W poprzednich odcinkach...
Wystąpiliśmy do Kanady, apelując o powrót Nichole.
Sądziłem, że chciałaś, by była bezpieczna w Kanadzie.
Chcielibyśmy zaaranżować odwiedziny u Nichole.
By się pożegnać.
- Serena Waterford, Luke Bankole. - Czego pani oczekuje?
- Chciałam zobaczyć córkę. - Nie jest pani córką. - Ani pańską.
- Chce ją pani potrzymać? - Moje maleństwo.
Są rzeczy, które muszę ci powiedzieć.
Nichole jest dzieckiem miłości. Jej ojcem jest kierowca, Nick. Poznałeś go.
Robię, co muszę, by przetrwać. Też powinieneś, dla Hanny.
Staram się do niej dotrzeć.
Kocham cię.
Jesteśmy rodziną w żałobie.
Zwracamy się z prośbą do rządu Kanady. Nasza córeczka, Nichole Waterford,
została porwana przez niebezpieczną uciekinierkę z naszego kraju.
Miejsce Nichole jest w Gilead.
Widuję je codziennie. Usłyszały apel Waterfordów.
Modlą się o Nichole.
„Wieczny Boże, sprowadź dziecko Gilead do kochającego domu”.
To wszystko, co wiem o swoim dziecku.
Skoro się modlą, to jest bezpieczna.
Poza ich zasięgiem. Nawet, jeśli ledwo.
Mam własne modlitwy. Modlę się, by ich próśb nie wysłuchano.
I o Serenę. By odnalazła drogę,
przejrzała przez łzy i przypomniała sobie, że Nichole jest tam lepiej.
By przekonała Freda.
Albo żeby oboje zajebała ciężarówka.
Też byłabym za.
OPOWIEŚĆ PODRĘCZNEJ
Marta nie może?
Chcę mieć jakieś zajęcie.
Jasne.
Spakuj się.
Waterford cię wypożycza, chce zmusić Kanadyjczyków
- do rozmów o repatriacji jego córki. - Proszę jej tak nie nazywać.
Proszę.
Zorganizował tygodniowe modły w Waszyngtonie.
To dobry pomysł.
Kanadyjczycy odczują presję.
Chce mieć wszystkich domowników. To lepszy obrazek.
- Pani Waterford tam będzie? - „Gdzie ty...”.
Pociąg o 16:00.
Następna stacja: National.
Czyż nie jest wspaniały?
Stary był piękny.
Zaprojektowany przez heretyka. Zniszczony na chwałę Gilead.
Jestem nakręcona. Czy nie tak się mówiło?
- Jesteś nakręcona? - Tak, ciotko Lidio.
Nikt nie lubi ponuraków, Josepho.
Cudowne! Jaka pobożność!
No dobrze. Do jutra.
- Idź na miejsce. - Na miejsce?
W stolicy nie tolerują nieporządku.
No idź. Bądź grzeczna.
Błogosławiony owoc.
Niech Bóg otworzy.
Witaj w Waszyngtonie.
Błogosławieni cisi, albowiem tylko oni usłyszą głos Pana. Głowa w dół.
Jesteś!
- Błogosławiony wieczór. - Jest nasza. Waterford.
Tak, oczywiście.
- Gości nas Nadkomendant Winslow. - Chwała Panu.
Wstań.
Znowu razem. Jak miło.
Tak, proszę pana.
Pod Jego okiem, pani Waterford. Mam nadzieję, że dobrze się pani miewa.
Ruszajmy, jak stadko starych żółwi.
Niech Bóg otworzy.
Cześć.
- Brakuje mi ciebie. - A mnie ciebie.
Nie może tego chcieć.
- Tęskni za małą. - Jak my wszyscy.
Niczego innego nie pragnęła.
- Pięknie, prawda? - Lepszy byłby hotel.
Nie denerwuj się.
Podobno są bardzo życiowi.
To szansa.
- Dla kogo? - Dla nas.
Wszystkich.
Dla Nichole.
Błogosławiony wieczór.
Przepraszam. Telekonferencje.
Witajcie.
- Błogosławiony wieczór. - To zaszczyt, Komendancie.
