Gotowa?
Zostawiłam to dla nich. Połóż gdzieś, gdzie to znajdą.
W Londynie jest ładna pogoda. Powinnaś wyraźnie widzieć cel.
Zamierzacie wlecieć z bombą do miasta.
To planujecie?
Trwa marsz. Zginą setki, tysiące ludzi.
Jeśli tak, to dlatego, że nas nie powstrzymałeś.
Nie chcę ich skrzywdzić.
To moi bracia i siostry w walce przeciwko kapitalizmowi.
Celem jest coś, co minie marsz.
Coś, przeciwko czemu maszerują.
Pokazuje środkowy palec ubogim.
Glasshouse.
Zniszczę go.
No dawaj.
Nie.
O Boże.
Nie.
O nie.
Nie, nie.
SERIAL OPARTY NA POWIEŚCI MICKA HERRONA „MARTWE LWY”
Kulawe konie
HRABIA JUDDULA WYWALMY JUDDA
To Lamb?
Czego on chce?
Za kilka godzin wiozę Judda na antykapitalistyczny protest,
gdzie wygłosi przemowę dla bankierów. Potrójna kanapka z gównem.
Nie machaj mi tu fiutem przed kamerą.
Wprowadź mnie do środka. Zapodziałem przepustkę.
- Nie masz jej od lat. - Ty stracisz swoją,
gdy powiem Lady Di, jak zwaliłeś śledztwo w sprawie śmierci Harpera.
Spierdalaj. Wjechał pod samochód. Sprawa zamknięta.
Gdybyś zrobił coś poza liźnięciem powierzchni,
odkryłbyś związki między kierowczynią a dwoma ruskimi zbirami,
tak podejrzanymi,
że brakuje im tylko blizn na policzkach i jebanych szklanych oczu.
Wsiadaj.
Uważasz, że nie znam się na swojej pracy.
Wiem, że nie znasz się na swojej pracy.
Niech zdecyduje o tym Diana Taverner.
Nawet nie masz jej jebanego numeru.
W kółko wymieniamy seksesemesy. Bywa naprawdę niegrzecznie.
Dokąd chcesz się dostać?
Tam, gdzie umiera nadzieja.
Do sal przesłuchań?
Do archiwów.
Jebać to.
Moim błędem było odebranie telefonu.
Nie. Twoim błędem było pominięcie faktu, że Min Harper był moim agentem.
BEZWSTYDNY JUDD LUDZIE PONAD ZYSKAMI
JOKER JUDD – BŁAZEN JUDD
WŚCIEKŁY CZŁOWIEK Z TRANSPARENTEM
ŻADNEJ WOJNY POZA WOJNĄ KLASOWĄ
WALKA O SOCJALIZM TO WALKA O LUDZKOŚĆ
Ludzie, nie zyski!
Molly Doran.
Jackson Lamb.
Czas nie obszedł się z tobą łaskawie.
Ani z tobą. Widzę, że nie odrosła ci noga.
Jedyną zaletą jest to, że nigdy nie będę już musiała z tobą tańczyć.
Chryste. Nawet stąd wyczuwam twój oddech.
Serio? Myję zęby dwa razy w miesiącu.
Możesz już spierdalać.
Tak, tak. Spierdalaj. Psy nie mają wstępu na moje piętro.
Co tu, do cholery, robisz, Jackson?
Mikołaj Katinski.
Szyfrant z Moskwy. Przyjechał tu na początku lat 90.
Walki o władzę w nowym FSB oznaczały czystki w KGB.
Muszę zbadać jego teczkę. Doodbytniczo.
- Dzień dobry. - Witaj.
Nie wiem, co planują, ale możesz na mnie liczyć.
Dzięki.
Wiesz, co planują?
Przekonamy się.
Dzięki.
- Dzień dobry. - Dzień dobry. Dobrze się spało?
Moje łóżko było trochę zimne.
Powinieneś zażądać zniżki.
- Idziemy? - Najpierw procedury bezpieczeństwa.
Śmiało.
Wy też. W razie gdybyście mieli broń.
Dziękuję.
Muszę to sprawdzić.
Są tu wrażliwe dokumenty.
A ja nie zamierzam zranić ich uczuć. Otwórz.
- Przyjmujemy przeprosimy. - Dobrze. Możemy iść.
Co on wyprawia?
Mówiłem recepcji i asystentowi, że jesteśmy.
- Powiedzieć jeszcze raz? - Tak.
Tu Peter Judd.
Proszę zostawić wiadomość, a oddzwonię.
Już idzie.
Ministrze.
Dziękuję.
Poradzisz sobie ze schodami
w budynku giełdy w tym bucie?
Sprawdzę telefon i jestem do dyspozycji.
- A co? Chcesz mnie wesprzeć? - Nie.
Ruszajmy.
Zniechęciło mnie to do nart.
Ponoć poślizgnąłeś się, wychodząc z jacuzzi.
Nieodebrane połączenie od ciebie. A nawet kilka.
I wiadomość.
Możesz to zignorować.
Tu Diana Taverner.
Skończyłeś już tosty?
Zachowam to.
Wicedyrektorka MI5 próbuje opanować gniew, wynikający z tego,
- że jest traktowana jak taryfa. - To nie gniew, Peter.
Ministrze spraw wewnętrznych.
Chcę, żebyś dotarł na miejsce o czasie.
Mamy protokół bezpieczeństwa.
Wiem. Przepraszam, że kazałem ci czekać, ale byłem zajęty kazaniem ci czekać.
Skoro to ci sprawia przyjemność,
wydaje mi się to pewnym nadużyciem urzędu.
Nie spodobało mi się, kiedy zjawiłaś się u mnie w domu
i szantażowałaś mnie, żebym odpuścił sprawę pozorowanego porwania.
To mi się nie spodobało.
Oczywiście wtedy
byłem skromnym posłem, gównem na twoich drogich butach.
Teraz piastuję jedno z najwyższych stanowisk w państwie
i jestem, de facto, twoim szefem.
Sądzę, że jesteś równie narażony co ja.
Mamy pakt o wzajemnym pociągnięciu na dno. Nie wiem, do czego to ma prowadzić.
W moim przypadku na Downing Street 10.
Protesty na ulicach Londynu.
Na razie panuje względny spokój,
ale ludzi niepokoi brak transparentności w działaniach rządu.
Czy rząd robi wystarczająco dużo,
by zająć się sprawą oszust podatkowych?
Judd twierdzi, że Wielka Brytania prowadzi kampanię
na rzecz zmiany międzynarodowego systemu podatkowego. Ale nie widzieliśmy…
River się odzywał?
Nie, odkąd podrzucił telefon Czernickiemu.
Cholera. Mam nadzieję, że wszystko okej, bo zrobiła się masakra.
Newski nie żyje. Wstrzyknęli mu substancje promieniotwórcze i się zastrzelił.
To był koszmar.
Robiłaś zdjęcia?
Nie, nie robiłam zdjęć.
Następnym razem zrób.
Czemu Czernicki jedzie do Londynu?
Może chce lepiej poznać miasto.
Tussauds. Hard Rock Cafe.
Chryste, Ho. To zabójca i jedzie do stolicy.
Wiem. Mamy miejsca w pierwszym rzędzie.
No dawaj.
Dawaj.
Jej telefon.
Tak.
- Alex? - Tak. To ja. Jon.
- Jonny? - Jestem w klubie lotniczym. Przyjedź.
O czym ty, kurwa, mówisz?
- Gdzie mama? - W awionetce.
Przyjedź albo już jej nie zobaczysz.
Czy ty…
Kurwa. No już.
Uciekinierzy tacy jak Katinski byli wtedy powszechni.
Nic go nie wyróżniało. Był płotką.
To chyba docenicie.
Słyszałem rozmowę o Cykadach.
Człowiek z tego wideo
jest tym samym frajerem, którego spotkałem ostatnio,
ale to nie ten człowiek, z którym rozmawiałem wieczorem przez telefon.
Co się zmieniło?
Przechytrzył mnie.
I co? Najwyższą formę masz już za sobą.
Nie na tyle, żeby pokonała mnie umierająca płotka.
Przerwa…
Co prowadzi do pytania: „Co jeśli to nie płotka?”.
Co jeśli to wieloryb?
Mamy jego formularz? Muszę sprawdzić, kto go przesłuchiwał.
Piętro 47.
Towarzysz Paszkin.
- Arkadij. - Jim Webb.
Co powiesz na to meet-cute?
Meet-cute?
Tak się mówi o tej chwili w filmach i serialach,
gdy bohaterowie, którzy się w sobie zakochają, spotykają się
po raz pierwszy.
W każdym razie mam nadzieję, że to początek czegoś pięknego.
Idziemy?
POLICJA
Ludzie są niezadowoleni!
- Masz te same ubrania. - Byłem tu całą noc.
Czernicki pojawił się w Upshott. River podrzucił mu telefon.
- Namierzamy go. Jedzie do Londynu. - A gdzie River? Jest cały?
Nie wiem.
- Czernicki stanął w mieście. - Może ma kolejny cel.
Zakładamy się o metodę zabójstwa?
Na razie mieliśmy otrucie, wypadek drogowy i promieniowanie.
Co teraz? Miecz? Kciuki w gałki oczne?
To poważna sprawa.
Jeśli czegoś nie zrobimy, ktoś zginie.
Musicie go znaleźć.
To wyszkolony zabójca. Sama go znajdź.
- Mam niedokończone sprawy. - Nie masz.
Tak się składa, że mam.
Wczoraj poznałam człowieka, który skontaktował Rosjan z Webbem.
On coś wie i cieszył się, że to przede mną ukrywa,
więc… zetrę mu ten uśmieszek z twarzy.
- Okej. Jasne. - Lamb o tym wie?
Tak. To znaczy nie.
I co powiedział?
Pewnie to, co wy powiecie. „Nie trać czasu”.
Ale co chcesz osiągnąć? Poza kciukami Lamba w oczach.
Nie wiem, ale chyba może mi powiedzieć, co łączy Paszkina i Katinskiego.
Są ze sobą powiązani.
A czemu wplątano w to Slough House? Jesteśmy nikim.
Mów za siebie. Ja jestem kimś.
To wstań z fotela i coś zrób.
Dawaj, samcze alfa.
Czas spuścić cię ze smyczy i pozwolić ci ruszyć za tropem.
Nareszcie.
Trochę szacunku.
Wiem, że kłamiesz na temat Paszkina.
Kazałeś Webbowi tu przyjść?
Nie spodobałoby mu się to. To nie jego bajka.
Wykorzystanie Slough House też nie jest w jego stylu.
Ktoś musiał o to poprosić.
Kto? Ty?
Nie, ciebie interesują tylko pieniądze. Więc kto, Paszkin?
Nawet ty musisz wiedzieć, że za słowa płaci się życiem.
Na pewno zdołałbyś znaleźć kozła ofiarnego,
na którego mógłbyś zrzucić winę za to, co mi powiesz.
Już to robiłeś. Praga w 1993. Zagrzeb w 2001.
Zawsze znajdujesz kogoś, kto płaci za twoje błędy.
Nie wiedziałem, że grasz.
Jeśli wygram, powiesz mi prawdę o Paszkinie.
A jeśli ja wygram,
napijemy się i wzniesiemy toast za moje zwycięstwo.
Jestem dżentelmenem. Graj białymi.
Premier nie wygra kolejnych wyborów.
To kwestia czasu, zanim ktoś mu odstrzeli resztki jaj
i będzie musiał zejść na trzeci plan.
A ty zaproponujesz swoją kandydaturę.
Nie. Niechętnie się zgodzę na zajęcie jego miejsca.
Chodziłem z premierem do szkoły. To jeden z moich najstarszych przyjaciół.
A jestem lojalny wobec przyjaciół.
A jak miałabym dowieść naszej nowo odkrytej przyjaźni?
Wiesz, jak członkowie partii kochają bezpieczeństwo, obronę i tym podobne?
Chciałbym, żebyś nieoficjalnie rozpuściła wieść o tym,
że jestem jedynym kandydatem, który twoim zdaniem ochroni kraj.
Powinnaś teraz zapytać: „A co w zamian?”.
Czemu nie poszedłeś z tym do Tearney?
Niestety dyrektorka wyraziła już wątpliwości
co do tego, czy nadaję się
do rządzenia krajem.
Ja za to nie jestem pewien, czy ona nadaje się do kierowania MI5.
- A ja tak? - Niewątpliwie.
Rozumiemy się?
Teraz każesz mi czekać.
Pięknie. Ale wiem, że się zgodzisz.
Boże.
To brzmi jak tekst, który rzucasz jednej ze swoich żałosnych kochanek.
Hej! Tutaj.
O Boże.
- Co tu się dzieje? - Co jest, kurwa?
Dzięki Bogu. Rozwiążcie mnie.
Gdzie mama?
- Mówiłem, zabrała awionetkę. - Ona nie umie latać.
Cessna zniknęła z pasa startowego.
To dlatego, że ona nią leci.
Nie. Czekaj. Najpierw mnie rozwiąż.
Kto zabrał awionetkę?
Mówiłem. Ona.
- Ale kto cię związał? - Ona.
- Nieprawda. - Myślisz, że sam się związałem?
Wyjaśnij mi to.
- Uwolnijcie mnie. - Gdzie Leo?
To długa historia.
Przyjechałem tu za nim, a twoja matka
potraktowała mnie paralizatorem w szyję.
- Paralizatorem? - Tak. Kurewsko bolało.
Czemu miała paralizator?
Jest uśpioną rosyjską agentką.
Kurwa, nie jest!
Poznałeś moją mamę?
To agentka. Na początku myślałem, że to ty, Duncan.
Myliłem się. To jednak ona.
Dlaczego miałeś mnie za agenta?
Dlaczego ją masz za agentkę?
Kurwa. Zachowywaliście się naprawdę podejrzanie.
Wasza matka się zdekonspirowała,
gdy potraktowała mnie paralizatorem w szyję.
Zaufajcie mi. Nie jestem dziennikarzem.
Jestem agentem MI5.
No jasne.
Jestem agentem, nazywam się River Cartwright.
To jeszcze głupsze imię i nazwisko niż Johnnie Walker!
Chryste. Duncan, byłeś podejrzliwy,
bo dziwnie się zachowywała tuż przed moim pojawieniem.
Mam rację, prawda?
W kółko znikała?
Odbierała telefony w środku nocy?
Ogólnie zachowywała się dość dziwnie.
- Nie jest rosyjską agentką. - Jest rosyjską agentką.
Reaktywowali ją i wsadzili do awionetki.
- Czemu masz jej telefon? - Zostawiła go tu.
- Czemu miałaby go zostawić? - Bo nie wraca.
- Kurwa. - No już! Rozwiążcie mnie!
Jej obrączka.
Co ona tu, kurwa, robi?
Ona nie wraca.
Proszę, rozwiążcie mnie.
- Nie rozumiem. - Czego?
„Duncan, przepraszam. Wybacz mi. Kocham cię. Alex”.
Dobra. Przyjmijmy twoją wersję. Co ona robi w tej awionetce?
Zrzuci bombę na Glasshouse.
- No jasne. Chryste. - Pierdolisz.
Przykro mi. Wiem, że w tej chwili tego nie zrozumiecie.
I że to duża pigułka. Ale musicie mi uwierzyć,
bo setki, może tysiące ludzi zginą,
jeśli mnie nie rozwiążecie w tej, kurwa, chwili.
A jeśli mam rację, a ty się mylisz?
Jak miałbym sam się związać?
Ludzie, nie zyski!
SŁUCHAJCIE LUDZI KONIEC KORUPCJI
NIE TYLKO JA JESTEM MARZYCIELEM
ODZYSKAĆ LONDYN!
NIE DAMY SIĘ UCISZYĆ
Niezły widok, co? Ujdzie.
Tak.
To nasza bezpieczna przystań, przyjacielu. Nasze gniazdo.
Nie czujesz się jak jebany orzeł?
To co, zaczynamy?
Co zaczynamy?
Omawiać, jak umieścimy twojego chłopaka na Kremlu.
Proszę usiąść.
Na początek
pomyślałem, że powinienem przedstawić oficjalne stanowisko rządu.
Powinniśmy najpierw omówić bezpieczeństwo pana Newskiego.
To przygotowanie do jego spotkania z Dianą Taverner.
Oznaczałoby dla niego ogromne ryzyko.
Przygotowanie? Nie doceniasz się, Arkadij.
Jesteśmy szarymi eminencjami stojącymi za tronem.
Spotkanie naszych szefów to… formalność.
Tworzymy świat na nowo. Oni tylko to podpisują.
Panie Webb, jeśli ma pan takie ambicje, potrzebny panu lepszy garnitur.
Dobre. Nabrałeś mnie.
Dobre. To Cucinelli, jak pewnie doskonale wiesz.
Wiem. Ale podam panu namiary na prawdziwego krawca.
Dobrze. Nie mogę się doczekać.
Tak jest. Dawaj. Pociągnij tę górną część,
a reszta sama zejdzie. Tak jest. O kurwa.
- Słucham. - Cartwright, pięć, dwa, sześć, trzy.
Kod dostępu delta, brawo, osiem, dwa, siedem.
Co raportujesz?
Kod Wrzesień.
Czekam na autoryzację.
Zrozumiano. Czekam.
Alex, proszę, odpowiedz.
Nie chcę wierzyć, że robisz to, co myślę.
Kocham cię. Proszę.
Daj mi spróbować.
Mamo.
Mamo, to ja.
Nie obchodzi mnie, kim jesteś i czym się zajmujesz.
Jesteś moją mamą.
Wiem, że to jest prawdą.
Kocham cię. Proszę.
Proszę, nie rób tego, mamo.
Odcięła nas? Kurwa.
Ludzie, nie zyski!
Tak?
Ocena wojskowa?
Kto to zgłosił?
Przełącz go.
Proszę pani.
- Zgłosiłeś Kod Wrzesień? - Tak.
Kontrola lotów potwierdziła, że żadne komercyjne
ani wojskowe samoloty nie zeszły z kursu.
To mała awionetka. Pełna materiałów wybuchowych.
Zmierza prosto do Glasshouse.
Jesteś absolutnie pewny?
Ne da się tego cofnąć.
- Jestem pewny. - Obyś miał rację.
Tu wicedyrektorka. Daj mi 30 sekund i zgłoś Kod Wrzesień.
„RADYKALNE ROZWIĄZANIA DLA ROZWOJU”
Musimy ruszać.
Przez ten tłum?
W życiu. Nie boję się śmierdzących lewaków.
Dostaliśmy alert.
Co, jedna z tych cip rzuciła cegłą w okno?
To Kod Wrzesień. Musimy się natychmiast ewakuować.
Jak 11 września?
Won z Juddem!
Jakiś skurwiel wleci samolotem w jeden z budynków?
Chodzi o Glasshouse.
To nad naszymi głowami!
Na co czekasz? Jedź.
Dziękuję, Lee.
„Kod Wrzesień”.
„Główny cel: budynek Glashouse”.
„Zgłoszono materiały wybuchowe. Cess…”.
Jebana Cessna z materiałami wybuchowymi
leci z Cotswolds do Glasshouse.
Nie masz w obu tych miejscach agentów?
Owszem. Chryste.
Od jebanych formalności rozbolą nas jaja.
Szach. Czekam z tym na ciebie.
Zachować spokój.
Tu Marcus. Zostaw wiadomość.
Louisa nie może teraz odebrać.
Zostaw wiadomość po sygnale.
Wszyscy mają włączone sekretarki.
Nie możesz wygrać.
Policja usuwa maszerujących z ulic
wokół budynku Glasshouse.
Nie znamy szczegółów, więc wybucha panika i pojawiają się spekulacje.
Cała sieć komunikacyjna Londynu właśnie się zamknęła.
Z OSTATNIEJ CHWILI
Ewakuacja zostanie spowolniona.
Zadzwoniłeś?
Tak. Zrobione. Dzięki.
Wszystko z nim okej?
- Nie. - No tak.
I co dalej?
Ewakuują budynki, wstrzymają komunikację…
Nie. Pytam o moją mamę.
No tak. Cóż…
Poderwą myśliwce i spróbują ją od tego odwieść.
A jeśli nie zdołają?
Okej.
Kod Wrzesień? Co jest, kurwa?
Musimy znaleźć Czernickiego.
- Stoi od pięciu minut. - Gdzie?
To tamten samochód.
Komunikat alarmowy.
Proszę opuścić stację.
Telefon musi być w kurtce.
Próbowaliśmy.
- Złapie pociąg. - Musimy uciekać z miasta!
Musimy go znaleźć!
Szach.
Dziękuję za królową.
Przypomina mi to, jak grałam z ojcem.
Zawsze cię pokonywał?
Nienawidził przegrywać, więc zawsze rozgrywałam dwie partie.
Jedną na szachownicy, gdzie wygrywał. A drugą w głowie. Tę wygrywałam.
Chętnie omawiał też moją grę.
Mówił, gdzie popełniłam błąd, mówił, że straciłam kluczowe figury
i zapowiadał, że przegram.
Tak jak ty.
I tak jak ty nie zauważał, że potajemnie wygrywałam.
Szach mat.
Nieśmiertelna gra.
Adolf Anderssen i Lionel Kieseritzky, 21 czerwca 1851.
Tutaj, w Londynie.
Anderssen poświęcił obie wieże, gońca i królową,
a potem dał Kieseritzky'emu mata trzema lekkimi figurami.
Zawsze chciałam spróbować.
I udało ci się.
A teraz powiesz mi, co chcę wiedzieć.
Nie.
Owszem, powiesz.
- Nie pozostawiasz mi wyboru. - To znaczy?
Mam twoją teczkę.
Może ci, którzy zostali pobici czy aresztowani
przez twoje przekręty,
chcieliby wiedzieć, jaką rolę odegrałeś.
Nie zrobisz tego. Nie jesteś do tego zdolna.
Twoje ryzyko, prawda?
Co?
Krymow poznał Katinskiego, nie Paszkina.
To on pociągał za sznurki.
To on zadbał o to, żeby zaangażować w to Slough House.
Co… Czemu?
Chce kogoś ze Slough House,
a jedynym kimś jesteś ty.
To nie ma, kurwa, sensu.
Jesteś pijana?
Jeśli chcesz się na coś przydać,
każ Marcusowi i Louisie spierdalać z tego budynku.
Teczka Katinskiego.
Kto go przyjął?
Wygląda na to, że ty.
Ty oblechu.
Wiem. Trochę się rozeszło.
PODPISANO: ŚWIADEK:
PODPISANO:
Nie podpisywałem tego.
Jesteś pewien? Sporo wtedy piłeś.
A kiedy nie piłem?
Poza tym byłem w Pradze, kiedy to podpisano.
Możesz to udowodnić?
Nie. Nie. To była nieoficjalna operacja.
Jankesi uważali, że mają pierwszeństwo, jeśli chodzi o uciekinierów.
MSZ kazało nam czekać, ale ja i tak tam pojechałem.
Ile osób wiedziało?
Dość, żeby ciężko było mi kogoś wskazać.
Chociaż mam jednego kandydata.
Mieliśmy zdrajcę, Molly. Na samym szczycie.
To on przyjął Katinskiego.
I ten zdrajca prowadził Katinskiego…
Nie. To Katinski prowadził naszego zdrajcę.
Katinski wspomniał o Cykadach podczas przesłuchania,
żebyśmy uznali, że jest nikim.
I w pewnym sensie jest mniej niż nikim.
Jest duchem.
Cykady miały być fikcją wyśnioną przez zmyślonego szpiega.
Mikołaj Katinski był tym szpiegiem.
Ja pierdolę.
A teraz umiera. I ma niedokończone sprawy.
Chryste, Standish miała rację.
Co mówiła?
Mówiła, że wie, czego on chce.
Mnie.
Kampania ma trzy komponenty:
online, międzynarodowy i osobisty.
Bierzecie boty i influencerów.
My szepczemy do uszu naszych sojuszników, a Newski wraca do Rosji,
żeby prowadzić kampanię na miejscu.
Po wielkim triumfie
ty i ja możemy się ukłonić, a król… Dajcie spokój.
Alarm. Idź do najbliższego wyjścia.
Na pewno… To tylko test.
To nie test. Wiedzielibyśmy.
To alarm ewakuacyjny. Musimy wychodzić, Webb. Teraz.
Ja pierdolę. To żart?
Przykro mi. Zorganizujemy nowe spotkanie.
W innej… Lepszej lokalizacji.
I z innym zespołem.
Czy możecie się dowiedzieć, dlaczego jebany alarm…
Przestań mówić, proszę.
Wy dwoje. Siadajcie.
- Co kurwa… - Siadaj.
- Arkadij. Wyjaśnienie. - Ręce na stół.
- To oszust. Przypuszczam, że FSB. - Pracujesz dla Newskiego.
Newski nie żyje.
Jak to nie żyje?
Zamordowali go.
Idź do najbliższego wyjścia.
Piotr.
To absolutnie nie ma sensu.
Ręce na stół.
Alarm bezpieczeństwa. Idź do najbliższego wyjścia.
Odłożysz ten jebany…
- Co się tu, kurwa, dzieje? - Zamknij się.
Bo strzelę ci w twarz.
Siadaj.
Nie. Dość tego.
- Nie możesz tego robić. - Siadaj. Ty tępa świnio.
Reprezentuję Jej Królewską Mość.
Nie. Odłóż tę jebaną pukawkę, zanim…
Cholera.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK