Znacie powiedzenie o chodzeniu w cudzych butach?
Zastanówmy się.
To zmienia perspektywę.
Wzięłam to sobie do serca i włożyłam buty mojego męża.
Mój Boże, jakie one są wygodne!
Już wiem, czemu mężczyźni rządzą światem.
Nie noszą wysokich obcasów!
Mogą szybciej chodzić i nie bolą ich plecy.
Wnoszę o rozwód z prawem do opieki nad jego butami!
Dziękuję wszystkim! To ja Pani Maisel!
Wyjeżdżam na parę dni, ale uczciwie ostrzegam, że jeszcze tu wrócę.
Dobranoc!
- Świetne! - Dzięki.
Chodziło mu o występ czy o moje cycki?
Gość tańczył w Pal Joey. Na pewno nie mówił o cyckach.
Cześć.
- O co jej chodzi? - Nie wiem.
Długopis.
- Chce twój autograf! - Serio?
Ekstra.
- I jak? - Odpuść sobie serduszko.
Nie jest oryginalne?
Wygląda jak podpis małolaty.
Proszę. I dziękuję.
Ja dziękuję.
Właśnie dałam pierwszy autograf.
Mam coś jeszcze.
Nasz pierwszy plan występów na wyjeździe.
Znam go na pamięć.
Dzień jeden i dwa, Waszyngton. Dzień trzy, Filadelfia.
Cztery, Harrisburg. Pięć, powrót i wielki występ w nowym klubie przy 23.
Napisałam to na maszynie. Po jednym dla każdej.
Niepotrzebnie naprawiałam klawisz „a”.
- Chętnie zobaczę. - Podetrę się tym.
Pokaż.
Źle napisałaś „występów”.
- Cholera. - Ale robi wrażenie.
Pamiętaj o najważniejszym.
Odlot z Nowego Jorku jutro punktualnie o 13.30.
Nie spóźnię się.
Dobra, mam Montanę,
Karolinę Północną, Utah, Wisconsin...
- Później, Jackie. - Ale o co chodzi?
Tablice do wymiany.
Po co zmieniamy tablice wozu?
Teoretycznie jest kradziony.
Nie teoretycznie.
Proponuję Utah.
Wezmą was za mormonki.
Nikt z nimi nie gada, jeśli nie musi.
- Mówiłaś, że to wóz matki. - Tak jest.
Ukradłaś samochód matce?
A ona mi dzieciństwo.
A jak nas zatrzymają i sprawdzą tablice?
Poradzę sobie.
Świetny plan. Skrzyżujesz palce i wszystko się uda.
To mój przepis na życie.
Z dnia na dzień jadąc na farcie.
Nie chcę tego słuchać.
Jasne, nie słuchaj.
Weź Wyoming.
Dlaczego?
Pełno tam kowbojów i twardzieli.
Gliny nie będą chcieć z nami zadzierać.
Poza tym ma rysunek konia.
Wiedziałam, że o to chodzi.
Jutro o wpół do drugiej.
Do jutra, wspólniczko.
Wywal Wyoming.
Wspaniała pani Maisel
Znudził ci się Szopen?
Nie, nadal go uwielbiam.
Co robisz?
Pracuję. A raczej próbuję.
To jest płyta Ethana.
Zatytułowana „Kaczy chód – ha, ha, ha”.
Nie powinnaś teraz opowiadać sprośnych żartów?
Już opowiedziałam. Więc co robisz?
Zespół zajmujący się w Bell Labs syntezą mowy
chce jako pierwszy na świecie nauczyć komputer śpiewać.
Muszę znaleźć idealną piosenkę do tego celu.
Prosta melodia, zakres tonalny jednej oktawy
i jak najmniej dwugłosek w tekście.
Płyty Ethana są idealne.
Ta ci się nie przyda. To odgłosy zwierząt hodowlanych.
No tak...
Dałam dzisiaj pierwszy autograf.
Złożyłaś podpis na kawałku papieru
podsuniętym przez nieznajomą osobę?
Tak. Była tym bardzo podekscytowana.
Oczywiście.
Teraz może podrobić twój podpis na czeku.
Miałam dzisiaj świetny występ.
Kiedy widziałeś mnie w Concordzie,
nie poszło mi najlepiej.
Zobaczyłam cię i wpadłam w nerwy.
I dlatego byłaś wulgarna?
Nie. Ja tylko...
Po powrocie mam większy występ.
W miłym klubie niedaleko.
Mógłbyś wpaść.
Za daleko.
Niedaleko to za daleko?
Jestem bardzo zajęty.
Gdybyś zobaczył mój normalny występ, mógłbyś zmienić zdanie.
Nie przejmuj się mną.
Co słychać u mamy?
Wyjdź za Benjamina i wszystko będzie dobrze.
Nie wiem, czy za niego wyjdę.
Wyjdź za kogoś i wszystko będzie dobrze.
Weź z kimś ślub w ratuszu.
Nie mam zamiaru znowu płacić za sztuczny śnieg i tekturowego renifera.
I 400 dolarów za haftowane jarmułki z napisem „Midge i Joel na zawsze”.