- Waterford. - Dziękujemy za zaproszenie.
Może pani podziękować pani Winslow.
- Z pewnością podziękuję. - Proszę.
- Zaplanowaliśmy tydzień pełen wrażeń. - Tak.
Musimy roztropnie dobierać obrazy wysyłane w świat.
Oczywiście. Właściwy wizerunek potrafi przekonać.
- Dobranoc, tato! - Dobranoc, kochana!
To Polly, która zapomniała, że należy zapukać.
Błogosławiony wieczór, Polly.
Micah!
Micah, zęby! Wszyscy są gotowi do łóżka!
Witajcie. Jestem Olivia, bardzo mi miło.
Dziękujemy za zaproszenie.
Przepraszamy za chaos. Przedstawcie się państwu.
To Isaiah, ten łatwiejszy, jeśli zdołacie uwierzyć.
Jestem Serena Joy, miło mi poznać was wszystkich.
- Wszystkie są wasze? - A czyje? Micah!
Tamara, przejmiesz je?
Zajmijmy się kolacją.
- Widziałaś kiedyś tyle? - Nie.
Nie widziałam więcej niż troje.
A tu piątka!
Zatrzymasz się tu, z Georgą.
Chwała. Dziękuję.
- Mają Podręczną? - Pewnie przywilej szarży.
Tak?
- Rozgościłaś się? - Tak.
Dzięki, że zajrzałeś.
Tyle dzieci, niebywałe.
To cud.
Cud.
Kiedyś będzie to zwyczajne. Za Jego łaską.
Jakieś wieści od Komendanta o jutrze?
Wciąż nic od Kanadyjczyków.
- Mogą poprosić o neutralnego mediatora. - Mogą.
Modlę się.
Szybko pójdzie. Rano zdjęcia,
wieczorem trafią do kanadyjskich wiadomości.
Im więcej szumu medialnego, tym większa presja.
Wierz mi. Na tym się znam.
- Powinnam się położyć. - Oczywiście.
Mam jeszcze pracę.
Proszę.
Żeby wyglądało jak należy.
Dobranoc.
Błogosławiony owoc.
Jestem Josepha.
Przepraszam, że naruszam twoją przestrzeń.
Wybacz.
Jesteś Georga?
Przepraszam.
Miło cię poznać.
- To wszystkie? - Tak sądzę. Mają swoje obowiązki.
A obowiązki wobec kraju? Dajcie je tu!
- Idźcie. - Półkole.
Twarzą do skrzydeł.
Dobrze.
Josepho, staniesz pośrodku, między...
panią Waterford a mną.
Podejdź.
No chodź.
Dziękuję.
Podręczne. Kamery mogą rozpraszać...
- Ile jeszcze filmów zamierza nakręcić? - Aż do skutku.
Gotowi? Josepho, ja zacznę,
ty dasz im znak do modlitwy, jasne?
Ma być poruszająco i dostojnie.
Zależy mi na wzniosłości.
- Wygląda pięknie. - Witam...
Komendancie.
Co za niespodzianka.
Zajrzałem do Winslowów, skierowali mnie tu.
Czyżby? Sądziłem, że ruszasz na front.
Otrzymam rozkazy lada dzień.
Stanąłbyś za mnie w kadrze?
Na próbę?
Taka porządna dziewczyna, tutaj?
Dobrze.
Dziękuję... synu.
Gotowi?
Akcja.
Boże miłosierny, wysłuchaj nas.
Wiwat Królowa, wiwat Książę. Tak!
I jeszcze raz. Ważne, żeby robić to szybko.
- Dzień dobry, pani Waterford. - Dzień dobry.
Sereno...
wiem, że tego nie chcesz.
Proszę, porozmawiajmy.
Możemy, jeśli chcesz.
Ale zrozum, że spotkanie z nią zmieniło dla mnie wszystko.
Wiem.
Więc o czym tu rozmawiać?
Bo spotkanie zmieniło ciebie...
ciebie, nie... to miejsce.
Ona zasługuje na lepsze.
Nasza dziewczynka zasługuje na lepsze.
I wiem, że o tym wiesz.
Wydają się tu szczęśliwe.
Widziałaś ich Podręczną?
