Policja nie skomentowała jeszcze tego incydentu,
ale poznajemy już pierwsze szczegóły.
Ciało ponoć wyrzucono z pojazdu obok Anna Livia's,
restauracji uczęszczanej przez gwiazdy i polityków.
Minister spraw wewnętrznych...
Usiądź.
Nie zabawię tu długo, więc postoję.
Wiem, co zamierzasz powiedzieć.
Więc powiedz to za mnie.
Odgryzłem więcej, niż jestem w stanie przeżuć.
Mieszam się w sprawy, które mnie nie dotyczą.
To wszystko mocno mnie przerasta.
W samo sedno.
Nasłałeś ludzi na MI5, żeby przetestować nasze środki bezpieczeństwa.
- Teraz ci ludzie robią, co chcą. - Mało powiedziane.
Wyrzucili jebanego trupa pod moją ulubioną restauracją.
Zdecydowanie spadnie liczba rezerwacji.
- Naprawdę na tym się teraz skupiasz? - Znam właściciela.
Jestem też jednym z inwestorów. Ale nie w tym rzecz.
- Nie. - To się nie może roznieść.
Musiałbym złożyć rezygnację.
A to kompletnie podważyłoby wiarygodność Chieftain.
W którym również masz udziały.
Rozumiesz moje położenie.
Chętnie pozwoliłabym ci utonąć w piwie, które nawarzyłeś.
Ale tymi bzdurami zszargałeś reputację MI5.
Zrobię porządek i zatuszuję to.
Jak? Nie możemy im ulec.
Pozostaw to mnie. Profesjonalistce.
Ingrid.
Pozwolę Tygrysom przejrzeć Szare Księgi.
Naprawdę? Nie musisz tego robić.
Możesz grać na zwłokę, namierzyć ich.
Tygrysy rzeczywiście dostaną się do strzeżonej placówki MI5,
co zaszkodzi ministrowi, ale nie nam.
W placówce nie ma nic wartościowego.
Nie, ale jest pod moim nadzorem. Czy to mi nie narobi kłopotów?
Oczywiście że nie, Diano. Masz moje słowo.
ATAK ZOMBIE!!!
Cartwright?
Na górze.
Ustaliłem, gdzie Donovan trzyma Standish.
Nieprawda.
Nie do końca,
ale mam listę nieruchomości z dokumentacji Chieftain.
Zawęziłem do czterech obiektów.
Ona musi być w promieniu 50 kilometrów od Londynu.
Donovan nie skorzysta z nieruchomości Chieftain.
Bo?
Bo wtedy wiedzieliby, gdzie jest, debilu.
- Zrobię to. - Okej.
Pokaż to zdjęcie Standish z pistoletem przy głowie.
Dobra. Sytuacja trochę się zmieniła.
Spider pracuje dla Chieftain.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Nie uwolnią Standish, więc sam będę musiał ją uwolnić.
Masz. Wrzuć to do swojego... laptopa. Zrób powiększenie.
Zastanów się.
Czy były... jakieś odgłosy w tle, kiedy dzwonili?
Nie. Nic.
- Słyszałeś, co mówiła? - Spider w tym siedział. Z Tygrysami.
Jak brzmiała wiadomość?
No wiesz: „Nikomu nie mów.
Bądź na Barbican Bridge albo Catherine Standish zginie”.
Spider tam był. Siedzi w tym.
Zapomnij o jebanym Spiderze.
On nie żyje.
Co?
Czekaj... Właśnie się z nim widzieliśmy.
A chwilę później został wyrzucony z auta przed restauracją,
w której Judd i Monteith jedli lunch.
Zaraz. Kto go zabił?
Wygląda na to, że Donovan.
Chyba miał poczucie, że nikt nie zwraca na niego uwagi.
- Są gotowi zabić dla Ksiąg? - Na to wygląda.
Do kurwy nędzy.
Jest w jakimś domu.
To zawęża pole.
Pracownik miesiąca.
Wzdryga się.
Ma broń przy głowie.
Nie.
Chce nam coś pokazać.
Zbliż tutaj, na tę część ściany.
3 LUTEGO 94
To zawęża pole poszukiwań. Mądra dziewczyna.
Znajdź dom, w którym dorastały te dzieci.
No już. Rozchmurz się. Był strasznym kutafonem.
Dokąd idziesz?
Do kościoła.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI „PRAWDZIWE TYGRYSY”
KULAWE KONIE
Dobra, pospiesz się. Mam podwładnych do nękania. Jestem zajęty.
Nikt w Slough House nie jest zajęty.
Dawaj. Do rzeczy.
Tygrysy zabiły jedną osobę i wzięły dwoje zakładników.
Nie wiem, czego szukają w Szarych Księgach,
ale nie ma tam nic cennego.
Dajmy im to, czego chcą i doprowadźmy do szybkiego uwolnienia zakładników.
- A potem zajmiemy się nimi. - Dobra.
Chciałabym, żebyście ty i twoi ludzie ich eskortowali.
Chciałabyś, co?
- Wszyscy zyskają. Zaufaj mi. - Zaufać ci? To temat na inny dzień.
Szybko uwolnisz Standish.
A ja będę ci winna przysługę.
Nie.
Nie, dzięki.
Wiesz, byłem już w takich sytuacjach.
„Wybacz, Jackson. Daliśmy dupy. Zrób coś dla nas.
Przejdź przez te drzwi, będzie pięknie”.
Kiedy ostatnio to zrobiłem, znalazłem odciętą głowę na jebanym stole.
Sami sprzątajcie swoje gówno.
- To nie jest moje gówno. - Nie. To gówno Judda.
I mam pomóc ci go w nim wytarzać.
- Co powiesz żonie? - O czym?
O wyrzuceniu z pracy.
Nie zamierzałem jej niczego mówić.
O dziwo mojej żony nie obchodzi, że zostałaś zwolniona.
Nawet nie wie, kim jesteś, stara.
Zwolnił nas oboje.
Czemu miałby mnie zwolnić? To nie mnie złapali z koką.
„Jesteście, kurwa, zwolnieni.
Z jebanych hemoroidów mam więcej pożytku niż z was”.
- Tak brzmiała wiadomość. - Wiem.
Tak naprawdę chodziło mu o ciebie. Przekonasz się w Slough House.
Hemoroidami jesteśmy oboje.
- Nie ma pojedynczych hemoroidów. - Są.
Coś o tym wiesz.
- Czemu miałby mnie zwalniać? - Jesteś hazardzistą.
Masz nawracającą kontuzję od kręcenia ruletką. W obu dłoniach.
Nie... Gracze nie kręcą ruletką samodzielnie.
A moje hobby nie wpływa na pracę. Nie to co twoje dragi.
Nikt nie wie, kiedy jestem na haju.
Wiesz, że to źle, prawda?
Stawiam sto funtów, że zwolnił nas oboje.
Pięćset.
- Serio? - Jebać to. Tysiąc.
Umowa stoi.
Tak. Umowa stoi.
Nie ma mleka.
Zawsze kupuje je Catherine.
Jak myślisz, co zrobi Lamb, kiedy Ho znajdzie dom?
Chyba pojedziemy tam i ją przejmiemy.
Naprawdę martwisz się Spiderem?
Kurewsko go nienawidziłem. Nienawidziłem go, ale...
Kiedyś byliśmy przyjaciółmi.
Serio?
Tak.
Chyba mocno cię wykorzystywał.
I w odwrotnej sytuacji miałby to gdzieś.
- Tak? - River Cartwright?
Tak.
Dzwonię z St. Joshua Club, którego pański dziadek był członkiem.
Jest członkiem.
Mamy różnicę zdań w kwestii członkostwa...
Czemu dzwoni pan do mojego wnuka? Nie wierzy mi pan?
Och, tak. Wiem, o co chodzi.
Pomówi pan z nim?
Nie, w porządku. Po prostu...
- Przyjadę. To niedaleko. - Będę wdzięczny.
Dobrze. Dziękuję.
Muszę jechać i zająć się dziadkiem.
Co? Teraz?
Teraz.
Dzięki za herbatę.
Wolę bez mleka, więc...
- Jesteśmy poszukiwani za zabójstwo. - Ja jestem.
Nie możesz działać na własną rękę.
- Wszystko w porządku. - Zabiłeś kogoś.
Dostaniemy to, czego chcemy.
- Na pewno? - Zadzwonią.
- A co potem będzie z tobą? - Nieważne!
Wymierzymy sprawiedliwość w imieniu Alison.
Kiedy to zrobimy, sam oddam się w ręce sprawiedliwości.
Co zrobisz z człowiekiem, którego uwięziłeś?
Nic.
To twój szef? Twój zakładnik? Zamierzał mi pomóc.
Musimy zatrzymać cię jeszcze na jakiś czas.
Wybraliśmy cię nie bez powodu.
To nowy magazyn.
A ty wszystko o nim wiesz.
Wiesz, które akta są w których pudłach i w których pokojach.
To stare dokumenty. Nikogo nie interesują...
Mnie interesują.
Te dokumenty pierwotnie przeznaczono do zniszczenia.
W takim razie bez trudu powiesz mi, gdzie je znajdę.
Przykro mi, nie mogę.
Gdybym to zrobiła, miałabym kłopoty.
Już masz kłopoty.
Wiem, do czego jesteś zdolny,
ale ta broń przy głowie to była tylko gra.
Nie skrzywdzisz mnie.
Dobrze.
Wszystko, co mówiłem w kawiarni, było prawdą.
Z wyjątkiem nazwiska.
Nazywam się Sean Donovan.
Jestem alkoholikiem.
I straciłem kogoś.
Była agentką MI5.
Nazywała się Alison Dunn.
Kochałem ją.
Po jej śmierci...
Rozsypałem się.
Sarah, która jest teraz na dole, no i do pewnego stopnia Ben,
pomogli mi się pozbierać.
Mówili, że Alison nie chciałaby, żebym się obwiniał.
Chciałaby, żebym postąpił właściwie, tak jak sama zamierzała.
Pracowaliśmy w ambasadzie w Stambule.
Zamierzała ujawnić tę ściśle tajną teczkę.
Twoi ludzie ją za to zabili. Upozorowali samobójstwo.
To naturalne, że obwiniamy się, gdy ktoś odbiera sobie życie.
Zwłaszcza ktoś bliski.
Byłem z nią tuż przed tym. Nie zabiła się. Zabiło ją MI5.
Nie. Nie robimy tego.
Robimy wątpliwe rzeczy, ale nie takie.
Skąd możesz wiedzieć?
Zanim trafiłam do Slough House, pracowałam dla głowy MI5.
- Dla Tearney? - Nie.
Dla Charlesa Partnera. Był najlepszy.
Taki człowiek nie zleciłby zabójstwa swojej agentki?
Nie. Chyba że byłaby zdrajczynią.
Nie była zdrajczynią.
Co jest w teczce?
Nie wiem.
Ale pod jej wpływem Alison zwróciła się przeciwko pracodawcy.
Musimy ją znaleźć.
Proszę, Catherine.
Sama musiałabym zwrócić się przeciwko MI5.
- Nie mogę tego zrobić. - Nie byłabyś jedyna.
Wiemy, że teczka jest w tej placówce dzięki źródłu z Regent's Park.
Komuś jeszcze nie podobają się ich wątpliwe działania.
Przez całe życie pracowałam dla MI5.
Tak jak Alison.
A oni ją zdradzili.
Wciąż uważasz, że warto chronić tych ludzi?
- Ben! - Sarah?
- W porządku? - Tak.
Poszła do Sturgesa.
Mówił, że chce wody.
Idź do domu i pilnuj Standish. Chodź ze mną. Musimy go znaleźć.
Idź w tamtą stronę. Widzimy się przy bramie.
Dobra.
Jezu.
Ben!
Puść go.
Stój!
Bonjour. Mogę prosić o podwózkę? Jebać to.
Jak się po francusku mówi „jedź”? Jedź! Dawaj!
W porządku?
Jesteś.
Co z twoją twarzą?
Wypadek przy archiwizacji plików.
Powiedz temu człowiekowi, że jest w błędzie, dobrze?
Niestety nie jest w błędzie.
O czym ty mówisz?
Byłem tu członkiem przez 50 lat.
Ale przez ostatnie lata prawie tu nie przychodziłeś.
I co z tego? Wciąż wnoszę opłaty.
Nie wnosisz.
Rozmawialiśmy o tym, pamiętasz?
Postanowiłeś nie odnawiać członkostwa, bo nigdy z niego nie korzystasz.
Twierdzisz, że nie pamiętałbym takiej decyzji?
Siedzieliśmy w salonie, przy kominku.
I to niby ma mi pomóc?
Powiedziałeś, że pół wieku członkostwa wystarczy.
Nieprawda.
Pociąłeś kartę członkowską i wrzuciłeś ją do ognia.
- Rozmowy telefoniczne są zakazane. - Tak, wiem.
- Tak? - Ingrid Tearney.
Dzisiejszy poranek był katastrofą.
Jest pan tam?
Tak, katastrofą. Zgoda.
Istnieje sposób, by oczyścił pan kartotekę.
Tak?
Tygrysy chcą przejrzeć Szare Księgi.
Proszę wprowadzić ich do placówki, a potem ich wyprowadzić.
To wszystko?
Tak. Proszę tam jechać i na nich zaczekać.
Na pewno chce pani angażować Slough House?
Cartwright i Standish już w tym uczestniczą.
Jeśli coś pójdzie nie tak, zwalimy to na nich i na Judda.
Kiedy mam wkroczyć?
Śledź Tygrysy, kiedy opuszczą placówkę.
Kiedy wypuszczą Standish, zatrzymaj ich.
Wykorzystaj Chieftain.
Zaczęli to, więc mogą dokończyć.
Przykro mi, że musiałeś tu przyjeżdżać.
Och, to nic. Łatwo się pomylić.
Nieprawda. Umysł odmawia mi posłuszeństwa.
- Pomogę ci. - Dziękuję.
- Twojemu umysłowi nic nie dolega. - Dolega.
Nazwiska, twarze, miejsca.
Nie przypominam ich sobie tak łatwo, jak kiedyś.
Gdzie moje klucze?
Nie martw się. To na pewno przejściowe.
Dobra. Złapmy taksówkę, która zawiezie cię na stację.
Tak.
Właśnie dzwoniła dyrektorka MI5. Prosiła o przysługę.
Jaką przysługę?
Mam wprowadzić kogoś do tajnej placówki, a potem wyprowadzić.
Ach. I co potem?
Ktoś zostanie uwolniony.
To skąd to wahanie?
Bo w tle zawsze toczy się inna gra.
Na której pewnie źle wyjdę.
Tyle że na razie nie wiem, na czym ta równoległa gra polega.
Co o tym sądzisz?
To dyrektorka. Na pewno już się zgodziłeś.
Pytasz mnie tylko po to, żebym lepiej się poczuł.
Widzisz? Wciąż masz to coś.
Cudnie.
Przepraszam. Nie jestem jebaną żołnierką.
- To nigdy nie jest twoja wina. - Nie może być nasza wspólna?
Nie, bo ty zjebałaś pierwsza i poważniej. Jak zwykle.
- Po prostu to powiedz. - Co takiego?
To by się nie wydarzyło, gdyby Alison żyła.
Gdyby żyła, w ogóle by to tego nie doszło.
- Robimy to, bo ją zabito. - Zawsze była ci bliższa ode mnie.
Ale nie chcę czuć się jak gówno dlatego, że przeżyłam.
- Nie twierdzę tak. - Twierdzisz.
Idealna starsza siostra.
Wiecznie trzymaliście się razem. A potem zginęła.
A tobie została ta beznadziejna i nieudolna siostra.
- Nie o to chodzi. - Przykro mi, że jestem do niczego.
Myślałem, że Sean oszalał.
Wróciłaś do niego. Dzięki tobie nie zapił się na śmierć.
Mówiłaś, że jeśli istnieje cień szansy, że ją zamordowano,
nie pozwolimy, by stało się to na próżno.
I jak nam, kurwa, idzie?
Przeze mnie uciekł zakładnik, a teraz straciliśmy Seana.
Wróci.
A jeśli jest ranny albo go złapali?
Co?
Mogę tylko podać wam numer pokoju. To trochę ułatwi.
Dziękuję.
Gdzie byłeś?
Musiałem spotkać się z dziadkiem.
Mam nadzieję, że serdecznie go ode mnie nie pozdrowiłeś.
Mam siedem domów, w których wychowywały się dzieci o tych imionach.
Chuj mi to pomoże. Nie mam siedmiu dobrych agentów.
Nie mam nawet jednego.
Tylko cztery domy są odpowiednio blisko Londynu.
Jeśli to do czegoś zmierza, świetnie,
ale naprawdę nie muszę znać szczegółów budowy kociego tyłka.
Tylko jeden z domów jest dość ustronny,
by nadawać się na miejscówkę dla zakładników.
I tu robi się ciekawie.
Naprawdę?
Właściciele, Dunnowie,
wynajmowali autobus na wesela.
Nie żartuj.
Ten autobus jest teraz tutaj.
Okej.
Weźmiemy twój wóz. Po drodze muszę się przespać.
Hot Rod za kółkiem hot roda.
Będziesz prowadził w absolutnej, kurwa, ciszy.
A swoją drogą Park spełni chyba żądania Donovana.
Szare Księgi.
Wpuszczą go do tej placówki pod nadzorem.
Nie musicie po nią jechać. Wkrótce ją uwolnią.
Dzwoniła do ciebie Tearney, co?
Więc wolność Standish jest w twoich rękach?
Jeśli nie masz nic przeciwko, sam ją zgarnę.
Ale nie przeszkadza ci, że tam pojadę?
Skoro masz ochotę.
Pytała i mnie. Kazałem jej spierdalać.
Hej, ty. Chodź.
Ja pierdolę. Zaczynamy.
Przyszliście opróżnić biurka?
- Widzisz? Liczba mnoga. - Chwila.
Naprawdę zwalniasz i mnie?
Chryste. Nie można tu już nikogo zwolnić bez wyjaśnień.
Straszysz nas, żeby nas zmotywować, prawda?
Jeśli do mojego powrotu nie wyczyścicie biurek,
podpalę je. I was też.
Co niby zrobiłem?
Nie potraficie wykonać prostych poleceń,
a jej gałki wciąż wirują od koksu, który wciągnęła.
- Jakich poleceń? - Nie zdążyłam.
Nie wypełniliście rozkazu.
Mieliście nie mówić o tym mieszkaniu nikomu spoza Slough House.
Pięć minut później jebani mundurowi wszystko tam zadeptują.
Więc jeśli można,
proszę, żebyście spierdalali, zanim zepsujecie mi humor.
Niech ktoś mnie wyrucha drucianą szczotką.
Wiem. Totalny magnes na cipki.
WIELKI ROD
Chcę tylko powiedzieć, że to zaszczyt,
że zostałem wybrany do pracy w terenie.
Zamknij się.
Jasne. Zapnij się, bo odrzut tego cacka przywali ci w cycki.
Nie, serio. Zamknij się. Bo to ja przywalę ci w cycki.
Startujemy.
Jezu.
Przepraszam.
Milady potrzebuje delikatności.
Uciekł. Zatrzymał samochód.
Czas nam się kończy.
Dzwoniło MI5. Muszę jechać do placówki.
Standish musi nam coś dać.
Już dała.
Jak to z niej wyciągnęliście?
Po prostu nam to dała. Przekonaliśmy ją.
Okej. Dobra robota.
Uwolnimy ją?
Nie, muszą myśleć, że wciąż ją mamy. To nasza karta przetargowa.
W razie gdyby próbowała uciec.
- Nie będę tego potrzebowała. - Nie mogę go zabrać.
- Tobie przydam się bardziej niż tutaj. - Nie, nie.
Po prostu wejdę tam i wyjdę.
Kiedy mówiłeś tak ostatnio, porzuciliśmy ciało na chodniku.
Muszę doprowadzić to do końca.
Dobrze.
- Hej. - Hej.
Jak twój dziadek?
W porządku. Tak.
Co się dzieje?
Mam operację. Coś w tym stylu.
Mam eskortować Donovana, żeby przejrzał Szare Księgi.
Kto wydał rozkaz?
Tearney.
Dobra, jedźmy.
To ja mam operację.
Nie zrobisz tego sam, River.
Prosiła, żebym był sam.
Chcesz zebrać wszystkie pochwały.
Tu nie chodzi o pochwały. Wykonuję tylko rozkazy.
Bagatelizuj to sobie...
Ale ruszasz na tajną misję powierzoną przez dyrektorkę MI5,
nie myśląc o tym, co może pójść nie tak.
Skąd pomysł, że pójdzie nie tak?
Z twojej historii.
No tak.
Oferuję tylko wsparcie.
Tak, a ja dziękuję, ale nie potrzebuję go.
Nie potrzebuję niańki.
Boże, ego to twój słaby punkt.
Słucham? Chcesz pogadać o słabych punktach?
Nie, jestem całkiem samoświadoma.
Jak na ironię, te słowa dowodzą kompletnego braku samoświadomości.
Donovan jest niebezpieczny.
Zabił Spidera. Potrzebujesz wsparcia, to proste.
Przepraszam, od kiedy trzymasz broń w biurze?
Chyba łatwo to odgadnąć.
Dobra. Możesz jechać, ale to ja dowodzę. I zabieram broń.
Nie. Zachowam broń.
Wytnij sobie małą gwiazdę szeryfa,
poczujesz się ważniejszy.
- Przepraszam. Są panowie umówieni? - Tak, złotko.
- Na jakie nazwisko? - James Bond do Myszki Miki.
Nie, dziękuję.
Uwaga, weekendowi wojownicy. Spakujcie dodatkowe spodnie.
Wasze zbiorowe mokre sny zaraz się spełnią.
Co to, kurwa, jest?
Generał Monteith. Wasza mała brygada trochę się ociąga, co?
Kim ty, kurwa, jesteś?
Nick Duffy.
Przysłała mnie Ingrid Tearney. Z Regent's Park.
Już za chwilę
sektor prywatny nauczy się czegoś od publicznego.
Czyżby?
Dzięki ucieczce naszego człowieka wiemy, gdzie przetrzymywana jest Standish.
Chcesz powiedzieć,
że wreszcie ustaliliście, gdzie przebywa grupa, którą sami zatrudniliście.
Zajebista robota, generale.
Pojedziemy tam i ich zatrzymamy.
Nie. Nie zrobicie tego.
Zacznijmy od tego, że to nie wasza liga. Jasne? Jebani pseudokomandosi.
Ej, służyłem.
Gdzie? W McDonald'sie?
Poza tym nie wszyscy tam będą.
Niektórzy ruszyli już do placówki, w której mieści się archiwum MI5.
Pojedziemy tam i zatrzymamy ich, kiedy zatwierdzą wypuszczenie Standish.
Czemu mielibyśmy to robić?
Bo narobiliście burdelu. Wasza mała firemka jest toksyczna.
A my wielkodusznie proponujemy wam rebranding. Przyjmijcie ofertę.
Zbierajcie się, ferajno. Róbcie to, co zwykle, kurwa, robicie.
A ty, tłusta świnko, opowiadaj mi tu natychmiast o Tygrysach.
Chcę wiedzieć, kim są, żeby najebać im po ryjach.
Jesteśmy w drodze do placówki.
Dobrze. Mam nadzieję, że nastraszyliście Monteitha.
Tak. Zdecydowanie skoczyło mu ciśnienie.
Dziękuję, Nick. Dobra robota.
Wykonuję tylko swoją pracę.
I mam nadzieję, że będziesz wykonywał ją dalej. Dla mnie.
A więc odbierze pani nadzór Taverner?
Tak sądzę.
Ma wiele na głowie.
Mam nadzieję, że ci to odpowiada.
Owszem, pani dyrektor.
Dobrze.
Mam informacje o Tygrysach. Jest ich troje.
Przywódcą jest niejaki Sean Donovan.
Pracował w ochronie ambasady.
Ostatnio służył w Stambule.
W Stambule?
