W Amityville miałam wizję.
Zobaczyłam twoją śmierć.
Oboje widzieliśmy tego samego nieludzkiego ducha.
Mamo, kto to jest?
Demon z twojego obrazu istnieje naprawdę.
Przedstawione wydarzenia miały miejsce w 1952 r.
Opactwo Carta, Rumunia
(Tutaj kończy się Bóg)
Jesteś pewna, że to dobra decyzja?
Nie mamy innego wyboru.
Czy relikwia naprawdę nas ocali?
Miej wiarę, siostro.
Ojcze nasz, któryś jest w niebie,
święć się imię Twoje.
Przyjdź królestwo Twoje,
bądź wola Twoja jako w niebie tak i na ziemi.
Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj.
I odpuść nam nasze winy,
jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.
Weź to!
To zło potrzebuje nosiciela, by się uwolnić.
Teraz przyjdzie po ciebie.
Nie pozwól, żeby cię dopadło.
- Wiesz, co musisz zrobić. - Nie mogę.
Zatem nawet Bóg nie ocali...
Wybacz mi, Ojcze, grzech, który zaraz popełnię.
Wybacz mi, Panie.
O Boże.
ZAKONNICA
Watykan
Ojcze Burke?
Biskupie.
Zatem kiedy ksiądz był tu ostatnio?
Sześć, siedem lat temu?
Kiedy skończyłem służbę kapelańską na wojnie.
Doceniamy, że ksiądz zjawił się tak szybko.
Ojcze Burke.
Usiądź.
Otrzymaliśmy wiadomość o samobójstwie zakonnicy
w górskim opactwie w Rumunii.
Samobójstwo to straszliwy grzech.
Lecz nie wydaje mi się wystarczającym powodem tego spotkania.
Wieść o tym incydencie mogłaby narazić nasze argumenty na rzecz
trwania w wierze i Kościele.
- O czymś mi nie mówicie. - Dlaczego tak sądzisz?
Ponieważ jesteśmy w Watykanie.
Ujmę to tak, ojcze.
Akurat w tym rzadkim przypadku to nie my jesteśmy
stroną z sekretem.
Oto dokumenty podróżne ojca i dane kontaktowe
człowieka, który znalazł zakonnicę.
Mieszka niedaleko opactwa, w wiosce o nazwie Biertan.
Zechce z nim ojciec pomówić.
W teczce jest też nazwisko postulantki, która może pomóc
ojcu w dochodzeniu. To klasztor ze ścisłą klauzurą
i dostęp ojca będzie ograniczony.
Jest też zaznajomiona z tamtym obszarem.
DOKUMENTY PODRÓŻNE
SZPITAL ŚWIĘTEGO WINCENTEGO
Przetrwałam wiele przerażających spotkań.
Londyn, Anglia
Ale na to nie mogło mnie nic przygotować.
Moją jedyną nadzieją było, że bestia nie zdoła mnie zwęszyć.
Ale wtedy zmienił się kierunek wiatru i...
Ratuj się kto może!
Matka przełożona mówi, że dinozaury nigdy nie istniały.
Bóg umieścił tu ich kości, żeby testować naszą wiarę.
To wygląda na bardzo nieczystą zagrywkę, nie sądzisz?
Ale nie ma ich w Biblii.
A wierzycie w pingwiny i misie koala?
- Tak. - Ich też nie ma w Biblii.
Biblia jest listem miłosnym Boga do nas,
ale to nie oznacza, że mamy nie zadawać pytań
o cuda Jego stworzenia.
Ale matka przełożona mówi...
Poczekaj. Chyba masz coś na nosie.
O tu.
- Watykan? - Jestem równie zaskoczona.
- Nie złożyłam jeszcze ślubów. - Jest tego świadomy.
Czeka na ciebie w ogrodzie.
I przebierz się w habit.
To oficjalna wizyta.
To nie powinno potrwać dłużej niż kilka dni.
Polecono cię do tej podróży,
ponieważ znasz ten obszar.
„Obszar”?
Tak. Rumunię.
Nigdy nie byłam w tej części świata.
- Naprawdę? - Musiała zajść pomyłka.
Przepraszam, jeśli wizyta księdza okazała się stratą czasu.
Nie ma potrzeby przepraszać.
Watykan nie podejmuje przypadkowych decyzji.
Jestem pewny, że wybrano cię nie bez powodu.
Biertan, Rumunia
O co chodzi?
Pan Theriault?
Cześć.
Zazdrosny mąż czy wściekły ojciec?
Słucham?
Zwykle to któryś z nich,
kiedy starszy facet i młoda, piękna,
na pozór niewinna dziewczyna stają na moim progu o poranku.
Wybaczy pan, panie Theriault, ale nigdy się nie spotkaliśmy.
To może najwyższy czas.
Mów mi Francuzik.
Tak jak wszyscy.
Jesteśmy tu z powodu zakonnicy, którą znalazł pan w opactwie.
Skąd pan...
Jest pan księdzem?
A ona zakonnicą.
Wybacz mi nieczyste myśli, siostro.
Nie miałem pojęcia.
Nigdy nie widziałem zakonnicy bez szat.
Nie żebym miał coś przeciwko.
Przepraszam.
Monsieur Theriault...
opactwo.
Czy to daleko?
Nie, ale dotarcie tam wymaga czasu.
Mogę spytać, co pan tam robił?
Dostarczałem kwartalne zaopatrzenie.
Zdaje się, że opactwo już od wieków
ma rodzaj umowy z wioską.
Mógłby pan nas tam zaprowadzić?
Nie wydaje mi się, ojcze.
Może ktoś inny z wioski?
Każdy w wiosce udaje, jakby to opactwo nie istniało.
Nawet rozmowa o nim może ściągnąć na was kłopoty.
Więc ustalone. Pan nas zaprowadzi.
- Z całym szacunkiem, ojcze, ja... - Proszę, Francuziku.
Samolot z Rzymu, autobus z Bukaresztu.
Teraz, przyjaciele, jesteście w średniowieczu.
Na rumuńskiej prowincji.
Teraz powiezie was koń.
Gdzie wasze rzeczy?
„Powinność listonosza”. Dziesięć liter, na „d”.
Doręczanie.
Ma siostra do tego talent.
Co sprowadziło Francuza na rumuńską wieś?
Właściwie jestem Franko-Kanadyjczykiem, ale nie mów nikomu.
Nie brzmi tak romantycznie.
Przybyłem tu szukać złota, ale kiedy poznałem tutejszych ludzi,
zrozumiałem, że to miejsce było mi przeznaczone.
Chciałem im pomóc. Jak tylko się da.
To bardzo szlachetne.
Wiem.
Powiedz mi, siostro, jak długo jesteś zakonnicą?
Jeszcze nie jestem. Jestem tylko nowicjuszką.
Wciąż nie złożyłaś ślubów czasowych?
„Czasowych”?
Nie wiedziałem, że zakonnicą można być czasowo.
Śluby czasowe mogą pomóc w przygotowaniu do życia konsekrowanego.
„Mogą”, siostro? Czy „pomogą”?
Co się stało?
Wszystko w porządku?
Reszta drogi na nogach.
Koń dalej nie pójdzie.
Może czas sprawić sobie nowego konia.
Tu nie chodzi o konia, ojcze.
Tylko o to, co jest przed nami. Boi się.
Miejscowi mówią, że to przeklęte miejsce, a koń się z nimi zgadza.
Wolno spytać, ojcze, dlaczego Kościół wysyła cię z takimi misjami?
Kościół zwraca się do mnie, kiedy potrzebuje śledztwa
w sprawie niezwykłych zjawisk związanych z katolicyzmem.
Nieoficjalnie nazywają to „polowaniem na cuda”.
Sądziłam, że jesteśmy tu z powodu samobójstwa.
Owszem, ale to tylko część naszego dochodzenia.
Watykan polecił mi też sprawdzić,
czy to miejsce jest wciąż... święte.
Ja mogę to ojcu powiedzieć już teraz.
To skutki wojny?
Naloty bombowe, tak.
Słyszałem, że ziemia trzęsła się potem całymi dniami.
Próbowałem dowiedzieć się czegoś o zamku,
ale w wiosce nie ma żadnych zapisów.
A tutejsi, kiedy o nim wspomnieć, tylko spluwają.
- „Spluwają”? - Tak, żeby odpędzić zło.
Stary i głupi przesąd.
A jeśli chcecie znać moje zdanie, te krzyże otaczające opactwo
mają trzymać zło w środku, a nie na zewnątrz.
Próbowałeś kontaktować się z kimś stamtąd, kiedy ją znalazłeś?
Tak. Nikt nie odpowiedział.
Ale z drugiej strony przez dwa lata, odkąd dostarczam zapasy,
była pierwszą, którą widziałem.
Francuziku, kiedy znalazłeś zakonnicę, co zrobiłeś?
Przeniosłem ciało, by je zabezpieczyć.
Dokąd je przeniosłeś, synu?
Do lodowni. Tam zostawiam dostawy.
Kiedy znalazłem siostrę, pomyślałem, że przeniesienie jej tu
pomoże ją... zakonserwować.
- Muszę wspomnieć o pewnym szczególe. - Jakim?
Nie tak ją zostawiłem.
Co masz na myśli?
Kiedy ją zostawiałem, leżała. A teraz siedzi.
Zdarzały się przypadki, że ciała drgały lub siadały
niedługo po śmierci.
Tak, ale kto wie jak długo była martwa, nim ją znalazłem.
Nie pomagasz.
Przepraszam.
Ojcze, co to jest?
Wygląda na jakiś klucz.
Tymi drzwiami wchodziły zakonnice, żeby odebrać dostawy.
Dzięki temu nie musiały opuszczać zamku.
Powinniśmy sprawić jej godny pochówek.
To częsta praktyka w czasach zarazy. Ludzie bali się pochowania żywcem.
Jeśli byłeś na tyle pechowy, że ci się to przytrafiło,
mogłeś zadzwonić dzwonkiem, żeby zasygnalizować tym na górze,
że popełnili błąd.
Błędem jest przebywanie tutaj.
Tutaj ją znalazłem.
Jak to możliwe? Minęły tygodnie.
Mówiłem wam. To miejsce jest...
Co jest przeciwieństwem cudu, ojcze?
Halo?
Przepraszamy za tę niezapowiedzianą wizytę.
Halo?
Czego chcecie?
Jestem ojciec Anthony Burke.
To siostra Irene.
Jesteście matką przełożoną?
Tak.
Nie przyjęłaś jeszcze ślubów.
Nie.
- Proszę... - Dlaczego tu jesteś, ojcze?
Przybyliśmy w imieniu Rzymu,
żeby zbadać niedawną śmierć w waszym zakonie.
„Niedawną śmierć”?
Jednej z zakonnic.
Znalazłem ją na zewnątrz. Powieszoną.
Czyżby?
I uznałeś za stosowne ją pochować?
Mógłbyś zostawić nas na chwilę?
Powinniście wyjść razem z nim.
Mówisz, że nie byłaś świadoma odejścia jednej z sióstr?
Rzym martwi się o bezpieczeństwo i dobrostan waszego klasztoru.
Chcę porozmawiać z siostrami
i rozwiać wątpliwości Kościoła.
Ja mogę rozwiać te wątpliwości.
Obawiam się, że to nie wystarczy.
Przyślą tylko kolejnych... zapewne mniej dyplomatycznych urzędników kościelnych.
Tak, ojcze.
Jednak brama zostanie wkrótce zamknięta, gdyż zaczynamy nieszpory.
Następnie do późnego poranka obowiązuje nas cisza.
Wróćcie jutro, a uzyskacie odpowiedzi, których szukacie.
W klasztorze jest kwatera gościnna. Możecie się tam zatrzymać.
Dziękujemy.
Dlaczego nie pogadacie z siostrami teraz? Czemu to musi czekać do rana?
Siostry ślubują milczenie od zachodu do wschodu słońca,
należy to uszanować.
Powinieneś już wracać.
Lepiej nie błąkać się po tych drogach, gdy zapadnie noc.
Wolę drogi niż to miejsce, ojcze.
Nic nam nie będzie, synu. Wróć za kilka dni.
Tyle czasu powinno nam wystarczyć.
Tak, ojcze.
Halo?
Wezmę... to.
Dobra.
W porządku.
Ojcze?
Wspomniałeś wcześniej o „polowaniu na cudy”.
Czy...
Właśnie to chciałeś robić?
Nie.
Broń Boże.
Zaliczam się do garstki wybrańców, którym Kościół powierza...
badanie swoich bardziej...
nietypowych spraw.
Więc zna ojciec biskupa Forne'a?
- Skąd...? - Pomógł mi, kiedy byłam młodsza.
W dzieciństwie miałam serię wizji.
Mój ojciec sądził, że jestem niezrównoważona psychicznie.
Lub, co gorsza, kłamię.
Ale wieść o wizjach dotarła do Kościoła.
Konkretnie do kardynała Conroya.
I wysłał biskupa Forne'a, żeby się ze mną spotkał.
Czego dotyczyły te wizje?
Było ich wiele.
Nigdy się nie powtarzały.
Ale... kiedy kończyła się każda z nich,
po mojej głowie kołatała się ta sama myśl.
A konkretnie... jaka?
„Maria wskazuje drogę”.
O co chodzi, ojcze?
Myślałem o podobnym przypadku, z którym zetknąłem się we Francji. Podczas wojny.
Stacjonowałem tam. Blisko Lyonu.
Kazano mi zbadać chłopca z wizjami.
Ale w odróżnieniu od twojego przypadku
po, jak wierzę, wnikliwym rozpoznaniu...
uznałem, że został opętany,
i przystąpiłem do działań zgodnych z prawami Kościoła.
Mój Boże. Danielu...
Co oni ci zrobili?
Udało się?
Tak uważał Kościół.
Byli przekonani, że zło zostało wygnane.
Ale nie ojciec.
Najwspanialszy Książę
Niebiańskich Zastępów, Święty Michale, archaniele...
Pomóż mi, ojcze!
Przybądź na pomoc Danielowi, którego Bóg stworzył na swoje podobieństwo!
- Spójrz na krzyż! - Dlaczego mi nie pomożesz?
Precz, siły nieczyste!
Podczas egzorcyzmu Daniel doznał poważnych obrażeń.
Nie dało się ich wyleczyć.
Danielu, tak mi przykro.
Umarł kilka dni później.
Często zastanawiam się, czy nie byłem zbyt gorliwy.
To zagadka.
Ojcze.
Daniel?
Czekaj! Nie! Ratunku!
Ratunku! Nie!
TU SPOCZYWA OJCIEC ANTHONY BURKE
Ratunku!
Jest tam kto?
Pomocy! Siostro Irene! Pomocy!
Ojciec! Ojcze?
Ojcze?
Pomocy!
Pomóż mi!
- Ojcze? - Siostro?
Siostro Irene!
Ojcze, słyszę cię!
Jestem tutaj!
Och, dzięki Bogu. Dziękuję.
Pospiesz się!
Czekaj!
Dziękuję. Dziękuję, siostro.
Jak ojciec tam się znalazł? Grób był zasypany.
To miejsce jest nawiedzone przez potężne zło.
Może te księgi pomogą nam uzyskać odpowiedź.
Przybyło jej. Jak to możliwe?
Kolejna zagadka.
Matko przełożona?
Zgodnie z sugestią zjawiliśmy się, żeby porozmawiać z zakonnicami.
To chyba jedyne zaproszenie, na jakie możemy liczyć.
Poszukam przełożonej.
Weź to.
Spróbuj się czegoś o tym dowiedzieć.
Najwyraźniej było ważne dla zmarłej.
Siostro. Bądź ostrożna, proszę.
Będę, ojcze.
Halo?
Zaczekaj!
Siostro?
Siostro!
Nie wolno nam ustawać w modlitwie, nawet na sekundę.
Ten zakon od stuleci trwa w wieczystej adoracji.
Siostry modlą się na zmianę, żeby podtrzymać czuwanie.
Przepraszam, że jej przeszkodziłam.
Siostra Ruth znosiła gorsze rzeczy niż skradanie się za jej plecami.
Jestem siostra Oana. Uprzedzono nas, że się zjawicie.
Chodź za mną, proszę.
CZARNY NIEDŹWIEDŹ
Co?
Jeszcze jedna kolejka. Powiedziałam Luce, że to na koszt firmy.
- Czemu zakryła lustro? - To lokalny zwyczaj, kiedy ktoś umiera.
Zakrywasz lustro, żeby umarły nie zobaczył swojego odbicia
i nie stał się duchem.
Ktoś umarł?
Nie słyszałeś? Córka Luki popełniła samobójstwo.
Nie do wiary. Była jeszcze dzieckiem.
Dwanaście lat. Powiesiła się w jego stodole.
Powiesiła się? Dlaczego?
A dlaczego przepadły plony Addiego Constantina?
Dlaczego oślepł mały Stefan?
To przez tamto miejsce. Opactwo.
Jakiekolwiek zło tam się gnieździ, wycieka stamtąd, zatruwając nas.
A para, którą zabrałeś tam wczoraj?
- Kim byli? - To ksiądz i zakonnica.
Wciąż tam są?
Tak. Zabieram ich jutro.
To ty ostatnio znalazłeś tam ciało?
Tak, Grigore, tak.
Cóż, jestem przekonany, że znajdziesz dwa następne.
I ulepił z gleby wszelkie zwierzęta lądowe
i wszelkie ptaki latające.
A każda istota demoniczna, którą określił człowiek, otrzymała nazwę.
Valak.
Profanator.
Bluźnierca.
Markiz Węży.
Siostro!
Siostro Irene!
Śmierć siostry Victorii była dla zakonu straszliwą tragedią,
ale wciąż czujemy jej obecność.
Była oddana Bogu bardziej niż którakolwiek z nas.
Przepraszam, siostro.
Siostra Vic...
Wybacz, bardzo chronimy swoją prywatność.
Niektóre siostry wolałyby, żebym z wami nie rozmawiała.
Doceniamy twoją dobrą wolę.
Siostro Oano, opowiesz mi o historii tego opactwa?
Wzniósł je w średniowieczu książę.
Książę Świętej Carty.
Napisał niezliczone teksty o czarnej magii i rytuałach,
w których odwoływał się do sił piekielnych.
Piekło wykorzystało go do otwarcia wrót, żeby niewypowiedziane zło
mogło wkroczyć między nas.
Ale Kościół najechał zamek.
Wrota zapieczętowano, używając prastarej relikwii
zawierającej krew Jezusa Chrystusa.
Kościół zarekwirował zamek i zaczęły się nasze nieustanne modlitwy,
żeby zabezpieczyć opactwo i powstrzymać zło.
Przez stulecia to działało i zło trzymało się z daleka,
do czasu gdy bomby naruszyły opactwo...
i zło znalazło inny sposób, żeby otworzyć wrota.
Siostro Oano, ostatniej nocy w kaplicy
widziałam zakonnicę.
Była... zaprzeczeniem świętości.
Też ją widziałaś?
Widuję ją, jak krąży w nocy po korytarzach.
Wszystkie widujemy.
Wygląda jak jedna z nas, ale nią nie jest.
To coś nieczystego.
Przybiera różne formy, żeby nas kusić i żerować na naszych słabościach.
Pojawia się jako zakonnica, żeby kryć się wśród nas,
dopóki nie skazi nas wszystkich.
Boję się, że jej obecność oznacza, że portal znów się otworzył.
To coś zmusiło siostrę Victorię do ciężkiego grzechu.
Siostro Oano.
Siostra Ruth za chwilę skończy modlitwy.
- Czas, żebyś zaczęła swoje. - Tak, siostro.
Nie przyjęłaś jeszcze ślubów?
- Nie. - Więc to nie miejsce dla ciebie.
- Musisz odejść. I to już. - Nie może.
Brama jest zamknięta. Musisz zostać, dopóki się nie otworzy.
- Kiedy to nastąpi? - O wschodzie słońca. Musisz przenocować.
Siostro Irene.
Dobrej nocy, siostro.
Siostro, zaczekaj.
Tak?
Siostra Victoria miała to przy sobie, kiedy umarła.
Wiesz, do czego służy?
Nie.
Wybacz, muszę się modlić.
Gdzie jesteś?
Nie znajdziesz innego wejścia, ojcze.
Matka przełożona?
Co cię tak frapuje?
Obawiam się, że z tym miejscem dzieje się coś bardzo złego, matko przełożona.
Jak wiele miejsc na tym świecie, to opactwo ma długą historię.
Nie zawsze dobrą, ale pokutujemy za to.
Ta zakonnica... kiedy ją znalazłem, ściskała w rękach klucz.
Co otwiera?
Już za późno, ojcze.
Siostra Irene jest zgubiona.
Matko?
Matko przełożona?
Siostro Irene.
Maria wskazuje drogę.
Kim jesteś?
Bóg cię ocali.
Siostro, proszę, chodź.
Siostra Oana?
Tutaj kończy się Bóg.
O Boże.
Cicho.
Zło rośnie w siłę.
Zabierz swoje rzeczy i przyjdź do kaplicy.
Tylko modlitwa pomoże nam przetrwać noc.
Już. Idź.
Teraz.
Halo?
Siostra Oana?
Jak długo byłem martwy, ojcze?
Jak długo?
Daniel?
Przepraszam.
Dlaczego mi nie pomożesz?
Musimy się modlić.
I cokolwiek się stanie, cokolwiek zobaczysz albo usłyszysz,
patrz przed siebie i nie przestawaj się modlić.
DORĘCZANIE
Tymi drzwiami wchodziły zakonnice, żeby odebrać dostawy.
Dzięki temu nie musiały opuszczać zamku.
Nie, nie.
Matko Boska.
Francuzik!
Uznałem, że przyda się pomoc.
Dziękuję.
Ale proszę cię, następnym razem bezwzględnie użyj strzelby.
Trzymam ją na sytuacje awaryjne, ojcze.
Siostro!
Siostro Irene!
Ojciec Burke.
To ojciec Burke. On nam pomoże.
Siostro!
Siostro Irene!
Dzięki Bogu, ojcze.
Nic ci nie jest, siostro?
Francuzik?
Co się stało?
Modlimy się. Wszystkie razem.
Wieczysta adoracja to jedyny sposób, żeby powstrzymać zło.
Kto się modli?
My wszystkie. Reszta zakonnic.
Były tutaj.
Modliły się, kiedy nas zaatakowano.
Chciały mnie ostrzec.
Wizje.
Wydawały się takie realne.
Żadna nie ocalała.
Mamy odpowiedź, ojcze.
Jakby wcześniej były wątpliwości. To miejsce już nie jest święte.
Panie Boże. Jezu...
Ojcze, co mamy robić?
Weź moją torbę, siostro! Podaj mi krzyż!
Polej go święconą wodą. Tutaj, szybko!
Proszę, ojcze, szybciej!
Przytrzymaj to! Zakryj temu twarz!
Zaklinam cię, idź precz, demonie, w imię Boga Ojca Wszechmogącego!
I mocy Ducha Świętego!
Proszę o to w imieniu naszego Ojca, Jezusa Chrystusa,
który zjawi się, by osądzić żywych i martwych,
i otchłań ognistą!
To mi wyglądało na sytuację awaryjną.
Spóźniliśmy się...
zło się uwolniło.
Nie.
Żeby wejść do naszego świata, demon musi opętać ludzką duszę.
Siostra Victoria musiała być ostatnią zakonnicą w klasztorze.
- Wiesz, co musisz zrobić. - Nie mogę.
Zatem nawet Bóg nie ocali...
To nie było samobójstwo.
Poświęciła się,
żeby zło nie posiadło jej duszy.
Nie zrozumiałem z tego ani słowa, ale...
Zdaje się, że śledztwo skończone. Więc wynośmy się stąd.
Nie możemy ot tak odejść.
Daj spokój. Czemu, u diabła, nie?
Musimy zapieczętować wrota, żeby powstrzymać zło.
Wrota są w katakumbach.
Ale nie zdołamy ich zamknąć bez relikwii. Krwi Chrystusa.
„Chrystusa”. Jezusa Chrystusa?
Siostry mówiły ci, gdzie to jest?
Przełożoną znaleziono martwą w tunelu wiodącym do katakumb.
Chyba wiem, gdzie jest ten tunel.
Dobrze. Więc tam poszukamy najpierw.
Ojcze, zanim to zrobimy,
chciałabym przyjąć śluby.
Jesteś pewna?
Moje wizje.
Teraz wiem, że są cudem Bożym.
I jestem gotowa poświęcić Mu życie.
To szlachetny czyn, siostro.
Choć szkoda...
Na mocy nadanego mi prawa i w imieniu Kościoła
przyjmuję śluby, które złożyłaś.
I całym sercem ofiaruję cię Bogu.
Niech ten dar z samej siebie będzie w jedności z Ofiarą Eucharystyczną.
I niech prowadzi do dzieła doskonałego.
Niech miłość Boża jednoczy się z tobą na wieki wieków.
Tu nic nie ma.
Musi być.
Mówiły, że ten klucz otwiera drzwi do relikwii.
To może być gdziekolwiek w zamku.
Jest tutaj. Nie widzisz tego, siostro?
Czego?
Maria wskazuje drogę.
Krew Chrystusa.
Jasna cholera.
Najjaśniejsza.
Tylko prawdziwa oblubienica Chrystusa może dzierżyć coś tak świętego.
Czekajcie.
O co chodzi?
Nie powinniśmy najpierw odmówić jakiejś modlitwy?
Jest czas na modlitwę i jest czas na czyny, synu.
Teraz jest czas na czyny.
Mam wrażenie, że modlitwa też nie zaszkodzi, ojcze.
„Finit hic, Deo”. Tutaj kończy się Bóg.
Żeby odnaleźć wrota, musimy szukać wszędzie.
Siostro Irene...
Halo?
Siostro Irene!
Siostro!
Irene!
Panie Jezu, w Twoim świętym imieniu
spętam wszystkie złe duchy tym ogniem!
Ochroń nas przed złem swoim świętym blaskiem!
Francuziku. Pomóż mi.
Oczywiście.
Nie!
Zawiodłeś.
Tak jak przez całe życie zawodziłeś każdego.
Jutro wioska zatęskni za swoim lokalnym głupkiem.
Trzeba było uciekać, kiedy miałeś szansę, Francuzie.
Jestem Franko-Kanadyjczykiem.
Uciekaj!
Francuziku!
Nie!
Siostro!
Siostro Irene!
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Nie, nie, nie!
No już.
Dobrze.
Mam nadzieję, że się nie gniewasz. Nazywają to „pocałunkiem życia”.
To tylko taka nazwa. Tak naprawdę to nie jest...
Francuziku, jak masz na imię?
Maurice.
Dziękuję, że ocaliłeś mi życie, Maurice.
Nie ma za co.
Powinniśmy się zbierać.
W Twoje ręce, Panie, powierzamy Twoje służebnice.
Zakonnice ze Świętej Carty.
Służyły ci w tym życiu swoją siłą i wiarą.
Ustrzeż je od wszelkiego zła.
I przyjmij je do Twojej chwały na wieki.
Amen.
Myślałem, że ta ziemia już nie jest święta.
Teraz jest.
Zostaniesz w Biertan?
Chyba mam już dość Rumunii. Mój ojciec uprawiał pomidory.
Może też spróbuję przez chwilę.
To chyba trochę nudne dla takiego obieżyświata jak ty.
Mam taką nadzieję.
20 lat później
Egzorcyzm może być niebezpieczny.
Nie tylko dla ofiary, ale dla każdego w pomieszczeniu.
Oto Maurice Theriault, nazywany Francuzikiem.
Był franko-kanadyjskim farmerem.
Ukończył zaledwie trzy klasy.
Jednak po opętaniu...
przemawiał najlepszą łaciną, jaką słyszałem.
Ni stąd, ni zowąd, pod jego skórą zaczął pojawiać się odwrócony krzyż.
Co sprowadza mnie do kwestii trzech etapów aktywności demona.
Nawiedzenia, dręczenia i opętania.
ZAKONNICA
Tłumaczenie: Bartek Fukiet