Rita?
- Możesz mi to wyprasować... - Oczywiście, panie Komendancie.
Coś się dzieje!
Kanadyjczycy poprosili Szwajcarów o wywiad.
- Będą mediatorem. - Co to znaczy dla Nichole?
To mały krok, ale krok.
Chcą rozmawiać z domownikami.
Razem.
Proszę...
Włóż czystą suknię.
Zróbmy dobre wrażenie.
Dziękujemy, państwo Waterford. To było pouczające.
My dziękujemy za pomoc w naprawie tej krzywdy.
Tak.
- Teraz porozmawiamy z Josephą. - Oczywiście.
Na osobności.
Jest moim domownikiem.
- W naszej kulturze to nie przystoi. - Tak.
Ale chcemy porozmawiać z nią na osobności.
O ile Josepha nie ma obiekcji.
- Żadnych. - Dobrze.
Nie bądź głupia.
Zapraszam.
Josepha, tak?
Woli pani „pani Osborne”?
Może być June.
Niech wyjdą.
Tu może być pani szczera.
Jeśli mam z wami rozmawiać, muszą wyjść.
Co chce nam pani przekazać?
Jestem matką dziecka.
I chcę, by Nichole została w Kanadzie.
- Rozumiem. - Nie oczekuję współczucia.
Ani obietnic, że coś zmienicie.
Chcę tylko zatrzymać Nichole tam.
Rozumiemy pani uczucia.
Sytuacja jest skomplikowana.
Komendant Waterford nie jest jej ojcem.
To wiemy od naszych współpracowników w Kanadzie.
Wypłynęła kaseta.
Zatem może tam zostać? Skoro tego chcą jej rodzice?
Gilead jest potęgą militarną.
Kanada pragnie uniknąć konfliktu.
Co mam wam dać, by tam została?
- Naszą największą luką jest informacja. - Gilead jest czarną skrzynką.
Nie wiemy, jak podejmowane są decyzje.
Wiedza da nam możliwości.
A gdybym dała wam kogoś, kto by mówił? Komendanta. Oko.
Wątpię, by ktoś taki chciał współpracować.
Przekonam go.
Ten z kasety. Ojciec dziecka.
Pozostajecie w związku?
To skomplikowane.
Współpraca Komendanta Blaine'a miałaby kolosalne znaczenie.
Pomogłaby nam ochronić Nichole.
- A więc wymiana? - Nie wiem, czy możemy to obiecać.
Muszę to usłyszeć.
Jeśli da nam pani Blaine'a, umowa stoi.
- Sprowadziłeś Szwajcarów. - Siła modlitwy.
Nie, świadectwo tej siły.
- Przebłysk geniuszu. - Dziękuję.
Wiesz...
nie doceniałem cię, Waterford. Słyszałem o twoich niedawnych...
kłopotach i...
pochopnie skreśliłem.
Wstań.
Za twoją wielką przyszłość.
Może w stolicy.
Stanowisko w stolicy byłoby zaszczytem, sir.
Mów mi George.
Tylko niech ta gehenna się skończy.
Ale człowiek o twoich zdolnościach...
mógłby się przydać.
- Tato! - Tak? - Mogę was zaprosić na herbatkę?
O niczym innym nie marzę. Fred...
nie skosztujesz lepszej herbaty.
Zatem...
chętnie przyjmę uprzejme zaproszenie.
Zaczynajmy.
Przerośnięte dzieci, prawda? Mężczyźni.
Freda czasem ponosi.
Bardzo napala się na nowe pomysły.
Jak George na nowych kolegów.
Wiem, że to trochę tabu, ale uwielbiam twoją książkę.
Dziękuję.
Miło, że to mówisz.
Uratowała mnie.
Gdybyś widziała nas wcześniej. Ja w jednej korporacji, George w drugiej,
- bez czasu na rodzinę. - Teraz macie piękną.
Doczekasz się.
Czegoś chyba brakuje.
Przepraszam, możemy pożyczyć cukier?
Oczywiście.
To moje!
Straciłem lwa.
Mam cukier.
Ktoś przyszedł.
Na zewnątrz.
Cześć.
Co?
Szwajcarzy mediują w sprawie Nichole.
Zawarłam z nimi układ, by została w Kanadzie.
Układ?
- Potrzebuję twojej pomocy. - Nie.
Potrzebują informacji.
- To politycy. - Wiem.
- Mają swoje cele. - Ja też.
Romansu z władzą się nie zrywa.
To twoja szansa.
Jedyna.
Twoja szansa, by być ojcem dla naszej córki.
Ile takich może ci się przytrafić?
Jutro rano.
Dobrze.
Dziękuję.
Panie Blaine.
Tędy.
Dziękujemy za zaangażowanie.
- Będziecie nas informować? - Oczywiście.
Podam pani płaszcz.
Co się dzieje?
Rekomendujemy kontynuację rozmów.
O czym?
O sprowadzeniu jej tutaj?
- Decyzje nie zapadły. Ale tak. - A Nick?
- Nie dogadamy się z panem Blaine'em. - Umówiliście się!
Chyba nie wie pani, kim on jest. Ani kim był.
Wg naszego wywiadu nie można mu ufać.
To jakaś pomyłka. Porozmawiam z nim.
Wyjechał do Chicago. Są ludzie, z którymi się nie pracuje.
Zobaczymy się na popołudniowej modlitwie?
- Zapraszam na nagranie. - Nie.
Dziękuję za zaproszenie. Z pewnością zobaczę efekt końcowy.
Dziękujemy.
Co robił Nick?
Zanim został kierowcą?
Służył Gilead.
Jak służył Gilead?
Powiedz.
Był żołnierzem krucjaty.
Nie byłoby nas bez niego.
Spędzaliście razem tyle czasu i nic ci nie mówił?
Zaraz ruszamy.
Spójrzmy na ciebie.
Dobrze się czujesz?
Jestem zmęczona.
Jeszcze jedno.
Czy mogę... zadać pytanie?
Słucham.
Chce nas Ciotka wszystkie uciszyć?
Nie. Nie chcę.
- Ta podróż była męcząca, prawda? - Tak.
- Dobrze będzie wrócić do domu. - Tak.
Gdy jestem zmęczona...
staram się myśleć,
co dobrego mogę zrobić w Bożym świecie.
Jeśli zdołam pomóc choć jednej osobie...
jednej duszy...
to wystarczy.
Myślę o tobie.
Pomoże mi Ciotka?
Chodźmy.
To miłe. Milczenie.
Mogłaś się odwdzięczyć tym samym.
Skończmy z tym. Proszę.
Wkrótce będzie po wszystkim: ty wrócisz, my zostaniemy tu
i wreszcie uwolnimy się od siebie.
Nie uwolnisz się ode mnie.
Nie uwolnisz się, póki moje dzieci nie będą bezpieczne.
- O to modlę się dla Nichole. - Zaufałam ci!
Że pozwolisz jej żyć najlepszym życiem!
- Zrobisz, co należy! - A ja, że z nią zostaniesz!
Dałam jej na imię Nichole, bo ją wypuściłaś!
- Ale jej nie wypuścisz! - Bo ją kocham!
To nie miłość! Nie umiesz kochać! Nie potrafisz!
Stworzyłaś ten cały świat, żeby kogoś mieć...
ale nic z tego!
Jesteś małostkowa...
okrutna...
i pusta.
Zawsze będziesz pusta.
Powinnam była zaszyć ci usta pierwszego dnia.
Powinnam była pozwolić ci spłonąć.
Spójrz na to.
Gotowa?
Panie na wysokościach,
prosimy Cię, wysłuchaj nas.
Wysłuchaj nas, Panie.
„Oto synowie są darem Boga, a owoc łona nagrodą.
Jak strzały w ręku wojownika,
tak synowie za młodu zrodzeni.
Szczęśliwy mąż, który napełnił nimi swój kołczan.
Nie zawstydzi się, gdy będzie rozprawiał z nieprzyjaciółmi w bramie”.
Wysłuchaj nas.
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
NA MOTYWACH POWIEŚCI MARGARET ATWOOD
WYSTĄPILI
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Cytat ze Starego Testamentu wg Biblii Tysiąclecia
Tekst: Michał Kwiatkowski