowu sprzątała łazienki!
Ja się tym zajmę.
Ten dzieciak jest jak dziurawy wąż ogrodowy.
- Mamusia ma przyjaciela. - Wal się.
Nieładnie tak mówić przy dziecku.
To dla niej nie pierwszyzna.
Co za życie.
Ethan!
Pamiętaj, żeby celować do pisuaru.
Dlaczego?
Jeśli będziesz lał na podłogę, blat i sufit,
żadna dziewczyna cię nie zechce,
a pani Moskowitz odejdzie z pracy i obaj zostaniemy sami.
Więc mama ma nowego przyjaciela?
Tak.
Spotkałeś go?
Tak.
- Gdzie? - W parku.
Myślałem, że chcesz się załatwić.
Teraz to nie jest już fajne!
Ta?
Drugi ślub.
Ta?
Drugi ślub.
Ta.
Nie możesz założyć białej sukni. To drugi ślub.
Możesz włożyć beżową.
Nie chcę beżowej. To nie jest kolor.
To biały pogrążony w smutku.
Drugi ślub musi być subtelny. Dystyngowany.
Bez wielkiej sali i wystawnego wesela.
Drugi ślub to góra 40 gości i domowe przyjęcie z jajecznicą.
- To jak wygląda trzeci ślub? - Jak mój pogrzeb.
- Mogę przyjść w bieli? - Szukaj dalej.
Do ślubu może w ogóle nie dojść.
Tata nadal nie wyraził zgody.
Powiedział natomiast, że nie zapłaci.
Zapłaci za drugi ślub w domu z jajecznicą...
I beżową suknią.
Rozchmurz się. Będziesz mogła wznieść toast.
Wiem, że to najbardziej lubisz.
Skąd wiesz?
- Panie. - Cześć, tato.
Masz kanapkę w lodówce, Abe.
Tato? Tato!
Płacą ci za mówienie „tato”?
Nie.
Więc, tato.
Pikle.
Zastanawiam się, czy myślałeś o swojej rozmowie z Benjaminem.
Nie.
Nie. I tyle?
Nie. Tak, nie.
Wcześniej rezerwując salę, można zaoszczędzić.
Żadnej sali! Drugi ślub!
Nie mam jeszcze odpowiedzi.
Chcesz o czymś porozmawiać ze mną?
Nie.
Nic nie chcesz wiedzieć?
Nie. Zaraz, tak.
Świetnie. Co?
Mówisz do niego czasem Ben?
Nie.
Benny?
- Nie. - Doktor Ben?
Nie.
Dziękuję za informację.
Tato? Tato!
Jak na kobietę żądną sławy na scenie
masz bardzo ubogie słownictwo.
Czemu nie chcesz się zgodzić?
Nie powiedziałem, że się nie zgadzam.
Tylko że jeszcze nie zdecydowałem.
Czemu to trwa tak długo?
Muszę go jeszcze sprawdzić. Coś może się nie zgadzać.
To zwlekanie jest nie fair.
Jeśli mu to nie odpowiada, może się z tobą ożenić bez mojej zgody.
Jak Joel. Co skończyło się świetnie.
Nie ma mowy.
Gdy zdecyduję, dam ci znać.
- Dobrze. - Wystrzelę racę.
Super.
Miriam, zaczekaj.
Muszę cię o coś spytać.
Co powiedziałaś w Waszyngtonie?
O czym?
W klubie. Co powiedziałaś o mnie?
Przysięgam, że ten wieczór w Catskills to była anomalia.
Więc nic o mnie nie mówiłaś?
Nie. Klnę się na Boga i głowy moich dzieci. Nie, czekaj.
- Mówiłaś o mnie. - Trochę.
Co powiedziałaś. To dla mnie bardzo ważne.
Powiedziałam, że to, czy Kennedy będzie kandydował, zależy od Jackie.
Bo to ona nosi spodnie w rodzinie.
Wcale nie.
Chodziło o len.
- Jaki len? - Nosi lniane spodnie.
Materiał ma znaczenie?
Chodziło o to, że ona nosi lniane spodnie,
które gniotą się w trakcie prasowania.
Nie wydaje mi się, żebyś robiła jakieś postępy.
- Zacznę jeszcze raz. - Proszę, nie.
Przejdź do części o mnie.
Powiedziałam, że słuchałeś płyty mojego czteroletniego syna.
Piosenki o uczeniu się podcierania pupy
po skorzystaniu z toalety.
I że słuchałeś jej,
bo próbujesz nauczyć komputer śpiewać.
Jaka była pointa?
„Zastanawiam się, czy ojciec umie korzystać z toalety?”
A jeśli nie, to kto nauczył mnie.
Rozumiem.
Bo matka nigdy nie chodzi do toalety.
- Wystarczy. - Mówicie o mnie!
Nie. Co jeszcze mówiłaś?
O Bell Labs. O mojej pracy.
- Nic. - Nie mówiłaś, czym się zajmuję?
Nie wiem, czym się zajmujesz.
Przeważnie nie wiem, o czym w ogóle mówisz.
Nie mam pojęcia, do czego zmierza ta rozmowa.
W porządku.
Wierzę ci.
Nie skończyliśmy rozmowy o Benjaminie.
- Skończyliśmy. - Żądam odpowiedzi.
Nie.
Masz rację. Nie spiesz się.
I jak?
To szajs.
To ósme krzesło, które uznałeś za szajs.
Wszystkie były gówniane.
Nie możemy wyrzucić wszystkich krzeseł.
Powiedz, co możesz naprawić, a co nie.
Naprawić?
Zreperować.
- Ja? - Tak, ty.
Skąd pomysł, że umiem coś naprawiać?
Myślałem, że jesteś stolarzem.
Kto ci tak powiedział?
Nie tym się parałeś poprzednio?
Nie.
Nie, czekaj. Tak. Jestem stolarzem.
Możesz je naprawić?
Pewnie.
Co?
Nieważne.
- Gaslight. -Susie Myerson?
- Tak? - Dzwonię w imieniu Sophie Lennon.
- O cholera. -Słucham?
Krwawię. Mogę oddzwonić?
Panna Lennon życzy sobie panią widzieć u siebie w piątek punktualnie o 13.
- Co? Dlaczego? -To jej życzenie.
Piątek, punktualnie o 13.
Piątek niezbyt mi pasuje.
Ujmę to inaczej. Żąda pani przybycia w piątek punktualnie o pierwszej.
- Ale... - 215 East 98 Ulica.
Proszę zjeść przed. Lunch nie będzie podany.
Chwila!
Sophie Lennon wzywa mnie do siebie. Dasz wiarę?
Po tym, co zrobił Harry Drake? Co ona zrobiła Midge? Oszalała?
Musisz iść.
Co ty gadasz? Mowy nie ma.
Spierdoliłaś. Pogorszyłaś sytuację.
Musisz to przełknąć dla dobra Midge.
Midge by tego nie chciała.
To nieistotne.
Jesteś menedżerką. Musisz robić to, co najlepsze dla klienta.
Nie lubię cię takiego.
Jakiego?
Racjonalisty. Przerażasz mnie.
Jednego się w życiu nauczyłem lepiej niż stolarki.
Doświadczyłem tego na własnej skórze.
W życiu czasami musisz przełknąć największe gówno.
Gigantyczne.
Więcej gówna, niż możesz sobie wyobrazić.
Zamknij kilku grubasów z rozstrojem żołądka
w mieszkaniu z zapchanym kiblem,
wróć po miesiącu,
a przekonasz się, o jakiej ilości gówna mówię.
Obrazowe porównanie.
Życie to ciągłe łykanie gówna.
Jesteś obrzydliwy.
Mówię, jak jest.
Naprawiłem. Jak ci się, kurwa, podoba?
Joel, to ja. Mogę wejść?
Przepraszam za spóźnienie.
Ethan! Bierz torbę! Matka przyszła.
Wszystko gra?
- Miałaś być o szóstej. - Wiem, przepraszam...
Oboje jedli, ale Ethan zażyczył sobie dodatkową kolację.
Ustal, w czym rzecz, żebym był przygotowany następnym razem.
- Joel... - Do zobaczenia za parę dni, kolego.
- O co chodzi? - O nic.
Czemu jesteś niemiły?
Nie jestem. Mam robotę, a ty musisz iść. I tyle.
Dobrze, ale...
Podrzucę je w piątek.
Chodźcie.
Słyszałem, że Ethan spotkał twojego nowego przyjaciela w parku.
Joel...
Mam kilka przyjaciółek.
Może powinienem poznać dzieci z nimi w parku.
Wybacz. To był błąd.
Mama zdradziła mu, gdzie jesteśmy.
To są moje dzieci, Midge.
Mam prawo wiedzieć, z kim się spotykają.
Powiedziałam mu to.
- Tak? Kiedy? - Gdy się zjawił.
Powiedziałam mu,
że powinnam cię uprzedzić o spotkaniu.
Pieprzenie. Myślałem, że gramy fair.
Bo tak jest.
Moje dzieci!
Musisz mnie informować, przekazując je innemu.
Nie przekazywałam ich nikomu.
Pojawił się przypadkiem.
Nie planowałam tego. Nie rób z tego problemu.
To jest problem! Duży, kur...
Mam robotę, a ty musisz iść.
Zachowujesz się niedorzecznie.
Ja? To powinnaś mnie rzucić... A nie, przecież...
Nie rzuciłam. Ty zostawiłeś mnie.
A potem ty mnie! Można tak powiedzieć!
Do widzenia!
Korzystaliśmy z pisuaru.
Ma przyjaciela. Jebanego przyjaciela.
Nienawidzę przyjaciół. Dzieci mają różnych przyjaciół.
„Poznaj moje dzieci. Jesteśmy w parku”.
Troje dzieci. To mnóstwo przyjaciół.
To moje dzieci, dupku!
Ty masz dwoje dzieci. A ja troje!
Troje dzieci, taki sam dochód.
„To był wypadek”. Jasne, kurwa!
Wypadki się zdarzają, szczególnie po trzech drinkach.
Stąd troje dzieci!
Wiesz co? Mam dość.
Ja też. Mam gdzieś, co powie matka Imogene.
Wiem, że zjebałem.
Zjebałem to! Wiem!
I płacę za to od roku.
Dość.
Ona chce mieć swoje życie? Super. Ja chcę mieć swoje.
Ktoś powinien. Bo nie ja. Troje dzieci!
Matka mówiła mi, że nie ma co dłużej czekać.
No i proszę, mamo. Wygrałaś.
Matki zawsze wygrywają. Troje dzieci!
Nie tylko ona ma marzenia. Ja też mam.
Moje marzenie to pusty dom.
Pamiętam z dzieciństwa bar przy torach.
