Fenwick, poprowadzisz oddział Chieftain. Wejdziecie do placówki.
Wewnątrz idziecie środkowym tunelem.
Wszystko sprawdzacie. Wykurzacie ich na tył.
Ten właz za maszynownią będzie jedyną drogą wyjścia.
Otwiera się od środka.
Dorwiecie ich w środku albo my załatwimy ich, kiedy wyjdą.
Zrozumiano.
Sturges, pokaż Hobbsowi miejsce, gdzie trzymają Standish. Wyczyście je.
Mamy je dosłownie „wyczyścić”?
Tak.
- To jakiś problem? - Nie, wszystko git.
To ruszamy, piękna.
- Zajęta? - Nieszczególnie.
Dzięki tobie.
Chociaż lepiej nie wychylać się z tym urlopem.
Dałaś mi to w prezencie, kiedy zostałam dyrektorką MI5.
Osiemnastoletni Macallan.
Nie otworzyłaś.
Dobry research.
To najlepszy prezent, jaki dostałam.
Pomyślałam, że może usiłowałaś przykryć zazdrość hojnością.
Przez cały ten czas trzymałaś ją
na widoku w gabinecie, żeby mnie pognębić?
Tak.
Może miałaś paranoję, a ja po prostu miło się zachowałam.
Mamy za sobą zbyt wiele przesłuchań, by grać w gry, Diano.
Więc to przesłuchanie.
Myślałam, że to niezapowiedziany drink w biurze.
Chcesz mnie wygryźć.
Cóż, mam dość czekania.
Nie zostanę dyrektorką, jeśli będę czekała, aż odejdziesz.
Znajdą kogoś młodszego.
Albo starszego mężczyznę.
Tak ciężko było nam dotrzeć tu, gdzie jesteśmy.
Jedyne kobiety na stanowisku dyrektora i wicedyrektora MI5.
Nie możemy świętować bycia na szczycie?
Nie jestem na szczycie.
Szczerze mówiąc, na twoim miejscu czułabym to samo.
Ale czapki z głów.
Dobrze rozegrane.
Słusznie ukryłaś przede mną nazwisko Donovana.
Gdybym wiedziała, kim jest,
nie wpuściłabym go do placówki.
W tym problem. Zbyt długo jesteś na tym stanowisku.
Stajesz się... zwykłą biurokratką. Zatraciłaś głód szczegółu.
Więc robisz to dla dobra MI5? Jakże szlachetnie.
- Powinnaś była odejść w zeszłym roku. - Po Stambule?
Tamto naprawdę zrobiłam dla dobra MI5.
Pozwoliłaś testować sprzęt bezprzewodowo hakujący szyfrowane komputery.
Mógłby przenikać do zabezpieczonych systemów.
To byłby przełom.
Gdyby sprzęt działał.
Ale nie działał.
Masa niewinnych ludzi trafiła przez ciebie do szpitala.
Prawie zabiłaś doświadczonego północnokoreańskiego szpiega.
I zleciłaś zabicie jednej z naszych agentek,
która zamierzała zostać sygnalistką. Straciłaś nad sobą kontrolę.
Nie. Wciąż mam wszystko pod kontrolą.
Duffy i Chieftain odcięli placówkę. Nikt nie wyjdzie stamtąd żywy.
Kto jest w środku?
Sean Donovan, Ben Dunn, River Cartwright i Louisa Guy.
Boże. Czyli muszę liczyć na to, że uratują mnie Kulawe Konie.
Owszem.
Powiedz... Czy kiedykolwiek cię uratowali?
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI „PRAWDZIWE TYGRYSY”
KULAWE KONIE
Możesz zejść na dół.
Co zrobią, kiedy zdobędą teczkę?
Ujawnią jej zawartość.
Oby to zaszkodziło osobie, która ją zabiła.
Komuś wysoko w MI5.
Wybacz, ta herbata jest za słaba.
Naprawdę?
Widziałam po kolorze, ale chciałam być grzeczna.
Dlaczego nam pomogłaś?
Bo też nie lubię ludzi, którzy kierują teraz MI5.