Wyjaśnij to sierocie.
Jak tylko jakąś spotkam.
Przepraszam, tato. Wiem, że to wszystko ze mną i Noah...
Miriam, proszę.
Nie mam czasu na nieodpowiedzialne wybryki moich dzieci.
Jestem naukowcem i zajmuję się złożonymi badaniami
dotyczącymi niezwykle ważnych zagadnień naukowych.
Sam poszedłem do toalety
Duży chłopak sam poszedł tam
Wziąłem papier, wytarłem się sam
Wytarł swoją pupcię sam
To brzmi całkiem nieźle.
Chociaż komputery nie używają łazienki. Jeszcze.
Sam poszedłem do toalety
Nie wiem, co zamówić. Miesiąc nie wychodzę z domu.
Matka Archiego przysyła nam wołowinę z kapustą.
Cały budynek przesiąkł zapachem.
Zamów ile chcesz, ja stawiam.
To jest motywowany poczuciem winy lunch z przeprosinami.
Uwielbiam te osobliwe żydowskie zwyczaje.
Kto to?
- Oscar Udenosky. - Sławny?
Jest dentystą.
Miałam nadzieję, że sławny. Co to jest kiszka?
Żydowski haggis.
Podziękuję. A to kto?
- Bertha Frisk. - Sławna?
Królowa bingo w Św. Marii. To się liczy?
Nie przychodzą tu sławy?
W końcu to bar „Za sceną”, a nie „Nudny bar dla zwykłych ludzi”.
Za długa nazwa.
Myślałam o Lucy, gdy zobaczyła Williama Holdena w Brown Derby
i z nerwów posmarowała masłem dłoń zamiast chleba.
Dentystów mam w Lindy's. Szukam mocniejszych wrażeń.
Wrażeń, dobra.
Facet w szarym garniturze.
Marty Segal. Wczoraj występował w Copie. Wielkie osiągnięcie.
Właśnie zalał się kawą. W Copie też tak robi?
Dobry numer na wejście.
Raz był tu Gregory Peck.
- Serio? - Wpadł na lunch. Siedział tam.
Nie! Wkręcasz mnie? Nieważne. Uwielbiam go.
- Gratulacje za Copę. - Polej to wodą gazowaną, Marty!
- Co podać? - Nie skończyłam czytać menu.
Pozwól. Varla, moja droga.
Dla Imogene poprosimy gorącą kanapkę z pastrami,
duszonego kurczaka, knysze ziemniaczane, zupę z kluskami z macy, drożdżówkę,
Lime Rickey i dwie babeczki czekoladowe.
- I raphacholin na wynos. - A jak.
- Już się robi. - To samo zamówił Gregory Peck.
Nie! Wkręcasz mnie? Nieważne. To takie ekscytujące!
- Hej, Midge. - Cześć. Jak poszło na Florydzie?
Dziesięć minut o nieświeżych małżach. Widownia szalała.
Nie mówiłaś, że znasz Grace Kelly.
Zbastuj! Te cycki są tymczasowe.
Przepraszam i gratuluję.
- Co? - Nie wierzę, że to powiedziałaś.
- To restauracja. - Jest komikiem. My tak gadamy.
Nigdy tak nie mówisz. Gapił się na moje...
Bez podtekstów. Po prostu są gigantyczne.
- A są. Mazeł tow. - Boże.
Patrzył na nie... Powinnam powiedzieć Archiemu?
Oddychaj.
I nie słyszałam, byś tak mówiła.
Słucham?
Nie możesz tak mówić na pępkowym.
Gdyby moja matka usłyszała, jak mówisz C-Y-C-K-I, to...
Może nic by nie zrobiła,
bo nie dosłyszałaby, ale nie rób tego.
Obiecuję, że zorganizuję najwspanialsze pępkowe
dla mojej najlepszej przyjaciółki. I będę się zachowywać nienagannie.
Dobrze.
Gregory Peck naprawdę tu był?
A Cary Grant zjadł z nim deser.
Ależ ten wóz jest zapuszczony.
Przydałaby mi się pomoc!
Muszę zadbać, żeby nic z tyłu się nie pogniotło.
Nie wiadomo, czy mają tam jakieś żelazko.
Kurwa mać.
- Co, u diabła? - Potrzebujesz tego?
- To moje rzeczy. - Tak?
- Tak. - W tym?
Brak różowego pudełka
nie oznacza, że to są śmieci.
- Czemu nie wzięłaś walizki? - Nie mam.
- Co zabierasz na wakacje? - Wyobraźnię?
Myślałam, że twoje rzeczy są w małej walizeczce.
To magnetofon.
Będę nagrywać wszystkie występy, żeby je potem analizować.
Świetny pomysł.
Dzięki. Mam kolejny. Nie dziw się zawsze, gdy mam świetny pomysł.
A teraz przytrzymaj tablicę.
Nie. Miałam już dwie sprawy. Nie mogę ryzykować aresztu.
Nieważne. Poćwicz dzisiejszy występ.
Już ćwiczyłam.
Żart o członku Eisenhowera przejdzie w Waszyngtonie
czy wkurzę tym Secret Service? Mogę mówić o kiełbasce.
Będą wiedzieć, o co chodzi.
Może powiem o członku, ale nie Eisenhowera.
O nim powiem w Filadelfii.
Myślę, że członek Eisenhowera zawsze się sprawdza.
Dobra.
Ameryko, nadciągamy!
- Unieś tyłek. - Słucham?
Unieś zad, bo nie odpalę wozu.
- Żartujesz? - Nie.
- Czemu? - Wyglądam na mechanika?
Po prostu unieś się i jedziemy.
Znam to z zajęć Heleny Rubinstein.
Dobrze robi na uda.
- Mogę już usiąść? - Za chwilę.
- Jedziemy. - Jeszcze kilka sekund.
Teraz mnie wkręcasz, prawda?
Tak.
Tournée członka Eisenhowera uważam za rozpoczęte.
WASZYNGTON 145 KM
Czy Kennedy będzie kandydował na prezydenta?
Tak.
Zależy od Jackie. To ona nosi spodnie w tej rodzinie.
I dobrze na niej leżą.
Poważnie. Widzieliście, jak swobodnie nosi lniane spodnie?
Len. Materiał, który się gniecie przy prasowaniu.
Myślę, że Kennedy staną na czele Amerykanów.
Bo jeśli Jackie usiądzie na 10 sekund, cała się pogniecie.
Mam nadzieję, że wygra i przywróci budżet na naukę, który ściął Eisenhower.
Nauka jest ważna w mojej rodzinie, bo ojciec pracuje w Bell Labs.
Byłam zafascynowana, gdy dostał tę pracę.
Najtęższe umysły w jednym budynku
rozwiązują problemy świata.
Wczoraj słuchał płyty mojego czteroletniego syna.
Piosenki o tym, jak nauczyć się podcierać.
Powiedział, że jej słucha,
bo w pracy próbują nauczyć komputery śpiewać.
Z początku uwierzyłam,
ale teraz się zastanawiam, czy on nie wie, jak korzystać z toalety?
A jeśli nie, to kto nauczył mnie?
Bo moja matka nigdy nie chodzi do toalety. Ani nie je. Ani...
Pali się! Pożar w kuchni! Wszyscy wychodzą! Już!
- Co? Dlaczego? - Co się dzieje?
Pali się! Wychodzić! Szybko!
Chyba musimy wszyscy wyjść.
- Nie! Mów dalej! - Nie słyszałaś?
Ogień w kuchni.
A gdzie ma być? Tak się przygotowuje potrawy!
Dziękuję i dobranoc.
Traficie na ogień, w tył zwrot i jazda!
Macie wodę w kuchni? Można nią polać ogień!
- Wiecie o tym? - Susie, proszę.
Mam łatwopalne włosy. Zginę, jeśli zostaniemy.
- Giń na scenie. Co za śmierć! - Rusz się.
No już.
- Nie doszło tu nawet. - Zaraz dojdzie.
Mówiłam, że to nie Ritz.
W porządku. Duży i czysty.
Szuflady są. Światła świecą.
Widać samochód. Cześć, samochodzie.
Jest dobrze.
Wspólna szafka. Ilu szuflad potrzebujesz?
Chyba jednej.
Wykorzystam pozostałe pięć.
Telewizor na monety.
Dobrze się bawisz?
Szkoda, że nie skończyłaś.
Wiem. Dobrze mi szło!
I nagle pożar. Może to ja go wznieciłam.
Na szczęście zapłacili pełną stawkę.
I uciekłyśmy przed zawaleniem budynku.
Wykąp się pierwsza. Wiem, że chcesz.
Jak tylko facet przyniesie bagaże.
Jaki facet?
Ten, który nas zameldował.
Myślisz, że Wład Palownik z recepcji przyniesie bagaże?
- Tak. - Skąd ten pomysł?
Powiedziałam, że tylko dwie,
a on kiwnął głową, że je przyniesie.
Kiwnął, że przetrząśnie twój bagaż
i zwali sobie konia nad bielizną.
Nie przyniesie bagażu?
Nie! To motel. Musisz sama to zrobić.
Dobra.
Nie patrz na mnie.
Jasne.
Sama przyniosę te bagaże.
W końcu podróż służy poznawaniu nowych rzeczy i poszerzaniu horyzontów.
To torby, nie trójkącik z Marilyn Monroe i Arthurem Millerem.
Strome schody i brak windy.
Weź to.
Nie idziesz ze mną?
Sama poszerzaj horyzonty.
Nowe rzeczy!
Dziwaczka.
Wspólne spanie, jakbym znowu była w college'u albo na piżama-party.
Albo w więzieniu.
Bywałaś na piżama-party jako dziecko?
Jeśli można tak nazwać sytuację,
gdy parę osób w pokoju zasnęło po pijaku.
Bawiłyśmy się w wywoływanie duchów. Na przykład Valentino.
Raz światło przygasło. To było straszne. Ale zabawne.
Raz kuzyn wlazł do mojego pokoju w nocy i położył się na mnie.
Dźgnęłam go palcem w oko. Nie widział przez tydzień.
To było straszne i zabawne.
Pooglądamy telewizję?
Nie. O tej porze jest tylko obraz kontrolny.
Zgaś światło i zaraz obie będziemy chrapać.
Co?
Ty chrapiesz?
Skąd mam wiedzieć? Śpię.
Ktoś ci mówił, że tak?
Co za pojeb podsłuchiwałby mnie w nocy
i potem o tym mówił?
Nikt, z kim spałaś, nie mówił ci o tym?
- A kuzyn? - Serio?
Mąż cię zostawił, bo nie dawałaś mu spać.
Pamiętasz staruszkę, która wołała
- do strażaka: „Weź mnie, ja płonę”? - Tak.
A on zarzucił na nią koc.
Przez chwilę myślałam, że to zrobi.
- Spełniłby jej ostatnie życzenie. - „Weź mnie, ja płonę!”
Wykorzystaj to jutro na występie.
Zacznę go od tego. Czy ona umarła?
Nie.
Może umrze w trakcie. To byłoby zabawne. Dobranoc, Susie.
- Hej, Susie. - Co?
Chciała dosiąść jego węża.
Idź spać.
Wąż był śmieszny.
Dobrze sypia?
Jak zabity. Czuje się świetnie.
Powiem mu cześć.
Ethan, przywitasz się z mamusią?
- Nie. Musi zadzwonić. -Nie chce ze mną rozmawiać?
Chce.
Ale musisz zadzwonić jeszcze raz tylko do niego.
Okej, oby nie skończyły mi się monety.
- Coś nie tak? - Nie!
- A jednak. O co chodzi? - Boli mnie noga!
Co zrobiłaś?
Że niby to moja wina?
Cześć, mamo.
Cześć, skarbie.
Halo? Ethan?
- Cześć. -Co się stało?
Lubi tylko odbierać telefon, a nie rozmawiać.
- Zapomniał o mnie. -Nie.
Nie było mnie ledwie dwa dni.
To tylko dzieciak. Powiem mu, że tęsknisz. I dzwoń na mój koszt.
Trzeba było mówić trzy dolary temu.
Brakuje ci pieniędzy na podróż?
Tylko ćwierćdolarówek.
Wypychają kieszenie.
- Gdzie jesteście? -Na stacji benzynowej.
Samochód Susie nie szwankuje?
Mruczy jak stary, wściekły kot.
Ona radzi sobie za kółkiem?
Dojeżdżamy wszędzie.
Umie zmienić koło?
- Tak sądzę. - Zapytaj ją.
Gdzie nocowałyście?
Zaraz zabraknie mi monet
na to inkwizycyjne przesłuchanie.
- Jest teraz z tobą? -Susie?
Tak. Daj ją. Powiem jej, jak się zmienia koło.
Joel pyta, czy umiesz zmienić koło.
Co?
Tak, umiem zmienić durne koło.
Posłuchaj mnie uważnie.
Klnę się na Boga, że jeśli cokolwiek stanie się Midge,
to cię, kurwa, zabiję.
Mam gdzieś, że jesteś kobietą i że jesteś niska,
wyrwę ci łeb i będę nim grał w piłkę.
Jest matką moich dzieci
i jeśli coś spierdolisz, to pomyśl o najgorszym
i pomnóż przez trzy.
Rozumiesz?
Podkładasz blokady pod koła, zdejmujesz kołpaki, luzujesz nakrętki,
podnieś samochód i wymieniasz jebane koło.
Albo dzwonisz po taksówkę.
Daj Midge.
Dzięki za wskazówki.
Świetny facet. Szkoda, że się wam nie ułożyło.
Muszę kończyć. Mamy kawał drogi do Filadelfii.
Gdzie się zatrzymacie?
Nie wiem, w jakimś motelu.
Dasz mi Susie?
Za późno. Już poszła. Bardzo szybko.
Uważaj na siebie. Proszę.
Ucałuj Ethana i Esther ode mnie. Pokaż im zdjęcie.
Dobrze.
Pa.
Przesiadaj się. Jedziemy.
Muszę odpocząć od jazdy. Noga mnie naparza.
- Znaczy... - Ty prowadzisz.
Nie umiem.
- Co? - Dorastałam w mieście.
Wyjeżdżasz z kimś i nawet
o tym nie wspomniałaś?
- Chciałam się nauczyć parę lat temu. - Co za ulga.
Przez chwilę myślałam, że o tym nie myślałaś.
Kupiłam nawet różowe rękawiczki do jazdy.
Mam je ze sobą i mogę ci pożyczyć.
- Chryste Panie. - Przepraszam.
Dupa w górę.
Zajęte!
Nie powinnam mieć przebieralni albo chociaż zamka w drzwiach?
Skupiłam się na tym, żeby była scena
i trochę miejsca na widowni.
Menedżerka powinna zadbać
o zamykaną przebieralnię.
Jestem idiotką, co mam powiedzieć?
Zwykle przychodzisz na występ już przebrana.
Zapomniałam o przebieralni. Moja wina. Wyciągnę wnioski.
Dobra.
- Puka się, dupku! - Zajęte, dupku!
To ja! Dante!
- Agent. - Przepraszamy!
Dziewczyna jest gotowa?
- Potrzebujemy jeszcze chwilę. - I zamka.
Ludzie się niecierpliwią! Szybciej!
- Zapnij mnie. - Widownia dopisała?
- Tak! - To dobrze.
- Jak wyglądam? - Jak gotowa na Filadelfię.
Prosto z Nowego Jorku pierwszy raz u nas!
- Przepraszam za przebieralnię. - A ja, że krzyczałam.
- Do dzieła! - Powitajmy gorąco Panią Maisel!
Witaj, Filadelfio.
Mówiłeś, że widownia dopisała.
Bo dopisała.
Tylko nielicznie.
Skurwiel.
Miałam zacząć od żartów typu
„Czy ktoś z tu obecnych...”
Ale szanse, że ktoś tutaj robił to,
o co chciałam zapytać, są nikłe.
Statystycznie rzecz biorąc.
Chyba że spytałabym, czy ktoś z obecnych zatruł się kiedyś alkoholem?
W tym przypadku szanse są spore, bo to Filadelfia.
Więcej ludzi było przy narodzinach mojego syna.
A może i przy jego poczęciu.
Ma pani metkę na sukience.
Jezu.
Kurde.
Ale nora.
O co chodzi?
Czuję, jak napięcie rośnie.
No cześć.
Jestem menedżerką czy kim?
Trudno to będzie zapomnieć. To było gigantyczne...
Idź spać. Śnij o szczeniaczkach.
No cześć.
Co znowu?
Nic. Z wieloma rzeczami trzeba się przywitać w tym pokoju.
Co?
- Zęby! - Zęby?
- Tak! - Sztuczne?
- Prawdziwe. - Mleczaki?
Trzonowe. Albo zęby wielkiego dziecka.
Może... Nieważne.
Nie rozpakowuję się dzisiaj.
Nie myję się. Nie kładę. Nie siadam. I nie zamykam oczu.
- Miriam... - No cześć...
Jesteś na tournée. Musisz się przespać. Możesz w ubraniu.
I tak nie mogę spać z powodu twojego...
Mojego czego?
Co robisz? Zostaw to.
Posłuchaj tego.
Nie chcę słuchać twojego występu.
To nie to.
Chciałam ci to puścić po powrocie, ale...
Co to jest?
To ty.
Akurat.
Poczekaj...
Jezusie!
Przepraszam. Nagrałam cię wczoraj.
Po pierwsze nigdy więcej nie dotykaj magnetofonu.
Po drugie to było najokrutniejsze... Co ja tam bełkoczę?
Chyba Tom Collins. Nie wiedziałam, że lubisz gin.
Tom Collins to był mój miś.
Słodkie.
Wyłącz.
Dobrze.
Ale powinnaś jeszcze coś usłyszeć.
Umarłam?
Może. Musisz iść do lekarza.
A ty popracować nad manierami.
Chcę tylko pomóc.
Nie pomagaj mi. Zapisz to sobie.
Wiem, że to krępujące,
ale od dziecka matka budziła mnie,
gdy wydawałam dźwięki, żebym nauczyła się spać jak dama.
Aż do zamążpójścia.
Nagrywała cię?
Nie. Siedziała na brzegu łóżka i potrząsała mną.
Dziwactwo musi być dziedziczne.
Pewnego dnia mi podziękujesz.
Nagrałaś to na występach z Waszyngtonu, więc dziękuję.
Mam nadzieję, że pamiętasz żart o rewolucji, bo go skasowałaś.
Będziesz tak stać całą noc?
Francis Gadający Muł tak robi.
Dobra, no to śpię w twoim łóżku. Moje jest zajęte.
- Dobranoc. - Wal się.
Konam z głodu.
Łazienka!
Jedzenie!
Kawa!
- Kurwa! - Idziemy.
Nie patrz.
Wiesz, co to za krosty?
To jakaś lokalna zaraza?
Mam 16 lat.
Nie pytam, czy ktoś robił ci loda, tylko o to.
Nie zamówiłaś kawy? Poproszę kawę.
Chyba nie wróci. Poszedł na terapię.
Wiedziałam, że jest źle, ale nie aż tak.
Czemu nie powiedziałaś, że koszmarnie wyglądam?
Mam swoje problemy.
O Boże! Twoja twarz.
No co ty?
Co się stało?
Coś mnie pogryzło.
To musiało być na łóżku. Dobrze, że się nie położyłam.
Masz coś na to?
Nie.
Masz z 500 rzeczy w kuferku i nic na ugryzienia?
Mam tusz do rzęs i kredkę do oczu.
Jak mi to pomoże?
Oczy będą ładniej wyglądać,
co odciągnie uwagę od reszty twarzy.
Czekaj, mam wszystko poukładane.
To badziewie jest do skóry.
Ugryzienia będą wyglądać dziesięć lat młodziej.
Jest ich więcej. Mnożą się. Cholera. Ugryzienie na ugryzieniu.
Przykro mi.
Idę do apteki. Może tam ktoś
mi pomoże bardziej niż ty. Jak nieme dziecko bez rąk.
Halo?
Połączenie od Miriam Maisel do Abe'a lub Rose Weissman.
Zgadza się pan zapłacić?
Nie wiem. Jakie mam opcje?
- Przyjąć połączenie! - Przyjmuję.
Proszę mówić.
Cześć, tato.
Pomińmy uprzejmości. Czego ci trzeba?
Po prostu się odzywam. Co u małej?
Ślini się. Wydala.
Tęskni za mną?
Jeśli nie może włożyć cię do ust,
to jej nie interesujesz. Coś jeszcze?
Masz podły nastrój.
To zasługa twojej matki.
Co tym razem?
Wydaje jakieś przyjęcie, o którym zapomniała mnie poinformować.
Albo ty nie usłyszałeś.
Rozstawiła stół i krzesła. Zajęli mój gabinet.
Klub Miłośników Ogrodów? Dawno ich nie zapraszała.
Kwiaty na stołach i wstążki. Zwykle kojarzą się z muzyką.
Będą pić wino i rozmawiać o łodygach. Za godzinę sobie pójdą.
Nawet jej tu nie ma. Zostawiła mnie z tym wszystkim.
Gdzie jest dziecko?
- Wypożyczyła kieliszki! - Tato!
Rose zabrała ją do sklepu z kosmetykami. Przecież mówiłem.
Nie mówiłeś.
Muszę kończyć. Właśnie słyszałem, jak ktoś mówił o sałatce ziemniaczanej.
Choć tyle mi się należy we własnym domu.
Ten specyfik w ogóle nie działa.
Trzeba podmuchać.
Zniknęły?
- Nie. - To się, kurwa, odsuń.
Idę się przebrać.
Nie powinnaś trzymać obu rąk na kierownicy?
Podobno nie umiesz prowadzić.
Wiem, jak się nie prowadzi.
Zagrzmiało?
Nic nie słyszałam.
A ja tak
i nie wzięłam ortalionu, bo mi nie pozwoliłaś.
Nie mówiłam, żebyś nie brała ortalionu,
bo nie wiem, co to jest.
Modna peleryna przeciwdeszczowa.
Zostawiłam ją, bo mówiłaś, że będzie ładna pogoda.
Tak podali w gazecie.
Powinnam wziąć ortalion i kalosze.
Powinnam też... Sałatka ziemniaczana.
Co?
Zatrzymaj się!
Nie mogę teraz.
Zjedź na bok!
Kolejne buciki! Dziękuję, Nancy.
Przynieś serwetki. Znikają w mgnieniu oka.
Już idę.
Świetnie! Czapeczka i kolejne buciki.
Pan Bemis pracuje w banku, ale myśli tylko o czytaniu książek.
- To jego pasja. - Kocha książki.
No więc...
Dlaczego nikt nie odbiera?
Ma wredną żonę, więc nie może czytać w domu.
Do czytania musi zakładać okulary z bardzo grubymi szkłami.
Ukrywa się więc z książkami w bankowym skarbcu.
Dobrze, ja odbiorę.
Jak nazywa się ta seria?
Strefa mroku.
- Nie słyszałem. - To nowość.
Słucham?
Kiedy siedzi w skarbcu, wybucha wojna i na miasto spada bomba wodorowa.
Halo?
- Tego się nie spodziewałem. - On też nie.
Następuje kolejny zwrot akcji.
Miriam, to ty? Ledwie cię słyszę.
- Miriam dzwoni? - Zapomniałam o pępkowym!
Naprawdę?
Przepraszam. Musiały mi się pomylić daty.
Zorientowałam się, bo tata wspomniał o sałatce ziemniaczanej.
Tak mi przykro. To dzisiaj.
- Gdzie jesteś? -W budce w Pensylwanii.
- Nie przyjedzie? -Najwyraźniej nie.
Zaraz. Odbywa się beze mnie?
Powinniśmy je przełożyć.
Imogene mogła skrzyżować nogi i poczekać.
- Nie będzie jej? - Na pewno ma powód.
Powiesz Imogene? Ja tu zaczekam. I Donny'emu.
- Daj tatę. - Abe?
Zaraz. Pozwól mi dokończyć.
Pan Bemis jest jedynym ocalałym, bo był w skarbcu.
Po raz pierwszy w życiu jest sam.
Burgess Meredith gra to z wielkim patosem.
Ale odnajduje ruiny biblioteki.
Abe, proszę.
Bemis jest przeszczęśliwy, widząc tyle książek
i mając mnóstwo czasu na czytanie, ale wtedy...
Stłukł okulary?
I nie ma ich kto naprawić.
Wspomniałeś o okularach wcześniej.
Mam rację? Super.
Halo?
Dlaczego nie powiedziałeś mi o pępkowym Imogene?
- Powiedziałem. - Że to miłośnicy ogrodów.
Ty tak powiedziałaś.
- Przełącz mnie na głośnik. - Po co?
Przełącz mnie na głośnik w salonie.
Halo? Słychać mnie?
Tak. Tłumacz się.
Witam.
Cześć.
- Imogene, słyszysz mnie? - Tak.
