W poprzednich odcinkach
- Możemy was wydostać, obie! - „My”? - Marty. Idź!
Zna pan komendanta McKenziego? Ma córkę. Nie mogę wyjechać bez niej.
Zawiozę cię.
- To okrutne. Mieszasz jej w głowie. - Ja?
- Jeszcze zobaczysz syna. - Nie jestem już jego matką.
Jest w Kanadzie, z twoją żoną!
Niech pan wezwie karetkę. Co zrobiłaś?
Czy pragnie pani ubiegać się
- o azyl w Kanadzie? - Tak.
- Bóg podarował mi niezwykłą kobietę. - Nie musisz mnie chronić.
Luke? Twoja żona uratowała mi życie.
Są bezpieczne. Emily i dziecko.
Masz nową posadę.
- Nie będziesz sprawiać kłopotów? - Nie.
OPOWIEŚĆ PODRĘCZNEJ
Kiedyś nie umiałam czekać.
„I ci służą, co stojąc, czekają”, mawiała Ciotka Lidia.
Mówiła też: „Nie wszystkie wytrwacie.
Jedne padną na suchą glebę, inne między ciernie.
Część nie zapuści korzeni. Uznajcie się za ziarno.
Jakim ziarnem będziecie?”.
Udaję, że jestem drzewem.
I czekam.
- Błogosławiony owoc. - Niech Bóg otworzy.
Moja pani mówi, że wkrótce odbijemy Chicago.
Będę się modlić o naszych żołnierzy.
Chwała Panu.
Modlę się też o Waterfordów.
To miłe z twojej strony, Matto.
Ich biedne słodkie maleństwo, gdziekolwiek jest.
Co też napadło Josephę?
Ja jestem Josephą.
I kto jest teraz pisią pobożnisią?
Z Bogiem.
Roberto, widziałaś? Są pomidory w puszce.
Chwała.
- Chytrze. - Uczę się.
Casey urodziła.
- Ale zbuka, z sercem na zewnątrz. - Straszne.
Amerykanie oddadzą Chicago. Tak twierdzi Matta.
- Spytałaś waszą Martę o McKenziech? - Próbowałam. Jest wredna.
- Dałabym Martom spokój. - Pomóc?
Nie, dziękuję.
- Nie ufają nam. - A kto ufa?
- Były tylko żółte buraki. - Świetnie się pieką.
- Miał być stek. - To polędwica.
Nie jest lepsza?
Mniej wyrazista.
- Mogę wrócić. - Oby starczyło masła na sos berneński.
Bawialnia. Czekają na ciebie.
- Błogosławiony owoc. - Niech Bóg otworzy.
Cieszę się, że Ciotka czuje się lepiej.
Jakaś ty miła.
Nie spodziewałem się tu Ciotki zbyt prędko.
Szybko się Ciotka podniosła, co?
Bóg jest zaiste miłosierny.
- Lidia nas kontroluje. - Skądże.
Sprawdzam, jak nasze dziewczę przyjęło się w nowym domu.
Dobrze.
- Dobrze. - Dobrze.
Odnosi się z szacunkiem? W przeszłości były z nią kłopoty.
Tak.
- Chcę już iść. - Dobrze, najdroższa.
A Ceremonia? Według naszych danych Josepha była płodna
w zeszłym tygodniu.
Tak. Zawodowo.
Chwała Panu.
Pani Lawrence?
Jest zmęczona.
Już dobrze.
Było miło... jak zawsze.
- Co jej jest? - Nie wiem.
Jeśli w tym domu dzieje się coś niegodnego,
zawsze możesz mi powiedzieć.
Emily była tu dwa dni, Bóg wie, co jej zrobił.
- Mogę Ciotkę odprowadzić? - Dziękuję.
Chciałabym zajrzeć do twojego pokoju. Sprawdzić, czy jest tip-top.
Dobrze.
Nic się nie stało?
Może kiedy indziej?
Przymknij twarz!
Ciotka Elizabeth jest za miękka! Ja nie dałabym ci nowej posady!
Po numerze u McKenziech powinnaś wisieć!
Wszystko jest...
pod kontrolą, Komendancie.
Josephę przyłapano na plotkach w Chlebach i Rybach.
A tak być nie może.
Oszczędzisz kij, zepsujesz Podręczną. Czy jakoś tak.
Otóż to.
Błogosławiony dzień.
Uważaj na siebie. Pod Jego okiem.
Ciekawe, jaki to ma woltaż.
Jesteś tam?
- Tak. Wciąż jestem. - Musisz podrzucić podanie...
Prawniczka miała to zrobić.
Nie zrobiła. Masz czas do 15:00.
Dobra, będę jak najszybciej. Dzięki.
Patrz, kto przyszedł. Przywitaj się.
Muszę jechać do adwokat i do ambasady.
Pobaw się z nią albo potrzymaj, przez chwilę.
Muszę notarialnie potwierdzić podanie o numer ubezpieczenia.
- Wrócisz na kolację? - Emily.
Jasne.
Nie mam z tym problemu.
Ale ma rodzinę w Kanadzie, prawda?
Kiedy ją powiadomi, że tu jest?
Pracuję nad tym. Każdy ma swoje tempo.
- Dajcie znać, czy coś potrzeba. - Szczypiorek! Nie dymka.
Ładnie się goi, bez opuchlizny, ropy. Boli?
- Trochę. - To przejdzie.
- Chrząstka goi się gorzej... - Jest beznaczyniowa.
- Chondrocyty tak mają. - Właśnie.
Więc pewnie zostanie blizna.
Wyniki krwi są w normie. Morfologia, hemoglobina, metabolity.
USG miednicy i cytologia też w porządku.
Ma pani małe mięśniaki macicy, którym trzeba się przyjrzeć.
Kolejne wizyty:
dentysta, okulista, pulmonolog.
To skierowanie do ginekologa
w sprawie rekonstrukcji łechtaczki, gdy będzie pani gotowa.
Dr Wilson jest świetną psychiatrą na wyjście z intensywnej opieki.
Pracuje z waszym środowiskiem.
- To wszystko? - Tak.
Zapraszam na badania co drugi rok.
I proszę uważać na cholesterol.
- Cholesterol? - Trochę za wysoki jak na pani wiek.
Dieta i ćwiczenia powinny wystarczyć.
- Cora, masz coś na oparzenia? - Super.
- Nie może tu zostać. - Gdzieś musi.
Nie mój problem! Ja załatwiam przepustki!
- Pomagacie jej uciec? - Beth?
Tak. Musieliśmy zmienić miejsce odbioru,
mogę ją tam zabrać, kiedy będzie bezpiecznie.
Czemu nie może tu zostać?
Jesteście nowe, nie wiecie, jak tu jest.
Babski zlot?
- Gdzie herbata pani Lawrence? - Już podaję.
Kim jesteś?
- Nazywam się Allison. - Pomaga czyścić srebra.
Kłamstwo.
Ciągle...
znajdujecie koleżanki.
Poszukam strażnika, żeby cię odprowadził do domu.
Czy gdzieś.
Nie ruszaj się stąd.
Panie Komendancie.
Nie lubię obcych w moim domu.
Dlaczego mam obcą w domu?
Pobędzie tu chwilę i zniknie.
Spytałem dlaczego.
Ucieka. Potrzebuje kryjówki.
„Ona, ona”. Jakby to coś znaczyło. Nie znam jej.
Mnie pan pomógł.
Nie zna mnie pan.
Tak myślisz?
Ta kobieta, te Marty... Wiem, jak wygląda ich życie.
Ma szansę na lepsze, niech spróbuje.
Dobra.
To twój pogrzeb.
Może zostać.
- Co zrobiłaś? - Przekonałam go.
- Musisz nieźle robić laskę. - Szkoła Czerwonego Ośrodka.
Wezmę to.
Zapukaj i zostaw pod jej drzwiami.
Dzięki.
Zamknij drzwi.
- Wszystko jest przygotowane. - Nie idę.
Jeśli wrócę sama, zatrzymają mnie.
- Nie mój problem. - Lawrence jest w bawialni,
trochę tam pobędzie. Chodźmy. Chcę zobaczyć, jak to działa.
Rzadko przerzucamy ludzi. Wiadomości, towar,
- ale ludzie są niebezpieczni. - Zauważyłam. Poradzę sobie.
A co, byłaś w wojsku?
- Nie, a ty? - Uczyłam chemii.
Tylko dzięki mnie nie jesteście na przesłuchaniu.
Chodźmy, „Breaking Bad”. Cora nie idzie, potrzebujecie mnie.
Idę z wami.
Nie boję się pracy.
Dobrze. Ale nie tak.
Dziwnie, być wreszcie niewidzialną.
Wybrali czerwień dla odwrotnej przyczyny.
Łatwo nas złapać, bo jesteśmy widoczne.
Jak krew na śniegu.
Przygotować przepustki!
Przechodzimy!
- Przepustka wygasła. - Nic nie zrobiłam.
Idziemy.
Podręczne nie mają wstępu do tej części miasta.
Pralnie, za dużo chemii.
Gilead jest eko, ale wciąż lubi prać chemicznie.
Zamknij drzwi.
Schowaj się i siedź cicho. Ktoś po ciebie przyjdzie.
- Nie zaczekacie ze mną? - Zauważyliby, że nas nie ma.
- Niech Bóg sprzyja naszym wysiłkom. - Praca nas oczyszcza.
- Powodzenia. - June, chodź.
Przepraszam za tamto o zrobieniu laski.
- Bywało gorzej. - Marty też są grzeszne, tak nam mówią.
Podwiązałam jajniki.
Na szczęście umiem gotować, inaczej tkwiłabym w Jezebel's.
Znałaś Moirę? Nazywała się Ruby.
Dotarła do Kanady.
Allison nie jedzie do Kanady.
Schodzi głębiej, do komórki oporu na zachodzie.
- Jest cenna. - Nauczycielka chemii?
Robi bomby.
Jak Glena.
Znasz jej prace.
Same nie wiemy, do czego jesteśmy zdolne.
Dymka też by się nadawała. Samo zielone...
- i mniej. - Kucharz Męsplikarz.
- Pyszne. - Dzięki.
Może być ryba? Mogłam zapytać.
Jest świetna. Mam wysoki cholesterol, więc...
- Serio? - Przez mięso i masło...
Wiesz, co pomaga na tętnice.
- Trochę wina. - Przed Gilead byłam wegetarianką.
Jesz, co ci dają.
June był fanką ryb. I kurczaka.
- I bezmięsnych poniedziałków. - Rządziła się, co?
Ustalała menu, a ty gotowałeś.
Nie przeszkadzało mi to.
A twoja żona? Jest wegetarianką?
Jestem ciekaw.
Bo nie wiadomo, jak wychować dziecko...
- Mógłbyś przynieść ziemniaki? - Mały był wegetarianinem?
Kurwa, ziemniaki.
Wiecie, co...
Przepraszam.
Jest ciasto. Szarlotka.
- Przepraszam. - Przestań. On zaczął.
Patrzy na ciebie i widzi June.
Chciałby, żeby zadzwoniła. I boi się, że mogłaby nie zadzwonić.
Zadzwoniłaby. Jest silniejsza ode mnie.
Nie wiem.
Nie mogę.
Bo to przerażające.
Masz prawo się bać.
Widziałam wiele powrotów, nie zawsze jest bajkowo.
Ale nikt nie mówi, że po ma być cudownie.
Wystarczy po.
A ciasto robi świetne.
- Rita nie dawała sobie pomóc. - Bylebym mogła pójść spać.
- Allison! - Cholera! - Co się stało? - Cicho!
- Strażnicy ją postrzelili. - Śledzili was? - Chyba nie.
- Nie wiedziałam, dokąd pójść. - Chodźcie!
Ręczniki są po lewej.
Prosto. Szybciej.
Połóżmy ją.
Dzięki.
Spokojnie, tylko tamuje krew, oddychaj.
- Możemy kogoś wezwać? - Nie wiem, myślę.
Cora? Beth?
Uciśnij tutaj.
Chodź.
Co się dzieje?
- Kto jest w piwnicy? - Tylko Beth. Zobaczyłyśmy szczura.
- Krzyknęła. - Kłamiesz. Drugi raz.
Może ty?
- Ktoś jest ranny. - Ten ktoś, kto tu był? Otwórz.
Też tu jest, ale jeszcze ktoś. Ranna, więc krzyknęła.
Wyrzućcie ją. Słyszałaś!
- Zawołam go. - Chwała.
- Dobry wieczór. - Przepraszamy.
Nie szkodzi. Co się dzieje?
Niepokoje w mieście. Dwie zbiegłe Marty.
- Napijcie się kawy. - Dziękujemy. To zajmie chwilę.
Joseph? Wszystko w porządku?
Tak, najdroższa. Wracaj do łóżka.
Gdy mamy gości? Zaproponował wam coś ciepłego?
- Tak. - To dobrze, w tak zimną noc.
Rozgośćcie się, zaraz przyjdę.
Pomóż mi, proszę.
Cora, zmyj to, proszę.
Idź.
- Co się dzieje? - Strażnicy. Co z nią?
Źle.
Krwi jest mało, to wewnętrzny krwotok.
- Nie dajcie mi umrzeć. - Nie ma mowy.
Będzie dobrze, obiecuję, tylko bądź cicho.
Strażnicy mogą ściągnąć karetkę. Powiemy, że spanikowałyśmy.
- Nie możemy. - Uratują ją!
Może wsypać całą sieć, a i tak ją zabiją! Cholera!
Musisz być cicho. Posłuchaj! Bądź cicho!
Chodź tu. Już dobrze.
Zamknij się!
Przepraszam.
Już dobrze.
Chyba poszli. Wiesz, jak dojść do następnego punktu?
- Chyba tak. - Jest stąd wyjście? - Tak, do ogrodu.
Idź, zanim Lawrence cię zobaczy.
- Musisz iść. - Nie mogę. Pójdę do domu.
To nie twój dom.
Wiem, jak się czujesz, ale wiedziała, co jej grozi.
Niech to nie będzie na darmo!
Idź! Powodzenia!
Dlatego nie przerzucamy ludzi.
Idź do pani Lawrence.
Myliłem się.
To jednak nie twój pogrzeb.
Wiesz chociaż, kim była?
Nie.
Takie jak ty są jak dzieci.
Żądacie za wiele, bierzecie, co chcecie, do diabła z konsekwencjami.
- Przykro mi. - Nie wątpię.
- Co z panią Lawrence? - Nie waż się
rozmawiać ze mną o mojej żonie!
Wiedziałem, że to błąd.
Nie miałyśmy pojęcia, że wróci.
Miałem na myśli ciebie.
Posprzątaj to.
Nie przez dom.
Beth!
Na dłonie.
Dziękuję.
A Cora?
Odprawił ją, nie wiem, dokąd.
Kiedy się zagoją, dam ci masło.
Tak je zmiękczamy.
Nie lubi kłamców.
W porządku?
Jesteś głodna?
Masz mokro?
Pójdę po butelkę.
Hej, maleńka. Co jest?
Na pewno nie jest aż tak źle.
Zawsze jesteś ogarnięta.
Czy chodzi o Nichole, o nas, o pracę...
O Emily.
Jestem totalnie ogarnięta,
dlatego nie śpię godzinami, karmiąc tego potworka.
A mogłabym się budzić obok jakiejś ślicznotki.
Wszyscy jesteśmy pojebani. Prawda?
Jesteśmy pojebani, co?
Pamiętam, jak Hannah była taka.
Mówimy o twojej siostrze.
June wróciła, by ją ratować.
Bo... ja nie mogłem.
Miała dla ciebie inne zadanie.
Uciekaj, zajmę się nią. No już.
Jesteś podobna do mamy.
Moja pani mówi, że ta Marta była z innego okręgu.
Strażnicy tropili ją do ogrodu Quinnsów, ale przy strumieniu ją zgubili.
- Jakby wyparowała. - Jakby Bóg ją uniósł.
Wątpię. Taką wstrętną staruchę? Niewdzięczna.
Miała bezpieczny dom i cel.
Powinni jej wyłupić oko. I obciąć uszy.
- Słyszałaś, że Johna nie żyje? - Tak.
Biedactwo. Wypadek drogowy.
Jej partnerka pękła i wepchnęła ją pod autobus.
Niech spoczywa w pokoju.
Jeden czy dwa?
Dwa.
Dwa czy trzy?
Trzy.
Trzy czy cztery?
Podobnie?
Trzy.
Piąta linijka wyraźna? I trochę dolnej?
Tak.
Teraz lepiej czy gorzej?
Lepiej... gorzej?
Gorzej?
Lepiej? Gorzej?
Lepiej?
Gorzej?
Cześć.
To ja.
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
NA MOTYWACH POWIEŚCI MARGARET ATWOOD
WYSTĄPILI
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Michał Kwiatkowski