W POPRZEDNICH ODCINKACH...
OŚRODEK KULTURY NIEPOKALANEGO SERCA
Jestem Sam Loudermilk i strasznie się cieszę,
że jesteście na drodze do trzeźwości.
Teraz ma problemy z córką.
Mam przeczucie, że twoja pomoc
może być tym, czego jej potrzeba.
Chcesz się zapić i zaćpać, świetnie.
Idzie ci świetnie. To mój numer.
Chcesz pomocy, zadzwoń.
Potrzebuję pomocy. I mieszkania.
Nie ma mowy.
Jako twój sponsor i jedyny przyjaciel powiem,
że naprawdę utrudniasz ludziom polubienie cię.
Jestem Allison. Wprowadziłam się pod 2C.
Sam, 2B...
To życie me.
Pokaż, że możesz być spoko,
a zapunktujesz u Allison.
-Tak myślisz? -Tak.
Gdzie jest Loudermilk?
Ja tu rządzę.
Zmarnowałeś drugą szansę pięć szans temu!
Nie fatyguj się z powrotem!
Loudermilk nie jest już liderem grupy.
Poznajcie Garreta Masona-Burke'a.
Dobry wieczór!
Gdzie jest Ben?
Żyje dalej.
Powtórz, kim jesteś.
Carl, chłopak Allison.
Twój chłopak to tchórz.
Chce, byś się wprowadziła blisko,
ale nie do niego.
Gdy uznasz, że czas na zmianę,
mamy dla ciebie miejsce...
Hideaway Hills.
Ciche, gościnne miejsce,
w którym możesz dojść do siebie
i być jak kiedyś.
Hideaway Hills.
Nasz program odwyku alkoholowo-narkotykowego
to nowoczesna terapia,
zaplanowana tak, by złagodzić cierpienie.
Skontaktuj się z nami w sprawie płatności na raty,
bo twoje wyleczenie jest tego warte.
Płatności ratalne.
Odnajdź siebie w Hideaway Hills.
Przestań szukać odpowiedzi.
Pozwól nam je odnaleźć.
Hideaway Hills.
Co za kupa gówna.
Co dla pana?
Poproszę dużą kawę.
Ma być gorąca?
-Gorąca kawa. -Z mlekiem?
Poproszę.
Dlaczego mówisz pan ten sposób?
Dlaczego mówisz w ten sposób?
Bo taki mam głos.
-Taki mam głos. -Nieprawda.
Słyszałam pana minutę temu.
-Nie mówi pan tak. -Ty też nie,
bo nikt tak nie mówi.
Chcesz mówić w ten sposób,
a ja dziś chcę mówić w ten sposób.
Dość wkurwiające, prawda?
Dlaczego jest pan niemiły?
Po prostu przestań.
Nie mogę. Taki mam głos.
Nieprawda.
To poza, którą wkurzające nastolatki
i bogaci używają, żeby brzmieć, jakby ich to gówno obchodziło,
ale ty pracujesz w kawiarni,
więc nie jesteś bogata,
no i nie wyglądasz na nastolatkę.
Więc jeśli nie jesteś Eunice Kennedy Shriver, daj sobie spokój.
Przez to, jak mówię, znaczy, że gówno mnie to obchodzi?
A co właściwie ma mnie gówno obchodzić?
Wyśmienite pytanie, by zadać je sobie swoim normalnym głosem.
Przepraszam, niektórzy chcą coś zamówić.
Pieprzyć wszystkich.
Jesteś fiutem.
Proszę! Proszę bardzo.
Dobrze.
Mówisz.
Niezła frekwencja. Myślałem, że będą tylko Mugsy i Claire.
Wybacz. Przyszlibyśmy wcześniej,
ale nie wierzyliśmy,
że prowadzisz terapię w składziku sklepu z płytami.
Cieszę się, że jesteście.
Jak leci?
W porządku.
Aż mnie dreszcze przeszły, tyle tu radości.
Nie zapominajcie, że to wy do mnie przyszliście.
Słucham kogoś.
Ktokolwiek.
-Ja zacznę. -Oprócz Claire.
Z Mugsy słuchaliśmy jej pierdół przez miesiąc.
Niech ktoś zacznie.
-Dalej. -Poważnie?
Co? Myślałem, że skończyłaś w zeszłym tygodniu.
Nie pamiętasz? Twoja mama zdradzała ojca
z sąsiadem, gdy jeszcze byłaś lesbijką.
-Nie byłam lesbijką. -Racja, przepraszam.
Nie o to mi chodziło.
Chodziło o to, gdy robiłaś to ze swoją nauczycielką lesbijką
jak lesbijki.
To nie robi z nas lesbijek.
Tylko eksperymentowałyśmy.
Nie, Maria Curie eksperymentowała.
Wy uprawiałyście lesbijski seks, a nie zaawansowaną naukę.
Czy to nie ironia,
że rozmawiamy o tym w składziku?
Czyli żadna z was nie była lesbijką?
To nie mógł być udany seks.
Obie nie wiedziałyście, co robić.
Mógł być dobry,
bo działałyście na własnym wyposażeniu.
Nie musiały zgadywać.
Było dobrze?
Mówiłem, że nie chcę przez całe spotkanie rozmawiać o Claire.
Poważnie. Kto ma coś do powiedzenia?
No dobra, ja,
ale to niekoniecznie jest związane z moimi problemami.
Wszystko jest z nimi związane.
No dobra.
Zawsze się zastanawiałem, dlaczego koleś nie zmieni nazwiska.
Dick Butkus.
-Dick „butt kiss”? -Właśnie.
Dlaczego obchodzi cię jego nazwisko?
Nie obchodzi mnie.
Przed chwilą chciałeś,
by mówił ktoś inny niż ona.
Dick Butkus?
Musiał wiedzieć, że ludzie będą się z tego śmiać.
Powinien się chociaż przedstawiać Richard.
Kiedyś „butt” nie znaczyło „tyłek”.
Były takie fajki. Może nie wiedział.
Może go to nie obchodziło. Koleś miał 190 cm wzrostu,
mógł przebić człowiekiem ścianę.
A może dlatego jest taki twardy? Bo musiał.
To bez sensu.
To, że cię wybrali,
nie znaczy, że urośniesz duży,
Inaczej, Ten Nowy ochraniałby
ślepe pole Toma Brady'ego.
Ciekawe, jak ten gówniarz radzi sobie w kościele.
Kto jest gotów na odrobinę roztrzepania?
Mamy jeden głos za roztrzepaniem.
Niech będą dwa.
Co przez to rozumiesz?
Zabawę, Cloud.
Zabawę.
Muszę wam powiedzieć,
że te spotkania to dla mnie prawdziwe rozczarowanie.
Całe to „Moje dzieci mnie nienawidzą”
i „Mojemu bratu ucięło głowę w wypadku przy wycince”.
To była jego wina.
Powinien był założyć uprząż.
Dobra, smutasie.
Odpuść.
Takie rzeczy się zdarzają. Ludziom ucina głowy.
Może wybierzemy dodatni koniec
tego magnesu i obrócimy wszystkie smutki w drugą stronę?
-Do góry nogami? -Jasne.
Kto chce odrobiny uśmiechu na masce?
-Ja. -Cisco!
Excelente, młody. Dawaj.
Dawaj.
Tego się nie spodziewałem.
To oznacza, że jest mnie więcej dla was.
Prawda?
Cloud, w porządku?
Można dzielić trochę pogody ducha.
Nie chciałem poparzyć im siatkówki.
Patrzenie w słońce
nie jest dobre.
Boli.
Ale ten ból,
to stamtąd wyrasta...
Rozkwita.
Naukowcy nazywają to wrażliwością na światło.
Nie wiem, czy wiedzieliście.
Idziecie na przerwę?
Tylko krótką, dobrze?
Zostańcie w grupie.
Byłoby świetnie.
Dziękuję.
Chyba ja zacznę.
Zaczynałeś ostatnio, prawda?
Tak, ale...
Muszę odebrać.
Zróbmy przerwę, dobrze?
Halo?
Nie, idealny moment.
Nie, nic nie robię.
Dobra, pora na radę.
Nie możecie unikać swoich problemów.
Musicie stawić im czoła, tak jak Dick Butkus,
ale musicie je poznać.
Dlaczego mogąc zmienić coś w sobie,
ktoś tego nie robi?
Dobra, Mugsy ma rację,
bo to... To właśnie próbujemy tu zrobić.
Próbujemy się zmienić tak,
aby nasze życie było lepsze. I byłoby łatwiej,
gdyby nam ciągle nie przerywano
tym cholernie uprzejmym pukaniem.
Przepraszam. Przeszkadzam wam w spotkaniu swoimi sprawami?
-Naprawdę? -Co?
Sprzedajemy tu kawę.
Jasne, ale ta nie smakuje, jakby była z kanalizacji z kostnicy.
Gratuluję.
Jesteście jedynym miejscem w Seattle z ohydną kawą.
Bądź miły, Loudermilk.
Pozwalam ci korzystać z tego schowka
z dobroci serca.
Przerwa nie skończyła ci się dziesięć minut temu?
Naprawdę chcesz ograniczać czas na leczenie?
Zakładając, że pracujesz tu od tygodnia?
Jasne. Wracaj do roboty.
Puk, puk.
Nie musisz tego mówić.
Po prostu zapukaj.
Jasne.
Tak?
Wychodzę.
-Już? -Tak.
I tak prawie nikogo nie ma.
Jak to?
Jeśli jest choć jedna osoba potrzebująca...
Jest tylko Ten Nowy.
A wiesz, jak to jest z nim gadać.
Dobrze, do zobaczenia w czwartek.
O tym chciałem porozmawiać.
Mam świetną wiadomość.
Moje zadanie dobiegło końca.
O czym ty mówisz?
Grupa zrobiła olbrzymie postępy.
Po ścieżce prawości.
Już mnie chyba nie potrzebują.
Nie jestem pewien, czy tak jest.
Martwię się o Cuttera.
Może potrzebne mu rozmowy indywidualne?
Odbyliśmy takie i to był świetnie spędzony czas.
Powiedział mi, że nigdy więcej nie przyjdzie
na takie spotkanie.
Więc odchodzisz.
Było mi bardzo miło, ale tak.
Prę do przodu.
Żartujesz sobie?
Chciałbym, ale jest jak w piosence, Brandy.
„Ale zawsze mówił prawdę.
„Panie, był szczerym człowiekiem,
„a Brandy starała się to zrozumieć”.
Więc ja jestem Brandy?
Tak, a ja to ten szczery człowiek.
Ale on twierdził, że nie może zostać,
bo żaden port nie był jego domem.
Mówiłeś, że zacumujesz tu na rok.
Niezbyt. To inna piosenka.
Pewnie chodzi o Ride, Captain, Ride.
-Idź już. -Dobrze.
I jeszcze jedno.
Mam to.
To moje berło.
Trzymanie go umożliwia
dotarcie do najskrytszych myśli.
Pieprz się.
Od razu widać, że działa.
Czy Garret wróci?
Nie.
Nadal muszę coś z siebie wyrzucić.
Mogę porozmawiać z tobą?
Nie.
Czuję, że mogę to powiedzieć, że to niezbyt dobra posługa kapłańska.
Tęsknię za czasami,
gdy księża mogli wybić z ludzi piekło.
Jestem tu. Słyszę, co mówisz.
Znowu rozrzucasz drobne?
Mam dziurę w kieszeni.
Żałosne.
Dobry jesteś w przekonywaniu innych,
by stawili czoła problemom.
Jak możesz udzielać takich rad,
skoro sam unikasz Allison od prawie miesiąca?
Nie unikam Allison.
Po prostu nie było okazji.
Chwila. Nie gadałeś z nią, odkąd ją przeleciałeś?
Naprawdę?
Niefajnie, Loudermilk.
Stawienie czoła problemom
to pierwszy krok spojrzenia w lustro.
Gdzie to usłyszałaś?
Strona 16.
Spójrzcie na pannę Podarte Legginsy,
eksperta w dziedzinie każdej innej niż moda.
Jak nazywasz ten styl? Gnijąca panna młoda?
Musiałeś odwrócić kota ogonem.
Klasyczny przykład odwracania uwagi.
Strona 22.
Mam dużo spraw na głowie, jasne?
Mój były przyjaciel właśnie wyjechał z moją byłą żoną.
Nie chcę się w nic pakować póki co.
Jezu Chryste.
Co ty wyprawiasz?
Nie. Jezu Chryste.
Loudermilk chce z tobą porozmawiać.
Podziękujesz mi później.
Tak?
Dzień dobry.
-Pan to nie Allison. -Zgadza się.
Jest pan jej przyjacielem?
Kogo?
Co pan tu robi?
Gotuję obiad.
Gdzie jest Allison?
-Nie znam jej. -Chwila.
Pan tu teraz mieszka?
Tak.
Jestem Lee Fong.
Jak w piosence Eltona Johna?
Dobrze.
Od dawna pan tu mieszka?
Momencik. Mam dokumenty.
Nie. Chciałem tylko...
Dawno się pan wprowadził do tego mieszkania?
Tydzień temu.
Wie pan, dokąd wyprowadziła się poprzednia lokatorka?
Nie, ale śpieszyło się jej.
Zostawiła odtwarzacz płyt.
Beznadziejny.
Mogę go dostać?
Mamy wspaniałe arcydzieło.
Obraz z 1962 roku autorstwa Joan Neary.
Ma dwóch właścicieli, oddane na sprzedaż
przez Williama Beauchene'a z Newport na Rhode Island.
Licytację zaczynamy od 22 000 $.
Co ty tu robisz?
Myślę o inwestycji w sztukę.
Mamy 23 000 $.
Słyszałem, że macie fajną okazję Dany Schut.
Przyszedłem się z tobą zobaczyć.
Proszę, ciszej.
Jeśli chciałeś pogadać,
mogłeś to zrobić w innym miejscu.
Nie jestem zbyt dobry w planowaniu.
Jestem bardziej człowiekiem z intuicją.
Jak leci?
Myślałem, że było fajnie w zeszłym...
Miesiącu?
Minął miesiąc.
Miesiąc i dwa dni.
Nie zapominam o rocznicach.
Czego chcesz?
Zostawiłaś to. Lee Fong...
Dlaczego się wyprowadziłaś?
Ja? A co z tobą? Zniknąłeś.
Dawałem ci czas.
Jasne. Dzwoniłam pięć razy. Nie oddzwoniłeś.
Telefony są takie bezduszne,
a ja wolę kontakt twarzą w twarz.
To nieodpowiedni moment.
I to dla wszystkich.
Ten cały Trump to koszmar.
Po prostu przestań. Możesz być czasami poważny?
Myślałem, że cała rozmowa jest poważna.
Ja też, przez dzień lub dwa,
ale się myliłam.
Powinnam ci być wdzięczna za to, że trzymasz się na dystans.
Mogłam przemyśleć, czego naprawdę mi potrzeba.
Czyli?
Czegoś stabilnego.
Życia z Carlem.
Z doktorem Choke?
Daj spokój.
Nie znoszę go.
Cóż... Ja go kocham.
Nie chrzań mi tu o miłości.
Gdybyś go kochała...
nie byłoby między nami tego, co było.
A co było?
Przecież pamiętasz. Byłaś tam.
Nie wiem, czy byłoby z tego
coś więcej, ale nie zaprzeczysz,
że coś między nami było.
Obydwoje źle zrobiliśmy.
Byłeś wściekły o to, co zrobił Ben,
a ja nie byłam pewna, czy chcę zamieszkać z Carlem
i wydałeś się taki...
bezbronny.
Bezbronny?
Pieprzyłaś się ze mną z litości?
To nie brzmiało jak nie.
Wiem, że powinienem był przyjść wcześniej, ale jestem teraz.
Cóż...
Za późno.
Szkoda.
-Jak poszło? -Rozmawiałem z Allison.
I?
Wyprowadziła się.
-Jak to? -Wyprowadziła się.
Już tu nie mieszka.
Dziwne. Więc gdzie z nią rozmawiałeś?
W pracy.
Poszedłeś do niej do pracy?
Jak psychopata.
Co powiedziałeś?
Że zastrzelę dla niej prezydenta Reagana.
Jakie to ma znaczenie? To koniec.
Wróciła do tego klauna, doktorka.
-Dasz wiarę? -To niemożliwe.
Wróciła do doktorka?
Jakie to kurewsko płytkie.
Jaka kobieta chce być z facetem, który ma kasę,
zapewnia bezpieczeństwo, przyszłość i dobrze wygląda,
zamiast zmieniającego zdanie sprzątacza,
który prowadzi terapię w sklepowym składziku?
Nie jestem lekarzem, ale...
jestem coś wart.
Jestem krytykiem o nieskazitelnej reputacji.
Jestem autorem, który publikuje, na litość boską.
Jestem kimś.
Kiedyś byłeś.
Słucham?
Nie napisałeś nic od lat.
I co z tego? Mógłbym, gdybym chciał.
Więc to zrób.
Jasne, to nie takie proste.
Jasne, że tak. Jak to mówią?
Pisz o tym, co znasz?
Więc co znasz?
Znam się na muzyce, ale...
Gdy pisałem te książki, byłem w tym.
Piłem cały czas, byłem na dnie.
Nie mogę tam wrócić.
Martwisz się, że jak zaczniesz pisać, wrócisz do picia
albo że to, co napiszesz, nie będzie dobre, bo nie będziesz pił.
Może będzie lepsze?
Nie wiemy, do czego trzeźwy Loudermilk jest zdolny.
To może być coś niesamowitego.
To może być twoja najlepsza książka.
Może zdobędziesz Grammy?
-Pulitzera. -No właśnie.
Zaczynasz mądrze gadać.
Możesz mieć rację.
To jedna z tych chwil.
To jedna z tych chwil, gdy się budzisz,
a nie ma ich wiele,
ale to jedna z nich.
To szansa. Widzę tu dla siebie szansę.
Zamiast się leczyć,
mam szansę się wyleczyć.
I mogę, bo jestem pisarzem.
-Właśnie. -Wiem, jak to się robi.
Po prostu muszę to zrobić.
Co?
I zrobię, bo... Bo jestem trzeźwy.
Jestem czystszy. Ogarnąłem się.
Jestem zorganizowany.
Widziałaś mój cholerny komputer?
Muszę zrobić przerwę.
Cholera.
Są oczywiście wyjątki...
Chwila.
-Halo? -Claire, to ja.
-Gdzie jesteś? -Utknąłem.
Pisanie idzie mi naprawdę dobrze
i nie będzie mnie dziś na spotkaniu.
Mówisz poważnie? Ludzie czekają.
Zajmij się nimi.
Czytałaś książkę, dasz radę.
Co? Nie wiem, jak...
Będę dziś raczej późno,
bo mam kilka niedokończonych spraw.
Chyba nie chcesz rozmawiać dziś z Allison?
Nie.
-Myślisz, że powinienem? -Nie!
Jasne. Ja też.
Masz już odpowiedź.
Nie wracaj do tego, żeby znowu cierpieć.
Kto cierpi? Ja nie.
Powtarzasz destrukcyjne zachowanie.
Niedobrze. To ze strony... Halo?
Hej, mówi Allison.
Nie ma mnie w domu, ale zostaw wiadomość.
Oddzwonię.
Hej, to ja.
Wiem, że mam kiepskie wyczucie czasu, ale kto ma idealne?
Dzwonię, bo chcę się przed tobą otworzyć
i przekonać się, czy mogę to naprawić.
Wiem, że u ciebie dużo się dzieje,
bo stoję przed oknem i obserwuję,
jak ignorujesz mój telefon.
Wiesz co? Zapomnij.
Chyba skończyłem z tobą na dobre.
Jasne? Na dobre.
Dobra, chrzanić to. Wchodzę.
Piłeś dziś?
-Jesteś gliną? -Nie.
To pieprz się.
Co masz w dłoni?
-Co jest, kurwa, brachu? -Nie.
Ratuję ci życie.
I nie mów do mnie „brachu”.
Oddaj mi kluczyki, dupku.
„Brachu” było w porządku.
Nie. Przykro mi.
Nie pozwolę ci wjechać samochodem
w minivana i zabić całej rodziny.
Jakim samochodem?
To nie twoje?
Nie, kurwa. Jestem motocyklem.
Dawca organów?
Właśnie.
To śmiało.
Dokąd ona poszła?
Jak to mówią.
Gdy masz gówno na wąsach,
cały świat brzydko pachnie.
Albo strasznie.
„Dobrze powiedziane.
„Jak się czujecie po dzisiejszym spotkaniu?”.
Dzięki, Claire-bocie.
Mogę przejąć prowadzenie?
Proszę.
Dobrze... Widzę dziś niezłą frekwencję.
Przepraszam za spóźnienie. Musiałem się czymś zająć.
Potem dostałem ciekawą wiadomość od Garreta.
O czym?
Pamiętacie rozmowę o tym, jak zmiana jest ważna,
jeśli coś nie jest dla ciebie?
Właśnie.
Ważne jest, by robić to,
co jest dla ciebie.
Te spotkania tutaj nie są dla nas dobre.
Musimy wrócić do tego, co było dobre.
Mamy tu dużo ludzi.
Mamy tam ludzi, Boże dopomóż im,
którzy potrzebują stabilności.
Co chcesz powiedzieć?
Zbierzmy wszystkich i wróćmy do kościoła.
-Tak. -Kurwa, tak.
-Prawda? -Pójdę po samochód.
Tak. Zbierzemy wszystkich. Do dzieła.
Wskoczmy do wozu i zbierzmy wszystkich.
Nieważne, czy to zajmie całą noc,
bo będziemy w wozie.
-Siadam obok kierowcy! -Albo...
Zamiast jeździć cuchnącym autem,
możemy wysłać wszystkim wiadomość.
Napiszmy do wszystkich.
Wyglądasz, jakbyś potrzebował przyjaciela.
Chyba tak.
Widzę, że jesteś myślicielem
i nie próbuję ci sprzedać nic, oprócz przyjaźni.
Przyjaźń?
Dobra. Co mam robić?
Mam ogolić głowę?
Skąd wezmę taką koszulę?
Przepraszam. Momencik.
GRUPA LOUDERMILKA WRÓCIŁA DO KOŚCIOŁA!
Przepraszam, panie Manson.
Może innym razem, dziękuję.
Macie tupet, żeby tu przychodzić.
Ojcze, mogę klucz do łazienki?
Nie ojcuj mi tu.
Potrzebujemy naszej sali.
A skoro nikt inny jej nie używa...
Nikt jej nie używa, bo porzuciłeś grupę.
A potem przez ciebie utknąłem z tym debilem,
któremu pozwoliłem sprowadzić kota.
Nie mogę pozbyć się smrodu jego sików z dywanu.
Chwila. Przeze mnie?
Nie byłoby go, gdyby nie ty, Loudermilk.
Nie chodzi o Loudermilka ani o ciebie, ojcze.
Chodzi o nas.
Potrzebujemy tego.
Jeśli pozwolę wam wrócić... Jeśli...
Zrobię to dla nich, nie dla ciebie, Loudermilk.
Będzie tak.
Nic.
Przychodzicie i wychodzicie o czasie.
Mówicie ściszonym głosem.
Żadnego palenia, obijania się
i żadnego nazywania się „dziwkami bingo”.
Bezbożność będzie zachowana
na minimalnym poziomie,
bo jeśli raz przekroczycie granicę,
przysięgam, że prędzej spalę kościół i dołączę do kultu szatana,
niż noga któregoś z was znowu tu postanie.
Możemy wrócić?
Tak.
Dobra.
Może zapisz to wszystko,
bo... Mogę dostać klucze?
Jasne.
Zamknij, gdy skończycie.
Dzięki, Mike.
Poważnie, świstak wychodzi z norki.
Dziękuję.
I masz dostęp do basenu przez cały rok.
Co myślisz?
Myślę, że to miejsce sprawi,
że na mojej masce pojawi się uśmiech.
Przytulacie się tutaj?
Przetłumaczone przez: Liliana Reguła