- W poprzednich odcinkach... - Komendant chce się pogodzić,
ale nie wie jak, więc coś mu zasugerowałam.
- Mógłby jej pan udzielić głosu? - Gdyby to pomogło.
Warto porozmawiać. Noś suknię. Pociągaj za sznurki.
Odnosi się z szacunkiem? W przeszłości były z nią kłopoty.
- Tak. Chcę już iść. - Dobrze, najdroższa.
Dziewczynka w wieku Hanny zapewne uczęszcza do szkoły sztuk domowych.
- Jej rejonowa jest w Brookline. - Dziękuję ...
Znasz go? Czy to Lucas Bankole?
Kocham cię.
- Tak. - Jak urosła!
OPOWIEŚĆ PODRĘCZNEJ
Wydostała się.
Jest bezpieczna.
Z Lukiem.
Niech Bóg w swej dobroci błogosławi nam cudami,
bo jesteśmy słabej wiary.
Może to nie cud.
Cud przekracza ludzkie możliwości.
Ja to zrobiłam.
My.
To marzenie. Jedyne marzenie Podręcznej w Gilead.
- Moje dziecko jest wolne. - Chwała.
Mogłyby być zawistne, nie dziwiłabym się.
Ale one dziękują Bogu.
Zwycięstwo jednej jest zwycięstwem wszystkich.
Tak bardzo go tu pragnę.
Chcę być obejmowana...
słyszeć swoje imię.
„Serce syci się rozłąką”. Może.
Ale co z resztą?
Tej nocy, gdy zrobiliśmy Hannę...
gdybym pomyślała, że więcej go nie dotknę,
nie posiądę... umarłabym.
Ale nikt nie umiera z braku seksu.
Zabija brak miłości.
Modlę się o twojego męża.
To miłe, Matto.
By zwrócił Nichole do prawowitego domu.
- Jej dom jest u jej rodziców. - Chwała.
Na pewno postąpi słusznie.
Nie wyszłabyś za porywacza dzieci.
Jesteś na to za mądra.
Pod Jego okiem.
Wypchaj się.
Sienna?
Nieważne.
Coś zmieniłaś?
- Fryzurę. - Trochę.
Ładnie. Jak kiedyś.
Dziękuję. Dzień dobry, moja droga.
Dzień dobry, pani Lawrence.
- Błogosławiony dzień. - Odmawiam.
Widzę, że czegoś chcesz.
Chcę wiedzieć, czy mój mąż jest bezpieczny.
Zapina pasy, mierzy ciśnienie? To cichy zabójca.
Wiedzą, gdzie jest. I że ma moją córkę.
A czy nie tego chciałaś?
- Czy mogą mu coś zrobić? - „Oni”.
- Czy jest w niebezpieczeństwie? - Wszyscy jesteśmy.
Co za błogosławieństwo.
Zobaczyć ją. Wiedzieć, że jest zdrowa.
Z obcym.
Obcym dla pani.
Tak. Dla mnie.
- Już? Co powiedzieli? - Dopiero zaczęli.
Chcę, żebyś do nas dołączyła.
Wypowiedz się.
Wystąpiliśmy do Kanady ze skargą, apelując o powrót Nichole.
- Będziemy działać. - Porwano dziecko Gilead.
Sugerujesz wysłanie kolejnej ostrej noty?
Nie. Mówię, że bez umowy ekstradycyjnej możliwości są ograniczone.
Panowie, pozwólcie...
Serena.
Chcę wiedzieć więcej o mężczyźnie, który ją wychowuje.
Pracował w Biurze Urbanistycznym hrabstwa Suffolk.
- Przedtem. - A teraz?
Dorywcze prace budowlano-użytkowe.
Pobiera zasiłek dla uchodźców.
- Czy jest wierzący? - Skądże.
Ochrzcił pierwsze dziecko.
Ale na tym kończy się jego religijność.
Zyskaliśmy dostęp do karty medycznej.
Nichole jest na bieżąco ze szczepieniami,
jest w 60. centylu wzrostu i 55. wagi.
I...
piszą tu, że ma ząb.
Zrobimy wszystko, by ją do was sprowadzić.
Sądziłem, że tego chciałaś.
By była bezpieczna... w Kanadzie.
- Jestem wdzięczna. - Ale...?
Pomóż mi zrozumieć. Czego chcesz?
Chcę z nią być, ale to niemożliwe.
Niech to się skończy.
Czekają na ciebie, w bawialni.
Josepho. Błogosławiony owoc.
Niech Bóg otworzy.
Chcą tylko porozmawiać.
Usiądź.
Chcielibyśmy zaaranżować...
odwiedziny u Nichole.
Jak się domyślasz,
widok naszej córki rozdrapał ranę pani Waterford.
Tylko, żeby się pożegnać.
Twój mąż będzie chroniony.
- Mój mąż? - Wszyscy będą chronieni.
- Masz moje słowo. - I moje.
Wasze słowo?
Co miałabym zrobić?
Zadzwoń do męża.
Nie.
- Zostawicie nas? - Oczywiście.
Nie.
Wiem, że nie mogę z nią być.
- Ale chcę dla niej coś znaczyć. - To nie pomoże.
- Nie będzie tak, jak myślisz. - Proszę.
Błagam cię.
Myślisz, że nie chcę jej zobaczyć?
Jeśli się zgodzę...
co zyskam?
Ty ją zobaczysz...
a ja?
Czego chcesz?
Żebyś była moją dłużniczką.
Pod Jego okiem.
Masz dwie minuty.
47,56.
Ledwo starczy na tydzień. Jak ludzi na to stać?
- Większość obywa się bez. - Jasne.
Na razie.
Kto mówi?
Luke... to ja.
Nie rozłączaj się.
Boże. June?
Cześć.
Żyję. Hanna też.
- Gdzie jesteś? - Nadal w Gilead.
June... tak bardzo cię kocham.
Kocham cię.
Boże, kocham cię.
Tęsknię, myślę o tobie codziennie.
- Przepraszam... - Nie. Nie przepraszaj.
Powinienem był zrobić więcej, by cię znaleźć. I Hannę.
Mam niewiele czasu.
Zrobili ci coś?
- Nie. - Są tam? Słuchają?
Proszę cię. Nic mi nie jest, a teraz posłuchaj.
- Dobrze. - Musisz coś dla mnie zrobić.
Wszystko.
Jutro spotkaj się z Waterfordami na lotnisku w Toronto.
Przywieź Nichole.
Jestem.
Mam się spotkać z Waterfordami?
Tylko raz, żeby się pożegnali. Szczegóły w drugim telefonie.
Proszę...
musisz się zgodzić.
Z nim nie.
Tylko z nią.
Kocham cię.
Mogę odejść?
Tak.
Bóg z tobą.
Jaki miała głos?
Jak June.
Jak się trzymasz?
Bardzo dobrze, dziękuję.
To musiało być bolesne, po tylu latach.
Wyobrażałam to sobie inaczej.
Ważne, że...
udało się wam przekazać miłość.
Czasem słowa zawodzą.
Mój mąż uciekał się do muzyki.
Na studiach nagrywał mi kasety.
Wciąż mam je w piwnicy.
Słucha ich pani?
Brakuje mi tego, kto je nagrał.
Może troszeczkę go zostało.
Pomógł mi. I Emily.
Myślę...
że wolno chwycić się za skrawek kogoś...
i tego się trzymać.
Zwłaszcza, jeśli ma się tylko to.
- Śniadanie. - Jestem najedzona po kolacji.
No to na lot.
Spodoba jej się?
„To dziecię wymodlone”.
Piękne.
Ucałuje ją pani ode mnie?
Oczywiście.
I coś jeszcze, przyszło wczoraj.
- Co to? - Nie było adresowane do mnie.
Samochód czeka.
- Zapakuję to na podróż. - Dziękuję.
Idziemy.
- Błogosławiony dzień. - Pod Jego okiem.
Pani Waterford.
Witamy.
- Pan Tuello. - Pamięta mnie pani.
Mam dopilnować, by wszystko poszło gładko.
Potrafię się zachować.
- Pan Tuello się mną zajmie. - Rozkazy Komendanta były wyraźne.
- Zastępuję go. - Tak jest.
To krótka przejażdżka. Tam się pani przebierze.
Proszę?
Pan Bankole poprosił o spotkanie w miejscu publicznym.
Zapewniliśmy pani ubranie. By się pani wtopiła.
Tędy.
- Przedstawię panią. - Jeszcze nie.
Serena Waterford, Luke Bankole.
Dzień dobry.
Mogę zostać.
Jak pan Bankole sobie życzy.
- Możesz iść. - Będę w pobliżu.
- Szczęść Boże. - Pierdol się.
Rozumiem, że nie była to łatwa decyzja.
Dziękuję za nią.
Zrobiłem to dla żony.
Przybrała na wadze. Zaczęła jeść stały pokarm?
Nie jest fanką groszku.
- June jest zdrowa? - Tak, przeniesiono ją.
Dokąd? Nazwisko.
- Pańska żona jest bezpieczna. - Kłamstwo.
Nazywa się Joseph Lawrence.
Wiem, wiem.
Czego pani oczekuje po tym spotkaniu?
- Chciałam zobaczyć córkę. - Nie jest pani córką.
Ani pańską.
Nie chodzi o biologię i mam nadzieję, że gdy dorośnie...
Nie do tego.
Każde dziecko ma prawo znać swoją historię.
A jaka jest rola pani męża w tej?
Chcę przekazać to Nichole. Dostałam to od mojego ojca.
Nie wiem, co sobie pani mówi, żeby spokojnie spać,
ale Nichole pozna swoją historię i dowie się,
jak odważna była jej matka, że ją stamtąd wydostała.
Pani będzie dla niej nikim.
Wie pan, co sobie mówię?
Że była moim cudem...
i ją wypuściłam.
Bo chciałam dla niej lepszego życia, jak pańska żona.
A więc... niech pan uszanuje przynajmniej jej życzenie.
Proszę dać to Nichole, niech wyciągnie własne wnioski.
Chroniłam pańską żonę.
Słucham?
- Co? - Musimy kończyć.
Dobrze.
Dobra... Wezmę to.
Mam przekazać coś pańskiej żonie?
Nie.
Kocham cię, słodka.
Tak bardzo cię kocham.
Kocham cię.
Chce ją pani potrzymać?
Poproszę.
Nie musi się pani przebierać. Podtrzymuję ofertę: zdrada i kokosy.
Mam tylko jeden dom. Chyba pan to rozumie?
Owszem. Mieszkałem w Atlancie.
Mam nadzieję, że pan tam powróci.
Dziękuję za opiekę nad nią.
- I...? - Była idealna.
I się skończyło.
Nie musi tak być.
Czego chcesz?
Mogę lecieć, a ty?
Tak.
Nie jestem dziś sobą.
Nie chciałam warknąć.
Spóźniam się.
Jesteś brzemienna.
Niech Bóg cię błogosławi i dokona cudu.
Tak. Niech uczyni mnie godną.
Znów.
Tak.
Twój Komendant pewnie się ucieszył.
Jeszcze mu nie powiedziałam.
Wszyscy tak się przejmują Nichole, nie miałam kiedy.
Cieszę się, że jest bezpieczna.
I twój mąż.
Dzięki.
Ja też.
Naprawdę myślę, że będzie dobrze.
Josepho.
Chodź ze mną.
Luke...
cześć.
To takie dziwne.
I przepraszam... przepraszam cię za to,
ale...
są rzeczy, które muszę ci powiedzieć, a wcześniej nie mogłam.
Nie wyobrażam sobie, co myślałeś, gdy poznałeś Nichole...
ale pewnie o wiele mniej o jej drodze przez granicę...
a więcej o jej drodze na ten świat.
Nie jest łatwo ci to powiedzieć...
bo jest mi wstyd.
Musiałam tu sobie stworzyć życie.
Jakieś.
I ty też powinieneś, należy ci się pełne życie.
Zasługujesz na miłość.
Zawsze będziesz miał moją, ale...
rozumiem, że możesz potrzebować czegoś więcej.
Musisz wiedzieć, że Nichole...
jest dzieckiem miłości.
Naprawdę ma na imię Holly.
I...
jej ojcem jest kierowca, Nick.
Poznałeś go.
Pomógł mi przeżyć.
Muszę wierzyć, że zdołasz mi wybaczyć.
Nie jestem tą kobietą, którą pamiętasz...
ale ona jest częścią mnie.
I robię, co muszę, by przetrwać.
Ty też powinieneś.
Nie... musisz.
Dla Hanny.
To wszystko dla niej.
Dla niej.
Przyrzekam, że staram się do niej dotrzeć.
Przyrzekam.
Kocham cię
Kocham cię.
Błogosławiony dzień.
- Co się dzieje? - Aleś ty ciekawska.
Tutaj.
Płaszcz i skrzydła.
Suknia i buty też.
Idziemy!
Czas leci!
Popatrzmy.
Szczęściara.
Serena...
Co zrobiłaś?
Postawa.
I nie kombinuj. Bo będą konsekwencje.
Musisz to zobaczyć.
... zwrócić się do świata bezpośrednio.
Jesteśmy rodziną w żałobie.
Zdruzgotaną przez stratę, szukającą pomocy i odpowiedzi.
Zwracamy się z pokojową prośbą do rządu Kanady.
Nasza ukochana córeczka, Nichole Waterford,
została porwana przez niebezpieczną uciekinierkę z naszego kraju.
Miejsce Nichole jest w Gilead.
Tęsknimy za nią i pragniemy tylko jej powrotu.
Oczekujemy pełnej współpracy rządu,
bo nasza córka jest niewinną ofiarą, pozbawioną głosu.
To sprawa rodzinna.
I taką pozostanie, jeśli zwrócicie nam córkę.
Zdrową.
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
NA MOTYWACH POWIEŚCI MARGARET ATWOOD
WYSTĄPILI
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Michał Kwiatkowski