W POPRZEDNICH ODCINKACH...
Widziałem, jak Ben rozmawiał z Memphis, a potem ją pocałował.
Naprawdę myślałeś, że po prostu chajtniesz się
z moją byłą żoną, a ja nigdy się o tym nie dowiem?
Taki był plan.
Ben to dobry człowiek! Nigdy nie chciał cię skrzywdzić!
Człowieku, ogarnij się.
-Obrabiasz ją? -Nie, no co ty?
Po prostu nie było okazji.
Nie gadałeś z nią, odkąd ją przeleciałeś?
Niefajnie.
-Tak? -Nie jesteś Allison.
Powinnam ci podziękować za trzymanie dystansu.
Mogłam przemyśleć, czego naprawdę mi potrzeba.
-Czyli? -Życia z Carlem.
Moje zadanie dobiegło końca.
-Pieprz się. -To nie działa.
Musimy wrócić do tego, co było dobre.
Porzuciłeś grupę!
Nie chodzi o Loudermilka.
Chodzi o nas.
Potrzebujemy tego.
Co, do cholery?
-Dzieńdoberek. -Co to ma znaczyć?
Rozniosłeś mój pokój!
Nie. To nie byłem ja.
To te szurnięte dziewczyny, które tutaj wczoraj przyprowadziłem.
I ja też.
Wstawaj!
Ostatnia szansa!
Ostatnia kolejka?
Dopiero co o tobie śniłem.
Naprawdę musisz wziąć się w garść, Loudermilk.
Zacznij od posprzątania mojego pokoju!
Żyjesz?
Pieprzyć to.
Claire, chodź no tu.
Co jest?
Wiem, że twój poprzedni współlokator był hardkorowym ćpunem,
więc koncepcja porządnego mieszkania
może być ci obca,
ale wydaje mi się, że czas ustalić pewne zasady.
Zatem...
Koło obowiązków.
Nie wiedziałam, że jesteś taki zdolny.
Pewnie. Też wydziergałem lodówkę.
To działa w ten sposób.
To obowiązki domowe, które każdego dnia
jedno z nas będzie zobowiązane wykonać.
Po co nam to?
Bo znalazłem w twoim pokoju mewę
i chciałbym opanować sytuację, zanim zwoła swoich kumpli.
Odpieprz się ode mnie!
Jak widzisz, po mojej stronie znajdują się
rzeczy takie jak wynoszenie śmieci, zmywanie moich naczyń,
chowanie moich ubrań i tak dalej.
Twoja strona jest trochę prostsza.
OGARNIJ SWOJE ŚMIECI!!!
Dlaczego?
BO JESTEŚ STRASZNĄ FLEJĄ!!!
Dramatyzujesz! Nie jest aż tak źle!
-Jest dobrze. -Jak w chlewie.
Znalazłem skarpetki w mikrofalówce.
Tak, bo suszyłam je po tym, jak wdepnęłam
na korytarzu w siki fretki pana Ellis.
Wsadziłaś siki fretki do mikrofalówki?
Odgrzewam w niej zapiekanki.
Nic dziwnego, że smakują jak
siki fretki.
Teraz muszę napisać jeszcze jeden list do ludzi od zapiekanek.
Słuchaj, sam nie jesteś lepszy.
Co z tym twoim całym „pisaniem"?
Robię coś produktywnego, to irrelewantne.
Wiesz, co to znaczy?
Ogarnij swoje śmieci, bo jesteś straszną fleją.
Wiem, co oznacza „irrelewantny”.
Co z tobą nie tak, Loudermilk?
Właśnie ci powiedziałem. Jestem wkurzony, bo jest tu taki bałagan.
Nie, chodzi o coś więcej.
Coś się stało w Nowym Orleanie.
-No ba. -Nie, nie to.
Coś tutaj.
Odkąd wróciłeś, jesteś jakiś taki bipolarny.
Naprawdę.
Poza pracą i spotkaniami z grupą
nigdy nigdzie nie wychodzisz, a w domu
zawsze siedzisz ze słuchawkami w uszach, udając,
że coś piszesz albo słuchasz na Spotify playlisty
z Danger Mouse, bo Allison cię rzuciła.
Jesteś jak jakiś odludek.
Nie jestem jak odludek.
Ja jestem odludkiem.
Taka moja natura.
Jeśli chcesz tutaj zostać, musisz to wszystko jakoś uporządkować,
bo mi to nie pasuje.
A co, jeśli nie chcę tutaj zostać?
Tam są drzwi.
Jesteś najgorszym współlokatorem.
Naprawdę? Gorszym od kolesia, który poślubił twoją żonę?
Kurde.
Dobry wieczór.
Przepraszam za hałas, Levon.
Po prostu mam gorszy dzień, rozumiesz?
Chyba masz ich całkiem sporo.
Faktycznie. Zrozumiałbyś, gdybyś miał współlokatora.
Mieszkam sam, odkąd zmarła moja żona.
Co za farciarz. To jest życie, co nie?
Życie w samotności miewa swoje blaski.
No jasne.
Życie w pojedynkę to żywot filozofa.
Na pewno.
Wbrew temu, co społeczeństwo mówi na ten temat, można żyć
-na własną rękę i nie być samotnym. -Dokładnie.
Z drugiej strony, jeśli nie ma przy tobie nikogo,
możesz umrzeć w samotności i długo nikt by się nie dowiedział.
To prawda, jest taka możliwość.
Jeśli masz zwierzaka, na pewno będzie musiał cię zjeść
po twojej śmierci, żeby nie zdechnąć z głodu.
Zgadzam się na to.
Potem sam w końcu zdechnie,
a jego truchło pożrą szczury, pewnie też i robaki.
Właśnie dlatego życie samemu nie zawsze jest takie dobre.
Levon, czy odnawiasz umowę co miesiąc?
Nie, ubiłem dobry interes.
Na pięć lat.
Świetnie. To ja będę leciał.
Serce niepokalane
"Apoteoza" to dziwne słowo.
Co masz na myśli?
Bo oznacza gloryfikację, wybielanie czegoś,
czyli bycie pozytywnym, ale brzmi okropnie.
Na przykład, „mam apoteozę”.
Kojarzy się z apteką, protezą czy po prostu z zarazą.
Dla mnie brzmi jak nazwisko serbskiego koszykarza.
Dobra, ktoś jeszcze chce się czymś podzielić?
Tak, ja.
Kumpel zaprosił nas w niedzielę na mecz.
Ma naprawdę wypasione lokum, rewelka.
Wielki telewizor, keg, po prostu wszystko, czego dusza zapragnie.
Jest też świetnym kucharzem.
Zrobił skrzydełka w sosie wasabi.
Tak ostre, że może wypalić ci jaja.
Wybacz, Claire.
Ale nie wiedziałem o tym, dopóki nie spróbowałem, co nie?
No i nie miał zbyt dużo do popicia poza piwem,
a przecież nie mogę ryzykować, co nie?
Więc rozglądam się dookoła i wtem,
widzę psią miskę z wodą.
Po prostu dałem nura.
Chłepczę tę wodę,
z sierścią, śliną i psią karmą.
Byleby ugasić ten ogień.
Najobrzydliwsza rzecz,
jaką w życiu zrobiłem, ale za nic nie ruszę piwa.
Jeszcze się odegrasz, Stevie.
-Tylko więcej się nie daj. -Nie.
Nie napiłem się.
Nie dałem się nałogowi.
Dobra. Chciałbym usłyszeć, co u Mugsy'ego.
Nic takiego. Mam się dobrze.
Czy aby na pewno?
Nie wydarzyło się wczoraj nic niezwykłego?
Nic.
Zwykły piątkowy wieczór.
Dobrze. Ważne jest, żebyśmy wszyscy byli szczerzy i otwarci.
Tak, wiem o tym.
Dlaczego jestem grillowany?
Dobra, co robiłeś wczoraj wieczorem?
Oglądałem telewizję.
Tak? A co takiego?
Ten, no...
Wild Wild West.
Tak? Film czy stary serial?
Serial.
Wiecie, wpisy Boba Conrada w mediach społecznościowych
są naprawdę ciekawe.
-Myślałem, że nie żyje. -Och nie.
Mam tu najnowszy.
„Nie obchodzi mnie, co mówią”.
„WWW zawsze będzie oznaczać Wild Wild West”.
„Co dzień wspominam Rossa Martina”.
Mugsy, myślę, że naprawdę to było tak:
miałeś ciężki tydzień w pracy,
więc poszedłeś się rozerwać. Chwila moment
i już byłeś po kilku piwach. Straciłeś rachubę czasu
i obudziłeś się tak, jak jesteś
Mówi się na to „irlandzka piżama”.
Potem przyszedłeś prosto tutaj. Zgadłem?
Jasny gwint.
Dobra, napiłem się troszeczkę.
Ale nie chciałem was zawieść. Przepraszam.
Nie przepraszaj nas.
Po to tutaj jesteśmy.
Wyszedłem z moimi starymi kompanami od kielicha.
Nie mają na mnie najlepszego wpływu.
Myślę, że mogłem wypić jedno czy...
Dwa, może więcej...
Trochę wypiliśmy.
Loudermilk, jak ty to robisz?
To tak, jakbyś miał szósty zmysł.
No weź, on ma rzutkę wbitą w głowę.
-Tak. -Co?
Z drugiej strony.
Z drugiej.
-O mój... -Jak głęboko jest wbita?
Według mnie naprawdę głęboko.
Chyba aż do mózgu.
Sięga aż do mózgu.
Wiecie...
Od rana czułem w ustach miedziany posmak.
Boże.
Tak trzeba, jak plaster.
Za jednym zamachem.
Nie możesz nas więcej okłamywać. Rozumiesz, Mugsy?
Przyznanie się do błędu to zawsze pierwszy krok. Jasne?
Nie możesz winić kumpli. To był twój wybór.
Tu chodzi o ponoszenie odpowiedzialności za swoje czyny, rozumiesz?
Hipotetycznie... Gdybyś zostawiał swoje śmieci
rozrzucone w czyimś mieszkaniu,
powinieneś je posprzątać. Hipotetycznie.
Albo, gdybyś napił się w Nowym Orleanie,
ale nie przyznał nam się do tego,
może powinieneś. Hipotetycznie.
Czekaj. Co? O czym ona mówi?
Nie zmieniajmy tematu.
Mówimy o rzutkach wbitych w głowę.
-Może powinniśmy... -To bezpieczne miejsce, tak?
Czy już nie jest bezpieczne, jeśli chodzi o ciebie?
Powinienem był schować ten podręcznik o trzeźwości, prawda?
Nie mydl nam już oczu, Loudermilk.
-Co się stało? -Właśnie.
Dobrze. Macie... Claire ma rację.
To bezpieczne miejsce.
Wypiłem drinka podczas pobytu w Nowym Orleanie.
Zaraz go zwróciłem.
Okej, zasada 5 minut.
To nie jest okej.
Nie ma takiej zasady z alkoholem i narkotykami.
Nie. Claire ma rację.
Nieważne, czy zwróciłem.
Ważne, że wypiłem,
bo był mi potrzebny, żeby przez coś przebrnąć.
To oznacza, że przede mną jest jeszcze dużo pracy
i zawsze tak będzie.
Co to było? Tequila?
Nie, to był burbon,
ale to bez znaczenia.
Czy bosko smakował?
Nie, skąd. Okropnie.
Nie było w nim niczego dobrego, jasne?
To oznacza, że wielu z was
jest trzeźwych dłużej niż ja.
Więc będę potrzebował waszej pomocy.
Wspierajcie mnie. Dobrze?
Dobra.
Hej, Mugsy. Jak twoja głowa?
Już jest lepiej.
O kurde!
Chyba przebiła tętnicę!
Spokojnie. Kręciłem z pielęgniarką.
Co ty robisz?
Siema.
Mogę ci zająć minutkę?
W sumie jestem już po pracy.
-Dobra. -No coś ty.
Chodź, żartuję przecież.
O co chodzi, Cisco?
Potrzebuję rady w sprawach sercowych.
Ale wiesz, że mój najlepszy kumpel dał nogę z moją byłą żoną,
a potem dałem ciała z seksowną byłą sąsiadką?
Tak. Wciąż jesteś moją najlepszą opcją.
To było...
Faktycznie. O co chodzi?
Chcę umówić się z taką jedną.
Tylko nie wiem jak.
Powiedz: „Umówisz się ze mną?”.
Dzięki, stary.
Widać, że się na tym znasz.
-Co za dziewczyna? -Z grupy.
-Jakiej grupy? -Naszej.
Nie mamy żadnych... Czekaj!
Chodź no tu!
Mówisz o Claire?
Nie.
Nie możesz chodzić z Claire. Nie ma mowy.
Bylibyście jak Sid i Nancy.
Dobra, znowu to samo.
Będziesz na mnie zły,
bo nie wiem, kto to Sid i Nancy.
Czy to jakieś mapety?
Posłuchaj, to jest tak.
Nałogowiec umawiający się z nałogowcem
to przepis na katastrofę.
Będziesz miał moment słabości, a ona ci daruje i potem
będzie oczekiwać tego samego...
Kompletna masakra.
Tylko z nią mam jakąś...
nić porozumienia.
Bo to jedyny członek grupy z pochwą.
Prawie na pewno.
Myślisz, że o to chodzi? O zaliczenie jej?
Co w tym złego? Lubię ją.
Złe w tym jest umawiania się z ludźmi z grupy.
Słuchaj, jestem 19-letnim Latynosem.
Jestem w połowie życia.
Muszę zacząć żyć. A poza tym,
oboje z Claire mamy 90-dniowe żetony.
Czy to nie tak działa?
-Tak, technicznie, ale... -A gdzie ty masz swój 90-dniowy żeton?
Och, no przecież. Już go nie masz.
Z drogi.
Co, do cholery?
I już.
Użyłem bomby przeciwpchelnej w twoim pokoju.
Co? Nie mam pcheł.
-Środek zapobiegawczy. -Co z moimi rzeczami?
Może chciałabym się przebrać?
Zdejmij jakieś z lampy albo podnieś z podłogi.
Są też w mikrofalówce.
Jesteś dupkiem.
Widziałem, że rozmawiałaś z Cisco wczoraj na przerwie.
Tak sobie tylko gadaliście?
-Tak. -Nie chrzań.
-Zaprosił mnie na randkę. -Dobra, słuchaj.
Cisco to świetny dzieciak, ale ma sporo problemów.
Jedno potknięcie może go zniszczyć.
Nie tak jak Humpty'ego Dumpty'ego,
gdzie go później złożyli do kupy.
Nie dali rady naprawić Humpty'ego Dumpty'ego.
Czyli jest gorzej, niż myślałem.
To bez znaczenia, bo odmówiłam.
To dobrze. Rozsądnie.
Nałogowcy nie są dobrymi partnerami.
Ale gdybym chciała się z nim umówić, to bym tak zrobiła.
Boże, Loudermilk.
Rozkazujesz mi sprzątać mieszkanie,
mówisz, z kim mam się umawiać,
przez co robi się tutaj trochę amiszowsko.
-Mogę robić, co chcę. -I to jest duży błąd, rozumiesz?
Tu nie chodzi o ciebie.
Ale o twoją rekonwalescencję.
Słucham?
Przecież to też mnie dotyczy.
Zawsze mówisz o ponoszeniu odpowiedzialności.
I to właśnie robię, dokonując własnych decyzji.
Wiesz co?
Skoro nie mogę wejść do swojego pokoju aż do jutra,
to może pójdę się rozerwać.
Może Cisco jest wolny.
Dziękuję ci, Loudermilk.
Dobra, coś jeszcze, zanim skończymy na dziś?
Wciąż myślę o tym, co zrobili Mugsy'emu.
Powinniśmy zadziałać.
-Co zrobili? -Wbili mu rzutkę w głowę!
Prawie się wykrwawił.
Dobra, to co powinniśmy z tym zrobić?
Nic wielkiego, trochę ich obić.
Może wsadzić piłkarzyka w tyłek.
Brzmi fajnie.
Nie biłem się od czasów...
Od czasów The Sharks?
Spokojnie, ludzie.
Przemoc nie jest rozwiązaniem.
A co z wojnami?
Gdyby nie udział w II wojnie światowej,
pewnie wszyscy mówilibyśmy teraz po chińsku.
Dobra, przebijam twoją II wojnę światową
Wietnamem i dwoma Irakami.
Okropne konflikty, ale dzięki nim powstały wspaniałe filmy.
Tak, właśnie. Widzieliście Hurt Locker?
Gra Jeremy'ego Rennera była zjawiskowa.
Ludzie, skupcie się! Dobra?
Mszczenie się to okropny pomysł.
Musicie nauczyć się odpuszczać i wybaczać.
To właśnie tutaj robimy, zapomnieliście?
Jestem trzeźwy dłużej od naszego szanownego lidera
i uważam, że wybaczenie to bzdura.
Raz powinęła mu się noga i już go nie słuchasz?
Musimy coś zrobić.
Jestem z Tonym. Zastanówcie się.
Ktoś mógł stracić oko.
Dokładnie. Kto jest ze mną?
Chłopaki, przestańcie.
-Przecież to moi kumple. -Kumple?
Ci twoi kumple nieźle cię załatwili!
Dobra. Rzeczywiście, Gary się na mnie uwziął.
I zaczynam mieć jakieś przebłyski.
Ktoś mnie trzymał za ręce.
Tak było. W tym samym czasie
ktoś wbijał mi rzutkę w głowę
i gdzieś przy tym zgubiłem swój portfel i telefon.
To był Gary. Gary i Leska!
Zabrali ci telefon, portfel,
a potem wbili rzutkę?
-A to dranie. -Pieprzcie się!
Nie, nie wy. Oni!
-Pieprzyć ich! -Właśnie!
Wożę w bagażniku rękojeść od topora na takie okazje.
Mam u siebie harpun.
-Nie do namierzenia. -Tak?
Jest aż tak dużo harpunów?
Co z tobą, Nowy? Idziesz z nami?
Daj spokój.
Hobbici to miłująca pokój rasa.
Pewnie, że się przyłącze! Do boju!
Zadzierasz z bykiem? Dostajesz z byka!
Dobrze. Pojedziemy moim wanem i zrobimy im...
Wsadzimy im piłkarzyki w tyłki!
-Tak! -Właśnie! Na nich!
Zróbmy to! Jadę swoim samochodem.
Skąd masz mój numer? Pracuję.
Musisz ich powstrzymać.
O czym ty mówisz?
Zmienili się we wściekły tłum tuż po twoim wyjściu.
O 19:30 mamy się spotkać w barze
i dorwać gości, którzy zadarli z Mugsym.
Boję się, że komuś stanie się krzywda.
Tak, myślisz o sobie?
Właśnie. Nie mogę się bić. Mam kruche kości.
Co to w ogóle znaczy?
Że moje kości są kruche.
W drugiej klasie złamałem obie nogi,
skacząc do piaskownicy.
Więc nie idź.
Muszę.
Inaczej pomyślą, że jestem sierotą.
Ty jesteś sierotą.
Złamałeś sobie obie nogi w piaskownicy, na miłość boską.
To nie jest śmieszne, Loudermilk. To było okropne.
Przez pół roku jeździłem do szkoły na wózku.
Dobra. Gdzie jest ten bar?
Nazywali mnie „Dwukółek”!
Zamknij się. Wyślij mi adres.
Jeśli będziesz tam przede mną, nie skacz do żadnych piaskownic.
Naprawdę się cieszę, że zmieniłaś zdanie.
To nie jest randka.
-To tylko kolacja. -Oczywiście.
Ale ja płacę.
Trafiłem fajną ofertę na Gruponie,
więc później, gdybyś chciała,
możemy sobie wybielić zęby razem z 12 innymi osobami.
Fajnie.
Wybacz, ale ile miałaś lat,
kiedy straciłaś dziewictwo?
-Słucham? -No, dziewictwo.
Kiedy pierwszy raz się bzykałaś.
-Jesteś okropny w prowadzeniu rozmowy. -Ja?
To ty nie odbijasz piłeczki.
Brakuje ci tego?
Nie, nawet o tym nie myślę za bardzo.
Kurde, pewnie, że tak. Cały czas.
Pachnie wprost niebiańsko.
Tak jak w kreskówkach, gdzie zapach ciasta
formuje dłoń i zachęca „chodź i spróbuj”.
Właśnie to teraz widzę.
Tak, ja też.
Ale tak jest lepiej.
Być trzeźwym.
Tak, zdecydowanie lepiej.
-Brałeś kiedyś kokę? -Pewnie.
Jeśli ktoś zaoferował, ale była dla mnie za droga.
Gustowałem raczej w zwijkach i alko.
Pewnie. Byłam na haju już kiedy zaczynałam porcjować.
Jeszcze zanim cokolwiek wzięłam i wtedy...
Już oczekiwanie było upajające. Potem siedziałam w kącie z kimś,
kogo nienawidzę
i umawialiśmy się na kolejne spotkania.
Byłam taka głupia.
Tak, powinniśmy porozmawiać o czymś innym.
Jesteście gotowi złożyć zamówienie,
czy będziecie tylko jeść chleb i popijać wodą?
Poproszę bakłażana z parmezanem.
Doskonale. A dla pana?
Zaskocz mnie.
Dobrze. Dwa bakłażany z parmezanem.
Koleś, miałeś mnie zaskoczyć.
Nie wiem, co to było.
Dobra, chłopaki. Nie wyjdziemy, dopóki nie dostanę odpowiedzi.
Chłopaki. Czekajcie.
Dajcie spokój.
-Jak nas znalazłeś? -Czy to ważne?
Wszyscy dobrze wiemy, że to nie skończy się dobrze.
Jaki masz plan, Mugsy?
Chcesz tutaj urządzić Road House?
Tak. Może.
Dobra, sam nie wiem.
Wiem tylko, że nie mogę tego tak zostawić.
Dlaczego nie?
Znajdźmy tych sukinkotów i załatwmy ich.
-Tak! -Spokojnie, Ahab.
Dobra. Róbcie, co chcecie.
Chcecie się bić? Proszę bardzo.
Tylko wiedz, czego chcesz.
Byli tu ostatnio ze mną Leska i Gary.
Widziałeś ich?
No proszę, powrócił.
-Sokole oko. -To jest jakieś chore.
Kpią sobie z ciebie, stary?
Widać, że się mnie nie spodziewaliście.
Nie, ale liczyliśmy, że wrócisz.
Brakuje nam rzutki, a stali bywalcy chcieliby porzucać.
Bardzo śmieszne. Świetny żart.
Jest tutaj ten, który mi to zrobił?
Tak.
Dobra, gdzie?
Bo chcę mu skopać tyłek.
Mam nadzieję, że jesteś bardzo elastyczny, bo to byłeś ty sam.
Naprawdę nic nie pamiętasz?
Wyzywałeś wszystkich na partyjkę
bilarda, ale nie miałeś drobnych,
więc założyłeś się z kimś o dolca, że trafisz w sam środek aż spod ściany.
Rzuciłeś, trafiłeś w szafę grającą,
dalej odbiła się od wiatraka,
wróciła i trafiła cię w głowę.
Twoi kumple próbowali cię wyprowadzić,
ale wszyscy chcieli zrobić sobie z tobą
zdjęcie, więc paru kolesi cię podtrzymało i wtedy
rzutka wypadła, ale nalegałeś
żeby włożyć ci ją z powrotem.
Potem wytoczyłeś się stąd bez płacenia,
ale zostawiłeś swój portfel i telefon na stole do bilarda.
Dobra, wszystko jasne.
Już rozumiesz?
Czy wy rozumiecie?
Nikt nie może cię skrzywdzić równie mocno, co ty sam.
Czekaliście na wsparcie?
Bo przyprowadziłem kumpli.
To Romeo i Julia,
nie zadzieraj z nimi, bo skończy się to tragedią.
Hej, Jean-Fraud. Uspokój się. Wszystko się wyjaśniło.
To bardzo dobrze, bo dzisiaj jest twój szczęśliwy dzień, koleś!
Bo gdy już pójdę w tango, Romeo zakłada piżamki,
a Julia wysyła ich lulu.
Ma kruche kości.
Przepraszam, to beznadziejna randka.
Rozmawiamy tylko o alkoholu i narkotykach.
Bywało gorzej.
Naprawdę? Dzięki.
Chcesz posłuchać muzyki?
Ciężko mi to przyznać, ale Loudermilk pokazał mi parę fajnych rzeczy.
Pewnie.
Mogę prosić do tańca? Jak w filmach i w ogóle?
-Mówisz poważnie? -Tak.
Jestem do niczego w rozmowach, ale świetnie tańczę.
Czemu by nie?
Więc...
Kiedy poleciałaś z krewką?
Po prostu tańczmy.
Jak poszło?
-Jestem w ciąży. -A tak naprawdę?
Nie próbował robić niczego dziwnego?
Pewnie, że próbował. To 19-latek.
I co?
I nic.
Powiedziałam mu, że nie jestem gotowa na nowy związek.
Potańczyliśmy chwilę w parku i tyle.
Tańczyliście w parku?
Na twojej werandzie czy w ukrytym zakątku?
Jesteś obrzydliwy.
Słuchaj...
Chciałem ci tylko powiedzieć, że...
dobrze zrobiłaś, że mnie wydałaś.
Naprawdę? Może powinnam to nagrać dla potomnych?
Zdaję sobie sprawę, że...
odpycham od siebie ludzi i jest to coś, nad czym muszę popracować,
bo tylko sam sobie szkodzę.
Muszę zacząć dogadywać się z tobą i z resztą świata,
bo nie chcę, żeby kot mnie zjadł, gdy umrę.
Rozumiesz?
Nie rozumiem.
Stawiam dwie dychy, że to Cisco przyszedł na drugą rundkę.
Cześć, Sam.
Tłumaczenie napisów: Adam Solecki