W poprzednich odcinkach... - Nic się nie stało?
Ja nie dałabym ci nowej posady!
Po numerze u McKenziech powinnaś wisieć!
- Kto jest Amerykanką? - Ja.
- Musi mieć pani kanadyjską wizę. - Kiedy ich powiadomi, że tu jest?
- Em? - Cześć.
- Serena ma się dobrze? - Po tym, jak nas urządziłaś, nie wiem.
- Chcesz, żebym wróciła. - Nie ma dla ciebie miejsca bez Freda.
Wiedz, jak było między nami...
Oddałaś to dziecko. I nawet nie było twoje.
- Nie jest moja. - Tylko matka mogła zrobić to, co ty.
Pomyśl o innych, którym odebrano dzieci.
- Spróbuj. - Nie jestem już taka.
Może jesteśmy silniejsze, niż sądzimy.
OPOWIEŚĆ PODRĘCZNEJ
Przybywamy razem, w pokoju.
By świętować narodziny dzieci.
Ofiarujemy siebie i nasze dzieci Bogu.
Potrzeba całej wioski...
i karabinów.
Którą z nich dałoby się namówić?
Przekabacić, nakręcić...
na spalenie tej kloaki do szczętu.
Dziewczęta, Bóg na was spogląda. Sprawujcie się!
Piekło na kółkach.
Następna!
Najbardziej błogosławione Podręczne dały nam dzieci Boże.
Zasłużyły na najlepszy widok.
- Howardo, dość wygłupów! - Przepraszam.
Chwała Panu. To cudowny dzień dla naszej słodkiej Angeli.
Zachowałam dla ciebie miejsce z przodu.
Oczy przed siebie.
Josepho, Matto, również miejsca honorowe.
Dziękuję.
Idziemy!
Urodziłaś dziecko?
Troje.
Co za błogosławieństwo.
Na co patrzysz?
Kto jest moją dziewczynką? Hannah banana.
Jest! Ta sukieneczka!
Ale czad.
Cześć, ukochany aniołku.
- Co? - Spóźnił się na pociąg.
Pierdolony Jerry. Najgorszy możliwy chrzestny.
- Zróbmy to bez niego. - Albo wcale. To znak.
Hannah nie musi być uświęcana przez bandę świętoszkowatych pedofilów.
- A możesz głośniej? - Twój ojciec spędzał
dużo więcej czasu na stadionie niż na mszy.
Nie pozwól religii decydować o twoich wyborach.
Właśnie o to im chodzi.
Nie są zachwyceni, że mam być chrzestną.
O rany.
- Zrobiła? - Kolejny znak.
- Nie musicie tu być. - Słuchajcie...
Przyszliśmy tu i to zrobimy.
- Jasne, szefie. - Ochrzcijmy śmierdzącą grzesznicę.
- Wezmę ją. - Dzięki. Kocham cię.
Przewiniemy się.
Usiądź.
Powinnam czuć do niego nienawiść.
Wiem, że powinnam, ale czuję coś innego.
Bardziej skomplikowanego.
Nie umiem tego nazwać. Nie jest to miłość.
Bracia i siostry, witajcie.
Zbieramy się w ten święty dzień,
by podziękować Panu za Jego największe dary.
Chodźcie, błogosławieni.
Dołączcie do nas.
Słodki.
Wszystkie są pięknymi cudami.
Błogosławieni rodzice, stając przed Bogiem i Jego ludem,
czy wyrażacie pragnienie ofiarowania siebie i swego dziecka Bogu?
Tak.
Drodzy rodzice, czy jesteście świadomi obowiązku wychowania córki w wierze
i zachowania Bożych przykazań, przez miłowanie Boga i bliźniego?
Tak.
A wy jesteście gotowi pomagać rodzicom w wypełnianiu tego obowiązku?
Tak. Tzn. jestem gotowa.
I przyrzekacie modlić się i wspierać rodziców,
by wychowywali dzieci w bojaźni bożej?
Przyrzekamy.
I przyrzekacie wspierać dzieci w przyjmowaniu Jego nauk?
Przyrzekamy.
Ja ciebie chrzczę w imię Ojca...
i Syna...
i Ducha Świętego.
No i już.
- Załatwione! - Dzielna dziewczynka!
Dziś dziękujemy Bogu za te piękne dzieci.
Ale nie zapominajmy o niewinnym dzieciątku, które nam skradziono.
O córce Gilead, porwanej przez zło.
Przez zatwardziałą grzesznicę.
Módlmy się za to dziecko.
Niech Bóg ma ją w opiece.
Amen.
- Przepraszam, nie mogłam zaparkować. - Nie szkodzi.
Masz coś do powiedzenia?
Zastanawiałam się, jak Ciotka się czuje.
Dzień był długi, powinna się Ciotka oszczędzać.
Lepiej martw się o siebie.
Komendantostwo Putnam byli niezwykle łaskawi,
zapraszając was na przyjęcie.
Nie mogę się jej doczekać.
Howardo, masz być kim?
Grzeczną dziewczynką.
Żebym była dumna.
Poradzę sobie.
Tak się cieszę. Obyście były głodne.
- Błogosławiony dzień. Zapraszam. - To wielki zaszczyt dla dziewcząt.
- Chwała Panu i Jego sługom. - Chwała.
Chwała.
Nie zapomnę, co zrobiłaś dla Angeli.
Nie byłoby jej z nami, gdyby nie ty, wtedy na moście.
Błogosławieństwa dla pani i pani rodziny.
Bóg z tobą.
I z panią.
Rozgośćcie się.
Tam.
Oczywiście. Dziękujemy.
Podręczne nie powinny tu być. To tak nie działa.
Wyluzuj, zjedz coś.
Coś mnie ominęło?
To, co zwykle.
Galaretkowe shoty, szarady, karaoke.
Nie widziałam cię na Ofiarowaniu.
Nie chciałam odciągać uwagi.
Mogą cię zaskoczyć.
Szanują cię.
Już raz chciały, żebyś im przewodziła.
Połowa mnie opuściła.
Ale połowa nie.
Żałujesz, że nie uciekłaś?
Bez Hanny? Nie.
Tu wciąż mam nadzieję.
Może ją zobaczę.
Nie mogę powiedzieć tego o Nichole.
- Cieszę się, że postanowiłaś przyjść. - Dla Naomi.
Cóż...
Ucieszy się.
- Błogosławiony dzień, Josepho. - Błogosławiony dzień.
Możemy?
Serena!
- Dziękuję, że przyszłaś. - Z przyjemnością.
Na pewno nie jesteś głodna? Zrobiłam sałatkę.
Może później.
Kupiłam tę dziwną ziemistą herbatę, którą lubisz do śniadania.
Mogę zjeść w hotelu. Nie chcę, żebyś czuła się niezręcznie.
Jest niezręcznie.
Ale co z tego?
O której... wraca?
Wkrótce.
Błagał, żeby mógł nie iść do szkoły,
ale uznałam, że przyda ci się chwila oddechu.
Ale pani Currie wie, że będziesz.
- Pani Currie? - Jego nauczycielka.
Podkochuje się w niej.
- Czy Oliver... - Co?
Pamięta?
To ty, walczysz o powrót do domu.
Mamo?
Cześć, stary.
Chodź tu.
W porządku, możesz się przywitać.
- Cześć. - Cześć.
Mam cię uściskać, kiedy będziesz gotowa.
Poczekamy, aż oboje będziemy gotowi.
Dobrze?
Tak się cieszę. Strasznie tęskniłam.
- Jak było w szkole? - Dobrze. Mieliśmy przyrodę,
- przerabiamy skamieliny. Pokazać ci? - Masz jakieś?
Rysunki.
Chętnie obejrzę.
Pokaż.
- Jest taki duży. - Wiem.
Pomyślałam, że pewnie bez cukru.
Jakaś ty kochana.
Są makaroniki, mogę przynieść.
Za słodkie. Dziękuję.
Ciotko Lidio... Strasznie mi przykro, że Ciotkę to spotkało.
Tak się modliłam, żeby Ciotka wyzdrowiała.
- Jak my wszystkie. - Cóż... na pewno.
Nie... naprawdę.
Wiem, co dziewczęta o mnie myślą.
A oni obwiniają mnie za Emily.
Nie powinnam była ratować jej z Kolonii.
Cieszę się, że Ciotka uratowała mnie.
Ja też.
- To nienormalne. - To Janine.
Mogła ją otruć.
Ciotka Lidia robi swoje.
Stara się.
„Stara się”? Przypaliła cię, Reproduktorze?
To nie jej wina.
Staramy się przez to przejść bez awantur.
Dzień dobry, dziewczęta.
- Przeszkadzam? - Nie.
Próbowałyście bufetu? Faszerowane jajka są pyszne.
Idźcie, zanim zabraknie.
- Wie pan, że bufet jest nie dla nas. - Zażalenia biorę na siebie.
Martwię się o Serenę.
Ostatnio...
jest jej ciężko.
To zrozumiałe.
Obojgu było nam trudno. Tak wiele zmian.
Ale czas ruszyć dalej. Razem.
Tego pan chce?
Oczywiście. Jest moją żoną.
Czy tego chce pańska żona?
Trudno powiedzieć.
Nie jest szczególnie... wylewna.
Wiesz, że potrafi być strasznie...
Uparta.
Tak.
Ale nie może się wciąż ukrywać u matki.
Chyba nie jest...
spełniona, sadząc kwiatki i dziergając sweterki.
Chyba nigdy nie była.
Więc byłby pan otwarty na zmianę?
Mógłby jej pan udzielić głosu?
Za kulisami... naturalnie.
Gdyby to... pomogło.
Warto porozmawiać.
Tyle, że ona się do mnie nie odzywa.
Powinienem wrócić do bufetu.
Spróbuj faszerowanych jajek.
O co chodzi?
Komendant chce się pogodzić.
Ale nie bardzo wie, jak to zrobić, więc coś mu zasugerowałam.
Więcej wolności... w małżeństwie.
By zrobić co?
Jako pani Waterford masz wpływy. Dostęp.
Władzę.
Do pewnych granic.
Przesuń je.
Jak to robiłyśmy.
Bez ciebie jest zagubiony.
Noś swoją suknię.
Pociągaj za sznurki.
Musisz to podpisać.
Kolejna wycieczka? Bywacie czasem w szkole?
Tak.
No dobra. Do łóżka.
- Chcę wody. - Już była.
- Chcę pić. - Za godzinę będziesz sikał.
- Mamo! - Co?
Ona wie, że sikasz. Wszyscy sikają.
- Dinozaury? - Tak!
Wskakuj.
Przesuń się.
- Na czym stanęliśmy? Spinozaur. - Czekaj.
Możesz mi poczytać?
Pewnie.
Spinozaur, super.
„Spinozaur był największym z dinozaurów mięsożernych.
Dorastał do 15 metrów długości.
Nowe odkrycia wskazują na inną wyjątkową cechę spinozaura.
Dzięki potężnym przednim nogom...
spinozaur mógł poruszać się na czworaka.
Gładkie zęby...”.
Może ja?
„Gładkie zęby i długie, wąskie szczęki spinozaura
lepiej nadawały się do chwytania ryb niż polowania na lądzie”.
- Sereno, jak się miewasz? - Grace, błogosławiony wieczór.
Spójrzcie, kto nie śpi.
- Cześć, słodziutka. - Jaka kochana.
Jest taka ciekawska.
- Inteligentne dziewczyny to kłopot. - Nic mi nie mów.
Serena...
weź ją.
Prawdziwy skarb.
- Chwała Panu. - Chwała.
Janine. Nie!
Cześć. Jesteś taka piękna.
Mogę ją potrzymać?
Chyba wystarczy.
Czekaj.
Pan jest łaskawy i sprawiedliwy. Nasz Bóg jest pełen współczucia.
Już dobrze...
Tak, aniołku.
Dziękuję.
Proszę.
Komendantostwo Putnam...
Angela ma szczęście, że jesteście jej rodzicami.
Z łaski Boga.
Tak... z łaski Boga...
mogłaby mieć braciszka.
- Co? - Albo siostrzyczkę.
- Howardo! - Warreno.
- Chcę być znów waszą Podręczną. - Chodź.
Dlaczego? Czy nie tego nas uczyłaś?
- Nie tego wszyscy chcecie? - Poskrom język!
Chcę być tutaj! Zrobię im następne.
Chcę być z moją córeczką!
Nie!
- Chcę tylko dać im dziecko... - Dosyć.
- Powstrzymajcie ją! - Głupia! - Powstrzymajcie ją!
Przestań! Nie!
Zabierzcie ją stąd.
Co?
Najmocniej przepraszam.
Nie jest ci zimno?
Jest. Ale to lubię.
- W porządku? Potrzebujesz czegoś? - Nie, dzięki.
Chyba pojadę do hotelu, zamelduję się.
Zostanę jakiś czas.
Dzięki za przyjście. Z Bogiem.
- Co z nią? - Bywało gorzej.
Tak to się kończy.
Pod Jego okiem.
- Dzięki za przyjście. - Z Bogiem.
Z Bogiem.
Nie taki miał być koniec przyjęcia.
- Biedna Naomi. - Naomi?
To okropne dla ich obu, ale dlatego tak wymyślono system.
- By uniknąć takich sytuacji. - Pani wybaczy, czekają na mnie.
Dziewczynka w wieku Hanny, córka Komendanta,
prawdopodobnie uczęszcza do szkoły sztuk domowych.
Jej rejonowa jest w Brookline, przy zalewie.
Po lunchu dziewczynki bawią się na zewnątrz.
Może znajdziesz sposób, by ją widywać.
Dziękuję ci...
Szybka przebiórka.
Szkoda, że to jednorazowa sukienka, co?
Co z nią zrobimy? A gdzie reszta?
Na zewnątrz, wybierają restaurację. Twoja matka upiera się przy wegańskiej.
Nawet nie jest weganką. Co?
Cieszę się, że to zrobiliśmy.
To takie szczęście, że ją mamy, przy tym, co się teraz dzieje.
Jest zdrowa i szczęśliwa, więc czemu nie?
- Na wszelki wypadek. - Jak ubezpieczenie.
Ale serio, myślę,
że dziś chodziło o... podziękowanie Bogu.
Zgadzam się.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
- I to my wybierzemy restaurację. - Pewnie.
Bo dziś jest nasz dzień.
- Ale ty powiesz to mamie. - Na pewno ja.
- Muszę pomówić z Kom. Waterfordem. - Coś się stało?
Zaprowadzi mnie pan?
- Kiedy to wrzucono? - W ciągu ostatniej doby.
Chwileczkę.
To pańska Podręczna?
Była.
Podejdź.
Musimy potwierdzić, kim on jest.
- Jej pierwsza demonstracja. - Jak ma na imię?
Nichole.
Znasz go?
Tak.
Nazwisko.
Czy to Lucas Bankole?
Tak.
Pokażcie mi to jeszcze raz.
Jak urosła!
- Nie jesteśmy rodzicami. - Bardziej chrzestnymi.
Właśnie. Matką jest moja żona...
- I moja przyjaciółka. - Zależałoby jej na tym.
Gdzie jest matka?
W Gilead.
Tę małą należy oczyścić z ich grzechów.
Ja ciebie chrzczę w Imię Ojca...
i Syna...
i Ducha Świętego.
Amen.
Dzięki.
Załatwione!
Idźcie w pokoju.
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
NA MOTYWACH POWIEŚCI MARGARET ATWOOD
WYSTĄPILI
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Michał Kwiatkowski