Tak. To zawodowiec, ale pomagają mu amatorzy.
Rodzeństwo.
Tylko jedno z nich ma doświadczenie wojskowe i to minimalne.
Czemu miałby to robić?
Łączy ich to,
że pracował z ich siostrą w ambasadzie.
Jak nazywała się ta siostra?
Alison Dunn. Jedna z naszych.
Zginęła tam w zeszłym roku. Samobójstwo.
Tak, to nazwisko brzmi znajomo.
Dziękuję, Nick. Do usłyszenia.
ŚCIŚLE TAJNE DANE OSOBOWE - PRZEBIEG SŁUŻBY
RAPORT NT. SAMOBÓJSTWA A. DUNN
TYLKO DLA OCZU DYREKTORA
RAPORT NT. ZATWIERDZONEGO ZABÓJSTWA A. DUNN
ZABÓJSTWO
Wicedyrektorka Ingrid.
Chyba nigdy nie była pani tu na dole.
Już dawno powinnam była tu wpaść. Jak się miewasz, Molly?
Dbają o ciebie?
Nie. Ale to mi pasuje.
Półka 27 jest pusta.
To były jakieś śmieci. Połowę spisano kodem, do którego szyfr zgubiliśmy.
Więc usunięto je zgodnie z rozkazem?
W ostatniej chwili je ułaskawiono.
Przeniesiono je do placówki.
Skąd ta zmiana?
Nie mam pojęcia. Zaznaczono inną rubrykę w formularzu, to wszystko.
- Czy to jakiś problem? - Mam nadzieję, że nie.
Jeśli chce pani kogoś zganić,
Diana Taverner mogłaby zapewne wskazać innego.
To ona nadzoruje przeprowadzkę do tej placówki.
Tak, porozmawiam z nią. Dziękuję, Molly.
Pamiętasz, co mówił wcześniej Lamb?
To, co mówił...
Łamiąc przy tym z 15 zasad dotyczących zachowania w miejscu pracy...
W najlepszym razie.
O tym, że się puszczam?
Tak.
Zastanawiasz się, czy dymał mnie w szafie w biurze.
Nie, ja nie... Nie.
Chciałem powiedzieć, że to nic złego.
To nie jego sprawa.
Ludzie radzą sobie z traumą na różne sposoby.
Co... Nie rozumiem. Co nie jest niczym złym?
To.
To, jak postanowiłaś radzić sobie z traumą.
Cartwright. Proszę, przestań mówić.
Wybacz, chciałem powiedzieć, że powinnaś z kimś o tym pogadać.
O moim życiu seksualnym?
O Minie.
Jasne, tak...
To takie irytujące, kiedy ludzie tak mówią.
- Co... - To takie proste...
Co... Co miałabym powiedzieć?
- Nie wiem. - No właśnie.
Co mogę powiedzieć, żeby cokolwiek zmienić?
Nic.
Zdarza się. Bierzesz się w garść i żyjesz dalej.
Takie jest życie. Idziesz naprzód. Tylko tyle możesz zrobić.
Idziesz naprzód ku własnej śmierci.
No tak. Masz rację. Jasne.
- Jesteś w świetnym stanie. - A ty niby jesteś?
- To nie... - Może sam z kimś porozmawiasz?
O potrzebie udowadniania swojej wartości.
Powiedzą, że to dlatego, że nie znałeś taty,
mama cię porzuciła i nigdy nie czujesz się dość dobry.
Próby dorównania dziadkowi i jego dziedzictwu
pogłębiają twoje niedowartościowanie.
O rany. Próbowałem tylko ci pomóc.
Nie prosiłam o pomoc, River. Nie chcę pomocy.
Okej. Nie prosiłaś. W porządku.
Czemu musiałeś o tym wspominać?
Co ty robisz?
Ja... Sam nie wiem.
Teraz czuję się dziwnie i niekomfortowo.
- Ale już ci lepiej, co? - Tak.
O Boże.
Tęsknię za nim.
Po prostu za nim tęsknię.
Tak, wiem.
Czekaj. Kogo straciłeś?
Nie straciłem. Tracę.
Właśnie kogoś tracę.
Naprawdę? Kto to taki?
Donovan.
Co?
Nie. Donovan.
River Cartwright. Louisa Guy.
Kiedy już zobaczycie to, co chcieliście, macie wypuścić Catherine Standish.
Jasne?
Co z nią?
- Jest cała? - Oczywiście.
Dobrze się rano spisałeś, włamując się do siedziby MI5.
Przykro mi, jeśli przez to oberwałeś.
W porządku.
To na pewno tutaj?
A czy lasery na pewno kontrolują pogodę?
Rozłóżcie ręce.
To co?
- Ja tego nie zrobię. Dawaj. - Myślałem...
Dobra.
Proszę umieścić legitymację służbową przed skanerem.
Na zdjęciu masz inny kolor włosów.
Farbowałam je.
Wolę naturalny kolor.
Otwieraj.
Nie ma cię na liście.
Mam to w dupie. Otwieraj jebane drzwi.
- Może ja spróbuję. - Chryste.
Cartwright.
- Znamy się? - Nie. Nie.
Ale znam twoją pracę.
Twoje umiejętności archiwistyczne są, wybacz, absolument merde.
Po francusku oznacza to: „Absolutnie do dupy”.
Dobra, słuchaj. Musimy wejść z tymi ludźmi do środka.
Chcą przejrzeć Szare Księgi.
- Nie byliście umówieni. - Przysłała nas Ingrid Tearney.
Kojarzysz ją? Dyrektorka MI5. Chcesz do niej zadzwonić?
Nie trzeba.
Mówiłem, że nie byliście umówieni, a nie że to niemożliwe. Entrer.
Witajcie w królestwie Douglasa.
No dobrze. Pełne oprowadzanie?
Nie.
- Główne atrakcje? - Nie.
Wskaż nam, proszę, Szare Księgi.
Jak dla mnie to właśnie jedna z głównych atrakcji.
Szaleństwo.
Zapraszam do ośrodka nerwowego, z którego ruszycie dalej.
Kolor twoich włosów naprawdę się zmienił.
Wiem. Byłam przy tym.
Oznaczyłem to miejsce „X”. Pomieszczenie.
A kiedy tam wejdziecie... Zapisałem numer półki i rzędu.
Bawcie się dobrze.
Tak zamierzamy.
A któż to taki?
Dobra. To powinno być tutaj. Tak, to tu.
Proszę. No dobra. Jak mówił Douglas, numery półek...
Co jest, kurwa?
Co wy robicie?
- Co, kurwa, robisz? - Stać.
Stać!
O Boże. Ale to było głośne.
Na kolana.
Przyszliśmy tu po coś.
Po Szare Księgi.
I zdobędziemy to.
- Są tam. Więc dokąd idziecie? - Możesz mnie zastrzelić.
Ale strzeliłabyś mi w plecy, a jestem nieuzbrojony.
Kiepsko by to wyglądało.
Chociaż świetnie sobie radzicie z tuszowaniem zabójstw.
A teraz odwrócimy się
i ruszymy dalej, aż znajdziemy to, po co przyszliśmy.
Nie.
- Owszem. - Ja...
Sprawdzili cię. I blefowałaś.
Dzięki za odpowiedzialność zbiorową.
- Pani dyrektor. - Wyszli?
Nie.
Donovanowi nie chodzi o Szare Księgi.
Ktoś mu tam coś zostawił. To nie może się wydostać.
- Zrozumiano. - On też nie.
Ani nikt inny, z kim miał kontakt.
Nie wiem, co mógł im powiedzieć.
Tu chodzi o dobro MI5. Zrozumiano?
Mamy oczyścić planszę?
Tak.
Proszę oczyścić planszę.
Zmiana planów.
Wychodźcie, skurwiele. Bierzcie broń.
- Ruchy, ruchy. - Szczęściarze.
Macie szansę podkręcić licznik zabójstw.
Chryste, jesteście jak Red Arrows, tylko do dupy.
Bierzcie broń. Ostra amunicja.
Nie brać jeńców. Strzelać tak, by zabić.
Każdy, kto wszedł do tej placówki, ma ją opuścić w plastikowym worku.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK