Kazano mi jechać na parking pod jakimś budynkiem mieszkalnym.
- W pobliżu Edgware Road? - Tak.
Mówiłaś, że to nie samochód go zabił.
To jak zginął?
Rebecco, jak zginął?
Kiedy tam dojechałam, już tam był.
Nieprawda.
To była wódka chrzczona wódką.
- Dobra. - Uważaj na siebie.
Rozglądaj się, zanim skręcisz.
Jeden z nich podtrzymywał go przy rowerze.
Będzie dobrze, kiedy już ruszę.
Nic mu nie było. Był pijany albo odurzony.
A potem drugi…
zaczął go dusić.
Trzeci wsiadł do mojego auta i w niego wjechał.
Obserwował to inny facet. Potem sobie poszedł.
Przyjrzałaś mu się?
I co potem?
Wciąż żył, ale był w złym stanie.
Więc ten trzeci, ten, który go dusił…
Dobił go.
Jak?
Jak wyglądał?
Duży, po pięćdziesiątce, ogolona głowa.
Kurewsko przerażający.
Potem wsadzili jego i rower na tył furgonetki.
Pojechali tam, gdzie go znaleziono.
Kazali mi wezwać karetkę
i powiedzieć, że twój przyjaciel wjechał mi pod koła.
- Ci dwaj go przejechali. - Tak.
PIOTR WOŁODIN KIRYŁ ASIMOW
- Już ich widziałaś? - Tak.
Dla niego coś przewoziłam.
Nie pytaj co. Nie sprawdzam.
- Dobrze. A ten, który się czaił. To on? - Może. Nie wiem.
ARKADIJ PASZKIN
Nie wiem.
- Nie przyjrzałam mu się. - Dobrze.
ANDRIEJ CZERNICKI
- A ten go zabił? - Tak, to on.
Szkoła językowa, w której odebrałaś pieniądze…
To stałe miejsce?
Nie, nowe.
Ktoś tam był, kiedy je odbierałaś?
Nie, dali mi klucz
i kazali mi wrzucić go do skrzynki.
Dobrze. Dziękuję, Rebecco.
Mówiłeś, że zapewnisz mi bezpieczeństwo.
Dobrze. Masz.
Dam ci numer do pewnej usługi.
To kryjówka?
Nowa tożsamość? Potrzebuję pieniędzy.
Ich przykrywka zmienia się co miesiąc.
Po prostu powołaj się na Jacksona Lamba,
a kiedy zapytają, czego chcesz, powiedz, że numer siedem.
Numer siedem.
To tyle. Powinni przyjechać w ciągu pół godziny.
Dobra.
Halo?
Dostałam ten numer od Jacksona Lamba.
- Mam poprosić o numer siedem. - Może pani zaczekać?
Tak, zaczekam.
- Jego ulubione, tak? - Słucham?
Numer siedem.
Nie rozumiem.
Numer siedem to ulubione podwójne kluski pana Lamba.
Jakieś dodatki?
SERIAL OPARTY NA POWIEŚCI MICKA HERRONA „MARTWE LWY”
KULAWE KONIE
Nic nie zostało?
Zbiera się na deszcz.
- Nikt nie je? - Nie…
Głupio mi,
wszyscy tak patrzycie.
Przyjechałeś z daleka, Leo?
Choć dla doskonałej kuchni Alex warto podróżować.
Miałem interesy w Worcester.
Wpadłem po drodze do Londynu.
Zawsze taki był. Wpadał i wypadał.
- Tak. - Dobre i to.
A pan, panie Walker? Jest pan stąd?
Nie. Jestem dziennikarzem.
Piszę artykuł o życiu na prowincji.
Kelly była tak miła, że mnie oprowadziła.
To prawda.
Jesteś pod przykrywką?
Nie, nie pod przykrywką.
Chyba nie mam tyle tupetu.
Jaki temat tu znajdziesz? To małe, senne miasteczko.
Wystarczy rozchylić zasłony.
Racja.
Założę się, że mu je rozchylasz.
To wścibska kobieta.
- Wypraszam sobie. - Właśnie.
W dobrym sensie.
Co na razie odkryłeś?
Że znoszę loty gorzej, niż sądziłem.
Albo Kelly nie jest tak dobrą pilotką, jak uważa.
Chyba raczej to pierwsze.
Słyszałem różne miejscowe plotki.
W tym o kłusowniku.
Niebezpieczna zabawa.
O tak.
Używa wnyków czy broni? A może trucizny?
Zależy od zwierzęcia.
Zrobiło się ponuro.
- Kawy? - Tak, poproszę.
- Dobrze. - Może…
Nie. Jesteś gościem. Usiądź.
Kelly, przyniesiesz truskawki?
- Okej. - Przepraszam.
Ostrzegam cię, przyjacielu.
Alex robi ohydną kawę.
Dzień dobry. Czy mogę prosić o wódkę z tonikiem?
- Jasne. - Dziękuję.
Witaj.
Hej.
- Wybacz, stary. - W porządku.
SZKOŁA JĘZYKA ANGIELSKIEGO
Tu Szkoła Języka Angielskiego Westbrook.
Zostaw nazwisko i numer,
a wkrótce oddzwonimy. Dziękuję.
Proszę odebrać, panie Lamb.
Twoja sekretarka to jedyna profesjonalna rzecz
w tej dziurze.
Pokrywa pan niepokój humorem?
Zbyt dumny, by spytać, skąd wiem, że pan tam jest?
Zgaduję, że mnie obserwujesz.
Choć biorąc pod uwagę twoją sytuację,
mógłbyś sensowniej spożytkować swój czas.
Na przykład?
Przydałoby ci się solidne leczenie. Google wskazuje na wątrobę.
Siedem miesięcy temu mówili o sześciu miesiącach.
Pożyczony czas.
Pytanie brzmi, Nikky,
co takiego planujesz w tym pożyczonym czasie?
Kiedy uciekłem,
moi dawni szefowie zadeklarowali,
że nie spotka mnie kara.
Pod warunkiem że kiedy pewnego dnia poproszą, pomogę im. I poprosili.
Jaka była natura tej prośby?
Jestem tylko drobnym trybikiem, panie Lamb.
Kazano mi po prostu skupić pana uwagę w jednym miejscu,
podczas gdy oni będą coś robili w innym miejscu.
Kurwa!
Zhakowałeś zegarek?
Wystarczyło otworzyć fitnessową apkę.
Na górę. Już!
Wydajesz się… Sama nie wiem, trochę spięty.
Zastanawiam się, co tu robisz.
- A teraz jesteś w defensywie. - Powinienem być?
Cóż, jestem z MI5.
Już to wiedziałeś.
A zatem karty są na stole.
Moje tak. A twoje?
Nie wiem, czego oczekujesz.
Monitoring z Heathrow.
Okazuje się, że Czernicki nie wyjechał z kraju.
Słyszałeś?
Czernicki nie wyjechał. Wiem o tym.
Skąd?
Bo zamordował Harpera.
Rozmawiałem z kierowczynią, Rebeccą Mitchell.
Tyle że to nie ona prowadziła.
Harpera przejechali ochroniarze Paszkina,
a Czernicki go dobił.
Paszkina?
Zabił go, zabił też Dickiego.
Kombinuje z jakąś trucizną, jak jebana Rosa Klebb.
Kiedy Park się dowie, zatrzyma operację. Nigdy ich nie dorwiemy.
Dlatego im nie powiem.
Taverner zachowa twarz,
zamiatając całą sprawę pod dywan.
Skurwiele zostaną deportowani, a ich nazwiska wymazane
ze wszystkich list pasażerów, stąd do Jakucka.
Zabili dwóch moich agentów. Nie ma takiej opcji.
Powiemy Louisie?
Tak. Zrobiłbym to, gdyby odebrała jebany telefon.
- Od jak dawna pracujesz dla Newskiego? - Prawie pięć lat.
A przedtem? Pewnie byłeś jeszcze w szkole?
Newski coś we mnie dostrzegł, kiedy byłem bardzo młody.
- Co takiego? - Głód.
Otaczali go leniwi ludzie.
A ty wpadłeś tam i się ich pozbyłeś?
Sami pozbyli się siebie.
Tak to bywa, kiedy pojawiają się ludzie sukcesu. Prawda?
Skąd mogę wiedzieć?
Daj spokój. Jesteś w MI5. To spory sukces.
Nie jestem typową agentką MI5.
Zostałam w pewnym sensie zesłana do departamentu,
do którego trafiają ci niepożądani.
Trudno mi w to uwierzyć.
Słodkie, ale… Dla nich jestem niepożądana.
Dlaczego?
Nie chcę do tego wracać.
Czemu nie odejdziesz?
Nie chcę, żeby tak skończyła się moja historia.
Nie chcę do śmierci siedzieć w Slough House, tak jak mój szef.
I nie chcę umrzeć,
zanim nie będę miała szansy odejść tak jak Min.
Min?
Min Harper. Mój kolega, który zginął.
Oczywiście. Przykro mi.
Dziękuję. Mnie też.
To był wypadek. Jechał na rowerze po pijaku.
Trudno w to uwierzyć. To nie w jego stylu.
Wybacz. Mówiono mi, że wjechał prosto pod samochód.
Ta biedaczka w ogóle się go nie spodziewała.
Tak.
Nie wierzysz w to?
Gdy ginie agent, trzeba wziąć pod uwagę każdą możliwość.
Ale tak, tym razem to był tylko głupi wypadek.
Dlaczego zabili Mina?
Do ustalenia.
Melduję się.
Urocza Rebecca Mitchell odebrała płatność
za udział w zabójstwie Harpera w szkole językowej Katinskiego.
To ma związek z Katinskim?
Chciał, żebym obserwował jego szkołę, a w tym czasie działo się coś innego.
Co?
Oby ten błazen pomógł mi to ustalić.
Co jest w zegarku?
Min jako jedyny na świecie miał wszystkich sześć płyt Spin Doctors.
Zanim skręcę ci kark,
mów, czy w jego ostatnich ruchach było coś podejrzanego?
Rano jechał z Gordon Square na Edgware Road.
Zatrzymał się przy terenie przemysłowym za Euston Road.
Wrócił na Edgware Road wieczorem,
a potem zaliczył czołowe z tym autem przy St. Pancras.
Chcę dostać adres każdego miejsca, w którym się zatrzymał
na dłużej, niż potrzeba, żeby złapać oddech.
Mogę też zhakować jego telefon.
Poszukać danych? Wysłać ci wszystko poza nagimi fotkami?
Masz pięć sekund,
zanim zhakuję twoją dupę i zrzucę ją ze schodów.
Co mam robić, kiedy cię nie będzie?
Nie wiem.
To, co zwykle robisz, kiedy mnie nie ma.
A jeśli masz być męczennicą, wlew to do butelki.
Muszę wrócić do pokoju i odmeldować się Newskiemu.
Ale daj mi 20 minut i dołącz do mnie, jeśli masz ochotę.
Możemy wypić drinka na tarasie.
- Dziękuję za drinki. - Nie ma za co.
Niestety muszę już jechać.
- O nie. Zostań na noc. - Napij się.
Nie. Przykro mi. Nic na to nie poradzę. Mam rano pracę.
Leo.
Dziękuję.
Naprawdę mi się wydaje, że już cię gdzieś widziałem.
Nie. Zdecydowanie bym cię pamiętał.
Może gdzieś cię mijałem.
Mam pamięć do twarzy.
Siedzę w pociągu albo autobusie i kogoś obserwuję.
Wyobrażam sobie życie tej osoby.
Kiedy ostatnio jechałeś autobusem?
- W zeszłym tygodniu. - Tak?
Tak, bo wasze gówniane brytyjskie pociągi nie działały.
- Nic nowego. - No właśnie.
Do zobaczenia. W Londynie albo tutaj.
Może. Miło było cię poznać.
Czas ruszać.
Dobrze. Szkoda. Odprowadzimy cię.
Co się dzieje?
Nic. Co masz na myśli?
Wydawało się, że cię zna.
Nie. Chyba mnie z kimś pomylił.
- Trzymaj się. - Kelly, chodź.
Jasne. A ten żart o przykrywce?
- Na razie, Leo. Dobrze było cię widzieć. - Dzięki. Pa.
- Tak. - Kelly!
Idę.
Zaczekaj tu.
- Trzymaj się. - Następnym razem posiedzę dłużej.
Koniecznie.
Jedź ostrożnie.
Pa, Leo.
Następnym razem nas uprzedź.
Daj spokój.
Pa, Leo.
Szerokiej drogi.
- Pa. - Pa.
Co jest, kurwa?
Pa.
ILIA NEWSKI
WIKTOR ASKEL KRYMOW DANE OSOBOWE
BIAŁORUŚ – UKRAINA – ROSJA – ESTONIA
- Imponujący model. - Owszem.
Jeden na tysiąc.
Słucham?
Kontener. Tak. Jeden na tysiąc skrywa nielegalne towary.
- Krążą po całym świecie. Nieuregulowane. - Dobrze.
Broń, narkotyki,
a nawet ludzie, choć trudno w to uwierzyć.
Wszystko, na czym te gnoje zarobią.
Ale żeby taka sieć mogła istnieć, potrzebna jest pomoc od środka.
Ludzie gotowi przyjąć trochę gotówki i odwrócić wzrok.
Nie wiem, co pan…
Wczoraj kilku Rosjan odebrało stąd paczkę.
- Muszę wiedzieć, co było w środku. - Nie było mnie tu.
Mam to w dupie.
Jeśli coś się działo, to nie ma nic wspólnego ze mną.
Ma wiele wspólnego, bo ty tu stoisz.
Jest pan policjantem?
Sam musisz to rozpracować.
Tak czy inaczej…
Jeśli wykonam telefon…
Nie będzie to dla ciebie dobre.
Mogę sprawdzić paczki z ostatnich kilku dni.
Dobry pomysł.
Sprawdź czwartek o 11.03.
Odebrano paczkę. Niewielką. Chwila.
Nie ma żadnych szczegółów.
Nie wiem, co to było. Szczegóły zostały wymazane.
Spotkaj się ze mną u Newskiego.
Jak to kiedy?
Zacznijmy od „w tej, kurwa, chwili” i idźmy dalej.
Jeśli to telemarketer, czeka cię piekło.
Musisz namierzyć mój telefon służbowy.
- River? - Telefon służbowy.
Wsunąłem go Czernickiemu do kieszeni. Ma włączoną lokalizację.
Mów, gdzie jest. Szybko.
- Dawaj, Roddy. - Chwila, ładuje się.
Tak, cóż…
Gdybyś mógł się pospieszyć,
byłbym ci bardzo wdzięczny.
- Przemieszcza się Ridgeway Drive. - Nie wiem, gdzie to jest.
- Gdzie jesteś? - Pub Downside Man.
Jedzie B192 na północny zachód.
Skręcił w mniejszą ulicę, Barn Lane.
- Musisz skręcić w lewo w… - Wiem, dokąd jedzie.
Nie ma za co.
Jon!
Dzień dobry. Rozmawiam z Wiktorem Krymowem?
Dobry wieczór. Mówi Catherine Standish.
Dzwonię w sprawie konsultacji, które prowadził pan
na zlecenie agenta Jamesa Webba.
Zgadza się.
Dzwonię dlatego,
że zaleźliśmy lukę w dokumentach.
Nie mamy Klauzuli Tajności z pańskim podpisem.
Świetnie. Możemy się tam spotkać.
Dziękuję. Do widzenia.
Mieszka tu szef Paszkina?
Tak. Newski. Ciasna klitka, co?
A Spider chce doprowadzić do spotkania
góry z Newskim.
Taki ma plan.
Ale chłopak utopiłby się w kałuży.
Co tu robimy, jeśli mogę spytać?
Czaimy się pod domem Newskiego.
Jeden z Rosjan, który pojawił się na naszym 30-letnim radarze,
bardzo się starał, żebym poszedł do Punktu A,
podczas gdy jego towarzysze ruszyli do Punktu Chuj Wie Gdzie.
Kurwa, obrzydliwe.
Jest sześć kamer skierowanych na ulicę.
Powinniśmy mieć już zrobiony peeling prostaty
przez parę zrogowaciałych ruskich palców.
Wygląda na to, że drzwi są otwarte.
Pobiegniesz tam i zajrzysz do środka?
Nie trzeba, dzięki.
Dobra. Jesteś zwolniona. Spierdalaj.
Nie zostanę zwolniona za włamanie?
Chyba że zastrzeli mnie jego ochrona ze Specnazu.
Wybrałem cię, bo myślałem, że jako jedyna z mojego zespołu
masz parę solidnych jaj. Myliłem się.
Nie myliłeś się.
A to, co powiedziałeś, jest obraźliwe.
Tutaj.
Kurwa.
- To Newski. - Cofnij się!
Nie zbliżaj się.
To nie był wypadek na solarium.
Co? Jest radioaktywny?
Tak. Dlatego zostawili licznik Geigera.
Miał wiedzieć, że nie wstrzyknęli mu witaminy B12.
To czemu go zastrzelili?
On to zrobił. Pewnie nie palił się do czterech dni śmierci w męczarniach.
A kciuk?
Nie wiem.
Może chcą złapać stopa.
Wynośmy się stąd,
zanim sami zaczniemy wypluwać nerki.
Hej. Daj mi to.
Kto to, kurwa, zrobił?
Ludzie Paszkina.
Myślałam, że Paszkin pracował dla Newskiego.
Nie wiem, dla kogo, kurwa, pracuje.
Te skurwysyny zrobiły nam to pod nosem.
Jak Park mogło to przegapić?
Paczka, którą odebrały te zbiry, krążyła między portami.
Nie kontrolują portów?
Sprawdzają, co mogą,
ale 95% kontenerów się nie kontroluje.
Pewnie wysłali kilka paczek, zakładając, że choć jedna dotrze.
Nie martwisz się?
Czym?
Spędziliśmy tam sporo czasu.
Tak, jestem przerażony.
W domu tak niedbałe traktowanie kapłana
oznaczałoby ekskomunikę.
A takie traktowanie rodziny królewskiej oznaczałoby kulkę w łeb.
Wiktor Krymow? Catherine Standish.
Panna Standish. Proszę usiąść.
Mam nadzieję, że nie przeszkadzam.
Wręcz przeciwnie.
Uratowałem życie ważnemu członkowi rodziny królewskiej.
Trzeba to uczcić.
Proszę powiedzieć, czy to standardowa procedura?
Nie, miałam po drodze.
Czyżby?
Gdy pan podpisze, będę potrzebowała
wyjaśnień dotyczących kilku pańskich oświadczeń.
To gdzie pani pracuje?
Pracuję w służbach.
Dobrze.
Mam to podpisać? W porządku. Podpisałem to raz przy panu Webbie.
Mogę podpisać jeszcze raz.
Dziękuję. A więc…
Kiedy organizował pan spotkanie Arkadija Paszkina i Jamesa Webba,
mówił pan, że może ręczyć za Paszkina.
Skąd pan go zna?
Pracuje pani zwykle za biurkiem?
Siedząc za biurkiem, można się wiele dowiedzieć.
I czego dowiedziała się pani o mnie?
Handluje pan informacjami.
Zgadza się. Chce pani handlować?
Mam historię o Paszkinie.
Pani na pewno ma historię o sobie
albo o współpracowniku, która by mnie zainteresowała.
Napije się pani?
Nie, dziękuję. Nie piję.