- To nie są twoi ludzie? - Nie... Już nie.
MI5 nie funkcjonowało tak w czasach Charlesa Partnera.
Przewracałby się w grobie, gdyby widział, jakie rzeczy się teraz tuszuje.
Dzieją się złe rzeczy.
Zrzucanie winy na innych, rujnowanie ludziom życia.
Mówisz o sobie?
Nie.
O Seanie i o paru innych osobach.
Tak lepiej.
Fenwick.
- Co z drzwiami? - Prawie gotowe.
O rety.
Czysto.
Na pozycjach. Czekamy na sygnał.
To jakiś absurd. Zadzwońmy do Lamba.
I co niby powiemy?
„Straciliśmy kontrolę nad sytuacją, w którą mieliśmy się nie mieszać”?
- No to do Tearney. - To jeszcze gorszy pomysł.
Chciałeś prowadzić. Śmiało.
- Prowadzę. - Serio?
Tak. Prowadzę.
Jeszcze jakieś sugestie?
Odbierz. Douglas pewnie świruje.
Dokąd, na obwisłe szare jaja Gandalfa, się wybieracie?
Sytuacja jest dynamiczna. Wszystko pod kontrolą.
Nie wygląda na to.
Na zewnątrz są uzbrojeni ludzie.
Dobra, przyjdę i sprawdzę.
Dziękuję.
Podobno na zewnątrz są uzbrojeni ludzie.
- Kto? - Cholera. Wyruchali nas?
- Kto? - Szukaj dalej.
Dobra. Zostań tu.
Sprawdzę, co się dzieje.
- Jeszcze po jednym? - Nie chcesz wracać do domu?
Nie.
Będę musiał powiedzieć Cassie, że nie mam pracy.
To nie była praca marzeń. Może takiego bodźca potrzebowałeś.
Potrzebowałem stałego źródła dochodu, dopóki nie wymyślę, co robić.
Raczej regularnej kasy na hazard.
Podwajałem.
Głównie.
Ostatnio miałem gównianą passę, co oznacza, że nadchodzi lepszy czas.
Tyle że teraz nie mam czym obstawiać. Kurwa!
Kurwa. Co ja jej powiem?
„Przepraszam”.
To powinieneś im powiedzieć.
Że przepraszasz.
Do kurwy nędzy. Już myślałem, że mnie przeprosisz.
Przeprosiłam już z 500 razy.
Chodź. Nikogo tam teraz nie będzie.
Unikniemy wstydu?
Tak. Oddamy przepustki i zabierzemy rzeczy.
Panowie,
to stąd wylezą szczury.
Kiedy będziecie na pozycjach, nie czekajcie na dalsze rozkazy.
Jeśli będziecie mogli oddać strzał, zróbcie to.
Dobra. Pokaż.
Tak, wszystko w porządku.
To Nick Duffy. Szef działu bezpieczeństwa w MI5.
Pewnie przysłali nam dodatkową ochronę.
Zdecydowanie przesadzili.
A on zdecydowanie mnie nie lubi. Ale...
Nie, na pewno da się to wyjaśnić.
Gotowe. Do roboty!
Wystarczy.
Nie jest dobrze.
BRAK SYGNAŁU
Czemu to zrobili?
Zwykle to oznacza, że zamierzają szturmować budynek.
Wyglądało, jakby zostawili właz na końcu głównego tunelu.
- Jak wybrać linię zewnętrzną? - Wciśnij 145.
- Mogą wejść przez właz? - Nie. Otwiera się od środka.
- A główne wejście? - Otwiera się z obu stron.
Ale nie wejdą, jeśli ich nie wpuszczę.
Dobra.
To ja. Cartwright.
Halo?
To ty dzwonisz. Dawaj, do rzeczy.
Szybka sprawa. Jesteśmy z Louisą w placówce.
Pojawił się Nick Duffy z ludźmi z Chieftain.
- Dobra. - Okej.
Przydałoby się jakieś wsparcie. Lepiej dmuchać na zimne.
- Jestem zajęty. - Okej, dzięki.
Sytuacja na pewno sama się rozwiąże.
Niedawno zwolniłem Szperacza i Wciągacza,
może wciąż kręcą się po biurze i koszą długopisy i papier toaletowy.
Więc to tyle.
- Koniec mojej kariery w służbach. - I początek nowej kariery...
Nie, nic dla ciebie nie mam.
Jak chcesz upamiętnić tę chwilę?
Nasrać do szuflady?
Żartowałam.
Powiedzmy.
Może nasikać? A może to gorsze?
Pewnie ciężej to wyczyścić, gówno można po prostu zebrać.
Chyba że to jakaś sraka.
Naprawdę nie tak chcę zapamiętać ostatnie chwile w roli agenta.
Dotąd trzymałam się ogólnego klimatu.
Tu biuro przy Aldersgate. Zostaw wiadomość.
To ja. Cartwright. Lamb mówił, że możecie tam być.
Jesteśmy z Louisą w placówce.
Nick Duffy pojawił się tu z toną uzbrojonych ludzi z Chieftain.
To jakiś kompletny cyrk.
Odcięli monitoring.
Wygląda na to, że wkroczą...
Cholera. To tyle.
Odcięli linie telefoniczne.
Tak, jesteśmy sami.
Ci na zewnątrz nie są od was?
Zakładam, że są od was. I że wiedzą, czego szukamy.
A czego szukacie?
Bo jest tu najwyraźniej jakiś ważny dokument.
Tak, ale go tu nie ma.
Naprawdę musicie zacząć mówić.
Moją siostrę zamordowano. Upozorowali samobójstwo. Wypchnęli ją.
Jacy „oni”?
Taki rozkaz
musiała wydać Ingrid Tearney.
To jakieś szaleństwo.
Kiedy to znajdziemy, będzie po niej.
Nie wiem, o czym mówicie, ale Duffy jest na górze.
- I w chuj ludzi z Chieftain. - Duffy i Chieftain? Czemu?
Nie wiem, ale nas odcięli. Telefony, kamery, wszystko. Dasz mi broń?
Wejdą tu?
Nie. Powiem im, że nie mogą. Broń wzmocniłaby moją argumentację...
Oddaj mu broń!
- Nie dowodzisz. - Ty też nie.
Dowodzą ci na górze. Nie potrzebujesz tu broni.
Jest potrzebna przy wejściu.
Słuszna uwaga.
Dzięki.
Dzwoniłem do Slough House.
- To nasze wsparcie? - Tak.
Świetnie. Zabij mnie od razu.
- Chodź, Douglas. - Co za bałagan.
Posprzątasz później.
Co jest, kurwa?
To...
To.
Jest tu napisane „pokój 12”...
- Ale nic tu nie ma. - Są trzy dwunastki.
Gdzie?
To 12A, a w tamtą stronę są B i C.
Do kurwy nędzy.
- Chodź. - Idę.
Zaczynajmy.
Po prostu...
Czego w ogóle szukacie? Dowodu na to, że ją zabito?
Nie zostawili przecież notatki.
Chodzi o teczkę zatytułowaną „Ślad”.
Dlatego ją zabili.
Chciała ją ujawnić.
Może nam pomożesz, zamiast tak stać?
Skąd wiecie, że tu jest?
Od źródła.
To źródło mogło wam wciskać kit.
Gdyby to był kit,
czy uzbrojeni ludzie próbowaliby nas powstrzymać?
Zabiłabyś kogoś za przeglądanie Szarych Ksiąg?
Oni nikogo nie zabiją.
Odcięli kamery i telefony.
Dobrze wiesz, co to oznacza.
Co zrobiliby na naszym miejscu?
- Udawaliby, że nie słyszeli? - Jadę tam.
Masz rację.
Chyba mają poważne kłopoty.
Poza tym...
Może odzyskamy posady?
Tragiczne zdjęcie.
Pospiesz się.
Jak chcesz to rozegrać?
Ty zdejmiesz złoczyńców?
A ja uratuję Standish?
Obudź mnie pięć minut od celu.
- Czym się zajmiesz, jeśli wygram? - Sama nie wiem.
Może zacznę dawać wykłady dla korporacji.
Kierowanie zespołem.
Rzeczy, którymi zajęłybyśmy wcześniej, gdyby chodziło o kasę.
Ale nie są tak ekscytujące jak to.
Ta praca wciąż dostarcza dreszczyku emocji.
Jak zrekrutowałaś Donovana?
Mam ci zdać raport?
Tak.
Prawie mnie przechytrzyłaś.
Wciąż może mi się udać.
To sytuacja,
która wiele uczy.
No już.
Donovan zapewne nie wie, że to ty mówisz mu, co ma robić.
Donovan wie, że to ktoś wysoko w MI5,
oburzony tym, co spotkało Alison.
Skontaktowałam się z nim anonimowo w sieci
i powiedziałam mu rzeczy, które wiedziałby tylko ktoś na moim stanowisku.
Zdobyłam jego zaufanie i działałam dalej.
Jak umieściłaś go w Chieftain?
Zadzwoniłam do Webba z osobistą rekomendacją.
Webb nie wiedział, co się dzieje?
Boże, nie.
Nie.
Poszłam do Judda z pomysłem na oddział Tygrysów,
a on chętnie zawarł sojusz, żeby ci zaszkodzić.
Wiedziałam, że jako człowiek chciwy, o bardzo ubogiej wyobraźni,
zwróci się do dawnego przyjaciela, Slya Monteitha,
któremu z kolei poleciłam Webba,
rzekomo znającego wszystkie słabe punkty MI5.
River Cartwright.
To prawie zakończyło się katastrofą.
Musiałam ratować Cartwrighta przed Duffym, żeby mógł dostać się do piwnicy.
- Miałaś szczęście. - Tak. Odrobinę.
Miejmy nadzieję, że to szczęście się skończy.
Dobra. Gdzie to jest?
River Cartwright, agent MI5. Nie wiem, co mówił wam Duffy,
ale nie macie zgody na wejście do placówki.
Mamy. Otwórz drzwi.
W budynku działają agenci MI5
z rozkazu Ingrid Tearney, dyrektorki MI5.
Świetnie.
Fenwick. Wchodźcie.
- Dlaczego ucichł? - Pewnie... zgłoszą to wyżej.
Okej.
Co on robi?
Wygląda, jakby zgłosił to wyżej i dostał kod.
- Możesz go powstrzymać? - Tak.
- Wpiszę kod obejścia. - Zrób to.
- Próbuję sobie przypomnieć. - Chryste. Dawaj.
Proszę, nie stresuj mnie, bo źle reaguję na stres.
Źle zareagujesz,
kiedy tuzin uzbrojonych ludzi wpadnie przez te drzwi.
- Dawaj. Pomyśl. - Douglas. Dasz radę.
- Tak, Douglas. - Mam.
Znów zapomniałem.
Zaczyna się od jedynki?
- Tak. - Chyba strzelasz, Douglas.
Strzelam.
- Czemu się uśmiechasz? - Jestem przerażony.
No już. Pomyśl.
Jeden, dwa...
Nie przejdziesz!
Co to, kurwa, jest?
- Nie wiem. - Boże... Cofnij się. Jebać to.
To załatwi sprawę.
Wysadźmy je.
Cofnąć się.
Teraz już nie zadziała.
O to chodzi, Douglas.
Wiesz, jakie to jest drogie?
- Nie pozostawiłeś mi wyboru... - 1574.
- Co? - 1574.
Kod obejścia. Wiedziałem, że go znam.
Gotowe.
- Więc była jedynka? - Tak.
- Fantastycznie. - Tak.
Wprowadź kod.
Ja pierdolę.
Odpalam!
Cholera.
- Żyjesz? - Nie. Wcale nie...
Chodź, Douglas. Idziemy.
Nie chce się już bawić. Nie.
Chodź. To nie jest, kurwa, zabawa.
- Dobra. - Douglas!
Poddaję się!
Trudno.
Poddaję się. Poddaję się.
Proszę, nie zabijajcie mnie. Ja nic nie wiem.
Wiem sporo, ale nie o tym, co się dzieje.
Szukali Szarych Ksiąg, pokazałem im, gdzie je znaleźć.
A potem przyjechaliście. Zgasły światła. Nie lubię ciemności.
Znów pali się światło, ale czerwone i zielone.
Jak na Święta. Kocham Święta.
Zamknij się.
- Oprowadzić cię? - Mówiłem: zamknij się.
- Nie mogę. - Możesz.
Dobra. Mogę.
Duffy, zgłoś się.
Duffy. Mów.
- Kazałeś czyścić. - Potwierdzam.
Mam nieuzbrojonego mężczyznę.
No i?
Nie mam podkładki prawnej, by wykonać ten rozkaz.
- Współpracuje? - Tak.
Przyślij go do mnie. Zawiozę go do Regent's Park.
Mackenzie, odeskortuj typa.
Przyjąłem, sir.
Słyszałeś. Wstawaj.
Dobra, chłopcy. Ruszamy tym korytarzem.
Wiecie, co robić. Głośno i z impetem.
C4 na drzwi.
Granaty, kiedy wypadną z zawiasów.
Przyjąłem.
Idziemy.
- Ja pierdolę! Chryste. - Cholera!
- Są w środku. - Oddawaj to.
- Oddawaj. - Dobra.
- Zastrzeliłeś kogoś? - Tak. Wysadzili drzwi. Mamy przejebane.
Czekaj. Mówiłeś, że jesteś z MI5?
- Tak, ale nie przejęli się. - O rany. Gdzie Douglas?
Nie wiem. Pewnie parzy im herbatę.
Musimy zablokować te drzwi.
Jeśli... Jasne, sam to zrobię.
- Zwijamy się. Są w środku. - Nie.
To tutaj jest. Gdzieś musi być.
Nie pomogą?
Nie wyjdą, dopóki nie znajdą teczki.
Jakiej teczki?
Donovan mówił, że Tearney zleciła zabójstwo jego dziewczyny,
bo ta zamierzała ujawnić coś, co wydarzyło się w Stambule.
Świetnie. A teraz przechylamy.
W lewo.
Kurwa.
- Czemu myślą, że to tu jest? - Anonimowy cynk z MI5.
- Kurwa, po której jesteśmy stronie? - Ja chcę przeżyć.
- Chodź. - Nie ma sensu.
Drzwi otwierają się w tę stronę.
- Zróbmy to. - Dobra.
Naprawdę myślisz, że mają coś na Tearney?
Teraz już tak. Zaczęli do nas strzelać.
Był w placówce. Jest nieuzbrojony.
Dobra. Przejmę to.
Nick.
Douglas.
Pewnie się wystraszyłeś.
Wysadziliśmy drzwi, wpadliśmy z bronią.
Jakiś czas nie będę robił lewatyw.
Nie żeby mnie to kręciło.
Usuwają z jelit cenne bakterie,
które przecież są potrzebne.
Bakterie to twoi przyjaciele... Jeśli chodzi o trawienie.
Ja mam bardzo zwarte stolce.
Jesteś w szoku.
Tak. Przez to traci się hamulce, dużo się gada.
Ja zawsze taki jestem.
- Doug. - Douglas.
Doug, ludzie, których wcześniej wpuściłeś...
Okłamali mnie.
Nikt cię nie wini, ale muszę wiedzieć...
Co ci powiedzieli?
Szukali Szarych Ksiąg.
I dałeś im Szare Księgi?
Pokazałem im, gdzie je znaleźć,
ale oni... po prostu ruszyli gdzieś dalej.
Mówili, czego szukają?
Nie.
Więc nie masz pojęcia, co robili?
Nie.
Dobra.
Wyciągnijmy cię stąd.
Cokolwiek to było, wykończyłoby Tearney.
To chyba coś, czego nie powinienem wiedzieć. Zapomnij, że to powiedziałem.
Nie mogę.
Proszę, po prostu... spraw, żeby to zniknęło.
To akurat mogę zrobić.
Będziecie... będziecie musieli wyczyścić sobie furgonetkę.
Full serwis.
- A jeśli się spóźnimy? - Przynajmniej spróbujemy.
Co zrobimy, kiedy tam dotrzemy?
Powstrzymamy uzbrojonych ludzi, strzelających do naszych przyjaciół.
Współpracowników.
Zabieraj nogi.
Jak ich powstrzymamy?
- Tych uzbrojonych. - Bez obaw.
A co? Masz magnes, który wyłapuje kule?
Coś takiego.
Przyjemnie było powiedzieć Juddowi, że Tygrysy się zbuntowały?
Och, tak.
- Najwspanialszy naturalny haj. - Szkoda, że tego nie widziałam.
Jeśli twój plan wypali, będziesz mogła powiedzieć mu, że go wyruchałaś.
Myślał, że wykastrujecie mnie Tygrysami,
ale wykorzystałaś go, żeby ostatecznie się mnie pozbyć.
A on poniósłby konsekwencje.
Gdy wypowiadasz to na głos, brzmi to jak niezły plan.
Godny wielkiego mistrza.
Moja kolej.
Czemu sama nie zniszczyłaś teczki?
Jestem dyrektorką MI5. Nie mogę po prostu palić teczek.
Muszą być rejestrowane. Kontrolowane.
Zwłaszcza teczka tak wrażliwa.
Zamierzałam ją przenosić, do czasu, aż po cichu zniknie.
Właśnie to powinnaś zrobić.
Po cichu zniknąć.
Jedna z nas to zrobi. Zależy, kto wyjdzie żywy z tej placówki.
Dolać ci?
JESTEŚ NA MIEJSCU
Dotarłeś na miejsce.
Zwolnij.
- Zwalniam. - Zatrzymaj się.
Tu. W tym miejscu.
Klasyka.
Zgaś silnik.
Masz drobne?
- Drobne? - Tak. Monety.
Cokolwiek.
Dobra.
Świetnie.
- I ten kubek na wynos. - To smart mug za 180 funtów.
Sto osiemdziesiąt funtów?
Co za debil.
Po co ci to?
Jeśli nie wrócę za pół godziny, zrób coś.
Zrobić coś.
No ba.
Jestem wymiataczem.
- „Burberry” to nie jest słowo. - Owszem, jest.
Ale nie w scrabble.
Kto to?
Nie, dzięki.
- Jest ktoś jeszcze? - Nie.
Musimy posadzić ją na tym krześle.
Ja jebię. Wjechałaś w sztokholmski na pełnej.
Scrabble?
Chryste, wyświadczyłem jej przysługę.
Słuchaj, nie mam pojęcia, ile wiesz o tym, co się dzieje.
Oddział Tygrysów porwał cię i ma własne plany.
- Tak. - A skoro dogadzasz sobie
herbatką i przekąskami, a do tego grasz w planszówki,
zgaduję, że postanowiłaś im pomóc.
Jej brat i drugi człowiek pojechali do placówki.
Tak, a Guy i Cartwright ich eskortują.
Podobno chcą przejrzeć Szare Księgi.
Chodzi im... o coś innego.
Nie jestem zaskoczony.
Kogo, kurwa, obchodzą Szare Księgi?
Mówili, że MI5 zabiło przez to ich siostrę.
Ta rodzinka szybko wymięka, więc może to był wypadek.
Długo to tu leży?
Chociaż Duffy i jego oprychy przyjechali ich powstrzymać,
więc może coś w tym jest.
To szynka?
Cofnąć się.
Dawaj.
Odpalam!
- Kurwa, przedostali się. - Dobra, ruszamy.
Dawajcie. Musimy ruszać.
- No już. Zastrzelą was. - Wy też strzelajcie.
- Sam strzelaj. - Dobra. Daj mi broń. Zrobię to.
Czemu miałbym ci dać broń?
Naprzód.
No już. Ruszajmy!
Im szybciej to znajdziemy, tym szybciej ruszymy. Pomożecie?
- River! - Ja pierdolę.
Jestem z MI5. Jestem uzbrojona.
Naprzód!
Mamy rannego!
Dawajcie!
Nie żyje.
Widzisz? Mają wyjebane.
Szukaj dalej. Nie wychylaj się.
Nie ma tu tego.
