- Tam jest ten koleś. - Jaki koleś?
Ten, który ci wtedy powiedział o tamtym.
O tym dziwnym kolesiu robiącym dziwne rzeczy?
Powiedziałaś mi, ja już to słyszałam,
mówiłaś, że to nie to, ale jednak.
- Tak. - Jak on się nazywał? Nie pamiętam.
- Nie wiem. Coś z rybą? - Nie da mi to spokoju.
Słyszałaś o maratonie telewizyjnym na WNPO w przyszły wtorek?
Szukają ludzi, ale miejsca szybko się rozchodzą.
W telewizji? To byłoby niesamowite.
Teraz mówisz?
Sam dopiero usłyszałem. Margie, stolik szósty.
Musisz mnie informować o takich rzeczach.
Nie pracuję dla ciebie!
Margie? Susie Myerson.
Mam dziewczynę komika, świetnie poradzi sobie na maratonie.
Niech ktoś, kogo znam, poręczy za nią i może ją wezmę.
Bułka z masłem.
Dougie, znasz Margie?
Na wylot. Robi maraton.
- Poręczysz za Midge? - Zgoda.
Tak!
Mamy to w garści.
- Fantastycznie. - Nie wyszło.
- Co? - Tak mówi.
Margie nie lubi Dougiego.
Powinnaś iść do Kenny'ego.
Powinieneś mi mówić takie rzeczy.
Nie pracuję dla ciebie!
Cholera.
Gdzie Margie?
Pewnie wyszła. Jej asystentka siedzi przy stoliku 12. Ona decyduje.
Oby tak było, Fred.
Nie pracuję dla ciebie!
Słuchaj, mam dla ciebie utalentowaną dziewczynę.
Zjeżdżaj z mojego stolika.
Suka.
Porażka.
Mówiłem stolik 12? Myślałem o 10.
Kenny, znasz Margie?
- Uwielbiam ją. - Poręczysz za Midge?
- Jasne. - Dzięki.
Przepraszam za tę „sukę”.
- Asystentka Margie? - Kto pyta?
Mam komika na maraton. Kenny za nią poręczy.
- Kenny? - Jakiś problem?
- Podobasz się Cindy. - Tej od Margie?
- Kolacja? - Czemu nie?
Dzięki.
Masz randkę z Kennym.
- Super. - Dziewczyna nazywa się Maisel.
Powiem Margie, by ją wcisnęła.
Świetnie.
- Załatwione. - Załatwione?
Załatwione.
Joey Mackerel!
- Tak się nazywał! - Miałam rację z rybą.
Myślałam, że Branzino.
To ktoś inny. Nie jest w biznesie.
Wspaniała pani Maisel
Tak dużo rybich nazwisk.
Nieważne.
Proszę.
Dziękuję, Zeldo. Ziemniaczki wyglądają bardzo puszyście.
Tak, jak pani lubi, pani Weissman.
- Dziękuję, Zeldo. - Proszę.
Zelda jest dla mnie nieco oziębła ostatnio.
Czemu tak uważasz?
Choćby sposób nałożenia ziemniaków.
Tobie nałożyła delikatnie, a moje rzuciła na talerz jak w więzieniu.
Nieprawda.
Twoje są dalej ładne i puszyste. Moje ani trochę.
Moje też trochę rzuciła.
Ale tobie powiedziała: „Proszę”.
I twojej matce również. Mnie nie.
Wydaje ci się, Abe.
Lubię usłyszeć „proszę”. Albo entuzjastyczne „smacznego”.
Zmień temat, Miriam.
W przyszłym tygodniu jest maraton telewizyjny. Słyszeliście?
To z Jerrym Lewisem? Jest taki głośny.
Nie podobają mi się jego twarz ani ten dziwaczny głos.
- Jest beznadziejny. - Cierpi na dystrofię.
Zbierają na leczenie artretyzmu i reumatyzmu.
- Zbożny cel. - Bardzo.
Rodzina twojej matki na to cierpi.
- Ciotka Pearl. - Biedna ma powykręcane ręce.
Kiedyś podniosła kielich na Kidusz
i przez dwa lata nie mogła go odstawić.
Powinniśmy przekazać datek. Te pieniądze są istotne dla badań.
Jak możemy to zrobić? Dzwoniąc?
Pewnie tak. Będą tam telefony,
gwiazdy, artyści, wszyscy chętni do pomocy.
- Wspaniale. - I tak bezinteresowne.
- Ja też tam będę. - Jako kto?
Jako artystka.
Wystąpię na maratonie.
Robiąc komedię. Mogę użyć tej historii z Kiduszem?
- Niektóre to oszustwa. - Co?
Te maratony. Biorą pieniądze i wypychają sobie nimi kieszenie.
- Jerry Lewis ma kilka domów. - Mamo, to śmieszne.
I wyglądają tak tanio.
Kamerzysta nigdy nie wie, na czym się skupić.
- Nieprawda. - I nikt nie umiera na artretyzm.
Ciotka Pearl dożyła 90 lat.
Pod koniec pracowały jej tylko głowa i szyja, ale to wystarczało.
Przepraszam.
Mogę się dosiąść?
Coś nie tak, panienko?
Wszystko.
Możesz dramatyzować nieco bardziej?
Jasne, wezmę togę i odegram kawałek Koriolana.
- Nie możesz jeść z dziećmi. - Czemu?
Nie są przyzwyczajone. Wystraszą się.
Wystraszysz się, jak będę jeść z tobą?
Nie.
Dziękuję.
Dlaczego jesteś taka wrażliwa?
Głupia jestem, bo myślałam,
że będziecie mogli zobaczyć
występ córki, nie wychodząc z domu. Ale co ja tam wiem.
Jesteś gotowa na występ w telewizji?
Jest jeden sposób, by się dowiedzieć.
Masz wystarczająco przyzwoity tekst?
Tak, ale wystąpię nago.
I mówisz to przy synu.
Widziałeś mnie nago, prawda?
- Tak. - Proszę.
Postarałeś się.
Nie, rozumiem.
Energia jest opodatkowana, więc ograniczasz zużycie,
ale możesz się trochę podzielić? W letnie dni bardzo nas to dotyka.
Dziesiątka bije ósemkę! Babcia zbiera.
Rozumiem, ale czy na Upper East Side też częściowo wyłączasz prąd?
Raczej nie.
Szóstka bije trójkę. Pogrom.
Ciężarówki czekają na załadunek. Wiesz o tym?
Teraz już tak.
Nie chodzi o brak szacunku, staram się prowadzić biznes.
- Ed Kant? - Z naciskiem na „Kant”.
- As bije damy. Wal się, synku! - Mamo...
To twój lunch? Czy ten z wczoraj?
Zaczniemy od nowa? Chcę to rozwiązać.
- Może zajmę się ciężarówkami? - Już idę.
Znów przegrałeś! Załatwiam cię!
Mamo, poważnie, gra w wojnę nie powinna być straszniejsza od wojny.
Musi nauczyć się przegrywać.
Takie jest życie.
Zajmę się ciężarówkami. Później pogadamy, dobra?
- Nie rozłączaj mnie... - Później pogadamy.
Tak, dobrze!
Bo gdy mnie rozłączasz, zapominasz o mnie
i zaczynamy cały proces od nowa.
Chcesz, żeby było ciekawiej?
Poproś tatę o pieniądze.
Siedzę nad tym i siedzę, ale nie rozumiem, dlaczego...
Dlaczego co, Abe?
Dlaczego wciąż czekamy na sprzęt.
Nagromadzenie zaległości.
Abe, góry w Rosji na cztery litery.
- Ural. - Tak!
Sprawdziłem u innych zespołów, nie mają zaległości.
A.I. Dziewięć, tu Devlin.
Rozumiem.
Tak, rozumiem. Tak zrobię. Dziękuję.
- O co chodzi? - Pomyłka.
Kontynuujcie.
Kontynuując ostatni wykład,
rozważmy funkcję trójkątną.
Kto mi powie, którą cechę tej funkcji
możemy wykorzystać, by ograniczyć szereg Fouriera? Truman?
Gdzie Truman? Spóźnia się?
I gdzie reszta? Nie było was więcej?
Kiedyś.
Nie zniosę spóźnień.
Nikt się nie spóźnił.
Poza panem.
Kto to powiedział?
No dalej, kto to powiedział?
Bądź mężczyzną i wyjdź tu, bym mógł przetrzepać ci uszy!
Widać nie ma mężczyzn
na zaawansowanym kursie równań różniczkowych Weissmana.
Tylko smutna zbieranina
głupich, kretyńskich, niedojrzałych, skończonych młokosów.
Pytam raz jeszcze. Gdzie jest Truman?
Przeniesiono go.
Przeniesiono? Dlaczego?
Jego mama mówi, że za bardzo go to wykańcza.
Jego mama.
A wy co tu jeszcze robicie?
Lance? Abbie? Ktokolwiek powiedział: „Poza panem”?
Co wy tu robicie?
Dam wam do rozwiązania jeszcze jedno zadanie.
Gotowi? Oto ono.
„Wszyscy z was” plus „X”
równa się „kompetencja”.
Rozwiążcie to.
Czym jest „X”?
To „kompetencja”.
Bo wam jej brakuje.
Jesteście niekompetentni.
Nigdy nie będziecie pracować z niczym „zaawansowanym”.
Będziecie nadmiernie wykwalifikowanymi konserwatorami zmywarek!
Wciąż wam to powtarzam, a wy wciąż wracacie. Wynoście się!
- Teraz? - „Teraz?”
Wynocha!
No już!
Strata dobrej funkcji trójkątnej.
Co powiecie na to? „Spotkałam faceta, idealny materiał na męża.
Wiem, bo powiedziała mi to jego żona”.
Tak, nie? Coś pomiędzy. Odrzucone!
Ożenię się z tobą!
KTO TO POWIEDZIAŁ?
Shmuly? Daj spokój, już to przerabialiśmy.
Moja menedżer dostała już informacje o wytycznych w WNPO.
To dział telewizji pod tytułem: „Zero zabawy”.
Ma nie być nic politycznego, kontrowersyjnego ani wulgarnego.
Życie seksualne moich rodziców
raczej będzie nieodpowiednie. Na razie.
Spróbujmy tego, powinno dać radę. „Czy papieżowi staje?
Wyjaśniłoby to tę obsesję na punkcje rezurekcji”.
Moi ludzie!
W porządku.
Doktor Benjamin.
Tak.
Mówiła, że jesteś wysoki,
ale nie mówiła, że aż tak.
Cała rodzina jest wysoka.
Niezwykła rodzina.
Chodźcie zobaczyć rodzinę niezwykle wysokich osób!
Coś w tym stylu.
Opracowujecie czasem plan kłótni z kimś?
Wy jesteście pełni rozsądku, a druga strona jest idiotą?
A potem rzucają argument, oni są rozsądni,
nie tak to planowaliście i stajecie się idiotą?
Nie.
- Co? - Nie śmiej się.
- Dlaczego? - Bo to nieśmieszne.
To przeciętny żart.
Połowicznie dobry.
Śmieją się pijani albo ci, których łatwo zadowolić,
ale to za mało.
Za mało dla mnie, za mało dla niej.
Mnie wydało się śmieszne. I wszystkim dookoła też.
Ale nie było, dobra?
Jesteście najgorszą publicznością,
przed którą mogłam ćwiczyć materiał do telewizji,
dlatego was kocham. Dziękuję.
Obejrzyjcie maraton i rzućcie trochę kasą, pasożyty!
Teraz tak to wygląda.
Nie staje się między nią, a jej publicznością.
Złamaliby ci każdą z tych twoich długich kości.
To wschodząca gwiazda.
Wiem. Mówię ci o tym.
Jak ci się podobało?
Potrzebujemy jeszcze kilku sesji. Musimy to dopracować.
- Pytałam Benjamina. - Jasne.
Myślę, że byłaś niesamowita.
Dzięki.
- Pocałuj ją! - Susie...
W porządku.
No dalej. Jesteśmy dorośli, prawda?
Daj jej buziaka. Schyl się i do dzieła!
Skąpo. Daj jej porządnego buziaka.
O tak.
Stanął ci jak papieżowi, co?
Zdzwonimy się co do sesji.
Jasne.
To twoja menedżer?
Przyzwyczaisz się.
Poważnie?
- Gdzie chcesz iść? - Do ciebie.
Co noc. Dobra, raz jeszcze, powinnaś najpierw wspomnieć o kolacji.
- Możemy zjeść u ciebie? - Jasne.
- Pominiemy kolację? - Jesteś męcząca.
- To się dzieje naprawdę? - Naprawdę.
- Talent? - Jak najbardziej.
- Masz nuty? - Nie będzie śpiewać.
- Jestem komikiem. - Pani Maisel.
Masz pięć minut o 21.50.
- O której? - To czas wojskowy.
21.50 to 9.50 w nocy.
W razie wątpliwości dodajcie 12.
- Do czego? -Następny.
- Za mną. - Jasne.
- Jestem Sal. - Miło mi.
To Pani Maisel, komik, ma pięć minut o 21.50.
- Rekwizyty? - Nie.
Proszę stanąć na „X”.
- Próba mikrofonu. - Raz, dwa.
- Następny. - Dziękuję.
Przyjechałyśmy tu
o ósmej rano tylko po to?
- Tak. - Wzięłam prysznic.
Dziękujemy. Do zobaczenia jutro o 16.00.
Która to? Czekaj! Sal!
W telewizji wszystko dzieje się szybko.
- Tam. - Co?
Reżyserka.
Podobno dobrze się z nimi zaprzyjaźnić.
„Reżyserują” co nieco. Chodź.
- Ile trwa jego występ? - Pięć minut.
- Mówi coś czy tylko żongluje? - Tylko żongluje, Dickie.
Muszę wiedzieć, jak wysoko je podrzuci.
Zobaczmy, jak wysoko podrzuca.
- Cześć! - Co, do diabła?
Co wy tu robicie?
Jestem Susie Myerson, menedżer tej wschodzącej gwiazdy.
Nie podrzuci tak wysoko, Sal.
- Zajmiecie się nią dobrze? - Idźcie.
- Kontynuujcie. - Nienawidzę żonglerów.
Dobry początek na budowanie relacji z najważniejszą grupą ludzi.
- Mój Boże. - Co?
- Patrz, kto tam jest. - Kto to?
Shy Baldwin. Piosenkarz? Miał jakieś sto hitów tego roku.
To jest Shy Baldwin? Myślałam, że jest gruby.
- Czemu? - Brzmiał jak gruby.
Wystąpią znane osoby.
Chyba tak. Zaczynam się denerwować.
Nie mów tak.
Mówię, jak jest. Denerwuję się.
Jak ty się denerwujesz, to ja też.
Nie kopiuj ode mnie. Bądź sobą.
Nie kopiuję. Po prostu mnie stresujesz.
- Więc nie idź za mną. - Przyjechałyśmy razem.
Więc wróć metrem, skoro tak cię stresuję.
Jak zdrowie, Abe?
Znakomicie, Simonie.
A Rose? Dzieci? Wszystko dobrze?
Tak, czemu pytasz?
Bo balansujesz na krawędzi, Abe.
To twoja opinia.
Nie tylko moja.
A czyja jeszcze?
Twoich współpracowników, studentów,
administracji,
członków zarządu, senatu uniwersytetu,
ekipy sprzątającej, lekarza, pielęgniarki, parkingowego...
Nie potrzebuję całej listy.
Wiele osób jest zaniepokojonych twoim stanem.
To mocne słowo, Simonie.
Przejdźmy do rzeczy.
Dobrze.
Teraz jesz ser? Siedzimy od 10 minut, a ty nagle...
Rozważ urlop naukowy.
- Planowałem go za dwa lata. - Może przesuniesz?
- Koledzy by się skarżyli. - To ich sugestia.
Dlaczego mieliby to sugerować?
Bo parkingowy im tak powiedział?
Nie słuchasz mnie?
Mają cię dość, Abe.
Miałem przejść do rzeczy, więc robię to.
Mamy cię cholernie dosyć. Przepraszam za język.
Głośne.
Jesteś wspaniałym matematykiem,
ale niewspółpracującym kolegą i kiepskim nauczycielem.
Ze stałym etatem.
Co z nim?
Nie możesz mnie zwolnić.
Nie zamierzam.
Co w tym śmiesznego, Abe?
Myślałem o ironii stałego etatu.
Jakiej ironii?
Mógłbym wziąć ten nóż do sera.
Wbić go tobie w oko,
a uniwersytet dalej musiałby mi płacić.
Byłbym w więzieniu, ale z pensją.
Rozważasz zrobienie tego?
Nie.
Zawahałeś się.
Tak.
Do widzenia, Simonie. Do zobaczenia wkrótce.
Już to robił. Ta gadka o urlopie.
Tym razem jest inaczej.
Zawsze tak mówisz. Naprawię to.
Groziłem mu.
Nożem do sera. On ledwo kroi ser.
Truman nawet się nie pożegnał.
Żona Simona uwielbia belgijski dżem. Zamówię go.
Dam go, pogadam z nią, ona pogada z nim, dżem zostanie zjedzony.
Wszystko będzie dobrze.
Belgijski dżem.
Ethan? Zostało pięć minut!
Zawsze jest tym, co goni.
Ale nigdy nikogo nie goni, bo lubi pełnić tę funkcję.
To bez sensu.
Cześć.
Przepraszam, nie chciałem...
Nie szkodzi. Cześć.
Co tu robisz?
Twoja mama powiedziała, że tu jesteś. Mogę usiąść?
Ławka jest dla wszystkich. Uprzejmość parku.
Który to twój?
Każdy z nich mógłby być mój.
Znam się na medycynie i myślę, że to tak nie działa.
Gonię, mamo!
Domyślam się, że to ten.
Wszyscy tu mówią „mamo”.
Pani obok mnie również jest mamą.
Cześć, mamo.
Dzieci tak mówią.
Tu wszystkie są mamami,
a każdy wysoki pan, przejmujący się pieniędzmi to tata.
Wszystko dobrze?
Tak.
Nie chcesz, bym poznał Ethana?
To głuptas.
Tylko je, śpi i nie ma pracy.
Przepraszam. Nie spodziewałam się.
Skóra, z której wyskoczyłaś, wylądowała gdzieś w Jersey.
Nie rozmawiałam z jego tatą o tym, byś poznał dzieci.
To poważna sprawa. Rozumiesz?
Tak.
Nie randkuję z wieloma mamami. Dla mnie to nowe również.
Ale gdybyśmy się zaręczyli...
Zaręczyli?
Zaręczyli.
Poznałbym dzieci, prawda?
Odpowiedź brzmi: „Tak”.
Tak.
Dobrze.
Więc twój to ten, który nikogo nie goni.
To skomplikowane.
Mamo, wróciliśmy!
Nie biegaj, Ethanie.
Potrzebna mu kąpiel.
Zelda mu ją przygotuje.
Benjamin zrobił mi niespodziankę i przyszedł do parku.
Jak miło.
Wcale nie. Dziwnie. Nie byłam przygotowana.
Musisz się przygotować?
Kiedy Benjamin dzwoni, zapisz wiadomość.
Nie podawaj mu mojego położenia.
Powiedziałam, że jesteście w parku.
A gdybym była w toalecie,
powiedziałabyś, żeby wszedł?
- Oczywiście, że nie! - To to samo.
Łazienka i park to nie to samo.
Powiedz to psu.
Czy to z twojej komedii?
Teraz już tak.
Praca do późna?
Jest dopiero 23.45.
Zrób sobie przerwę.
Prawie skończyłem.
Zrób przerwę.
Jestem twoim szefem.
Oficjalnie nim jestem.
Jesteśmy partnerami, ale to wciąż 55:45. Zrób tę cholerną przerwę.
Dobra.
Ten głupi zarządca budynku, którego kazałeś mi zatrudnić,
wynajął właśnie parter sieci warzywniaków.
Dostajemy trzykrotnie większy czynsz, niż myślałem, i procent ze sprzedaży.
Zna się na rzeczy.
Oni sprzedają marchewkę, a my dostajemy czek.
Nigdy bym na to nie wpadł.
On się zna.
Mój syn też.
To wszystko? Koniec przemowy?
Pamiętasz swoją bar micwę?
Wielka sala, trzech rabinów...
Posiekana wątróbka na kształt Dawida Michała Anioła?
Przeszedłeś sam siebie.
Dwieście osób, to miało sens.
Wszyscy przynieśli pieniądze. W prezencie dla ciebie.
Tradycja mówi...
Zabrałem wszystko, by opłacić salę. Pewnie tego nie pamiętasz.
Siedziałem obok ciebie, kiedy opróżniałeś koperty.
- Dałem ci trochę. - Dałeś mi dolara.
To była droga sala.
To była świetna sala. Tam całowałem się po raz pierwszy.
- Nie. Z kim? - Z Letty Zuckerberg.
Tą z aparatem?
Dlatego krwawiły mi usta.
Myślałem, że się biłeś.
Dlaczego do tego wracasz, tato? Nostalgia?
Chcę oddać ci te pieniądze.
Z bar micwy? Już o tym zapomniałem.
Nie tylko to.
Pieniądze na studia.
Nigdy ich nie widziałeś.
Stypendium.
Kupiliśmy za nie żelazko na parę.
Pieniądze na wesele.
Twoja matka ci trochę zostawiła.
Kolekcja monet od wujka.
Sprzedałem je i zatrzymałem pieniądze.
Było, minęło. Teraz pracuję tutaj, dobrze mi płacisz.
Chcę, żebyś odszedł.
- Słucham? - Nie chcę ci tutaj.
Dlaczego to robisz? Dlaczego teraz?
Żebyś tu nie utknął.
Co to?
Coś na osłodę.
- Sześćdziesiąt tysięcy? - Tak.
To fortuna. Można kupić dom. To...
Tyle, ile jestem ci winien. Plus odsetki. I poczucie winy. Dużo poczucia winy.
Skąd to masz?
Nie tylko twoja matka ukrywała pieniądze.
Nie jesteś winny na tyle, by dawać mi 60 tysięcy.
Jestem.
Teraz możesz robić, co chcesz.
Wyruszyć w podróż. Skończyć szkołę. Zostać bikiniarzem. Cokolwiek.
Dobrze mi tu. Jestem zmęczony, ale...
Nie tu, gdzie powinieneś być.
Nie spiesz się. Ale odejdź z firmy.
Wchodzimy za pięć, cztery, trzy, dwa...
Witajcie, panie i panowie!
Oto trzeci coroczny maraton przeciw artretyzmowi i reumatyzmowi.
Na żywo z Nowego Jorku.
Wolontariusze są już gotowi na przyjmowanie datków.
Numer telefonu widoczny jest na ekranie.
Dzwońcie przez najbliższe osiem godzin, by zmienić życie ludzi.
Przed wami wspaniała mieszanka najlepszych artystów.
Zaczniemy od czegoś energetycznego.
Tancerze z grupy The Phil Donnelly z szalonym tańcem
The Bop!
Mówił, żeby dodać 12.
Teraz jest czwarta.
Dodać 12, to będzie czwarta nad ranem?
Nie, na pewno nie. Wchodzę o 21.50.
Dodać 12, czyli... 33.50?
Też nie. Pewnie chodziło mu o odjęcie 12.
Teraz jest czwarta, minus 12,
to minus ósma. To bez sensu.
Nie można, do cholery, podać czasu?
Chodź. Sprawdźmy, co w reżyserce.
Niech B się zatrzyma.
Zatrzymaj ujęcie, B. Zostań tam.
Niech A się cofnie. Zaraz straci dwójkę po prawej.
Charlie, cofnij się troszkę, tracisz ich.
- Cześć! - Kto to?
Nie możecie tu być.
Zastanawiacie się może nad jej dobrą stroną.
Obie są dobre.
- Czemu A się rusza? - Złap kąt!
- Wynocha! - Wyrzućcie je!
Wchodzi między 10.00 a 33.00. Jakoś tak. Wpadniemy później.
- Nie wracajcie. - To żałosne.
Cofnij się.
Sprawdzę, czy nic się nie zmieniło.
Zaczekam tutaj.
Tancerze z The Phil Donnelly. Dziękujemy.
Wygląda na to, że mamy już pierwsze telefony.
Zobaczmy, co u wolontariuszy.
Lulu, opowiedz nam o telefonach.
Dzwonił właśnie Ronny Johanssen z Jackson Heights.
Razem z żoną, Betty, ofiarują dwa dolary.
Dwa dolary!
Dziękujemy. Wasze pieniądze zajdą daleko.
Musimy pogadać.
...żeby omówić prawdziwe utrapienie.
B i C na scenę, kiedy będzie śpiewał.
Ma pomalowane rzęsy?
Robi się samotnie. Wróciły!
Wynoście się!
- Nie uwierzysz. - W czym problem?
- Wynoście się! - W co uwierzyć?
Zamknijcie drzwi!
Zbyt głośno tutaj. Chodź.
Tak, idźcie.
Choroby stawów powodują trudności w codziennych czynnościach.
Wielu nie może wejść po schodach...
Susie, co się dzieje?
Sophie Lennon tu jest.
- Co? - Pieprzona Sophie Lennon.
Weszła do przebieralni.
Widziała cię?
Nie.
Czemu miałaby tu występować?
Najwyraźniej jest pieprzoną rzeczniczką.
Nie wiedziałaś tego?
A skąd miałam wiedzieć?
Jesteś moją menedżerką, powinnaś wiedzieć takie rzeczy.
Fred mógł mi powiedzieć. To jego zadanie.
Nie pracuje dla ciebie.
Niewiarygodne.
Co zrobimy? Wycofujemy się?
Za późno. Będziemy niesłowne.
Pewnie zaszyje się w przebieralni
do czasu występu.
Są ich miliony.
Ukrywajmy się, a nie dowie się o nas.
Dopiero co z tego wyszłyśmy.
Rozgrzałyśmy je.
On też występuje?
Nie wiem. To Nowy Jork. Może być męską prostytutką.
Jestem.
Cześć, tato. Tutaj czy stolik?
Może być bar.
Czego się napijesz? Stawiam.
Słońce jeszcze nie zaszło. Wodę gazowaną.
Wodę gazowaną z lodem, proszę.
- Więc? - Mam znajomego z Anglii...
MI5?
Używa pewnego zwrotu.
Kiedy wszystko idzie źle, mówi, że poszło „cyckami do góry”.
Cyckami do góry?
Jak zwierzę, które leży na plecach, obnażone, ubezwłasnowolnione.
Wszyscy zwlekają tak długo z przejściem do tematu.
Twój projekt w Bell Labs poszedł cyckami do góry. Został anulowany.
Słucham?
Nikt mi nic nie powiedział.
Nikt nie miał jaj, by to zrobić. Dlatego ja to robię.
Stawiają cię w trudnej sytuacji. Mają nadzieję, że odejdziesz.
Jak z Columbii.
Nie odchodzę z Columbii.
Nie podoba mi się to. To brak szacunku.
Skąd o tym wiesz?
Znajomy mi powiedział. Prowadzą dochodzenie.
W sprawie czego?
- Ciebie. - Mnie?
Sprawdzają twoją przeszłość.
Nie rozumiem.
To, co robiłeś, mając 20 lat. Zanim poznałeś mamę.
Ale robiłem dobre rzeczy. Byłem aktywistą. Dbałem...
Właśnie to ich interesuje. O co dbałeś.
Co ich do tego skłoniło?
Trzymaj się stołka. Miriam.
Jaka Miriam?
Twoja córka, tato. Midge.
Występowała gdzieś w Waszyngtonie.
i zaczęła mówić coś o Bell Labs.
I twoim projekcie.
Na widowni był ktoś, kto ma z tym coś do czynienia.
Potem klub się spalił.
Podpaliła klub?
Nie. Nie wydaje mi się.
Nie wierzę.
Uwierz.
Skąd ta pewność?
Z uwagi na to, kto mi powiedział.
Mówił to, mając pistolet w buzi.
Mój Boże, nie.
Jasne, że nie, tato! Żartuję. Nie można już nawet żartować?
W porządku. Jeśli kogoś zabiłeś, na pewno zasłużył sobie na to.
Nie zabijam ludzi.
Nawet nie nabijam pistoletów.
Rozumiem, że musisz tak mówić.
Spójrz na mnie, tato.
Jestem analitykiem. Jestem dobrym człowiekiem. To wciąż ja.
Tęsknię za tobą, tato. Jesteś moim ojcem i...
Chcę wrócić do normalności,
nie chcę, żebyś myślał, że coś ukrywam.
Dlatego ci to mówię. Chcę być szczery.
Gin.
Co wy na to?
Byłam na rejsie i każdy posiłek był nielimitowanym bufetem.
Raz opuściłam śniadanie, bo nie skończyłam jeszcze kolacji!
Gdybym była na Titanicu, zatonęłabym razem z bufetem!
Kapitan poprosił, bym pomogła w przedstawieniu o bezpieczeństwie.
Byłam górą lodową!
Co wy na to?
Kiedyś myślałam, że jest zabawna. Ale ciągle opowiada to samo.
Nic nowego, wciąż to samo gówno.
Mówią, że jesteśmy tym, co jemy.
Więc jestem Chinką, Meksykanką, Włoszką, Francuzką i rozjechanym zwierzęciem!
Co wy na to?
Chcecie posłuchać o moim nowym mężu?
Tak!
Dobra, sami chcieliście.
Chciałam, żeby sprawił, że będę krzyczeć w sypialni.
Nałożył na siebie prześcieradło, wyciął dziury na oczy i krzyknął: „Bu!”.
Co wy na to?
Susie?
- Nicky! - Mały ten świat, co?
Dobrze wyglądasz.
Wyszedłem z więzienia.
To Nicky. Chciał mnie zabić.
Wiele o tobie słyszałam.
Miło cię poznać. Ostra jesteś.
Co tu robisz? Kradniesz torebki?
Nie, jestem ochroniarzem Sophie Lennon.
Proszę fanów, by się odsunęli.
Od tygodni nikogo nie pobiłem.
Szkoda. Wiem, że to lubisz.
Muszę wracać na miejsce. Do zobaczenia.
Miło było poznać.
Prawie zapomniałem, po co przyszedłem. Sophie kazała was pozdrowić.
Nas?
Tak, wy też ją pozdrawiacie?
Jasne.
Panie i panowie, Sophie Lennon.
Nie słyszę was!
To było wspaniałe.
Dziękuję.
Wciąż zadziwiasz. Skąd ta kondycja?
Pani Maisel! Telefony.
Jasne.
Jak włosy?
- Dobrze - Będę przed kamerami, Susie.
- Przyjrzyj się. - Są duże i sprężyste.
Idziemy.
Idę.
Telefon dzwoni, odbierasz. Bądź miła i zwięzła.
Zapisz nazwisko, numer, adres i kwotę.
Rozumiem.
Miejsce szóste.
To takie fajne, na jakie wygląda?
Maraton telewizyjny w walce z artretyzmem. Dziękujemy. Jak się pani nazywa?
Sophie Lennon, panie i panowie.
Pojawi się jeszcze w naszym specjalnym segmencie.
- Dziękuję, Sophie. - Do usług, Mason.
Co to było?
Spójrzcie na to.
Sophie zarobiła dla nas całkiem sporą sumę.
Przekroczyliśmy 45 000 $, a liczby wciąż rosną.
Jak widzicie, nasze gwiazdy i wolontariusze
ciężko pracują, odbierając państwa telefony.
Wyświetlmy raz jeszcze numer.
To ostatnie kilka godzin, więc zajrzyjcie do portfeli
- i wspomóżcie chorych. - Co jest?
Nasz śpiewający kowboj, Waylon Jones,
zebrał trochę datków.
Przejdźmy się i pożujmy z nim tytoń.
Co jest, do cholery?
Szeroko się uśmiechałeś.
Z kim rozmawiałeś?
Rozmawiałem z młodą damą z Brooklynu.
Ma na imię Rhonda.
Ma dziewięć lat i dała nam wszystkie pieniądze ze skarbonki.
- Mów, Irene. - Następny jest Shy, potem Dick Shawn.
- Komik? - Tak.
Godzina trzecia, mamy duet, Szekspira...
Nie możesz tu być.
Gdzie ochrona?
Myślałam, że mamy dobrą relację, ale rada nie jestem.
Wynoś się stąd!
Dzwoń po ochronę.
Nie widać mojej dziewczyny! Przestawcie kamery!
To tak nie działa. Przestaw dziewczynę.
- Sal ją tam umieścił. - Więc gadaj z Salem.
Pogadam z Salem, wierzcie mi. Rozwiążę tę sprawę.
Kto stawia, że...
Po pierwsze, dopracowuję nowy album.
Nazwę go: „Miasto jednego konia”.
„Miasto jednego konia”?
Tak. Album Waylona Jonesa.
Playback ma być gotowy. Upewnij się, że wiedzą.
Sal!
Co z tym ustawieniem? Nie widać jej.
- To nie przeze mnie. - A przez kogo?
- Nie wiem. Kogoś. - Kogoś, jasne.
Jak już tu jesteś, sprawdź rozkład.
Jest kilka zmian.
Zmian?
Panie i panowie, wspaniały Shy Baldwin.
Susie, odsuń się. Kamera może cię złapać.
Wiem, że nie złapie,
bo byłam po drugiej stronie i nie ma cię na ekranie.
- Co? - Bawi się nami. Sophie.
Sophie?
Nastawiła wszystkich przeciwko nam.
Mój telefon nie dzwoni.
Nie jest podłączony.
To nie wszystko. Zmienili ci godzinę występu na 23.55.
Czemu nas po prostu nie wywaliła?
Bo jest sadystką. Śmierć od miliona cięć.
- Co zrobimy? - Nic.
Pieprzyć to. I ją. Wystąpisz o 23.55.
Potem się upijemy.
Będziesz opowiadać to przez 10 lat.
Nie mogę się doczekać.
Załatwię, żeby ten telefon dzwonił.
Jakiś schorowany starzec
nie będzie cierpiał, bo Sophie jest kretynką.
To wszystko dla tych, którzy cierpią.
Dla ludzi, których dnie i noce pełne są
cierpienia z powodu artretyzmu i reumatyzmu.
A teraz przed nami
wspaniała Sophie Lennon,
która porozmawia z wyjątkowymi gośćmi.
Sophie?
Witajcie!
Cześć, Sophie.
Jesteście piękni.
Jakie to uczucie, kiedy wam pomagają?
Wspaniałe. To wiele dla nas znaczy, że tyle osób chce pomóc.
Wasze życie jest pełne wyzwań...
Czasem mój artretyzm sprawia, że nie mogę się wcale ruszyć.
To przypomina mi moją noc poślubną z mężami numer dwa, cztery i siedem.
A siódmy okazał się martwy.
Skoro o tym mowa...
Który z was chce być mężem numer dziewięć
po tym, jak ósmy się wykręci?
Wybieram ciebie!
Łatwiej cię złapać!
Co wy na to?
Więc jak wygląda wasz typowy dzień? Judy?
Dla innych codzienne czynności to coś normalnego.
Pojechać do sklepu, wejść kilka schodków,
ja nie robię tego od lat. Nie mogę nawet...
Czego nie możesz, kochana?
Nie mogę wziąć na ręce mojego wnuka.
Przepraszam was. Zobaczycie teraz, że Soph też ma emocje.
Artretyzm!
To było okropne. Idę do łazienki.
Ja zwymiotuję tutaj.
Przepraszam. Muszę się przedstawić, bo jestem największą fanką.
W zasadzie moja matka. Słucha nawet świątecznego albumu,
ale, mój Boże, Shy Baldwin,
jest pan fenomenalny, niesamowity
i z pewnością przerażony kobietą obok. Czy źle trafiłam?
Nie wiem. Gdzie chciałaś być?
- W damskiej toalecie. - Więc dobrze trafiłaś.
Ja jestem w złym miejscu.
Macie większe lustra. I ładniej tu pachnie.
Znacznie ładniej.
Moja mama nie widzi poza panem świata.
Matki mnie uwielbiają.
Ja też jestem matką.
Poważnie?
Nie powiedziałbym.
Co tu robisz, kochana?
- Jestem komikiem. - Tak?
Uwielbiam komików. Zawsze otwieram nimi koncerty.
W Apollo miałem Moms Mabley. Widownia pospadała z krzeseł.
Moms Mabley. Zapamiętam.
Ma to coś. Widzi świat, mówi prawdę.
Nie jak to wrzeszczące coś.
Wrzeszczące coś? Sophie?
Nie znoszę jej żartów.
Opowiadała te same, kiedy śpiewałem w metrze.
A i wtedy nie były świeże.
Wpadłem na nią w Paryżu i przysięgam, tuziny diamentów wypadły jej z tyłka.
Twoja rasa może ją powalić.
Przyjaźnicie się? Powinienem zapytać wcześniej.
Ani trochę.
Jak się nazywasz?
Midge Maisel.
Połamania nóg, Midge.
I dzięki za spryskanie.
Trochę lata jesienią.
Dziękuję za muzykę. To zabrzmiało głupio.
Nie z twoich ust, cukiereczku.
Miło widzieć taką piękność...
Muszę iść się wysikać albo wybuchnę.
Idź. Ona będzie gadać jeszcze przez pięć minut.
Cztery.
Czemu łazienka jest tak daleko? Dlaczego nam to robią?
Słyszałeś o Smitty?
Trzyma kubeł pod konsolą.
Ja bym go teraz użył.
Skąd ona się tu wzięła?
- Musimy kogoś zawołać. - Gdzie pokój VIP-ów?
Za schodami zakręcasz i na korytarzu w lewo.
- Dzięki. - Jezu.
Prawie zsikałem się w majtki.
Przepraszam?
Midge Maisel.
Zasłaniasz mi parę wodną.
Przepraszam. Lepiej?
Lepiej, dziękuję.
Chcę ci coś powiedzieć.
Jeśli jeszcze raz zrobisz coś Midge,
usuniesz ją z klubu albo posadzisz poza kamerą na maratonie,
złapię ciebie i Harry'ego Drake'a za kark
i wykręcę, aż padniecie trupem.
Trochę ciszej.
Potem wezmę wasze bezwładne ciała, podpalę je
i wrzucę do kanału.
Skończyłaś?
Potem je wyłowię,
przywiążę do ciężarówki i zmiażdżę na kolcach.
Myślę, że do tego momentu będziemy już martwi.
Dlaczego to robisz?
Masz willę, limuzynę z szoferem,
szafę pełną wielkich sukni. Co ona ci przeszkadza?
Pomówiła mnie. I trafiło to do prasy.
Zachowaj się jak osoba dorosła i skończ z tymi trikami.
- Jakimi trikami? - Wysyłasz mięśniaków?
Pozbywam się ich.
Wywalasz nas z klubu? Wchodzimy z powrotem.
Stawiasz ściany? Burzę je. Zastraszasz ją? Zastraszasz mnie.
Zastraszasz mnie, walę cię tak mocno w sztuczne cycki, że bolą cię prawdziwe.
Bądź tego pewna! Co w tym śmiesznego?
Powinnaś dodać to do występu. Byłby to szok.
Zrobię wszystko, by chronić Midge.
Wbije się do śródmieścia,
będzie gwiazdą na mistrzostwach i pojedzie w trasę.
Co ty na to?
Jesteś jej menedżerką. Powiedz, by przeprosiła.
Skończyłybyśmy dawno temu.
Nie będzie przepraszać za coś, co sprawiło, że stała się gwiazdą.
- Gotowa, by ich powalić? - Chyba tak.
Bo w domach ogląda cię pięć osób,
masz im zaimponować.
Będą zaskoczeni.
Dwóch z nich to staruszkowie z ręką w majtkach,
więc jak tylko wyjdziesz na scenę, to oni dojdą.
To dobry żart. Kradnę go.
Kamerzysta jest pijany. To nie do wiary.
Świetnie, dziewczyny. Panie i panowie, co za wspaniała noc.
Spójrzmy na liczby na tablicy.
Prawie 78 000 $!
Wspaniale!
Patrz, wystąpisz po confetti.
Będę zamiataczem!
Zwijamy wcześniej? Jest 23.55.
Jest jeszcze ta dziewczyna.
Cholera, fakt.
Co ona zrobiła, żeby dostać tak późną godzinę?
Dziękujemy wam za hojność i wsparcie.
Moment. Prawie zapomniałem.
Gromkie oklaski dla Pani Maisel.
Dziękuję, pani i panu.
Mało profesjonalne wychodzić na scenę, śmiejąc się,
jakby zdarzyło się coś zabawnego, czego nie widzieliście.
I nigdy się nie dowiecie, co to.
Jesteście więc sfrustrowani,
zmęczeni, rzucili już nawet confetti,
więc to już koniec.
Dziękuję wszystkim,
którzy są jeszcze przytomni.
I tym, którzy nie są przytomni,
ale wciąż siedzą przed TV.
Głosujcie na Kennedy'ego.
Czy to polityczne? Tak.
Nie może tego robić.
A co tam.
To mój pierwszy raz w telewizji.
Nie możecie o tym wiedzieć.
Bo telewizja wymaga posiadania bezbłędnego instynktu...
Trzeba wiedzieć, gdzie jest kamera. Zawsze.
Tego nie da się nauczyć. To czysty instynkt.
Nie jestem śpiewaczką.
Wiedzielibyście, gdybym zaśpiewała.
Jestem komikiem. Moja praca to mówienie do ludzi.
Nie żebym na tym zarabiała.
Tak naprawdę to tylko ściema, po prostu chciałam dziś wystąpić.
Mason, wezmę teraz te 78 000 $.
Chrzanić artretyzm. Dokładnie.
To zupełnie nieprawdopodobny napad z bronią.
Jedyni świadkowie to pijany kamerzysta,
trzech marynarzy i 14 półprzytomnych osób przed telewizorami.
- Jest dobra. - Naturalna.
Dokładnie tak.
Telefony dzwonią, ale nikt nie odbiera. Niedobrze.
Nie o to w tym chodzi.
Chodźcie ze mną.
Zobaczmy, kto dzwoni...
Witamy na maratonie.
To błąd, by dzwonić do komika.
Moja lodówka nie działa, na razie.
Witamy na maratonie.
Nie, rabinie, to kiepski moment. L'Chaim.
Halo?
Panie Bell, dziękujemy. To dzięki panu jest to możliwe.
Gdyby nie pan i artretyzm, siedziałabym
znudzona w domu. Uściski dla Watsona.
Ja się do tego przyczyniłem!
Nie mam wyników loterii.
To ona jest Panią Maisel!
Odbiera telefony i opowiada żarty. Czego ona nie potrafi?
Nie mogę teraz rozmawiać, jestem na maratonie. Muszę kończyć.
A niech to!
Halo? Przepraszam, ledwo słyszę przez te bębny.
Maraton wkrótce się skończy, panie Belafonte.
Już prawie świt, chcę iść do domu.
Witamy na maratonie.
Czy wyjdę za pana? A ile pan ofiaruje?
Proszę dodać jeszcze 20 i torebkę Wendella, a weźmiemy ślub.
Witam na maratonie. Jest pan na dole? Wspaniale.
Czy ktoś może zejść i odebrać za mnie chińszczyznę?
Dwa dolary plus napiwek.
Halo? Ed Hanna? Nie, nie znam Eddiego Fischera.
Tak, czasem występuje w telewizji, ale nie ma go tu ze mną.
Witamy na maratonie. Mojżesz? Cześć.
Co za zaszczyt! Nie wiedziałam, że masz artretyzm.
Więc to się dzieje...
I nie przeszło po dwóch tabletkach? Dziękujemy za wsparcie.
- Gdzie teraz? - Kto to?
- Moja żona. -Kto dzwoni?
Jesteś żonaty?
Nie jestem zainteresowana encyklopedią, dziękuję.
Kiedyś zaczęłam ją czytać, ale nie wytrwałam.
Witamy na maratonie. Dziękuję za telefon.
Potwierdzam stolik dla 12 osób na jutro w Kaene Steak House.
Zabieram każdą osobę,
która wciąż to ogląda na kolację.
Odbierzcie to tam.
Ten maraton trwa tak długo,
że teraz zbieramy już na artretyzm kamerzysty.
A teraz kierownik robi coś takiego.
Wszyscy wiemy, co to oznacza w show-biznesie.
Hurra!
Czas na hurra.
Wszyscy klaszczemy!
Tak naprawdę chcą, bym kończyła.
Dziękuję wszystkim.
Jestem Pani Maisel. Dobranoc.
Oto Pani Maisel!
To było wspaniałe.
Dziękuję.
Kto się spodziewał, że tyle osób jeszcze nie śpi?
Nigdy nie mieliśmy tyle połączeń o tej godzinie.
Nasze telefony wciąż działają, dzwońcie.
Dziękujemy i do zobaczenia za rok
na naszym czwartym corocznym maratonie przeciw artretyzmowi i reumatyzmowi.
Dobranoc.
Kończymy.
- Na razie, Susie. - Pa, Irene.
Mam nadzieję, że moja żona to widziała.
- Dobra robota. - Następnym razem scenariusz?
- Nigdy. - Długi dzień.
Było dobrze? Dużo się ruszałam. Znienawidzili mnie za to?
Było dobrze. Pokochali cię.
Sal był zły, gdy podeszłam do telefonów.
Działało? Słyszeliście?
Uwierz mi, było świetnie.
Nawet lepiej, że wystąpiłam późno.
Kiepskie warunki, ale mniejsza presja.
Dzień był do dupy, ale dzięki temu i pokonaniu Sophie
było warto. Chodźmy na drinka.
- Kto pokonał Sophie? - Ja.
Kiedy? Gdzie?
Poszłam do jej przebieralni. Tobie też ją załatwię.
- Dlaczego? - Jak to?
Miałyśmy odpuścić.
Należało jej się.
Miałyśmy o tym zapomnieć.
Po co ją zrażać do siebie?
Jestem twoją menedżerką i pora walczyć.
Występujemy w klubach, w telewizji.
To ty zaczęłaś tę walkę.
Ja ją kończę. Idziemy na drinka?
Jestem zmęczona.
Daj spokój. Nie mówisz poważnie.
Nie?
Dobra, wypiję za nas obie.