W poprzednich odcinkach...
Jesteś potrzebna nam i dziecku.
Zakłamany fiucie! Obiecywałeś,
że uciekniemy i będziemy rodziną.
Janine, jeszcze trochę. Jest nadzieja.
Niech Pan się nad tobą zlituje, głupia dziewczyno.
Oby skończyło się na upomnieniu.
- Będzie ci ciężko bez męża. - Martw się o swojego.
Wróć do Jezebeli.
Odbierz paczkę i ją ukryj.
Posrany pomysł. Ryzykujesz życie, bo Alma ci kazała?
- To tylko paczka. - Może to bomba albo wąglik?
Co z tobą? Nie pozwól im się zgnoić.
Ogarnij się i walcz.
Trzymałem to specjalnie dla ciebie.
MASZ TĘ SWOJĄ PACZKĘ. MOIRA
OPOWIEŚĆ PODRĘCZNEJ
Jedna za drugą.
Co za ubiór! Parada szmat.
Ręce z kieszeni!
Ty, w kamizelce, nie biegaj!
Do półkola!
W równych odstępach!
Dłonie splecione.
Wzrok spuszczony, dziewczęta.
W Czerwonym Centrum miałyśmy specyficzny wyraz oczu.
Długo nie mogłam określić,
co było w ich spojrzeniu.
I w moim.
Przedtem, w prawdziwym życiu, nie widywało się tego.
Tylko przelotnie.
Nie całymi dniami.
Ani latami.
Wystąp!
„Uniżcie się przed Panem, a wywyższy was”.
Jak się uniżamy?
Wspaniale.
Przeprosiny również byłyby na miejscu.
Przepraszam.
„Ciotko Lydio”.
- „Przepraszam, Ciotko Lydio”. - Przepraszam, Ciotko Lydio.
- Doskonale.
Chodź.
Siadaj.
Niestety, to będzie bolało.
Ale jesteście tak cenne, że nie chcemy was stracić.
Nie ruszaj się.
W tym spojrzeniu była trwoga. Skrajna i niewysłowiona.
O metalicznym posmaku.
Jak na czubku gwoździa.
Policzyć do trzech, skarbie?
Jeden...
Teraz już tak na siebie nie patrzymy.
Sami sobie winni. Skoro nie chcieli armii,
niepotrzebnie odziali nas w mundury.
Pochwalony.
Ufałam ci.
Usiłowałam pomóc.
Nie masz mi nic do powiedzenia?
Nie wiem...
Nie wiesz?
Mogłaś mi coś zostawić.
Przepraszam, pani Waterford.
Wstawaj!
Właź tu!
Siadaj!
Nie chce mi się.
Nie bądź dziecinna.
Na kolana i módl się, by Bóg uczynił cię godną czegokolwiek.
Chwała Jego miłosierdziu!
Usłyszał nasze modlitwy.
Myślisz, że się o to modliłam?
By wydać na świat dziecko w tym domu?
Bóg wie, co nosisz w sercu.
Odpoczywaj.
Mała bokserka.
Waleczna jak jej mama.
- Silna jest. - Rety!
To piąstka czy nóżka?
Jak Serena Williams. Będziemy mieli tenisistkę.
Tak?
- Zarobi krocie. - No właśnie!
- Rzucimy pracę. - Tyle forsy!
Wszystko w porządku?
Pozwolisz, Sereno? Za pięć minut mam telekonferencję.
Aresztowali trzy kolejne
Marty z West Endu.
Planowały jakiś zamach.
Nigdy nie dadzą za wygraną?
Zapomniałam, ile płytek bierze się na początek.
Siedem.
Zagramy?
Chętnie, ale praca czeka.
Zresztą znasz prawo.
Owszem, sama pomagałam je pisać.
Pamiętam.
To bystra dziewczyna.
Pewnie jest dobra w scrabble.
Porozmawiamy o tym innym razem.
Zostawiła ślad szminki na kołnierzu mojej peleryny.
Tak ją przemyciłeś przez punkt kontrolny?
Trzymaj łapska z dala od niej.
Nie dam jej się powiesić lub rzucić pod ciężarówkę.
Rozumiesz mnie, Fred?
Panuj nad sobą.
Ja?
Sama sprowadziłaś pokusę i żądzę na powrót do tego domu.
Na własnych plecach i kolanach.
Jeśli zgrzeszyłem, ty mnie do tego przywiodłaś.
Możesz zrzucać winę na mnie, ale On zna prawdę.
Każdy odpowiada przed Bogiem.
Ty odpowiadasz przede mną.
- Idź do swojego pokoju. - Ona jest w ciąży.
Chwalmy Pana!
Chwalmy Pana.
Ono nie jest twoje.
Jesteś słaby.
Bóg nie pozwoliłby ci przekazać tej słabości.
Nie jesteś godzien spłodzić dziecka.
Błogosławiony dzień.
Śniadanie na stole.
Jajecznica i owsianka.
Mogę ci zrobić coś innego.
Nie trzeba. Dziękuję.
Niech cię Bóg błogosławi.
Dobrze się czujesz?
Nic mi nie jest. Dziękuję.
To dobrze.
Chwalmy Pana.
Rita!
Tak, proszę pani?
Usiądź.
Co się stało?
Dowiedziała się.
O Komendancie.
Nic ci nie jest?
Jestem w ciąży.
Co?
Miała test ciążowy.
Pewnie dostała na czarnym rynku.
Przestań.
Proszę.
To okropne.
Nie.
Fredo, idź po pelerynę.
Zawieźć panią gdzieś?
Nie, dziękuję, Nick.
Załatwiłam inny samochód.
Przygotuj się na długą jazdę.
Nie waż się tknąć zasłon.
ODKRYJ JĄ NA WŁASNĄ RĘKĘ
PROWINCJA ONTARIO
Jesteśmy na miejscu.
Gdzie jesteśmy?
Dziękuję.
Pani Waterford, gdzie jesteśmy?
- Ma zostać w aucie. - Tak jest.
Proszę, wypuść mnie!
Wypuść mnie. To moja córka!
Wypuść mnie! Hannah!
Hannah!
Wypuść mnie!
Nie! Wypuść mnie, błagam.
Hannah!
Wypuść mnie!
Błagam.
Błagam, pani Waterford!
Możemy wracać.
Błagam, dajcie mi ją zobaczyć!
Błagam panią!
Fredo, posłuchaj mnie.
Zawróćmy. Muszę się z nią zobaczyć.
To nie będzie dobre dla nikogo.
To śliczna dziewczynka, Fredo.
Jest szczęśliwa,
pod dobrą opieką. O nic nie musisz się bać.
Słuchaj uważnie.
Jeżeli moje dziecko będzie bezpieczne, to twoje również.
Nie, błagam.
Proszę, błagam panią.
Proszę, pani Waterford.
Co z tobą?
Co z tobą jest?
Jak możesz to robić?
Jesteś nienormalna.
Jesteś kurewsko podła.
Wiesz o tym?
Jesteś pierdolonym potworem.
Bez, kurwa, serca.
Sadystyczna,
jebana, wredna pizda.
Pierdol się, Sereno.
Będziesz się smażyć w jebanym piekle, obłąkana, wredna suko!
Nie denerwuj się. To szkodzi dziecku.
Co więcej, ja, Warren Putnam, uległem grzechowi pożądania
i lubieżności.
Czyniąc to,
naruszyłem świętość przymierza między mną
a moją ojczyzną,
mymi braćmi
oraz Wszechmogącym Bogiem.
Pokornie przyjmę Jego wyrok
wydany poprzez tę radę.
Ciało i duszę oddam Tobie.
Dziękuję, Komendancie Putnam.
Odejdź w łasce.
Pod Jego okiem.
Co panowie na to?
Wydaje się szczerze skruszony.
To zagorzały obrońca wiary.
Przyjmujemy przez aklamację?
Komendancie, to poważne przestępstwo.
Oczywiście, ale któż z nas nie błądził?
I komu nie rośnie w tej chwili sterta pracy na biurku?
Wszyscy jesteśmy bardzo zajęci.
Czy to przeszkodzi nam zwalczać grzech?
Oczywiście, że nie.
To dobrze.
Co zatem z nim uczynimy?
Nie zapominajmy, że Komendant Putnam ma żonę i malutkie dziecko.
Tak, przyszła do mnie złożyć zeznania.
Nasza decyzja odbije się na niewinnych.
Prosiła o najsroższą karę dla męża.
Obawia się o jego nieśmiertelną duszę.
Wie, że on musi ponieść ofiarę, by odkupić grzech.
Kocha swojego męża.
Bardzo.
Jaka miła niespodzianka!
Miałem ciężki dzień.
A ty?
Musisz mi pomóc.
Oczywiście.
Musisz...
ochronić moją córkę.
Błagam.
Przed czym?
Przed nią.
Przed panią Waterford.
Nie musisz się obawiać. Nie skrzywdziłaby dziecka.
Nie znasz jej.
Należą ci się gratulacje.
Tak.
Chwalmy Pana!
To...
wspaniała nowina. Istny cud.
Chwalmy Pana.
Jest moje?
Oczywiście.
Świetnie to robisz.
„Nazywam się Maria Navarro.
Pojmali mnie drugiego grudnia na posterunku pod Harford.
Odebrali mi syna, Spencera.
Miał pięć lat.
Ma czerwone znamię poniżej prawego łokcia. Nie wiem, gdzie jest.
Nazywam się Greer Ladestro.
Studiowałam medycynę na Uniwersytecie Michigan.
Jestem chyba w Bostonie. Błagam o pomoc.
Nazywam się Alison. Mam dwie córki.
Nie wiem, gdzie są.
Mam siostrę, Julię, w Londynie. Ktokolwiek to czyta,
błagam, nie zapomnijcie o mnie i nas wszystkich!
Jesteśmy w niewoli.
Gwałcą nas, traktują jak zwierzęta.
Powiedzcie ludziom, co się tu dzieje. Na Boga!
Odebrali mi ośmioletniego syna.
Mam na imię Riley...
Caroline... Aubrey...
Gabriela”...
Wybacz czekanie.
Całymi dniami nic, a dziś... piętnaścioro naraz.
Dali ci kawę? Świetnie. Jadłaś coś?
Tak, dziękuję.
Nie ma za co.
Dziś serwują makaron z serem.
Dobrze trafiłaś. W czwartki jest tetrazzini z indyka.
Momencik.
Zatem witamy w Ontario.
Żałuję, że w takich okolicznościach, ale cieszymy się, że tu jesteś.
Dziękuję.
Masz rodzinę w Kanadzie?
Nasz system powiadomień wysyła SMS, gdy trafi tu ktoś z ich listy.
Nie mam.
To nic, w takim razie ja będę twoim najlepszym przyjacielem.
Sporo tego jest, ale po kolei...
Zapraszam.
Chodźmy.
Tu masz kartę uchodźcy.
Jestem twoim tymczasowym opiekunem. Przydzielą ci kogoś na stałe.
Być może przeniosą cię do innego ośrodka na terenie Kanady
lub nawet za granicą.
Potrzymaj.
Telefon opłacony na rok.
W pakiecie masz dwieście dolarów na przejazdy taksówkami
i 470 w gotówce.
Legitymacja ubezpieczeniowa,
kupon na leki.
W porządku?
Parę sztuk odzieży.
Co dalej?
Zjesz coś jeszcze?
Chyba nie.
To może prysznic?
Albo zaszyjesz się gdzieś z książką?
Możesz robić, co chcesz.
Dzień dobry.
Pomóc?
Nie, dziękuję.
Rano wpada tu piękne światło.
Czego chcesz, Fred?
Przeprosić.
To, co powiedziałem, było okrutne. Wybacz.
„Jeśli wyznajemy grzechy swoje,
wierny i sprawiedliwy Bóg odpuści”...
Przestań.
Słuchaj...
Wiem, że wiele przeszliśmy.
Ale zobacz, gdzie jesteśmy!
Gdzie?
Będziemy mieli dziecko.
Sprowadzimy na świat nowe życie.
Tak.
Ona sprowadzi.
Nie.
My.
Potem ona sobie pójdzie,
a my będziemy rodziną.
Trzy uderzenia dzwonu zwiastują śmierć.
Dziś Wybawienie.
Błogosławiony owoc.
Niech Bóg otworzy.
Co tak długo?
Przepraszam.
Czwarty raz dzwonią. Spóźnimy się.
Mówię „przepraszam”.
Znów narobisz mi kłopotów.
Jesteś najgorszą parą, jaką miałam.
Zamknij się.
Ty się zamknij.
Uklęknijcie.
Kurde! Nienawidzę kamienowania.
Dzień dobry, dziewczęta.
Dzień dobry, Ciotko Lydio.
No proszę!
Co za widok!
Moje wyjątkowe dziewczyny.
Przepiękne.
Co jest grane?
Zobaczcie, jaki dzień!
Jakie niebo!
Boży świat jest pełen cudów, prawda?
- Tak, Ciotko Lydio. - Tak.
Nie ma większego cudu nad cud życia.
Dziecko.
I nie ma większego grzechu
niż skrzywdzić dziecko.
Narazić je na niebezpieczeństwo.
Mam rację?
Tak, Ciotko Lydio.
Powstańcie!
Skrzydła!
Podejdźcie.
Raz-dwa! Wiecie, co robić.
Nie ma co przebierać.
Stańcie w równych odstępach.
Wystarczy dla wszystkich.
Daniela została skazana za narażenie dziecka.
Karą za tę zbrodnię jest
śmierć przez ukamienowanie.
Wiem, jakie to trudne, dziewczęta.
Naprawdę.
Bóg zsyła nam błogosławieństwa i wystawia na próby.
Cena za Jego miłość jest niekiedy wysoka,
ale trzeba ją płacić.
Wiecie, co macie czynić.
Na mój gwizdek
możecie zaczynać.
Nie za mocno, dobrze?
Ciotko Lydio, nie możemy!
Gleno, wróć na miejsce!
Naprawdę?
To chore!
- Do szeregu! - Gleno!
Nie zrobię tego.
Nie zabiję Janine.
Nie!
Żyjesz?
Dziewczęta, dosyć tego!
Czyńcie swoją powinność!
Dziewczęta!
Fredo!
Do szeregu!
Nie!
Do szeregu!
Ja odpowiadam za te dziewczyny!
Przepraszam, Ciotko Lydio.
Wracajcie do domu.
Idźcie wszystkie do domu!
I przemyślcie to, co zrobiłyście.
Wyciągniemy konsekwencje.
WSPIERAM UCHODŹCÓW
Cześć.
Skąd się tu wziąłeś?
Przyszedł alert z twoim nazwiskiem.
Jesteś na mojej liście.
Na liście rodziny?
Tak.
Oczywiście.
Luke!
Już dobrze.
To może być ostatni raz, gdy muszę czekać.
Nie wiem wprawdzie, na co.
Pewnie na moją karę.
Powiedziałyśmy nie.
Odmówiłyśmy spełnienia powinności.
Zabicia Janine.
Zostaniemy ukarane za ten grzech.
Niewątpliwie.
Popadłam w niełaskę.
Przeciwieństwo łaski.
Powinnam drżeć z przerażenia.
A czuję... spokój.
Okazuje się, że nadzieję można czerpać
nawet z bezcelowości.
Starałam się dla Hannah…
zmienić świat choć trochę.
Idź z nimi, zaufaj mi.
Boże!
Za wanną.
Co się wyprawia?
Dokąd ją zabieracie?
Mam prawo wiedzieć!
Przepuśćcie mnie! Fred!
Fred! Gdzie jesteś?
Mam prawo wiedzieć, dokąd ją zabieracie!
Fred!
Co się dzieje? Chcę zobaczyć nakaz!
Wszystko w porządku.
Coś ty zrobiła?
Macie nakaz?
Wszystko jest w porządku.
Po tym, ile dla ciebie zrobiliśmy!
Czy to mój koniec, czy nowy początek?
Nie mnie to wiedzieć.
Oddałam się w ręce nieznajomych.
Nie mam wyboru.
Nic nie poradzę.
Więc kroczę...
w ciemność.
A może w światłość?
Wersja polska: Synthesis Media
Tekst i napisy: Dominika Lindner-Bogdaniuk
Cytaty z Pisma Świętego według Biblii Tysiąclecia