To była podła speluna.
Dach był dziurawy, ale grywali tam świetni muzycy.
Kiedyś wpadł Louis Armstrong.
Zdmuchnął pieprzony dach w kosmos.
Właściciel pozwalał mi się tam kręcić.
Odpalał mi parę dolców za drobne sprawy, sprzedawanie papierosów klientom,
przynoszenie skrzynek piwa z piwnicy.
Uwielbiałem to miejsce.
- Może nie chodziło o stand-up. - To znaczy?
Nie jestem zabawny,
ale może chodziło o klubowe życie i scenę. Może to uwielbiałem.
Zawsze uważałem, że jesteś zabawny.
- Archie. - Rozśmieszałeś mnie.
Pękam ze śmiechu, jak udajesz wujka Moe.
Mówię o zawodowym rozśmieszaniu.
Jak Midge.
Co to, to nie.
Chyba to zrobię. Otworzę klub.
Teraz trzeba będzie pozbierać te piłki.
Tak.
Mogliśmy pomyśleć o tym zawczasu.
O wielu rzeczach mogliśmy pomyśleć zawczasu.
Charles, chciałbym z tobą porozmawiać w bezpiecznym pokoju. Teraz.
Jestem bardzo zajęty, więc streszczaj się, proszę.
Rozmawiałem z córką o twoich obawach. I mogę cię zapewnić...
Pamiętasz Martina Cummingsa z Działu Kontaktów z Rządem.
- Cześć, Abe. - Tak. Cześć, Martin.
Charles, nie potrzebujemy...
Pamiętasz Boba Jacksona? Jest szefem rady wewnętrznej.
Tak. Cześć, Bob.
To, co chcę powiedzieć, nie wymaga...
I oczywiście Devlin Mclaine. Będzie świadkiem.
Ktoś pewnie pomylił pokój.
Mamy komplet.
Jak mówiłem, rozmawiałem z Miriam i ona...
Nie mówiła nic o żadnym z projektów, nad którymi tu pracujemy.
Opowiedziała dowcip o płycie, której słuchałem w domu.
To wszystko. Jest komiczką.
Drwiny z rodziny to u nich normalka.
Na tym polega jej praca.
Nic złego nie zaszło.
Widzimy to inaczej, Abe.
Wiedziała, że nad czymś pracujesz.
Zawsze nad czymś pracuję.
- W najlepszym razie byłeś... - Niedyskretny.
Bardzo niedyskretny w tej sprawie.
- Nie lubimy niedyskrecji. - Prowadzi do fiaska.
Znam to powiedzenie.
Dlaczego słuchałeś tej płyty w domu?
Nie mogłeś w jakimś bunkrze czy schronie?
To jakiś żart.
Odtwarzałeś płytę przy córce
i przyznałeś, że ma to związek z pracą
nad rządowym projektem w Bell Labs.
To naruszenie warunków kontraktu.
Stwarzasz zagrożenie dla bezpieczeństwa. Twoja córka też.
- Powinna poszukać prawnika. - Dobrego.
Jest komiczką! Jakie zagrożenie może stwarzać?
Jeśli powiem, sam stworzę zagrożenie.
Tak jak ja, słuchając tego.
To wy przyszliście do mnie.
Przyszliście do Columbii i błagaliście, żebym dla was pracował.
Zgodziłem się. A teraz traktujecie mnie jak przestępcę?
Mogę odejść równie szybko, jak tu przyszedłem.
Podpisałeś umowę o przeniesieniu własności intelektualnej.
Twoja wiedza należy do nas.
Nie należy do was. Jest moja!
Powinieneś wyjść.
W młodości demonstrowałem przeciwko takim jak wy.
Ludziom w garniturach z naszywkami i tajnymi bunkrami.
Walczyłem o lepszy świat bez takich ludzi.
Nie wiem, jak to się stało, że zboczyłem z tej drogi,
ale możecie mi wierzyć, że mam zamiar na nią wrócić.
Natychmiast. I jeśli jeszcze raz zagrozicie mojej córce,
walnę was prosto w nos.
Nie zaboli. Nie jestem silny.
Ale będzie wam wstyd, że dostaliście w nos
od niezbyt silnego matematyka.
Naprawdę chcecie ze mną zadrzeć?
Proszę bardzo.
Zróbcie to, a przekonacie się, na co stać Abe'a Weissmana.
Musicie włączyć ten brzęczyk.
To dziewczynka!
Dziewczynka!
- Mogę cię przytulić? - Właśnie dostałam zastrzyk!
Gratuluję!
Ma na imię Millie.
Millicent po kimś tam z rodziny Archiego. A więc Millie!
Pięknie.
Co on tu robi?
Tak się denerwował, że Joel wziął go do baru
i przyprowadził w tym stanie.
Rozbił sobie głowę. Ma dwa szwy, o których jeszcze nie wie.
Przy Esther Joel złamał rękę.
Mężczyźni są beznadziejni. Chcesz ją zobaczyć?
Nie przyszłam oglądać ciebie.
Jest doskonała.
- Prawda? - Chłopiec czy dziewczynka?
Dziewczynka.
Naprawdę?
Wiedziałeś, Archie.
- Mogę ją potrzymać? - Ktoś powinien.
Cześć, Millie.
Millie? Naprawdę?
To był twój pomysł!
Jestem Miriam. Mów mi Midge. Będziemy przyjaciółkami.
Mam chyba ciotkę Millicent.
Napij się kawy.
Jeśli Ethan i Estelle nie będą się dogadywać,
- to może ożenić się z Millie. - Używka po siostrze.
Co z moją głową?
Midge, musisz mieć kolejne dziecko. Zawsze miałyśmy je razem.
- Wiem. - Nie chcesz następnego?
Mam już niezłą parkę.
Wiem. Ale nowe...
- Świeżutkie prosto z szuflady... - Nie ma nic lepszego.
- Założyli mi szwy? - Archie! Kawa!
Mów, na czym stoisz.
- W jakim sensie? - Wyjdziesz za Benjamina?
Teoretycznie wydaje się idealny.
W praktyce też.
Pospiesz się,
to będziemy razem chodziły z wózkami do parku.
Uwielbiam te spacery. Jeszcze rzucę okiem.
Cześć, Midge. Co to ja miałem...
To twój tatuś.
Mam świetną żonę. Ale jest zazdrosna o kibelek,
bo spędzam na nim więcej czasu niż na niej.
Mówi, że powinienem być bardziej świadomy w łóżku.
Kładę się i nie zasypiam od razu. No to chyba jestem świadomy.
Niestety rośnie mi łysina na czubku głowy,
ale za to mam gęstsze włosy na palcach u nóg.
- Drinka? - Nie, dziękuję.
Gość jest słaby. Pobijesz go.
To nie są zawody.
W pewnym sensie tak.
Opowiesz kawałek o zakupach?
Jeszcze nie jest gotowy.
Myślałam, że chwycił wczoraj.
Nie jest skończony.
- Masz tu nitkę... - Mam ją.
- Twoja kolej. - W końcu.
Nie będziesz dosrywać moim chłopakom dzisiaj?
Będziesz grzeczną dziewczynką?
Jesteśmy w przedszkolu czy co?
Nie mówiłem do ciebie.
Dostaję dziesięć procent za to, żeby ci uświadomić,
że ona może robić, co chce.
Nie będę im dosrywać. Obiecuję.
Dobra. Idziemy.
Dziękuję, jestem Miles Shapiro.
Będę w klubie Trap w Hoboken przez cały tydzień w grudniu.
Wskakujcie w H lub M, by dotrzymać mi towarzystwa. Dobranoc!
A teraz powitajmy piękną damę, która ma dużo do powiedzenia.
Panie i panowie. Pani Maisel.
- Czekaj, a „cycki w górę”. - Cycki w górę.
Cycki...
Dobry wieczór. To ja Pani Maisel. Cieszę się, że jestem w...
Gdzie jesteśmy?
Spoko, że tu jestem.
To lepsze niż korek. Lub więzienie. No może nie korek.
W więzieniu jest mniej wściekłych ludzi.
Ledwie co zdążyłam na występ.
Moja najlepsza przyjaciółka urodziła. Małą, uroczą dziewczynkę.
Wciąż ma małe wgniecenie po szczypcach na główce.
Siedziałam w szpitalu,
myśląc o wszystkim, co czeka tę kruszynę w przyszłości.
Jazda na rolkach. Skakanka. Skurcze.
Aż pewnego dnia sama zajdzie w ciążę i będzie mieć dziecko.
I wtedy zaczęłam rozmyślać o ciąży.
No dobra, uprawiasz seks, fajnie.
Zachodzisz w ciążę, fajnie.
Płód rośnie ci w brzuchu
przez dziewięć miesięcy, aż waży dwa do sześciu kilogramów.
I wtedy ma wyjść przez tunel o średnicy portmonetki.
I to nie dużego portfela „idę na zakupy”, w którym
jest miejsce na gotówkę i kartę kredytową,
ale malutkiej portmonetki
„idę na przyjęcie, biorę tylko szminkę”.
Kto się na to zgodził?
Kto negocjował umowę, kiedy ustalano porządek rzeczy?
Ewa? Nie. Założę się, że Adam.
Nie zjadł jabłka z drzewa wiedzy, więc pomyślał:
„Co tam, się zmieści”.
Jeśli chodzi o ciążę, to...
Wystarczy już! Panie i panowie, pani Maisel!
Zrobimy teraz przerwę,
po której mamy jeszcze wiele występów.
Oszalałaś? Nie wolno o tym mówić na scenie.
O czym? O portmonetce?
Co, do chuja, Bobby?
O ciąży.
Chyba żartujesz?
Nikt nie chce o tym słuchać.
Wiem, że nie lubią żartów typu:
„Jestem w ciąży. Kto powie twojej żonie?”.
Żadnych. To nieprzyzwoite.
Nieprzyzwoite? Facet przed nią mówił o grzybicy fiuta.
To było śmieszne. A to są kobiece sprawy. Intymne.
To jest życie. Dosłownie.
Może mówić, o czym chce. To jej występ.
Nie. Tu się opowiada żarty.
Chcecie mówić o sprawach kobiecych, idźcie do położniaka.
Poło... Chuj wie kogo. Nie na mojej scenie!
Nienawidzę tego gościa.
Walić to miejsce. Nie musimy tu występować.
- Dokąd pójdziemy? - Dokądkolwiek.
Byle poza centrum albo w innym stanie,
pod warunkiem, że to będzie nora z trzyosobową widownią.
Później zostaną mi dwie minuty w damskiej ubikacji.
Po co tu leżą miętówki?
To nie usta trzeba sobie odświeżyć.
Mam rację, drogie panie? Będę tu cały tydzień. Datki przy wyjściu!
Znajdziemy inne kluby.
Ta branża jest do bani.
To jest gra. Przecież wiesz. Musisz walczyć o swoje.
Ty walcz. Ja idę się napić.
Dwóch komików przychodzi do baru...
I żaden nie ma forsy na drinki.
Cholera, znałeś to.
Co robisz w tym podłym miejscu?
Dąsam się. Właśnie usunięto mnie ze sceny w środku występu i wywalono z klubu.
O czym mówiłaś?
- O ciąży. - No to sama się prosiłaś.
To nie było nawet sprośne.
Nie bardziej niż zwykle,
a ten dupek zepchnął mnie ze sceny,
bo opowiadałam o przyjaciółce, która urodziła.
Wiesz, że cię lubię.
I zwykle zrobiłbym wszystko, by cię pocieszyć.
Jednak dziś użalam się nad sobą,
więc współczuję tylko sobie.
Co się stało?
Chicago dołączyło do listy miast,
gdzie wydano nakaz aresztowania mnie.
O czym mówiłeś?
O twojej przyjaciółce, która urodziła.
I papieżu, który dymał trójnożną kaczkę.
I międzyrasowych randkach.
I co Marilyn Maxwell może widzieć w Bobie Hopie.
Za to cię ścigają. Facet jest skarbem narodowym.
Niedługo będę mógł pracować tylko w Wyoming.
Jak zachowają się mieszkańcy Wyoming, pierwszy raz widząc Żyda?
Wypij drinka.
Nie był mój, ale pomógł.
Jestem zmęczony.
Wiem, o czym mówisz.
Czasem zastanawiam się, czy warto?
A ja czasem myślę, że nie.
Jestem Syzyfem, tylko bez pięknych włosów i przepaski biodrowej.
Pcham ten głaz pod górę bez końca.
Spróbuj w szpilkach.
Pracuję, by płacić prawnikom. Jestem bankrutem.
Straciłem mieszkanie. Sprzedałem wóz.
Myślałem, że był mój. Tak czy owak, przepadł.
Potrzebujesz pieniędzy? Mogę poprosić ojca o pożyczkę.
Dziękuję.
Podziękuj ojcu, ale radzę sobie, żyjąc pod kreską jak dorosły.
Będzie dobrze.
Myślisz?
Tak.
Jest okruch nadziei.
Steve Allen dał mi czas w swoim programie.
To bardzo duży okruch.
Daje mi szansę pokazania, że umiem się bawić z innymi dzieciakami.
Mogę się zaprezentować.
Super.
To prawda.
Kiedy mój syn pierwszy raz poszedł na dziecięcą imprezę,
tak się denerwował, że obiecałam czekać
na niego na zewnątrz, gdyby chciał wyjść.
Nie wyszedł. A ja stałam w deszczu.
Zaczekać na ciebie po twojej imprezie?
Jesteś urocza.
Odrobina wsparcia zawsze się przyda.
Dobrze.
Musisz wiedzieć,
że czuję się teraz
jakby mniej męski.
W sumie mi to nie przeszkadza.
Niedziela wieczór. O ósmej.
Weź parasol.
Połykać gówno. Sam sobie łykaj.
Zostałam porwana, moja klientka wydymana, a ja mam łykać gówno?
Dobra. Pieprzyć to.
Panna Myerson?
Tak.
Może pani jakoś potwierdzić tożsamość?
Proszę wejść.
Dzięki.
Ciasno tu.
Panna Susie Myerson.
Chryste.
Podejdź bliżej.
Wystarczy.
Dwa kroki do tyłu.
Więc.
Przyszłam tu łykać gówno. Jestem gotowa.
Sekretarka mówiła tylko, żeby zjeść coś przed wizytą.
Kilka dni temu w mojej garderobie mówiłaś okropne rzeczy.
Słyszałam groźby.
Wobec mnie i mojego kostiumu.
Wiem. Przepraszam za to.
Odebrałaś mi rezon. Nikomu to się dotąd nie udało.
Nie panowałam nad sobą.
Proszę zrozumieć, że chroniłam klientkę.
- Wynocha! - Dobra.
Nie ty.
Wiesz, że uczęszczałam do Szkoły Teatralnej Yale?
Tam poznałam Kazana i pieprzyłam się z nim.
Grywałam Medeę,
Fedrę,
Norę, Heddę Gabler, Maggie Kotkę.
Ryszarda III?
Ale los miał dla mnie coś innego w zanadrzu.
Sophie z Queens.
Nigdy nie byłam w Queens.
Przejeżdżałam tamtędy. Występowałam. Ale nigdy faktycznie nie byłam.
Czy oni naprawdę tak mówią?
Nie rozmawiają tak dużo o posiłkach, jak może się zdawać.
Harry Drake wiedział, że chcę być poważną aktorką, gdy mnie przyjął.
Ale nie dbał o to.
Nie dbał o Sophie z Ann Arbor.
Obchodziła go tylko Sophie z Queens.
Wtedy pomyślałam: „Zostań gwiazdą, Sophie.
Wtedy będziesz mogła robić, co chcesz”.
I teraz jestem gwiazdą.
Ale nadal robię z siebie pośmiewisko co wieczór,
bo moi ludzie
uważają, że nikt nie zechce mnie oglądać w Tramwaju zwanym pożądaniem.
Mylą się. Dałabym wszystko, by zobaczyć, jak odwożą cię do wariatkowa.
Mówią, że powinnam robić to, co robię, albo stracę wszystko.
Nie wierzą we mnie.
Chcę, żeby ktoś we mnie wierzył,
walczył o mnie i groził użyciem przemocy,
tak jak ty zrobiłaś dla niej.
Harry Drake nasłał na mnie dwóch drabów.
A jednak tu jesteś.
Miriam i ja jesteśmy inne.
Coś nas łączy. Jakaś szczególna więź.
Ja też tego chcę.
Chcę, by ktoś pracował dla mnie z pasją.
Motywacją, wizją, odwagą.
Chcę ciebie.
Do czego?
Chcę, żebyś była moją menedżerką.
Proszę nie martwić się o zwrot futra.
Pani Lennon nosiła je tylko dwa razy.
Ja pierdolę.
W dupę z drugim ślubem.
Halo?
Twój ojciec się nie odzywa, co doprowadza mnie do obłędu.
Będziesz pasował do rodziny.
W czym problem? Jestem lekarzem.
Wiesz jakie miejsca parkingowe mają dla lekarzy?
Mnie to przekonało.
Lista lektur może mnie pogrążyć.
- Dlaczego? - Ubarwiłem ją nieco.
Dość mocno.
To bez znaczenia.
- A jeśli zrobi mi test? - Nie będzie testu.
- Nie było nam źle. -Wyluzuj.
Operujesz dzisiaj. Napij się martini.
Jesteś w szpitalu, weź seconal.
Kiedyś będę musiał ci wyjaśnić, na czym polega operacja.
- Wzywam dr. Ettenberga. - Ja zadzwonię do niego.
To pachnie desperacją?
Nie musisz iść?
- Nie. Czemu? - Jest inny doktor Ettenberg?
Nie, a co? Boże, muszę iść. Mówiłem. Obłęd. Zadzwonię później.
Wszystko będzie dobrze. Obiecuję.
Halo?
Mogę rozmawiać z panią Maisel?
- Kto mówi? - Shy Baldwin.
Spotkaliśmy się. Pamięta pani?
Czy pamiętam?
Shy Baldwin. Mamo!
Moja mama bardzo by chciała z panem porozmawiać!
Cholera. Zapomniałam. Suszarka.
Suszarka jest bardzo ważna.
Nie wybaczyłaby mi tego.
Zabije mnie. Wtedy prasa połączy z tym pana,
przez co czuję się okropnie.
Proszę zaczekać, aż wróci. Zrobić panu kawy?
Oczywiście. Z cukrem i śmietanką.
Nie ma pana tutaj.
A pani powinna śpiewać z taką kontrolą oddechu.
Przepraszam. Jestem wielką... Dlaczego pan dzwoni?
Bo widziałem panią w maratonie telewizyjnym.
Była pani rewelacyjna.
Pijąc drinka przed snem,
zastanawiałem się, czemu ona nie jest gwiazdą?
I wtedy pomyślałem,
że może mógłbym w tym pomóc.
Więc dzwonię.
Chciałaby pani otwierać moje występy podczas tournée?
- Co? -Sześć miesięcy.
Trzy w Stanach i trzy w Europie.
Miałaby pani 30 minut i kilka wejść ze mną.
Za dwa tygodnie. Będzie pani potrzebować modnych ciuchów,
za które ja zapłacę.
Dlatego właśnie dzwonię.
- I co pani... - Tak!
- Nie potrzebuje pani czasu... - Nie. Tak.
Mój Boże, tak!
No to jesteśmy umówieni.
Moi ludzie odezwą się w sprawie szczegółów.
Będziemy się świetnie bawić.
Do usłyszenia.
- Mam wieści. - Boże! Mało nie dostałam zawału!
Zaraz dostaniesz. Musimy się napić.
Mnie przydałby się defibrylator.
- Gotowa? - Pewnie.
Postaraj się bardziej.
Pewnie!
- Jeszcze raz. - Powiedz to, kurwa.
Jedziemy na tournée z Shy'em Baldwinem.
Co?
Spodobałam mu się w telewizji
i chce, bym otwierała jego występy.
Przez sześć miesięcy! Co powie Jack Paar?
- To na pewno był Shy Baldwin? - Tak.
I zaprosił cię na tournée?
Chcę różową garderobę. Wpiszesz to w kontrakcie?
Będziesz supportem Shy'a Baldwina.
Pieprzyć centrum. Jedziemy do Europy.
Potrzebuję paszportu.
I porządnej bielizny.
Nie wierzę!
Wiesz, co zrobię? Kupię kwiaty Sophie Lennon.
Sophie Lennon?
Gdyby mnie nie stuknęła, nie wystąpiłabym o północy,
Shy by mnie nie zobaczył
i nie obmyślałabym teraz wspaniałego stroju na scenę.
Widzę niebieski kapelusz z piórami.
Skupmy się na tournée.
Zemsta najlepiej smakuje na zimno.
Szykuj się na lody, suko!
Muszę zadzwonić do jego ludzi. Pogadać o gaży.
Niech nie myśli, że nowa znaczy tania.
Jestem bardzo nowa i bardzo tania.
Zrobiłyśmy to. Ty i ja.
Miriam, muszę ci coś powiedzieć.
Kochasz mnie.
- Nie. - Jestem niesamowita.
Możesz przestać mówić o sobie?
To nasze źródło utrzymania, siostro.
Chcę ci powiedzieć...
Moja bielizna jest okej. Zamknij się.
Idziemy na zakupy.
Teraz.
Muszę kupić sukienki, kapelusze, buty, torebki...
Nie lepiej najpierw zarobić,
by potem nie dorabiać pod latarnią w Europie?
Halo! To ja! Jest tu ktoś?
Miriam. Musimy porozmawiać.
Możemy w biegu? Jestem spóźniona.
Ty zawsze jesteś spóźniona.
Zastanawiałaś się kiedyś dlaczego?
Nie.
Może warto czasem zerknąć na zegarek?
Chciałeś mi coś powiedzieć?
Tak. Podjąłem decyzję.
W sprawie?
Jak możesz pytać?
Ile decyzji dotyczących ciebie ostatnio miałem podjąć?
Nie wiem. Sześć?
- Nie. - Osiem?
- Nie. - Trzydzieści pięć?
Chodzi o decyzję dotyczącą ciebie i Benjamina.
Wiem, że trwało to dłużej niż oczekiwałaś,
ale miałem niezłą zagwozdkę z jego historią szczepień.
Z radością stwierdzam, że jego referencje się potwierdziły,
zarobki są wystarczające,
umie pływać, nie zalega z płatnościami,
rozlicza się z podatków, a 86% jego pacjentów przeżywa.
Trochę się zawiodłem na liście lektur.
Panaslotsky to nie jest prawdziwy autor
i byłem nieco urażony założeniem, że dam się na to nabrać.
Jednakże po dogłębnej analizie
postanowiłem zgodzić się, by Benjamin poprosił cię o rękę.
Możesz wyjść za mąż. Znowu.
Co?
No co?
Cholera!
Halo! Jest tu kto?
- Nic nie mów. Idę, Rose! - Ale tato...
Czekałem cały dzień, żeby powiedzieć o czymś twojej matce
zanim położy się do łóżka.
A nie będę miał szansy, jeśli już się położy.
- Ale... - Ja pierwszy!
Pozdrowienia od Davida Begelmana. Spotkałam go u szewca.
Brzydko się starzeje.
Pozwolisz na chwilę do mojego gabinetu?
Usiądź, proszę.
Gdzie?
Mamo?
Tato? Jestem spóźniona. Wychodzę.
Abe, o czym chcesz mi powiedzieć?
Wiesz, że ostatnio miałem niespokojny okres.
Wiem. Będzie lepiej.
Byłem w Bell Labs i rozmawiałem z Charlesem. Byłem bardzo opanowany.
Nic mu nie jest?
Oczywiście. Tylko rozmawialiśmy.
Ale podczas rozmowy coś stało się ze mną.
Zacząłem myśleć o swoim życiu.
Kim kiedyś byłem. I kim się stałem.
O dokonanych wyborach. O tym, jak wychowałem dzieci.
Uważam, że muszę przewartościować pewne rzeczy.
Jakie?
Nie mogę pracować dla Bell Labs.
To nie jest miejsce dla mnie.
W porządku. Skup się na pracy akademickiej.
Zamierzam odejść z Columbii.
- Co? - Nie chcę już tam uczyć.
Ale masz tam stałą profesurę.
Wiem. Ale chcą mnie odstawić na półkę. Sugerują urlop naukowy.
Płatny urlop.
Nie chcę ich pieniędzy za nic.
Chcesz.
Zrezygnuję. Ze wszystkiego. Pracy, katedry...
- Postradałeś zmysły. - Nie.
Odchodzisz z Columbii.
Nie chcę spędzić reszty życia dryfując.
Kiedyś miałem cel. Chcę go odzyskać.
- Rezygnujesz z katedry. - Tak.
Nasze mieszkanie należy do Columbii.
Tak.
To prawda.
Gdzie się podziejemy?
Zamieszkamy z Miriam i Benjaminem?
Naprawdę lepiej będzie, jak usiądziesz.
Powiem wam, jak rozwiążemy problem.
Postanowiliśmy raz w miesiącu zapraszać komika,
który będzie obrażał wszystkich. Co wy na to?
Wie, że przyjdę.
Nie ma cię na liście.
Nie zostawił twojego nazwiska.
Wie, że przyjdę. Lenny!
W porządku. To moja matka.
Nie uprzedziłeś ich. Perry ma zawał.
Przepraszam. To się nie powtórzy.
Muszę mieć nazwiska na liście. Tak to działa.
Będzie kiedyś prezydentem.
Nieważne. Pokaż się. Dobry garnitur, krawat i uczesanie.
Przygotuj się. Tylko on wchodzi na scenę.
Zna mnie lepiej, niż myślałam.
Panie i panowie, oto szokujący komik.
Najbardziej szokujący komik naszych czasów.
Młody człowiek, którego czeka wielka kariera, Lenny Bruce!
- Cycki w górę. - Dzięki.
Wyjaśnisz, jak wrócę?
Tak.
Czy Elizabeth Taylor przejdzie bar micwę?
Obiecałem ciągłość akcji. Powiem wszystko, co przećwiczyłem.
Wielu wytyka mi brak smaku.
Ale jest też inna strona mojej natury.
Zmysł estetyczny.
Wzniosłość.
Zamierzam...
- Masz to? - Tak.
Jestem szczęśliwy!
Zamierzam napisać musical. Ze Steve'em Allenem.
To będzie fajna rzecz.
Opowiada o parze.
Jeśli byliście lub jesteście w małżeństwie, na pewno to znacie.
Para bez przerwy się kłóci
i postanawiają się rozstać, ale wracają do siebie.
Para z naszej sztuki jest nieco ekscentryczna.
Zrywali i schodzili się jakieś 55 razy w ciągu siedmiu lat.
Ale wracali do siebie dla dobra dzieci.
W końcu poszli do poradni małżeńskiej.
Udało się, są razem i są szczęśliwi.
W ogóle się nie kłócą.
Ale dzieciom kompletnie odbija.
Bo przyzwyczaiły się do schematu
ciągłego zrywania i godzenia się, że teraz nie wiedzą, co się dzieje.
Więc dla dobra dzieci postanawiają zerwać.
W tej scenie Steve...
Wiecie, jest moim przyjacielem, spotkaliśmy się
i on mówi pierwszą kwestię.
Cześć, Lenny, co słychać u twojej żony?
Pokłóciliśmy się i zerwaliśmy.
To przykre. Ale nie przejmuj się, pogodzicie się.
Nie, to koniec.
Po setnej sprzeczce masz dość
i postanawiasz zakończyć sprawę.
Nabrałem odwagi i pozbyłem się jej.
Sam w to nie wierzę, ale w końcu to zrobiłem.
Jak ci się to udało?
Zostawiła mnie.
Tak jest lepiej.
Wolę być sam.
Teraz odżyję.
Odpicuję sobie mieszkanko.
Tak jak lubię.
Kupię czarne, błyszczące meble.
I plakat z walk byków.
Kupię też stolik i przerobię go na drzwi.
Naprawdę odżyję.
Będzie bardzo miło.
Kupię sobie satynowy smoking i biały, perłowy telefon.
Będę siedział i się relaksował. Nareszcie sam.
To będzie najlepsze. Zupełnie sam.
Sam.
Zupełnie sam
Co za radość Zupełnie sam
Jestem szczęśliwy sam Widzisz?
Przekonałem cię...
Przepraszam, że musiałeś czekać.
Żaden problem. Dopiero przyszedłem.
Ojciec cię pozdrawia.
Co u niego?
Gniewny. Nieprzyjazny. Jak zawsze.
Pozdrów go ode mnie.
Powinniśmy kiedyś spotkać się na obiedzie.
Uraczylibyśmy się opowiastkami o dwóch gniewnych młodzieńcach,
którzy myśleli, że wszystko wiedzą.
Ojciec nadal tak sądzi.
Był wielkim mówcą. I miał wspaniałe gesty.
Co mogę dla ciebie zrobić. Abe.
W moim życiu dzieją się rzeczy,
które mogą wymagać dobrego prawnika.
Wiesz, w czym się specjalizuję?
Marzę o niezłej naparzance.
Trafiłeś pod dobry adres.
Kawę, proszę. Mów.
Zupełnie sam
Jak krótkowzroczny pies gryzę kość
Ale lepiej mi samemu
Nie muszę wynosić śmieci I słuchać jej paplania przez telefon
Dałem jej wszystko Nawet pierścionek matki
A była taka małostkowa Że czasem życzyłem jej śmierci
Ale przygotowania Zajęłyby jej dwie godziny
Kiedy się zestarzeje, będzie żałować.
Teraz jest młoda, rozkwita i może przebierać w facetach.
Ale kiedy się zestarzeje, za jakieś 20 lat.
„Co u ciebie, Annie?”
„Kopę lat. Nieźle wyglądasz, skarbie”.
„Widzę, że wciąż myjesz włosy pumeksem”.
„Nieźle wyglądasz. Przybyło ci parę kilo”.
„Co się stało z twoją szyją?”
„Słyszałem, że miałaś kilku mężów”.
„Ja? Nie. Zostałem singlem. Zainwestowałem w nieruchomość”.
„Wybrałem mieścinę w Meksyku. Może o niej słyszałaś”.
„Nazywa się Acapulco”.
„Gdzie mieszkasz? W wynajętym pokoju?”
„To fajnie”.
„Masz kuchenkę i papierowe zasłony,
siedzisz w lobby, oglądasz TV”.
„To naprawdę spoko”.
„Masz kartę Diners Club”.
„Czasem szpanujesz nią w restauracji”.
Jej przyszłość nie wygląda różowo.
Ja będę bogaty i sławny, a ona w wynajmowanym pokoju,
ale już będzie za późno.
Nie usłyszę jej narzekań
w mojej posiadłości w Nob Hill, bogaty i samotny.
Zupełnie sam
Będę bogaty
I taki samotny
Midge?
Będę otwierać występy Shy'a Baldwina.
Co? Midge, to...
Chce mnie zabrać na tournée.
Na sześć miesięcy.
Zgodziłam się.
Z miejsca.
Nie zastanawiając się. Nie myśląc o niczym i nikim.
Po prostu tak. I teraz rozumiem.
Wszystko się zmieniło.
Nie będę piekła ciast.
Nie urodzę trzeciego dziecka przed trzydziestką.
Dokonałam wyboru.
- Midge... - Będę sama.
Do końca życia.
Zdecydowałam w ciągu pięciominutowej rozmowy.
Niesamowite, co?
Nie wiesz tego.
Wkrótce wyjeżdżam.
Ledwie zdążę się spakować. Wiesz, jak podróżuję.
I nie chcę być sama.
Nie dziś w nocy.
Dzisiaj, tylko przez jedną noc,
chcę być z kimś, kto mnie kocha.