Co to za światła?
Jak festiwal plenerowy.
Cholera.
Mówiłem, żebyś nie martwiła się bronią.
Wozisz dzieciaki z nielegalnym arsenałem w bagażniku?
To na wszelki wypadek.
No wiesz, na sytuację jedną na sto.
A co masz na sytuację jedną na tysiąc? Jebaną głowicę jądrową?
Ma spory odrzut.
Uważaj, bo rozjebie ci ramię.
Miałam szkolenie z broni.
Szkolenie to jedno.
Co innego, kiedy zaczynają latać kule.
Strzelano już do mnie.
Wierz mi, kiedy już poczujesz adrenalinę...
Nie mów. Wtedy czujesz prawdziwe szczęście?
Między innymi.
Kiedy byłem w operacyjnym, pierwszy przechodziłem przez drzwi.
Niewiele brakowało, a zostałbym Psem.
- Ostatecznie odrzuciłem ofertę. - Wiedziałeś, że oblejesz fizyczny?
Nie chciałem pracować z kimś takim jak Duffy.
To zwykły oprych.
Dobra.
DZIECKO NA POKŁADZIE
Władca Macedonii
Przysiągł, że wyzwoli Azję Mniejszą
Nad Morzem Egejskim w 334 p.n.e.
Wymiótł armie Persji
Aleksander Wielki
Jego imię budziło postrach W ludzkich sercach
Pojeb.
Aleksander Wielki
Bądź...
O cholera.
Czas zmienić zasady gry.
Głowa nisko. Szukaj dalej.
Dawaj.
Nie, nie. Kurwa.
- Co? - Maszynka do mielenia mięsa.
Chcą ich wykurzyć.
Jeśli nie zginą w środku,
zginą, wychodząc przez ten właz.
Co robimy?
Trzymaj się blisko.
Rób, co mówię.
Jeśli ich nie wykosimy, już po Louisie i Riverze.
Cholera.
- Dajemy. - Co jest, kurwa?
- Uśmiechasz się? - Tak.
Kurwa, czuję, że żyję. Ty nie?
Czuję się zajebiście bliska śmierci. Co my tu, kurwa, robimy?
Trzeba było zostać w pubie.
Dobre.
Czekaj.
Dobra, teraz.
Przemyślmy to.
Kurwa.
Dobra, chodź. Mam twoją torebkę i płaszcz. Zostaw ją. Nic jej nie będzie.
- Nie była zagrożeniem. - Miała broń.
Nie umie jej używać. Strzelam lepiej od niej.
No proszę. Patrz.
- Cześć, Sarah. - Cześć. Dobra.
Jak nowa. Świetnie. Idziemy.
Lamb...
Zabijamy swoich?
- To znaczy? - Zabijamy?
Chcesz, żebym rozgrzeszył cię ze współpracy z nimi?
Nie współpracowałam. Pomogłam im.
Myślałam o tym, co wiem z okresu, gdy byłam blisko operacyjnego.
„Charles nie wydałby na to zgody. Ale może Tearney już tak”.
W jaki, kurwa, sposób dokonałaś takiej oceny?
Widziałam, do czego potrafią się posunąć ona i Taverner.
- By coś zatuszować. - Cholera.
Zobaczymy, co tam znajdą.
Chodziło mi o: „Cholera, ktoś przyjechał”.
Jest ich chyba dwóch.
- Może przyjechali po mnie? - Chyba chcą cię zlikwidować.
Mogę pomóc.
- Masz coś wybuchowego? - Wybacz.
ŚLAD ŚCIŚLE TAJNE
Naprzód!
Znalazłem!
Wyłazić!
Mamy to! Wynośmy się!
Jedyna droga prowadzi przez te drzwi.
Kurwa.
Ben!
Ognia!
- Daj mi broń. - Nie dam ci broni.
Byłem w obronie terytorialnej.
Wspaniale. Powiedz to im. Na pewno się poddadzą.
Wezmę jego broń.
Zostańcie tam.
Kryjcie mnie.
- Ben! - Ben, siedź...
Cel zlikwidowany!
Kurwa.
Naprzód!
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK