ด้วยยอดขายสิบล้านฉบับ...
- ขอบคุณค่ะ - ยินดีครับ
"ดับเบิลยู" จึงเป็น การ์ตูนชุดยอดนิยมในเกาหลี
คังชอลตัวเอก ได้รู้จากโอยอนจู
ว่าเขาเป็นตัวละครเอกของการ์ตูน
คังชอลออกมายังโลกของยอนจู
คุณสร้างผมจากที่นี่สินะ
ด้วยปากกาในมือคุณ
เขาพยายามเอาชีวิตคืนมา
แต่โอซองมูทำให้เขารู้ว่า
ชีวิตเขาทั้งหมดคือเรื่องที่แต่งขึ้น โดยนักเขียน
ในที่สุด
เพื่อสร้างตอนจบที่สมเหตุสมผล ให้ชีวิตของเขาเอง
เขาจึงเลือกความตาย
และตอนนั้นเอง ที่เรื่อง "ดับเบิลยู" ได้จบลง
(อวสาน)
สองเดือนผ่านไป
โอยอนจูที่ลืมคังชอลไม่ลง
บังเอิญพบว่าคังชอลยังไม่ตาย
ช่วยเขาทีนะ เรายังช่วยเขาทันอยู่
หมายความว่าไง มันจบแล้วไม่ใช่เหรอ
เวลาไม่ได้เดิน มันหยุดอยู่กับที่
"อวสาน" แปลว่าเวลาหยุดในฉากสุดท้าย
ตอนนี้เขายังอยู่ในแม่น้ำ ติดอยู่ในห้วงเวลา
(อวสาน)
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
ฉันไม่เอารามยอน
ลืมเรื่องรามยอนไปก่อน
พี่จำได้ไหม
ผมว่า
ผมเคยได้ยิน จากอาจารย์เมื่อนานมาแล้ว
เรื่องเกี่ยวกับ "ดับเบิลยู"
ว่าพี่...
ว่าพี่เป็นคนสร้างมัน
อาจารย์บอกว่าตัวละครคังชอล
ถูกพี่สร้างขึ้นมา
- หมายความว่าไง - อาจารย์บอกว่า
ได้ "ดับเบิลยู" มาจากเรื่องที่พี่ เขียนตอนเด็ก จำไม่ได้เหรอ
ได้ 9.7 คะแนน เธอพลาดไป
คะแนนการยิงครั้งที่หนึ่ง 9.7 คะแนน
โอ้ เธอทำได้
ไม่มีทาง ไม่อยากจะเชื่อเลย
เธอควรจะชนะสิ
นี่พวกเธอ
เบาหน่อยสิ
บอกแล้วไงว่าอย่าเสียงดัง
แม่คะ นี่เป็นช่วงที่สำคัญมาก มานี่สิคะ
เราได้เหรียญทองหรือไง
เรามีลุ้นเหรียญตลอด แต่ตอนนี้ดันคะแนนเท่ากัน
อีกอย่างเธอก็สวยมากด้วยว่าไหมคะ
เธออยู่แค่มัธยมปลายเองแต่ว่าเจ๋งมาก
เธอจะยิงแล้ว
ทำไงดียอนจู หัวใจจะวายอยู่แล้ว
มาดูคะแนนกัน
แนนซี่ จอห์นสัน นักแม่นปืนอเมริกา
เราแพ้
- ไม่มีทาง - ไม่อยากจะเชื่อเลย
น่าเสียดายจัง
เธอคงประหม่าเพราะว่ายังเด็ก
- ไปกันเถอะ - ไปหาอะไรกินกัน
เราแพ้แล้ว น่าเสียดายจัง
- เธอสวยว่าไหม - เธอสวยมากเลย
ฉันนึกว่าเราจะได้เหรียญทองซะอีก
จริงๆ เลย
เขาเป็นนักเรียนมัธยมปลายอายุ 18 ปี
นักเรียนมัธยมปลาย
และเป็นนักกีฬายิงปืนทีมชาติ
สูง 180 เซนติเมตร
ไม่ดีกว่า 185 ไปเลย
ชื่อว่า...
ตั้งชื่อว่าอะไรดีนะ
ยอนจู
- ซึลอาเพื่อนลูกโทรมา - ขอบคุณค่ะ
- ฮัลโหล - นี่ เสร็จหรือยัง
ฉันควรโทรไปบอกครูว่า เสร็จไม่ทันพรุ่งนี้แน่
- ฉันก็ยังไม่ได้ทำเพราะยุ่งมาก - เธอทำอะไรอยู่
ในที่สุดฉันก็เจอชายในฝันแล้ว
ให้ตาย เธอเปลี่ยนอีกแล้วเหรอ
ไม่นะ คราวนี้จริงจัง
ฟังนะ
เขาเป็นนักเรียนมัธยมปลาย แถมเป็นนักกีฬายิงปืนทีมชาติ
เขาพลิกเอาชนะการแข่งขัน ในการยิงครั้งสุดท้าย
แถมยังเป็นอัจฉริยะด้วย เขาเป็นนักเรียนและเป็นนักกีฬาที่ดี
เขาสูง 185 เซนติเมตร ผอมแต่มีกล้ามหน่อยๆ
เป็นคนน่ารัก
ใจดี แล้วก็ตลกด้วย
ฟังดูน่าสนใจนะ
ใครเหรอ แล้วเรียน ที่เดียวกับเราหรือเปล่า
- เปล่า - แล้วเขาอยู่โรงเรียนอะไร
ขอดูหน้าเขาหน่อยสิ
ให้เธอเห็นหน้าเขาไม่ได้หรอก
ให้เจอก็ไม่ได้
อือ จ้ะ
เจอกันพรุ่งนี้นะ บาย
(นักเรียนชั้นมัธยมห้า นักกีฬายิงปืนทีมชาติ)
- เป็นไงบ้าง... - อย่าดูนะ อย่านะ
ไม่ได้ดูซะหน่อย พี่เป็นอะไรไป
แต่พี่ยอนจู ผมต้องดูนะ
ผมต้องเห็นมันถึงจะบอกอะไรได้ ไม่เป็นไรหรอกนะ
ผมอยากเห็น ขอดูหน่อยสิ
นั่นตัวละครใหม่นี่
เขาไม่เห็นเหมือนคังชอลเลย
มันยากเกินไป
ฉันวาดไม่ได้
อาจารย์โอบอกว่าพี่วาดเก่งนี่
ได้ยินว่าพี่อยากเป็น นักวาดการ์ตูนด้วย
ฉันไม่ได้วาดมานานแล้ว
แถมไม่ชินกับปากกานี่ด้วย
เมื่อก่อนไม่มีแบบนี้นี่นา
ถ้าพี่ทำไม่ได้ก็เลิกเถอะ
- พออาจารย์โอกลับมา... - นี่
ห้ามบอกพ่อฉันเด็ดขาดนะ
ฉันจะช่วยเขา
ฉันจะช่วยคังชอลให้ได้
พระเจ้า
ไม่ใช่ทุกคนจะวาดการ์ตูนได้นะ โชคดีพี่
(บางครั้งชีวิตก็...)
- มีคนกระโดดน้ำ - เขาตกน้ำ
- รีบไปช่วยเขาเร็ว - ไปเดี๋ยวนี้แหละ
เธออยู่นี่
คนที่แหกคุกอยู่นี่
ทางนี้
หยุดนะ อย่าขยับ
ค่ะ พวกเขาบอกว่าคังชอลไม่บาดเจ็บ
ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ เดี๋ยวจะโทรแจ้งตอนเขาตื่นนะคะ
ตอนนี้คุณไม่จำเป็นต้องมาหรอก
เขาตื่นแล้วค่ะ เดี๋ยวโทรไปใหม่นะคะ
เกิดอะไรขึ้น
บอกมาว่านายไปแม่น้ำฮัน แล้วพลัดตกจากสะพานได้ยังไง
มีคนผลักนายใช่ไหม
นายไปทำอะไรที่นั่นกลางดึก
เกิดอะไรขึ้น
นั่นแหละที่ฉันถามนาย
วันนี้วันที่เท่าไร
วันนี้ฉันทำอะไรไป
- ฉันไม่รู้มันเริ่มเมื่อไหร่... - นายเป็นอะไรไป
จำอะไรไม่ได้เลยเหรอ
จู่ๆ นายก็หายตัวไป หลังจากไปเยี่ยมโอยอนจู
ทุกคนวุ่นกับการตามหาโอยอนจู หลังจากเธอแหกคุก
แล้วนายก็หายไปทั้งวันเลย
ฉันพยายามตามหานาย แต่นายก็ไม่ยอมรับโทรศัพท์
แล้วตำรวจก็โทรบอกฉันว่านายตกสะพาน
นายไปทำอะไรที่แม่น้ำฮันตอนนั้น แล้วยังตกสะพานอีก
เกิดอะไรขึ้นกันแน่
โอยอนจู...
- ตื่นแล้วเหรอ - โอยอนจูเป็นอะไร
เกิดอะไรกับนายที่แม่น้ำฮัน
เมื่อกี้พี่จะพูดว่าอะไร
พวกเขาเจอโอยอนจูแล้ว
- พวกเขาจับเธอได้เหรอ - พวกเขาเพิ่งโทรมาว่าจับเธอได้
โล่งอกไปที
พวกเขาคงโทษเรา ถ้าหาเธอไม่เจอ
- เจอเธอที่ไหน - เธออยู่ที่สถานกักกัน
หมายความว่าไง
เธออยู่ในนั้น แต่พวกเขาหาไม่เจองั้นเหรอ
จะไปไหนน่ะ
ดึกป่านนี้แล้วจะออกไปไหน
บอกพวกเขาว่าผมอยากเจอเธอเดี๋ยวนี้
ผู้ต้องสงสัยโอยอนจูที่หนีจาก สถานกักกันกรุงโซล
และก่อความวุ่นวายเมื่อวานนี้ ถูกจับกุมเมื่อสักครู่
ตำรวจคาดว่าผู้ต้องสงสัย จะหนีเข้าเมือง แต่ปรากฏว่า
เธอซ่อนตัวอยู่ในสถานกักกัน ตอนที่ถูกจับได้
เธอถูกจับและพาตัวไปสถานีตำรวจชุงบู
ซึ่งคาดว่าการสอบปากคำ จะดำเนินต่อไปทั้งคืน
ประธานคังนี่
- สวัสดีครับ - คุณคงได้ยินข่าวแล้ว
เรากำลังพาผู้ต้องสงสัย ไปสถานีตำรวจชุงบู
- คุณช่วย... - ขอโทษครับ แต่ผมต้องคุยกับเธอ
เดี๋ยวครับ ทำแบบนั้นไม่ได้
- คุณต้องเขียนคำร้อง... - ไม่นานหรอกครับ
ขอแค่ห้านาทีครับ
คุณไม่เป็นไรนะ
สงสัยเหมือนกันว่าคนกระโดดสะพาน จะเป็นยังไงแต่คุณดูสบายดี
- ทำไม... - ทำไมคุณยังไม่ตายน่ะเหรอ
พอคุณกระโดดจากสะพาน
เรือตำรวจบังเอิญผ่านสะพานนั้นพอดี
และที่บังเอิญกว่านั้นคือ
มีนักดำน้ำสองคนอยู่บนเรือ
พอคุณตกลงไป นักดำน้ำก็ดำลงไปช่วยคุณ
ก่อนที่คุณจะหยุดหายใจ
คุณโชคดีมากนะ
ไม่อยากเชื่อว่า จะมีคนโชคดีขนาดนี้ด้วย
แล้วพ่อของคุณล่ะ
ท่านยังอยู่ค่ะ
ที่นั่นผ่านไปสองเดือนแล้ว
พ่อหายดีจนไปเที่ยวได้แล้ว
อย่าบอกนะ
ว่าพ่อของคุณช่วยผมไว้
ไม่ใช่พ่อของฉันหรอก
ฉันเองที่คืนชีวิตให้คุณ
ฉันคือคนที่ช่วยคุณไว้
ซึ่งแปลว่า
นี่จะเป็น
ครั้งที่สามที่คุณเป็นหนี้ชีวิตฉัน
คุณทำได้ยังไง
อยากรู้งั้นเหรอ
ตอบคำถามฉันก่อนสิ
แล้วฉันจะบอก
คุณเอาแต่พูดเหมือนที่ผมเคยพูด
ถ้าคุณเสียเป้าหมายในชีวิต
ก็แค่สร้างมันขึ้นใหม่
อย่าคิดกระโดดสะพานฆ่าตัวตายอีกนะ
ทำไมการแก้แค้นถึงเป็น เป้าหมายเดียวในชีวิตคุณล่ะ
ถ้าคุณไม่แน่ใจว่าจะทำอะไรกับชีวิต
ฉันจะบอกให้ว่าตอนนี้คุณควรทำอะไร
พาฉันออกไปจากที่นี่ไง
ไม่ใช่แบบที่ให้ฉันหายตัวไป แต่แบบถูกกฎหมาย
พาฉันออกไปแบบถูกกฎหมาย
ฉันไม่อยากถูกตำรวจล่า ทุกครั้งที่มาหาคุณนะ
คุณบอกว่าเป็นหนี้ชีวิตฉัน แต่ไม่เคยทำอะไรให้ฉันเลย
รู้ใช่ไหมว่าตัวเองเป็นคนอกตัญญูน่ะ
ฉันอยากให้คุณชดใช้ฉันนับจากนี้
ใช้อำนาจทุกอย่างของคุณ ช่วยฉันออกไปที
คุณเป็นคนมีอำนาจนี่คะ
ถ้าอยากรู้ว่าฉันช่วยคุณได้ยังไง
ก็ช่วยฉันออกไปก่อนสิ
ฉันจะบอกคุณหลังจาก ฉันออกไปจากสถานกักกัน
ช่วยคนที่แหกคุกเนี่ยนะ
คิดว่ามันง่ายมากเหรอ
มันไม่ง่ายน่ะสิ เพราะงั้นคุณควรเริ่มไปจัดการได้แล้ว
อย่าคิดถึงเรื่องอื่น
ประธานคังครับ เราช้าอีกไม่ได้แล้ว
จะไปแล้วครับ
อีกอย่าง
ชีวิตข้างหน้าของคุณ ไม่ใช่งานของพ่อฉันอีกต่อไปแล้ว
ส่วนนั้นมันจบบริบูรณ์ไปแล้ว
นับจากนี้ไป
คิดซะว่ามันเป็นเรื่อง ที่เราสร้างด้วยกัน
พ่อกับฉันรสนิยมต่างกัน
ฉันเกลียดพวกเรื่องฆ่าฟัน แก้แค้น กราดยิง หรือเรื่องหวาดเสียว
แต่ที่ฉันชอบ
คือเรื่องรักหวานแหวว
เราต้องไปกันแล้วครับ
(เคลื่อนย้ายฉุกเฉิน)
- ขอโทษนะครับ - ถ้าคุณอยากเยี่ยมเธอ
ไปที่สถานีตำรวจพรุ่งนี้เช้านะครับ
ครับ ผมจะไป
ประธานครับ
ไปไหนมาครับ
(ยุนโซฮี เพื่อนของคังชอล และเลขาส่วนตัว)
ประธานคัง
หายไปไหนมา
มีอะไรเหรอ
(ซอโดยุน)
(ซอโดยุน บอดี้การ์ดของคังชอล)
เรียกทีมกฎหมายมาที
เรื่องนี้เกี่ยวกับโอยอนจู
ไม่ได้ยินหรือไง ฉันถามว่าเธอไปซ่อนที่ไหนมา
ทำไมไม่ตอบสักที
พูดอะไรสักอย่างได้ไหม อะไรก็ได้
ให้ตายเถอะ เธอเงียบอีกแล้ว
มีปัญหาอะไรของเธอ
- พี่ครับ - เธอก็ดูปกติดีนะ
ทำไมเธอทำกับฉันแบบนี้
ช่างเถอะ ฉันอยากให้ตรวจสภาพจิต
ถ้าฉันคุยกับเธอนานกว่านี้ ฉันนี่แหละจะบ้าเอง
เขามาแล้วครับ
จริงเหรอ
สวัสดีครับ
ได้ยินว่าคุณจะมาเอง ผมเลยเลือกให้เยี่ยมที่จุดนี้
มันจะสะดวกกว่าครับ
ขอโทษนะครับที่ทำผิดกฎอยู่เรื่อย
ไม่เป็นไรเลยครับ
ทางปฏิบัติ คุณเป็นที่ปรึกษาของตำรวจอยู่แล้ว
จะรับกาแฟไหมครับ
ไม่เป็นไรครับ
เราปิดกล้องเรียบร้อยแล้ว เชิญคุยได้ตามสบายครับ
คุณมาเร็วจัง
คิดหาทางพาฉันออกไปได้แล้วเหรอ
ไหนบอกว่าพาฉันออกไปไม่ง่าย เพราะว่าฉันแหกคุก
เดาว่าคุณคงทำได้ทุกอย่างสินะ
คิดว่าตัวเองเป็นใคร
คุณเป็นใครที่จะมา ตัดสินใจเรื่องชีวิตผม
คุณมีสิทธิ์อะไร
ผมว่าผมไม่อยากรู้ ว่าคุณช่วยผมไว้ยังไง
คุณคงเป็นคนวาดผมเอง
ไม่รู้ว่าทำทำไม แต่คงเป็นคุณ
คุณอาจจะทำได้เพราะเป็นลูกสาวของเขา
ผมไม่สนใจหรอก
แต่ว่า
มันเป็นสิทธิ์ของคุณเหรอ ที่จะวาดเพื่อช่วยผม
ทำไมคุณต้องช่วยผม ในเมื่อผมเลือกจะตาย
คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร
คุณคือผู้สร้างหรือไง
คุณพยายามฆ่าผมตอนที่ผมอยากจะอยู่
แต่กลับช่วยตอนที่ผมอยากจะตาย
คุณกำลังเล่นเกมอยู่เหรอ
พวกคุณตื่นเต้นและสนุกกันมากสินะ
คุณ...
คุณพูดแบบนั้นได้ไง
ทำไมฉันถึง...
คุณอาจคิดว่าผมจะขอบคุณ ที่คุณช่วยชีวิตผมไว้
นี่เป็นภาคต่อหรือไง
คุณบอกว่าเรื่องจากนี้ใช่ไหม
คุณชอบเรื่องรักหวานแหวว
ก็เลยอยากเล่นกับผมงั้นสิ
ยังไงดีล่ะ
คุณก็แค่มาที่นี่ แล้วเล่นสนุกตอนที่เบื่อ
จากนั้นก็กลับไปโลกของคุณ
คุณช่วยผมเพื่อเรื่องรักๆ เหรอ
เห็นผมเป็นของเล่นหรือไง
ทำไม...
ทำไมคุณถึงคิดแบบนั้น
คุณจะให้ผมอยู่ได้ยังไง
รู้ไหมว่าผมเพิ่งมาจากที่ไหน
(คังยุน)
คุณมีทั้งพ่อและแม่
แต่ผมไม่มีเลย
ผมเคยคิดว่าพวกท่านตายไปแล้ว
แต่พวกท่านไม่มีอยู่จริง
ผมเกิดมาเหมือนพวกเด็กกำพร้า
จากปลายปากกาของชายขี้เมา
ทำไม
ผมต้องเศร้า
ผมเฝ้ารออะไรอยู่
อย่าเพิ่งรีบดีใจไป
คุณอาจรู้สึกภูมิใจ แต่อย่าเพิ่งเลย
สิ่งที่คุณทำมันไร้ค่า ผมไม่ได้ต้องการมัน
ทำไมคุณต้องแต่งเรื่องอีก คิดว่าผมอยากอยู่ต่องั้นเหรอ
ฉันทำเรื่องไร้ค่า
รู้แล้วใช่ไหม
ว่าคุณทำผิดพลาด
ใช่
ฉันรู้แล้ว
ทำไมฉันจะต้องมานั่งโดนด่า
ฉันไม่ควรสนด้วยซ้ำว่า คุณจะต้องอยู่ในน้ำตลอดไป
ทำไมฉันต้องพยายามคนเดียว ตลอดสองเดือนที่ผ่านมา
นั่นสิ
ทำไมล่ะ
คุณควรจะทำงานที่โรงพยาบาล ออกเดต
แล้วก็ใช้ชีวิตไป
คุณทำแบบนี้ทำไม
ทำไมคุณยึดติดกับการ์ตูน ที่น่าขยะแขยงนี้
- แล้วต้องมาถูกจับ... - เพราะฉันรักคุณไง
ฉันรู้ว่ามันไม่มีเหตุผล
แต่ฉันตกหลุมรักคุณจริงๆ
ฉันรักคุณ
รู้ใช่ไหมว่าทำตัวตลก
ฉันรักคุณ
ก็รู้นี่ว่ามันไม่ได้ผล
เพราะฉันรักคุณไง
คุณชอบทำอวดดี เหมือนกับว่าไม่เคยหวั่นไหว
แต่กลับรู้สึกกับคำพูดพวกนั้นเหรอ
อย่าร้ายกับฉันนักเลย
ฉันไม่ได้มาที่นี่เพราะอยากมา
ฉันถูกดึงมาเพราะคุณเอาแต่คิดถึงฉัน
คุณคิดถึงฉันตอนที่จมน้ำ ตอนนี้ก็ด้วย
ฉันพูดผิดไหม
คุณพูดถูก
ผมกลัว
กลัวอะไรเหรอ
กลัวว่าจะไม่ได้เจอคุณอีกแล้ว
พระเจ้า
แน่ใจเหรอว่าไม่เป็นไร ฉันว่าคุณตำรวจเห็นเรานะ
ผมไม่สน
เรากำลังเตรียมเรื่องให้ ไม่ต้องห่วง
เขายังคุยไม่เสร็จเหรอ
ประธานคังรู้จักผู้ต้องสงสัยเหรอครับ
- เอ๊ะ - อะไรนะ
เป็นไปไม่ได้
พวกเขาดูสนิทกัน
ไม่ใช่สนิทธรรมดา แต่สนิทแนบชิดกันเลยนะครับ
ถ้าฉันต้องเลือกช่วงเวลาที่สุขที่สุด ในช่วง 30 ปีของชีวิต
อาจน่าตกใจ แต่ฉันจะเลือกคืนนั้น ที่ฉันนอนคนเดียวในห้องขัง
ฉันรู้สึกผิดต่อแม่ แต่นั่นมัน...
ลูกกลับบ้านหรือยังนะ
ยอนจู
ยังไม่กลับมาอีกเหรอ นี่กี่โมงกี่ยามแล้ว
ตายจริง ทำไมเธอยังไม่กลับบ้านอีก
ฉันลืมแม่ที่จะคอยฉันกลับบ้านไปสนิท
- พระเจ้า - ใครกัน
นายใช่ไหม
มัวกินของว่าง ทั้งที่คนกำลังจะตายได้ไง
ฉันไม่สนว่าจะได้ทำงาน ที่โรงพยาบาลอีกไหม
จู่ๆ ชีวิตฉันก็ดูไม่ใช่เรื่องจริง
ฉันเริ่มหลงผิดและคิดว่า
ช่วงเวลานี้และชีวิตที่นี่ คือเรื่องจริง
นักโทษ 4205 มีคนมาเยี่ยม
ค่ะ
- ประธานคังล่ะคะ - เขายุ่งครับ เชิญนั่งก่อน
- เขาอยากให้ผมมาส่งข้อความ - ข้อความเหรอคะ
เขาจะพาคุณออกไป อย่างถูกกฎหมายทีหลัง
ประธานคังอยากให้ผมบอกคุณตามนี้
ผมไปเจอมาว่าพวกผู้หญิง ชอบเรื่องโรแมนติกตั้งหลายแบบ
- อะไรนะ - บอกเธอให้เจาะจงกว่านี้หน่อย
ผมจะได้ตอบแทนเธอได้
แบบแรกคือ นิทานซินเดอเรลล่ากับปาร์ตี้หรูหรา
- อะไรนะ - แบบที่สองคือ
เที่ยวต่างจังหวัดแบบโรแมนติก
แบบที่สามคือความโรแมนติก เรียบง่ายในชีวิตประจำวัน
นี่มันเรื่องอะไรกัน
อ๋อ ใช่ มีอีกแบบ
แบบที่สี่ แบบร้อนแรง
เซ็กซี่สะท้านทรวง อู้
- หา - ประธานคังอยากให้ผมบอกคุณว่า
เขาชอบแบบที่สี่
กรุณาเลือกมาหนึ่งแบบ คุณชอบแบบไหนครับ
เลือกอะไรคะ นี่มันอะไรกัน
คุณบอกให้เขาตอบแทนคุณ ที่ช่วยเขาไว้ด้วยความโรแมนติก
ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นนะ
แบบนี้มันเหมือนธุรกิจเลย มาขอให้ฉันเลือกแบบนี้
ฉันไม่ได้ขอให้เขาคิดแผนธุรกิจนะ
เขาก็เป็นแบบนั้นแหละครับ
คุณควรเลือกมาแบบหนึ่ง พวกเราจะได้เตรียมการ
นี่คุณจริงจังใช่ไหม
- ที่บอกให้ฉันเลือก - ครับ
- แบบที่สี่ว่าไงนะ - แบบร้อนแรง เซ็กซี่...
ไม่ ไม่เอาอันนั้น
- แบบแรกล่ะคะ - ครับ
- ซินเดอเรลล่ากับปาร์ตี้หรูหรา - ไม่เอา
- แบบที่สามล่ะคะ - เรื่องโรแมนติกเรียบง่ายในทุกวัน
เดี๋ยวนะ
ปาร์ตี้หรูก็น่าสนใจเหมือนกัน
- แบบหนึ่งใช่ไหมครับ - เดี๋ยวก่อนค่ะ
ให้ตาย คุณนี่ใจร้อนจังเลย
งั้นแบบสาม
แต่นั่นมันสี่นิ้วนะ
แบบที่สาม
แบบที่สามนะครับ รับทราบ
ผมจะไปเรียนประธานให้ทราบ
เดี๋ยวนะคะ
ฉันยังติดอยู่ในนี้
- ทำไมคุณมาบอกให้ฉัน... - เดี๋ยวก็ได้ออกแล้วครับ
- ยังไงคะ - ทนายของเราจะอธิบายให้ฟัง
(ประธานคังชอล)
ท่านคะ คุณซนมาแล้วค่ะ
คุณซน
เชิญครับ ทำไมยืนอยู่อย่างนั้นล่ะ
นายจะแต่งงานเหรอ
แต่งงานเหรอคะ
แค่ในเอกสารน่ะครับ
เราเตรียมเอกสารเพื่อบอกว่า คุณแต่งงานกับเขาที่อเมริกาปีที่แล้ว
แต่งแล้ว ไม่ใช่กำลังจะแต่ง
แต่เราแต่งกันแล้วเหรอ ฉันเนี่ยนะ
ใช่ครับ คุณมีปัญหาสองข้อ
ข้อแรกคือคุณระบุตัวตนไม่ได้
อีกข้อคือคุณหนีไปโดยไม่ยอมให้ปากคำ
คุณอยู่กับคุณคังบนดาดฟ้า ตอนที่เขาถูกทำร้าย
คุณต้องบอกว่าคุณหนีไปก็เพราะกลัว
ว่าการแอบแต่งงานกับคุณคัง จะถูกเปิดเผย
มันเป็นคำให้การที่น่าเชื่อถือที่สุด และใช้รับรองตัวตนคุณได้
นายจะจดทะเบียนกับโอยอนจูจริงเหรอ
ผมคิดว่ามันเป็นสิ่งที่ต้องทำ
มันเป็นทางเดียวที่จะช่วยเธอออกมาได้
ฉันรู้ว่านายต้องยืนยันตัวตนเธอ
แต่การจดทะเบียนรับเธอ เป็นภรรยามันเกินไปนะ
ถ้าพวกนายแต่งงานกันตามกฎหมาย
นายจะหนีมันไปไม่ได้
ถ้าหนีไม่ได้ผมก็จะอยู่กับเธอ
นายไม่รู้อะไรเรื่องเธอเลยนะ
แล้วนายจะจัดการเรื่องทรัพย์สินยังไง
ผมรู้จักเธอ
และทรัพย์สินไม่มีความหมายอะไร
หา
ทรัพย์สินไม่มีความหมายอะไรกับผมแล้ว
ผมเลยเรียกคุณมา
ผมอยากหยุดตามหาฆาตกร
ผมจะเลิกตามหาฆาตกรแล้ว
อยากให้คุณเลิกเหมือนกัน
นายพูดเรื่องอะไรเนี่ย
เรื่องนั้นก็ไม่มีความหมายแล้ว
ผมไม่มีสิทธิ์
คราวก่อนนายพูดอะไรสักอย่าง
หลังไปเจอโอยอนจู
ฉันรู้ว่านายพูดบางอย่างตอนนั้น
ฉันได้ยินแต่จำไม่ได้ว่าอะไร
นายบอกฉันว่า
มีบางเวลาที่นายจำไม่ค่อยได้
ฉันเข้าใจสิ่งที่นายพูด เพราะฉันเจอกับตัวเอง
ฉันกำลังคุยโทรศัพท์กับนาย
แต่พอฉันรู้สึกตัว
ฉันกลับจำอะไรจากนั้นไม่ได้
แล้วนายก็หายไปทั้งวัน
ครับ
นายไปอีกมิติมาเหรอ
ครับ
มันคือที่ไหนเหรอ
ผมบอกคุณไม่ได้
- ทำไมล่ะ - ถ้าผมบอกคุณ
ชีวิตคุณจะลำบากมาก
คุณรับไม่ได้หรอก
เพราะงั้นผมเลยบอกคุณไม่ได้
นายนี่น่าโมโหจัง ฉันอุตส่าห์มาถึงที่นี่
- แต่นายกลับไม่ยอมบอกฉัน - ครับ
ผมบอกคุณไม่ได้
แต่ผมบอกคุณได้สองเรื่อง
ผมรู้ว่าโอยอนจูเป็นใคร
โชคดีที่เธอไม่ใช่คนบ้า
เลยไม่มีปัญหาที่จะมาเป็นภรรยาผม
ผมแค่กังวลว่าเธอ จะไม่อยู่กับผมตลอดไป
และผมไม่อยากตามหาฆาตกรแล้ว
กรุณาอย่าถามว่าทำไม
โครงการดับเบิลยูยุติแล้ว
งั้นบอกฉันหน่อย
นายไปที่แม่น้ำฮันทำไม
ทำไมนายถึงได้ตกลงไป
ผมอยากตาย
ผมไม่รู้จะอยู่ต่อไปได้ยังไง
ตอนนี้ผมก็ยังไม่รู้
แต่ผมรู้สึกอยากอยู่ต่อขึ้นมา
ผมเลยต้องคิดให้มาก ว่าจะทำอะไรต่อจากนี้
คุณเป็นชาวอเมริกันเกาหลีรุ่นที่สาม
คุณเจอกับคุณคังครั้งแรก ตอนเขาไปดูงานในเดือนพฤษภาคม 2015
แล้วแต่งงานกันในชิคาโก ในเดือนกันยายนถูกไหมครับ
- ค่ะ - ตอนที่ถูกจับ
คุณอยู่กับคุณคังที่เพนต์เฮาส์ ของโรงแรมโซลไพรม์
- ค่ะ - หลังจากที่เขาถูกทำร้าย
คุณหนีไปเพราะว่า
คุณสองคนทะเลาะกันและคิดจะหย่ากัน
คุณคังให้การว่า คุณไม่อยากให้สื่อรู้ว่า
คุณสองคนแต่งงานกันใช่ไหมครับ
ค่ะ
สวมแหวนก่อนครับ
- นี่แหวนแต่งงานเหรอคะ - ครับ
หลายคนกำลังจับตาดูคุณอยู่ จากนี้ไปต้องใส่มันไว้นะครับ
ไปกันเถอะครับ
ใส่นี่ไว้ด้วย
ทำไมล่ะคะ
เดี๋ยวออกไปก็รู้เองครับ
คุณผู้หญิงมาแล้ว
- สวัสดีค่ะ คุณผู้หญิง - สวัสดีค่ะ คุณผู้หญิง
คุณผู้หญิงเหรอคะ
พวกเขารอคุณอยู่ครับ
ทักทายกันหน่อยนะครับ
พวกเขาคือทีมรักษาความปลอดภัย คุณพัค คุณยุน และคุณโอ
- คุณจำพวกเขาได้ใช่ไหมครับ - ค่ะ
และทางนี้คือเจ้าหน้าที่โรงแรม
- ยินดีที่ได้พบค่ะ - ยินดีที่ได้พบครับ
สวัสดีค่ะ
คือฉันรู้สถานการณ์นะ แต่คุณจะให้ฉัน
อยู่ห้องเดียวกับประธานคังจริงเหรอคะ
ครับ คุณแต่งงานกันแล้ว แน่นอนว่าต้องนอนห้องเดียวกัน
พวกพนักงานก็ดูพวกคุณอยู่
ถึงอย่างนั้นมันก็ออกจะ...
ฉันเตรียมห้องน้ำเรียบร้อยแล้วค่ะ
อาบน้ำแล้วก็พักผ่อนนะครับ ประธานคังจะกลับมาคืนนี้
ฉันแต่งงานแล้วเหรอเนี่ย
(โอยอนจู ภรรยาลับของคังชอลเป็นใคร)
(ปริศนางานแต่งลับ ใช่คนอเมริกันเกาหลีหรือไม่)
ให้ตาย
(ผู้หญิงของคังชอลเป็นใคร)
(คังชอลวิวาห์ลับกับสาวสวย)
นี่ฉัน...
แต่งงานแล้วเหรอเนี่ย
อาบน้ำแล้วรู้สึกดีขึ้นเยอะ
ขอบคุณค่ะ
ทุกอย่างมีเป็นคู่หมดเลย
เลือกแบบที่สี่สินะ
แบบที่คุณชอบคือแบบที่สี่
เรื่องร้อนแรง เซ็กซี่สะท้านทรวง
ใช่ไหม
- คุณมาเมื่อไหร่ - คุณบอกว่าเลือกแบบที่สาม
คุณชอบเรื่องโรแมนติก เรียบง่ายจริงน่ะเหรอ
ผมไม่คิดงั้นนะ
ฉันแค่ดูว่ามันคืออะไรเฉยๆ ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร
จริงเหรอ
ผมแน่ใจว่าอีกโลก ก็มีกางเกงในผู้ชายเหมือนกันนะ
พูดเรื่องอื่นเถอะ
- เอางั้นเหรอ - พูดเรื่องอื่นเถอะ
เราไม่เจอกันตั้งหลายวัน เลิกแหย่ฉันได้แล้ว
- คุณยิ้มอะไร - ผมดีใจที่เจอคุณ
ชิ แต่คุณก็ไม่ไปเยี่ยมฉันสักครั้ง
ผมยุ่งมาก
การแต่งงานปุบปับยุ่งยากมาก
ผมต้องสร้างข่าวลือ ให้ตรงกับตารางของผม
และผมต้องท่องจำมันไปให้การ
รู้แล้วน่า แต่คุณก็เกินไป
ฉันบอกว่าชอบโรแมนติก แต่ไม่ได้บอกว่าอยากแต่งงานสักหน่อย
งั้นเรามาเริ่มหวานกันได้แล้ว
ผมทำการบ้านมาเยอะเลย
- ทำการบ้านเหรอ - อ๋อ จริงสิ
ผมมีเรื่องต้องทำที่นี่
รอตรงนั้นนะ
หัวใจฉันเป็นอะไรไป
เกิดอะไรขึ้น
- คุณพระ - อย่าออกมาสิ
นั่งก่อน
ผมไม่เคยทำ เลยไม่รู้ว่าจะได้ผลไหม
อะไรเหรอ
มันบอกให้มัดผมคุณ
- อะไรนะ - ผมถามพวกพนักงานหญิง
และพวกเขาเอาหนังสือเล่มนี้มาให้
มันมีบอกเรื่องโรแมนติกเรียบง่าย ที่ผู้หญิงชอบ
หา
- อย่าขยับ - คุณพระ
คุณจะทำอะไร
- คุณจะทำจริงเหรอ - ใช่
(ความรักคือ...)
คุณอ่านจากหนังสือนี่เหรอ
ผมต้องอ่านเพราะผมไม่รู้อะไรเลย
คุณบอกให้ผมตอบแทนคุณ แต่ผมไม่รู้อะไรเลย
แต่ผมถนัดเรียนรู้นะ
- แล้วคุณชอบไหมล่ะ - อะไรนะ
แบบนี้หวานไหม
ฉันรักเลยล่ะ
จริงเหรอ ดีใจจัง
น่าสนใจจัง นี่มันหวานยังไง
คุณเรียนวิศวกรรมมาใช่ไหม
ทำไมเหรอ
คุณทำเป็นครั้งแรกใช่ไหม
ใช่
ฉันไม่เคยคิดภาพคุณแบบนี้ ฉันไม่เคยเห็นด้านนี้ของคุณเลย
เลือกมาอีกอย่างที่คุณชอบ
ถ้าเราตั้งใจทำ เราอาจทำได้ถึงสิบข้อเลยนะ
นี่ไม่ใช่การบ้านนะ
เราควรทำมันให้มากที่สุด ตอนมีโอกาสไม่ใช่หรือไง
เราไม่รู้ว่าต้องจากกันอีกเมื่อไหร่
อย่ามองผมแบบนั้นสิ คุณอาจหายตัวไปนะ
หัวใจผมต้องมีอะไรผิดปกติแน่ ผมหวั่นไหวง่าย
อย่าร้องไห้หรือโพล่งออกมาว่ารักผมนะ
ถ้าอยากอยู่กับผมนานๆ
ผมยอมแพ้
มันยากเกินไป
ถือซะว่าผมทำได้แล้วกัน เพราะผมผูกมันแล้ว
ค่ะ
ทำดีมาก
ทำอะไรต่อดี ยังพอมีเวลาก่อนมื้อค่ำ
คุณไม่ควรมานั่งอ่านหนังสือแบบนี้นะ
มากับผมเถอะ
คุณจะทำอะไรเหรอ
คุณพระ
คุณจะทำอะไรน่ะ
นอนลงสิ
หา
ตายแล้ว
ในนี้บอกให้อ่านแบบนี้
หน้า 172
นี่ไง
คุณจำหน้าได้ด้วยเหรอ
ผมบอกแล้วว่าอ่านมาเยอะ
ดูซิว่ามีอะไรอีก
มีการไปซื้อของด้วยกัน
ผู้หญิงมองว่าการไปซื้อของ โรแมนติกเหรอ
มันโรแมนติกมาก
ตอนผู้ชายถือตะกร้า แล้วคุยกันว่าจะทำอะไรกินดี
งั้นไว้ไปซื้อของด้วยกันนะ
จริงเหรอ
แล้วเรื่องผูกเชือกรองเท้าล่ะ
ดีจัง
แล้วนี่ล่ะ
ฉันต้องรักมันแน่
แล้วนี่ล่ะ
อันนี้ไม่ยาก
คุณไม่ได้ทำการบ้าน เพื่อตอบแทนฉันสินะ
ถ้าไม่ล่ะ
ฉันว่าคุณกำลังสนุกมากกว่า
ไม่มีทาง
ประธานคังครับ
เคาะประตูไม่เป็นหรือไง
ขอโทษครับ ผมไม่ชินว่าคุณแต่งงานแล้ว
มีอะไร
พี่โดยุนอยากพบคุณที่สวนดาดฟ้า
- ทำไมเขาถึงไม่เข้ามา - ไม่ทราบครับ
เข้าใจแล้ว
เลือกอันที่คุณอยากทำวันนี้ไว้นะ
แต่บอกไว้ก่อนผมชอบ ความโรแมนติกแบบผู้ใหญ่
เจ็บหัวใจจังเลย
(ไม่แสดงหมายเลข)
ฮัลโหล
แกอยู่ไหน
แกฟื้นกลับมาได้ยังไง
มีอะไรหรือเปล่าครับ ประธาน
เปล่าหรอก
แล้วกดปุ่มฉุกเฉินทำไมครับ
บังเอิญไปโดนน่ะ
ครับผม
- พี่ - ประธานคัง
อยากให้พี่ช่วยแกะรอยสายนี้ให้หน่อย
- เบอร์อะไร - เบอร์ที่ผมรับห้านาทีก่อน
หาเบอร์ที่โทรเข้ามา มันผิดปกติ
ได้สิ
ทำไมพี่ไม่เข้าไปในห้อง
ฉันพูดต่อหน้าคุณยอนจูไม่ได้
มีอะไรเหรอ
(จดหมายลาออก)
โซฮีขอยื่นจดหมายลาออก
ฉันเจอเธอวันนี้ เธอเลยขอให้ผมเอาให้นาย
ฉันเข้าใจความรู้สึกเธอนะ
แต่เธอน่าจะคุยกับประธานคังเอง
ฉันไม่อยากคุย
ฉันทำไม่ได้
ฉันไม่อยากเจอเขา
พี่ช่วยเอาให้เขาทีได้ไหม
เขาไม่ได้แต่งกันจริง เธอก็รู้
พี่คิดแบบนั้นจริงเหรอ
แต่ฉันว่าไม่ใช่หรอก
ถึงจะอย่างนั้น
ก็อย่าเอาอารมณ์มาปนกับงานสิ
ฉันคงมืออาชีพไม่พอ
ฉันทนเป็นเลขาของเขาต่อ
แล้วเจอผู้หญิงคนนั้นอีกไม่ได้
บอกให้เธอพักร้อนสักสองสามวัน
เดี๋ยวผมจะไปหาเธอเอง
ได้สิ
อีกอย่างนะ
ให้ตายเถอะ
ฟังอย่างเดียวนะ
มันประหลาดมาก
ฉันขอโทษนะ
ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง
เดี๋ยวเธอก็ต้องกลับมา
ฉันไม่คิดแบบนั้น
มาจับมือกับหน่อย
นั่น...
มีอะไรเหรอ
- มือเธอหายไปเหรอ - อย่างกับผีเลย
จู่ๆ มือก็โปร่งแสงอย่างกับผี
มันแปลกนะ
แต่ฉันมั่นใจว่าเห็นอะไร
บ้าจริง
ฉันเป็นบ้าไปแล้วเหรอ
มื้อเย็นล่ะคะ ท่านประธาน
เตรียมได้เลย เดี๋ยวเราจะกินเลย
คุณผู้หญิงหลับไปแล้วค่ะ
- เธอหลับเหรอ - ค่ะ
คุณผู้หญิงคงจะเหนื่อยมาก
เดี๋ยวเธอตื่นค่อยกินพร้อมกัน
คุณจะหิวนะคะ
- ไม่เป็นไรหรอก - ได้ค่ะ
(ความรักคือ...)
เธอเลือกหลายข้อเลยแฮะ
(ไม่แสดงหมายเลข)
ฮัลโหล
แกอยู่ไหน
แกกลับมาได้ยังไง
ใครบอกว่าแกตายได้
รู้ไหมฉันรอแกมานานแค่ไหน
แกเป็นใคร
ฉันเป็นใครน่ะเหรอ
ไม่รู้จักฉันเหรอ
ฉันฆ่าครอบครัวแก
ในบ้านแกเมื่อสิบปีก่อน
ไม่มีหรอก
ไม่มีฆาตกรหรอก
มันเป็นแค่การจัดฉากแต่แรก
เป็นการจัดฉากให้ตัวเอกแข็งแกร่งขึ้น
แก...
เป็นใคร
บอกแล้วไงว่าฉันฆ่าพ่อแม่พี่น้องแก
ด้วยกระสุนแค่สี่นัด
ยิงแสกหน้าพวกเขา
ฉันก็แม่นปืนเหมือนแกนั่นแหละ
แกถึงควรตามหาฉัน
ทำไมแกถึงเลือกจะตายก่อนหาฉันเจอ แกยังตายไม่ได้
เรื่องนี้ยังไม่จบ
จนกว่าแกกับฉันจะหมดธุระต่อกัน
เห็นว่าแกมีครอบครัวใหม่
คราวนี้ตาเธอแล้ว
ฉันจะฝังกระสุนใส่หัวเธอ
รอได้เลย
ฮัลโหล
(ฆาตกรตัวจริง ฆ่าครอบครัวคังชอล)
ที่นี่ฉันไม่ตาย โลกนี้ฉันเป็นอมตะ
ไม่มีหลักการไหนไม่มีตัวแปร
ปกติคุณต้องไม่มีเลือดออกนะ
แปลว่าคุณก็ตายได้ถ้าถูกยิง
ฆาตกรรู้เรื่องของฉันเหรอ
หรือฆาตกรจะอยู่อีกโลกหนึ่ง
สัญญากับผมอย่างหนึ่งสิ
ถ้าคุณไปจากโลกนี้อีกครั้ง คุณช่วยวาดอะไรให้หน่อยได้ไหม
ฉากที่ผมตื่นขึ้นมาจากความฝัน
คุณโอยอนจู ลืมผมเถอะนะ
การสร้างตัวละคร เหตุผลที่เรามีตัวตนอยู่
ทุกอย่างจะคลี่คลาย ถ้าย้อนกลับไปตอนเรายังไม่เจอกัน
คำบรรยายโดย: รัตนชัย เหลืองวงศ์งาม