- Brzmisz odlegle. - Ja nie. Ty tak.
Bardzo cię przepraszam.
Jestem w Pensylwanii i nie mam żadnego wytłumaczenia.
Chcę to powiedzieć wszystkim.
Jestem okropna, ale musicie wiedzieć,
że jest mi przykro i kocham moją przyjaciółkę Imogene.
Nie jesteś okropna, Midge.
Jestem. I muszę z tym żyć.
Mam nadzieję, że smakowały ci babeczki.
I te cukrowe niemowlaki też.
Jedzenie ich było dziwne, ale pyszne.
Jeszcze prezent! Powinnaś go dostać.
- W porządku. -Nie.
Jest w mojej sypialni. Niezapakowany.
Jest w torbie Bendela. Biegnij po niego.
Nie powinna biegać.
Nie mówiłam dosłownie.
Dasz mi go, jak wrócisz.
Zrobisz zdjęcia, Archie?
Nie wziąłem aparatu.
Pożycz od mojego ojca.
Kończę już.
Bawcie się dobrze!
Pa, Midge. I, Midge, jest pięknie.
Cieszę się.
Pa wszystkim.
Do widzenia.
Co pan robi?
Jest burza.
Co z tego? Ona ma tu występ. To właśnie Pani Maisel.
- Piosenkarka? - Nie! Komiczka.
Nikt nie przyjdzie w taką pogodę.
Dach grozi zawaleniem.
Zadzwońcie, przełożę na przyszły tydzień.
Pewnie, zostaniemy w Harrisburgu!
Będziemy siedzieć w muzeum wojny secesyjnej.
W mordę.
- Susie! - Co?
Leje!
Skąd wie, że nikt nie przyjdzie?
To idiota. Stąd wie.
Przestańmy się zadawać z idiotami.
Każdy w tej idiotycznej branży jest idiotą.
A jeśli nie jest idiotą,
to okaże się dupkiem.
To branża idiotów i dupków.
Mogłam iść na pępkowe. Niech to szlag.
No dawaj!
Czytałaś Księgę Hioba?
Matka czytała mi ją co roku na urodziny.
Możesz posadzić tyłek.
- Czemu? - Samochód i tak nie zapali.
Świetnie.
Motel pewnie jest podły.
Ale wpadka.
Nie kazałam facetowi zamykać klubu.
Nie zepsułam wycieraczek. I nie wywołałam deszczu.
Co teraz? Idziemy do motelu?
Pewnie.
Skończyły się nam pieniądze.
Nie utknęłybyśmy w korku, gdybyś umiała używać mapy.
Albo gdybyś obudziła nas wcześniej.
Nie jestem jebanym kogutem.
Jedź!
Czego chcesz, dupku?
Pół Jersey stoi przede mną!
Wyglądam jak starzejąca się dziwka.
Nie zasłaniaj lusterka!
Umrzemy w tym tunelu.
Jest na co czekać.
Nie zdążę się wykąpać.
Jesteś komiczką, nie Miss Ameryki. Możesz wyglądać koszmarnie.
Wyglądam koszmarnie?
Jestem twoim mężem?
Menedżerką. Powinno ci zależeć na moim wyglądzie.
Uwaga. Wyjechaliśmy z Jersey.
- Tak? - Granica stanu.
Jesteśmy w Nowym Jorku!
Nowy Jork!
Słuchajcie, dupki! Jesteśmy w Nowym Jorku!
- Zamknij się! - Z twoją matką!
Umrzemy jako staruszki w tym tunelu.
Ale przynajmniej nie w New Jersey.
- Gdzie Ricky? - Menedżer?
- Tak. - Przy barze.
- Dwa dolary za wejście. - Występuję!
- Co? - Jestem komiczką i mam dzisiaj występ.
Pani Maisel. Utknęłyśmy w potwornym korku
w tunelu Holland.
- Czy jest tu... - Skończ gadać! Ruchy!
Susie Myerson! Pani Maisel!
- Spóźniłyście się! - Utknęłyśmy w korku.
Maisel! Występuje! Pij!
- Potrzebuję lustra! - Wyglądasz świetnie.
- Muszę się przebrać. - Nie ma czasu.
Pokaż im. Przywal z grubej rury.
Dobrze? Cycki w górę.
Witam, panie i panowie.
Co ja, kurwa, robię?
Oklaski, kurwa!
Magda Goebbels, panie i panowie.
Otruła swoje psy i szóstkę dzieci ku chwale Führera,
a teraz ukrywa się na Manhattanie i jest menedżerką stand-upu.
Dzięki, Magda.
Jak się macie?
Jak ja się czuję? A jak to wygląda?
Jestem kurewsko zmęczona, obolała i spóźniona.
i nie chodzi o „te dni”.
Wolałabym nieplanowaną ciążę od dnia, który przeżyłam.
Prawie skończyło się nam paliwo w tunelu Holland.
To nie byłoby śmieszne.
Jakby ludzie jadący z Jersey nie mieli innych problemów.
Więc cieszę się, że wróciłam...
Cholera!
Pełna profeska!
Bardzo się cieszę z powrotu do Nowego Jorku. Mojego domu.
Mam tu tylu przyjaciół, którzy mnie nienawidzą.
Liczną rodzinę, którą zawiodłam.
Tu mieszkają moje dzieci,
dopóki mnie nie porzucą.
Dlatego Nowy Jork jest wspaniały.
Bliscy mogą tobą gardzić,
ale zawsze znajdziesz pysznego bajgla na osłodę.
Na co ci miłość, jak masz łososia.
Obie rzeczy cuchną, ale łosoś jest smaczny.
Panie i panowie, dupki po fachu, bardzo miło być znowu w domu!
To ja Pani Maisel! Dziękuję i dobranoc!
Co to były za zwierzęce odgłosy z magnetofonu?
Możemy się rozliczyć? To był ciężki tydzień.
Nie tylko dla was.
Dzięki za prezentację. Zapłacę następnym razem.
To był normalny występ!
Możemy się zwijać? Powiedz, że tak.
- Nie chce zapłacić. - Co?
Kutas Rick nie chce zapłacić.
Musi. Mamy umowę.
Nie mamy.
Dlaczego?
Bo jesteś komiczką, a nie firmą budowlaną.
Wisi nam kasę. I muszę wziąć prysznic.
Nie mów.
Wal się.
Zaczekaj.
Ej, twardzielu. Płacisz facetom, a babkom nie?
Spóźniłyście się i ludzie nie zamawiali drinków.
Na tym zarabiamy.
- Wszyscy pili! - A my nie obsługujemy baru!
Następnym razem. Idźcie do domu się ogarnąć.
Zostań tu.
- Poczekaj. - Nie wyjdziemy stąd bez pieniędzy.
Zostań i pilnuj magnetofonu.
Cholera.
Susie?
Gdzie jesteś?
W komórce.
Wydębiłaś pieniądze?
Tak, właśnie je liczę.
Naprawdę?
Nie! Dobrze się czujesz?
Jestem zmęczona. Dlaczego tam jesteś?
Ten psychol mnie zamknął? Otwórz zamek!
Nie mam klucza.
Kopnę go w jaja tak, że wyjdą mu nosem.
Dzwonię na policję.
Zdurniałaś do reszty? Nie wzywa się glin do klubu.
Daj mi chwilę pomyśleć.
Chwila nie minęła.
Kurwa!
Spóźniłyśmy się, ale wymiatałam. A ten dupek nie chce zapłacić.
Bo jest dupkiem!
Kopałam w drzwi. Nie mogę zostawić Susie. Ugrzęzłam tu.
Śmierdzę, zniszczyłam buty, złamałam paluch
i chcę dostać pieniądze!
- Jak ten dupek się nazywa? - Susie.
Nie chodzi mi o Susie. Ten drugi.
Ricky.
- To on. - Co jest?
Zamknąłeś kobietę w schowku?
Co? Nie, to był żart. Wyluzuj, to branża rozrywkowa.
Wypuść ją.
Kompletny brak poczucia humoru.
- W porządku? - Tak.
On to zrobił?
To? Nie. Łóżko mnie pogryzło. Widzisz...
Nie chcę wiedzieć. Zapłać im.
Spóźniła się.
- Dziesięć minut! - Nieważne. Zapłać jej.
Jesteś jej menedżerem?
Ja jestem. Przecież wiesz!
- Kim ty jesteś? - Co za różnica?
Lubię wiedzieć, z kim gadam.
Jestem jej mężem.
Mężem? To czemu nie trzymasz jej...
Joel!
Jedyne możliwe zakończenie twojej wypowiedzi.
Nowe spojrzenie.
- A teraz zapłać. - Dobra.
Mógłbym cię pozwać.
Krew ci leci z nosa.
- Przegapiłem coś? - Właściciel?
- Tak. - Takie typki prowadzą pana interesy?
To syn mojej siostry.
Rodzina jest ważna, ale nie każdy się nadaje do interesów.
Warto zatrudnić ludzi, którzy doceniają talent.
Ona ma talent.
Pewnego dnia może rozsławić tę norę. Ogarnijcie się, kurwa!
I kupcie nową przepychaczkę.
Ta w schowku jest stara i nie zasysa.
- Jasne. - Zgadza się?
Tak.
Miło było poznać.
Musisz mnie tego nauczyć.
Wezmę taksówkę. Podrzucić cię?
Nie.
Zaczęłam tę podróż z Susie i z nią skończę.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Nie musiałaś po niego dzwonić.
Niestety w męskim świecie czasami przydaje się mężczyzna.
Tak to już jest.
Znalazłabym wyjście z sytuacji.
Może lubisz być wybawiana z opresji, ale ja nie.
Wolałabyś zostać w schowku.
- Pewnego dnia... - Tak.
Twoja prowizja.
Dzięki.
Przeliczasz? Naprawdę?
Z przyzwyczajenia.
Co do...
Jak było w Pensylwanii?
Co tu się stało?
Było pępkowe.
Znowu zapomniałaś?
Może powinnaś odwiedzić lekarza?
Ale to było wczoraj.
Gdzie jest Zelda?
Zelda? Nie, nie.
To twój bałagan.