Podstawowe szkolenie w terenie uczy, że picie towarzyskie
to prosty sposób zmiękczenia celu.
Naprawdę, nie mogę. Przykro mi.
- Może pani. - Nie mogę.
Może pani.
Mam problem z alkoholem.
Wygląda na to, że ma pani historię.
Uczciwa wymiana.
Czemu interesuje pana moja historia?
Wszystko, czego dowiaduję się o kimś,
kto pracuje w brytyjskim wywiadzie,
może się kiedyś przydać.
Mam panu przekazać coś, co da się wykorzystać przeciw służbom?
Może się nie przyda. Pani ryzyko.
Ale tylko tak dostanie pani to, czego chce.
Dobrze, może pani już iść.
Proszę zabrać dokument i pozwolić mi grać w szachy,
pić i plotkować do rana.
To…
To dało mi pewność siebie, której nie miałam. Czułam się sobą.
Dobrze się bawiłam. Świetnie. Żyłam pełnią życia.
Kiedy zaczęłam polewać wódką płatki kukurydziane,
zrozumiałam, że zabawa odeszła.
Zastąpił ją chaos. To już nie byłam ja.
W tej grze zawsze przegrywałam i nie przesuwałam się po planszy.
Byłam przekonana, że świetnie to ukrywam,
ale zaczęło to wpływać na moją pracę.
Zamiast mnie wyrzucić, szef opłacił mi pomoc.
Nikt nie okazał mi nigdy takiej troski.
Rycerz w lśniącej zbroi.
- Można tak powiedzieć. - Pani książę.
Nie.
Zaczęłam żyć własnym życiem. Starałam mu się odwdzięczyć.
Kupowałam mu jedzenie,
układałam mu kwiaty, układałam mu życie.
Aż pewnego dnia…
Zawiódł panią. Jak każdy. Rycerz okazał się łotrem.
Nie, zajął się innymi sprawami.
Staram się żyć tak, jak by po mnie oczekiwał, ale…
Bez niego jest ciężko.
Więc jest pani uwięziona przez ducha.
Czy ten człowiek też pracował w służbach?
Pańska kolej.
Co łączy pana z Arkadijem Paszkinem?
Dobrze.
Znam Paszkina, bo obracamy się w tych samych kręgach.
Jest współpracownikiem Ilii Newskiego.
Wiedział, że robiłem interesy z MI5,
więc poprosił, żebym nawiązał kontakt.
Po co? Nie wiem.
To mówił pan Jamesowi Webbowi.
To handel. Uczciwa wymiana.
Dała mi pani pionek. Proszę nie oczekiwać skoczka.
Jeśli chce pani wieżę, musi mi pani dać skoczka
i dwa pionki.
- To nie jest sprawiedliwe. - Nie jest.
A teraz proszę wracać za biurko.
Jest pani zbyt naiwna na tę pracę.
- Przepraszam, mam kolejną partię. - Dobrze.
Co?
Rozmawiałam z człowiekiem, który zapoznał Paszkina z Webbem.
Z Wiktorem Krymowem?
Po co tracisz na niego czas?
- Znasz go? - Jasne.
Nie uwierzyłbym mu, gdyby podał mi godzinę pod samym Big Benem.
Twierdzi, że zna Paszkina od lat, ale nie chce wchodzić w szczegóły.
Łatwo by cię omotał.
A jego historyjka to kompletna brednia.
Pewnie mu zapłacili, żeby kłamał, że Paszkin pracuje dla Newskiego.
Skąd wiesz, że nie?
Bo Newski został zamordowany, prawdopodobnie przez zbiry Paszkina.
Co?
Na pewno Krymow wie więcej, ale musi zaczekać.
Próbuję ustalić, czego, kurwa, chce Katinski.
Spróbować jeszcze raz?
Nie, wracaj do domu i przestań zgrywać Matę Hari.
To ja. Marcus.
- Otwórz torebkę. - Co ty, kurwa, robisz?
- Śledziłeś mnie? - Tak i ciesz się, że to zrobiłem.
- Zamierzałaś zabić Paszkina? - Torturować go,
- a potem zabić. - Co ty, do cholery, myślałaś?
Min ich śledził…
i zginął. Paszkin go zabił.
Sprawdzili to. To wypadek.
Nie kupuję tego.
- To dlatego, że… - Nie.
Nie mów, że jestem w jebanym szoku.
Jasne. Wydajesz się super opanowana.
On coś ukrywa, Marcus.
Dlatego ze mną rozmawiał.
- Sprawdzał, czy coś podejrzewam. - To szaleństwo.
- Jego zegarek tyka. - To zegarek.
- To cholerny oszust. - Co?
Jego zegarek tyka.
Takie zegarki nie tykają. Za to płacisz.
Zamordujesz faceta za podróbkę?
- Co? - Mam Louisę.
Zamierzała odurzyć i zabić Paszki…
Daj mi go. Cześć.
Paszkin to oszust. Nie wiem, w co gra, ale kłamie.
Zabił Mina.
Nie. Nie zabił Mina, ale nie mam wątpliwości, że to zlecił.
Wygląda na to, że tam był. Kazał też zabić Newskiego.
- Newski nie żyje? - Co?
Tak i nie chcę dziś kolejnych trupów.
Dlatego kazałem Longridge'owi cię śledzić.
Mogłabym go w tej chwili zatrzymać.
Albo on zatrzymałby ciebie.
Chociaż podoba mi się idea, że robisz mu Elzę, wilczycę z SS,
to Rosjanin i mógłby nie pęknąć.
Więc masz się wstrzymać
i pójść jutro na to spotkanie, jakby nigdy nic.
Mam pójść na spotkanie z człowiekiem, który kazał zabić Mina,
i z ludźmi, którzy to zrobili?
Robię, co mogę, żeby pomścić śmierć Dickiego Bowa,
którego nawet nie lubiłem.
Więc wyobrażasz sobie, co zrobię osobie, która zamordowała Mina Harpera,
którego przynajmniej tolerowałem.
To co zamierzasz?
Pójdę zamienić słówko z wrogiem.
- Z Rosjanami? - Kurwa, nie.
Z Regent's Park.
Muszę ustalić, czy wykiwał mnie moskiewski szyfrant,
czy ktoś inny.
I nie chcę, żebyś odwracała moją uwagę.
Masz czekać. To rozkaz.
Dobra, panowie. Odwróćcie się, powoli.
Co ty tu, kurwa, robisz, Katinski?
- Oszalałeś? - Zamknij się.
Więc coś wysadzimy, prawda, panowie?
Taki jest plan?
Do tego chcieliście wykorzystać Duncana?
- Jon? - Alex.
Co ty tu robisz? Gdzie jest Duncan? Alex?
Dlaczego masz broń?
- Alex, dzwoń na policję. - Nie.
Czemu masz broń?
Zadzwoń na policję. Jestem oficerem MI5, wszystko wyjaśnię.
- Leo, co się dzieje? - Nie wiem.
Miałeś wracać do Londynu.
Planujemy niespodziankę na 60. urodziny Duncana.
Nic lepszego nie wymyśliłeś? Na tyle cię stać?
Nikky to przyjaciel z czasów studenckich.
Tak, na pewno. Tylko że niestety
jest też byłym oficerem KGB. Prawda?
Podobnie jak Leo.
- Prowadzi twojego męża. - Prowadzi?
- Duncan jest uśpionym rosyjskim agentem. - Co?
- Wytłumaczę to. - Nie ruszaj się. Ręce na głowę.
To przyjaciele, planują niespodziankę. Dlatego tu jestem.
Wymknęliśmy się z Leo, żeby spotkać się z Nikkym.
Spójrz, to nawóz i olej opałowy.
Oni nie robią tortu tylko bombę.
Nie… Mylisz się. To jakiś absurd.
Mój mąż nie jest rosyjskim agentem.
Alex, zaufaj…
Co teraz?
Przygotujemy samolot.
Zabijemy go.
Tak.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK