„...A CIERPIAŁA TYM BARDZIEJ,
ŻE JAKO SYRENA, NIE ZNAŁA ŁEZ”.
- HANS CHRISTIAN ANDERSEN
MAŁA SYRENKA
Uważaj!
Dawać harpuny!
Szykować sieć!
- Zabijcie ją, zanim wlezie na pokład! - Gdzie jest?
Chwila, moment...
Za szybka.
- Dajcie kolejny! - Chce nam zwiać!
Uśmiecha się do ciebie.
Nie trafiłem.
Jest jeszcze jedna.
Hej!
Z drogi! Odsuńcie się!
Co wy robicie?
- To była syrena! - Syrena?
Przypatrz się!
Zwariowałeś?
To są zdradliwe wody.
I zdradliwy czas.
Dziś będzie Koralowy Księżyc.
Mówią, że Władca Oceanu zbiera wtedy swoje córki i każe im
wieść marynarzy na śmierć.
- Tak mówią? - Tak.
Największe chłopy nie mogą się im oprzeć.
Legendy.
Wracać do pracy!
Widziałeś?
Co?
Boczny wiatr, więc poszła fala w burtę i tyle.
To sprawka Króla Mórz.
Chce wciągnąć cały statek pod wodę.
Gdzie książę Eryk?
Na dziobie, proszę pana.
Eryk!
Co ty wyprawiasz?
Wracaj tu natychmiast!
Nie musisz się tak nade mną trząść, Grimsby!
Może jestem egoistą,
ale nie chcę przekazywać królowej,
że pod moim okiem jej syn wypadł za burtę.
Do tego w dniu własnych urodzin.
Widzę hiszpański galeon. Będzie zawijał do portu.
Trzeba za nim popłynąć,
sprawdzić, co mają na handel.
Ładownia jest po brzegi wypełniona towarem.
Żeglowaliśmy przez siedem tygodni, wiele ryzykując.
Musimy dziś wracać.
Eryk.
Słyszysz, co mówię?
Masz na siebie uważać.
Ostrożnie.
Witajcie, córeczki.
Opowiedzcie, co słychać w Siedmiu Morzach.
Tamika, Perla...
Cieszę się, że was widzę.
Caspia, Indira...
Wasza obecność raduje moje serce.
Mala.
Karina...
Gdzie jest Ariel?
Sebastian?
Miałeś dopilnować, żeby Ariel się zjawiła.
Próbowałem, Wasza Wysokość,
ale ta pannica jest niereformowalna.
Jeszcze dziś rano jej przypominałem.
Co taki biedny stawonóg może?
Możesz iść jej poszukać.
Tak, Wasza Wysokość.
Migusiem.
„Tak, Wasza Wysokość, migusiem”.
Odnalezienie zbuntowanej syrenki to łatwizna.
Wystarczy tylko przeszukać cały ocean.
Gdzieś ty wsiąkła, mała?
Nie powinniśmy odpływać za daleko od pałacu.
Wracajmy.
Jak to działa?
Chodź, Ariel. Proszę.
Straszny z ciebie gupik, Florciu.
Tylko nie gupik.
Dalej już nie musimy płynąć.
Chwila.
Co to jest?
Wcześniej go tu nie było.
Chodźmy.
Ariel! Zaczekaj na mnie!
Wiesz, że pływam wolniej niż ty.
Popatrz.
Wygląda mi na statek wojenny.
No, fajnie.
Wracajmy już do domu.
- Ktoś tu pęka? - Niby ja?
- W życiu. - Świetnie.
Więc teraz tu zostań i patrz, czy nie płynie rekin.
W porządku.
Co?
Ariel, czekaj!
Myślisz, że mogą tu przypływać rekiny?
Florciu...
Spójrz na to.
Jaki malusieńki trójząb!
Jestem król Florian, Władca Siedmiu Mórz.
Ciekawe, po co ludziom takie maleństwa.
Blaga będzie wiedziała.
Zna się na wszystkim.
Uspokój się.
To tylko twoje odbicie.
Nie panikuj.
Ze mną nic złego ci się nie stanie.
Uważaj!
Florek!
Żyjesz?
Jasne.
Nie takie rekiny się widziało.
Wiesz, trzeba być twardym.
Pokazać kto tu rz...
Wracaj, Florciu, to tylko Blaga.
Ariel! Hej, złociutka, co słychać?
Wpadłam coś przekąsić.
Zobacz, mamy nowe skarby.
Właśnie. Odkryliśmy nowy wrak
i było naprawdę straszliwie.
Ludzki sprzęt.
Dobra! Co tam masz?
Pokaż to.
Widziałaś coś takiego?
To...
To jest... No.
Po prostu niebywała sprawa.
Co to jest?
To jest...
Wihajster.
- Wihajster. - Tak.
Ludzie używają takich dynksów do układania włosów.
Wiesz, delikatnie nawijasz,
lekko pociągasz, coś się wyrwie...
I masz na głowie artystyczny nieładek,
za którym ludzie szaleją.
Naprawdę? Muszę to kiedyś zobaczyć.
- Nie wolno. - Florek.
Wiesz, że nie możesz.
Tata zabrania ci wypływać na powierzchnię?
Mam zakaz.
Uważa, że wszyscy ludzie to potwory.
Nie jest tak źle.
Chyba że jesteś kokosem.
Ludzie ich nienawidzą.
Biorą je w łapy i ot tak rozwalają na kawałki.
Dziwaki.
A to?
Ale się trzeba zmachać, żeby znaleźć tę małą. Arie...
Sebastian!
Przepraszam!
Co ty tu robisz?
Tracisz czas z tą ciemną masą, która nie wie, czy woli pływać, czy latać?
Zapomniałaś, że dziś jest Koralowy Księżyc?
O nie!
O tak!
Przybyły wszystkie córki króla Trytona.
Z wyjątkiem ciebie.
Tata mnie zabije.
- Muszę spływać. - Wiem, wiem.
W porządku, ja też.
Lecę się dotlenić.
Tak, płyń do domu, księżniczko.
Lepiej się nie spóźniać na spotkanie z tatusiem.
Może by do nich dołączyć?
A nie, jaka szkoda.
Starszy brat zapomniał zaprosić ciocię Urszulę na tę prywatkę.
Znów.
To ja powinnam wyprawiać przyjęcia zamiast czekać na zaproszenie.
Ale się działo, kiedy jeszcze mieszkałam w pałacu.
A teraz, proszę, jestem wyrzutkiem.
Stałam się cieniem samej siebie.
Wygnana, opuszczona, doprowadzona na skraj szaleństwa.
Od 15 lat skazana na tę ciemną norę.
Teraz Tryton i jego zepsute córuchny świętują Koralowy Księżyc.
Spokojnie. Za długo sobie nie poświętują.
Bo chyba odkryłam, że tatuś ma pewną słabość.
Tak.
Rudą fascynują ludzie. To może być okazja,
na którą czekałam.
Jesteś nieodpowiedzialna.
Siostry przypływają tu tylko podczas Koralowego Księżyca.
Czy któraś z nich kiedyś się nie pojawiła?
Nie. Masz rację.
Przepraszam.
To nie jej wina.
Popłynęliśmy się rozejrzeć i rekin nas gonił...
Rekin?
Znowu byliście przy wrakach?
Te wody są zdradliwe.
Nie musisz się o mnie martwić.
Wręcz przeciwnie.
Muszę.
Przestań się interesować ludźmi.
Chcę o nich więcej wiedzieć.
Wystarczy to, co wiesz.
Czyli nic.
Nie pozwalasz mi wypływać.
Czemu jesteś taka uparta?
- Jak twoja matka. - Mam to po niej.
Tak, też dała się omamić ludziom.
- Spróbuj mnie zrozumieć. - Próbuję.
Chciałem za tobą nadążyć.
Ale póki mieszkasz w moim oceanie, masz robić, co każę.
Zrozumiałaś?
Dzieci. Trochę im pofolguj, a wpłyną ci na głowę.
Byłem dla niej za surowy?
A skąd.
Jak to mawiam,
narybek ma się stosować do rodzicielskich zasad.
Masz rację.
Arielka musi być pod stałą kontrolą.
Permanentną.
Ktoś jej musi pilnować.
Na okrągło, w dzień i w nocy.
I znamy kraba, który to zrobi.
I znamy kraba...
Nie, chwila... Co?
Przecież ja służę Waszej Wysokości jako uniżony majordomus.
Najlepiej mi się przysłużysz,
pilnując mojej córeczki.
- Ale... - Tak?
Płyń.
No już.
Tak, Wasza Wysokość.
Jak ty się dałeś w to wmanewrować?
Taki wykształcony skorupiak.
Mogłeś odmówić.
Na co ci to?
Miałeś doradzać królowi,
nie gonić za rozpuszczoną nastolatką.
Ariel? Trzymasz się?
On mnie w ogóle nie słucha.
My się tak strasznie różnimy. Inaczej patrzymy na wiele spraw.
No i...
Nie wierzę, że świat, który potrafi...
tworzyć tak piękne przedmioty, może być groźny.
Spójrz na ten zbiór To jasna rzecz
Że więcej chyba już nie da się mieć
Można zazdrościć mi, że
Wszystko mam, czego chcę
Czy widzisz ten cudowny blask?
Tych skarbów dotąd nie widział nikt z was
Do szczęścia mało mi brak
Jasne, że uważasz tak
Mam „przydasiów” pokłady niemałe
I „cotosie” w kolekcji są mej
Chcesz, to mogę ci dać
Są wspaniałe
Ale wiesz
Kiedy ja
Więcej chcę
Chciałabym być tam, gdzie ludzie są
Zobaczyć ich najprawdziwszy taniec
Jak płyną lekko tak używając O! Nóg
Płetwy się raczej nie sprawdzą, bo
Stopy mieć trzeba, by stanąć na nich
I po ulicach móc
Jak oni mówią to?
Iść!
Kiedy jest cień Chcę mieszkać tam
Lub w słońcu brodzić cały dzień
Wśród ludzi żyć W ich świecie być
Naprawdę chcę
Marzę, by stąd
Uciec na ląd nazwany Ziemią
Śnię o tym, że
Przytuli mnie nadmorski piach
Na Ziemi tej dzieciom jest lżej
Ojcowie córki rozumieją
Bez zmuszania do pływania
Mija tam czas
Chcę poznać już, co z nich każdy wie
Chcę na pytania swe odpowiedzi
Co to ogień i czemu on rozprasza
Cień
Gdy przyjdzie czas
Chciałabym raz
Wreszcie zobaczyć wspaniały świat
W tym świecie żyć
Wolną już być
Naprawdę chcę
Ariel!
Stój!
O nie!
Co ona wyprawia?
Opowiem historię, co błękit ma w tle
Daj ster lewo na burt i hej ho! Hej ho!
Z błękitu syrena zawołać cię chce
Tu z powierzchni aż na samo dno
Tańcz, staruszku!
Opowiem o królu, co panem był mórz
Daj ster lewo na burt i hej ho! Hej ho!
I nikt nie sprzeciwia się jemu i już
Od powierzchni aż po samo dno Hej ho!
Po dno!
Hej ho!
Dosyć!
Wystarczy, panowie.
Zatańczmy jeszcze.
Bez przesady, ma urodziny.
Nie wygłupiaj się, Grimsby.
Nie mogę się trochę zabawić?
Jak reszta?
Jesteś księciem, nie resztą.
Przestań się spoufalać z załogą i...
- Jestem jednym z nich. - zacznij zachowywać jak następca tronu.
Mam być taki jak mój ojciec?
Odcięty od reszty świata.
Wiesz, o co mi chodzi.
Gdy do nas trafiłeś 21 lat temu,
król i królowa cię przygarnęli i traktowali jak własne dziecko.
- Teraz już dorosłeś... - Max.
Co tam wywęszyłeś? Wracaj!
No chodź.
- Zmykaj. - A kiedy już dorosłeś,
musisz wypełniać obowiązki.
Ojciec by tego oczekiwał.
Tak, mam się zaryglować w zamku, w samotności i strachu.
Ja tak nie chcę.
- Trochę strachu by ci nie zaszkodziło. - Nie słuchasz.
Chcę być innym przywódcą.
Dlatego wyruszyliśmy na tę wyprawę. Nie rozumiesz?
Musimy być otwarci na nowe.
Tylko tak nasza wyspa ma szansę się rozwinąć.
Zobacz, ile ryzykujesz.
Nie umiem tego wyjaśnić.
Mam to we krwi.
Nawet teraz...
czuję, jakby istniała jakaś siła, która mnie wzywa.
Burza. Nadchodzi szkwał.
Nadciąga szkwał!
Wszystkie ręce na pokład!
Wszyscy na pokład!
Zabezpieczyć klapy i kratownice!
Zrzucić żagle!
Zabezpieczyć liny!
Do pomp! Do pomp!
Zrzucić główny żagiel!
Zwinąć główny żagiel!
Bo wiatr go porwie!
Zwinąć fok!
Wszyscy do żagli!
Zwińcie liny!
Wszyscy do lin! Zwijajcie!
Ogień!
Biegiem na sterburtę!
Do szalup! Opuścić statek!
Opuścić statek!
Wskakuj do wody!
- No już! - Skacz!
Wskakuj!
Skaczcie!
Daj rękę, młody!
No chodź, wskakuj!
Do środka. Żyjesz?
Max.
Już jestem. Spokojnie.
Skacz i płyń.
Skacz!
Do mnie, piesku!
- Płyń, Max. - Dobry pies.
No chodź.
Mamy cię.
Już dobrze.
- Mamy cię. - Eryk!
O nie.
Złaź ze mnie, gamoniu!
O, cześć. Co ty tutaj robisz?
A co ona tutaj robi?
Ej, słuchaj, pierzasta.
Król nie może się o tym dowiedzieć.
Najlepiej będzie, jak o tym zapomnimy.
Dotarło?
Tak.
Ty mu nie powiesz, ja mu nie powiem
i może wyjdę z tego cało. Zrozumiałaś?
Jasne.
Czekaj, co mówiłeś?
Jestem trupem.
Cóż dałabym, żeby z tobą być
I żebyś był, o tak, bardzo blisko
Marzę, byś do mnie choć raz uśmiechnął się
Pójdę, gdzie chcesz
Bo z tobą ja
Chcę się zanurzyć w kolorach dnia
Ty obok mnie
Niech świat to wie
Naprawdę chcę
Przeszukać zatokę!
Z obu stron!
Rozglądajcie się!
Na brzegu! Za mną!
Tam, na plaży!
Tutaj!
Tędy.
Oddycha?
Żyje.
Powiadomcie królową!
Wracamy do zamku.
Szybko!
Czuję, że chcę
Wyruszyć tam
Gdzie każda chwila to ty i ja
To świat, gdzie żyć
I wolną być
Naprawdę chcę!
Nie!
Nie! To jest za proste!
Nie dość, że ją ciągnie do świata ludzi,
to jeszcze znalazła tam swoją drugą połówkę!
Niech się tylko tatuś dowie.
Ale będzie miał odpływ humoru!
A mała syrenka wpadnie prosto w moje macki.
Stanie się moją kartą przetargową w grze,
w której stawką jest odebranie władzy Trytonowi.
Władzy, która od zawsze należała się mnie.
Spokojnie.
Dobra.
Jeżeli król się nie dowie, wszystko będzie w porządku.
Nie musi wiedzieć, że wykorzystała swój syreni głos, by uratować człowieka.
Wystarczy, że znajdę Ariel i wrócę z nią do domu.
Dobrze...
musi tu gdzieś być.
Tak, chyba tutaj.
Z nią trzeba mieć twardą skorupę.
Przekonać, że to tylko chwilowa fascynacja
i zaraz o nim zapomni.
Ariel!
Jak mnie tu znalazłeś?
Co ty wyprawiasz?
I po co ci w ogóle takie...
takie coś?
Piękny, prawda?
Jaką ma tęsknotę w oczach.
Co ty wiesz o tęsknocie?
Skąd on się tu wziął?
Przyciągnęłam z wraku.
Leżał na rafie Mermana.
Tam jest pełno skarbów.
Nie, stój, Ariel!
Wracaj, moja panno!
Odpuść sobie tę obsesję na punkcie ludzi.
To żadna obsesja.
Jestem zaskorupiały, ale nie ślepy.
Widziałem cię w nocy, kiedy statek zatonął.
Co?
Ojciec kazał ci się trzymać z daleka od ludzi!
Dlaczego?
Sama dobrze wiesz.
Nie musimy się ich bać, mówię ci.
Gdybyś tylko ich widział.
Jak pędzą z wiatrem ich statki, jak rozświetlają ogniem niebo.
Dobra, posłuchaj mnie lepiej.
Świat ludzi to koszmar.
Życie pod wodą jest lepsze niż wszystko, co oni tam mają na górze.
To jasne, że wodorosty
Najlepsze u obcych są
Chcesz przenieść się tam na górę
Lecz wielki popełniasz błąd
Rozejrzyj się wokół siebie
Bo tutaj na morza dnie
Cudownie jest, proszę ciebie
Gdzie lepiej być może, gdzie?
Na morza dnie
Bo tam, gdzie sucho Może być krucho
Posłuchaj mnie
Oni na górze, uwierz mi
W słońcu harują całe dni
My tylko jemy I dryfujemy
Na morza dnie
Szczęśliwe są wolne ryby
Gdy kręcą się pośród fal
W akwarium zza szklanej szyby
Ze smutkiem zerkają w dal
Lecz w sumie akwarium takie
To nie jest najgorszy los
Gdy wsunie ją ktoś ze smakiem
Tak, to jest dla ryby cios A więc
Na morza dnie
Nikt nas nie siecze ani nie piecze
A później je
Wiedząc, że ludzie chcą nas tak
Likwidujemy każdy hak
I spokój wielki Tylko bąbelki
- Na morza dnie - Na morza dnie
Każdy swobodnie Tworzy melodie i śpiewa je
I śpiewa je
Jesiotr i płaszczka wiele dać
Też z siebie mogą i tu grać
Wszystko tu w duchu Dobrego słuchu
Na morza dnie
Uważaj!
Raz tu fletu jęk
A tam harfy brzęk Płastuga ma bas
I rżnie raz po raz
Do trąbek jest dryg
Największy u ryb
Gdzie indziej króluje soul
Je! Nie wody to szum
A dźwięki to strun Tu pstrąg zwija się
A okoń się drze
Zestroją się w lot Tu stynki i szprot
A dęciak w koral dmie!
- Je! Na morza dnie - Na morza dnie
Kiedy sardyna ćwiczy begina
- Zgina i mnie - Zgina i mnie
Co ludzie mają? Tylko piach
My czadujemy po całych dniach Ha!
Nawet mięczaki Grają dla draki
Na morza dnie
Ślimaki gołe Też są wesołe
Na morza dnie
A te w skorupie Także niegłupie
Wszyscy tu wiodą Życie pod wodą
Lepsze niż w górze Porzuć podróże
Zostań na dnie!
Dnie!
Ariel?
Ktoś powinien dać tej małolacie szlaban na pływanie.
Nie mów, że Eryk wciąż wzdycha do panny, która go uratowała.
Obawiam się, że tak.
Do tego ten wrak. Są ofiary?
Nie, Wasza Wysokość.
Szczęście, że nikt nie zginął.
To prawda.
Martwię się, że on nie umie usiedzieć na miejscu.
Jego wyprawy stają się niebezpieczne.
O, jesteś, siadaj.
Wiemy już coś o tej dziewczynie?
Może najpierw zjedz?
Szukaliśmy wszędzie.
Bez rezultatu.
Dobrze, że dopłynąłeś do brzegu, zanim zemdlałeś.
Ona istnieje, uratowała mnie.
Usiądź.
- Nie jestem głodny. - Martwisz mnie.
Jesteś jakiś nieswój.
Sprawdzaliście wyspy obok?
- Nie wszystkie... - Ja to zrobię.
Nic nie zrobisz.
Opuścisz zamek dopiero, gdy będzie ci lepiej.
Będzie mi lepiej, gdy ją odnajdę.
Nie używaj jej jako pretekstu, by znów wypłynąć
i narażać się dla byle przygody.
„Byle przygody"?
Poznając kulturę innych, zapewniamy sobie postęp.
Na ostatniej wyprawie wymieniłem trzcinę cukrową na chininę.
W Europie leczą nią malarię.
A gdzie są teraz te skrzynie z chininą?
Na dnie oceanu.
Premierze, ile naszych statków zatonęło w tym roku?
- Sześć, Wasza Wysokość. - Słyszałeś?
- Nie jestem głuchy. - Katastrofy, huragany...
Bogowie oceanu są przeciwko nam.
Ile razy muszę ci to...
Chcą odebrać nam ziemię
i schować ją pod wodę.
Najchętniej by nas pozabijali.
Przecież to absurd.
Czyżby?
Uratowaliśmy cię z tonącego statku, gdy byłeś dzieckiem.
A wczoraj znów prawie pochłonął cię ocean.
Nie można dłużej tak kusić losu.
Koniec tego dobrego.
Co to znaczy?
To znaczy, że...
czekają cię teraz obowiązki na lądzie.
Więc żadnych wypraw
ani uganiania się za zmyślonymi dziewczętami.
Wszystko, czego chciałem, to ocean aż po kres
Uciec mogłem tam od szarych dni
I nagle to uczucie Twój głos nawiedza mnie
Każda moja nowa myśl to ty
Jesteś gdzieś
Blisko już
Głos twój mnie woła tam,
Gdzie niezgłębione wody
Tajemniczych mórz
Pod powierzchnią tam
Byłem całkiem sam
Przypłynęłaś, by mnie ratować
Znów staję na tym brzegu
I pytam ciebie, jak
Mam cię w niezgłębionych wodach odnaleźć?
No jak?
Nie rozumiem czemu Ta melodia wracać chce
Kim ty jesteś i gdzie jest twój dom
Morze nie szczędziło fal A ty wyniosłaś mnie
Potem nagle świt cię zabrał stąd
Uwierz mi
Bardzo chcę być tam, gdzie ty
W tych niezgłębionych wodach
Gdzie tajemniczy mrok
Widzę cały czas twoich oczu blask
Wtedy czuję, że jesteś przy mnie
Patrz, stoję tu na brzegu
Gdzie zostawiłaś mnie
A twój głos jest jak pragnienie
Prowadzi, gdzie niezgłębione wody
Gdzie tylko ty i ja
Morski wicher dmie W nim odnajdę cię
Żadne mapy nie są potrzebne, nie
Nie chcę stać na brzegu
I błagać cię o znak
Przetrwam każdy cios
Pójdę, gdzie twój głos Aż po kres
Tych wód niezgłębionych
Odnajdę swój los
Ariel, mogłabyś mi pomóc?
Tak, jasne.
Jak mamy to rozplątać?
Czy ludzi w ogóle obchodzi, że ich statki zaśmiecają nasz świat?
Wątpię, żeby zatapiali je specjalnie.
Są bezmyślni.
Zanim te koralowce odrosną, miną tysiące lat.
Przez nich umierają nasze wodorosty.
Najchętniej by nas pozabijali.
Nie, nie wszyscy tacy są.
Skąd to niby wiesz?
Żadnego nie widziałaś.
Byłaś malutka, kiedy mama umarła,
a tata zakazał nam wypływać na powierzchnię.
My nie jesteśmy takie same, więc ludzie też się różnią.
Ktoś coś mówił o ludziach?
- Chodziło mi, że... - Spójrz, co narobił ten wrak.
Zasłużyli sobie na to.
Ludzie to najgroźniejsze stworzenia świata.
Zatruwają nam wodę.
Niszczą rafy koralowe.
Nie mają szacunku dla równowagi w oceanie.
Nie tylko oni mają za nic równowagę.
Ariel, dokąd ty...
Co ją nagle ugryzło?
W jej wieku
siedzenie z siostrami to nudziarstwo.
No właśnie. A pamiętacie moje fochy?
Tego się nie zapomina.
Ciekawe, który syren jest tym szczęściarzem.
Krab, Wasza Wysokość.
Podejdź, Sebastianie.
Oddychaj.
Pamiętaj, tylko winni panikują.
Weź się w garść i zachowaj spokój.
Tak?
Tak, Wasza Królewska Mość?
Sebastianie...
zauważyłeś może, że Ariel dziwnie się ostatnio zachowuje?
Dziwnie, panie?
Jest rozmarzona, rozkojarzona,
znika na całe dnie.
Nie zauważyłeś?
No więc...
Właściwie to nie, znaczy...
Trudno powiedzieć. Ja nie...
Sebastian...
Czuję, że coś przede mną ukrywasz...
Ja coś ukrywam?
Coś o Ariel.
O Ariel?
Czy ona się zakochała?
Próbowałem ją powstrzymać!
Zakazałem jej wypływać na górę!
Miała stronić od ludzi.
- Ludzie? - A ten posąg...
Ludzie? Ktoś tu o nich coś mówił?
Zaniesiemy to i wracamy po resztę.
O nie!
Nie chcesz poszukać skarbów?
Nie wystarczy, co mamy?
Co ty, Florciu? Dopiero się rozkręcamy.
Aha...
Złamałaś zasady.
Wypływałaś na powierzchnię.
Statek szedł na dno.
Człowiek tonął i musiałam go uratować.
Powinien utonąć.
Ludzie to barbarzyńcy.
Skąd to wiesz?
Oni zabili twoją matkę.
Wiem.
Ale...
Zrobił to jeden człowiek.
Nie można obwiniać wszystkich.
- Mama by nie... - Dosyć!
Zamilcz. Wystarczy.
Eryk nie miał z tym nic wspólnego.
Eryk?
Czy tobie kompletnie rozum odjęło?
Mówisz tak, bo go nie słyszałeś.
On jest taki szlachetny i otwarty...
Ale jest człowiekiem.
- A ty syreną. - Tak.
Ale nie musimy być wrogami.
Obiecaj mi, że już nie będziesz go szukała.
- Nie mogę. - Przysięgnij!
Nie chcę cię okłamywać.
Przemówię ci do rozumu!
Nie!
Błagam!
Przestań!
Koniec tego dobrego!
Nie rób tego!
To dla twojego dobra!
Tato, nie!
Nie waż się opuszczać domu.
Ariel.
Ja...
Idźcie sobie.
Biedne dziecko.
Skrzywdzone maleństwo.
Znam te jego wybuchy złości.
Myśli, że pozjadał wszystkie rozumy.
Kim jesteś?
Widocznie już mnie nie pamiętasz.
Jestem Urszula - twoja ciocia.
Morska wiedźma?
Że jak?
Co jeszcze ci ojciec o mnie naopowiadał?
Że to przez ciebie mamy te wszystkie problemy z ludźmi.
Tak mówi?
Robi ze mnie potwora, którym wcale nie jestem.
Chciałabym ci pomóc.
Niepotrzebna mi twoja pomoc.
Jak sobie chcesz, skarbie.
- Czekaj. - Tak?
Jak mogłabyś mi pomóc?
Ariel!
Dokąd ona płynie z tymi śliskimi gadzinami?
Za mną.
Zapraszam.
Śmiało, kochana.
Po co się tak czaić w przejściu?
Nie wypada.
Wybacz, że mój ogródek cię zaatakował.
Nie chciałam mieszkać w takich warunkach. Wierz mi.
Tryton jest wobec nas bardzo niesprawiedliwy.
Chciałby kontrolować wszystko, co mówimy i robimy.
Myślę, że jesteśmy do siebie podobne.
Chyba jesteś inna, niż tata mi opowiadał.
Naprawdę?
Nie przepadaliśmy za sobą.
On się potrafił ustawić.
Zawsze dostawał, co chciał, a ja co miałam? Nic.
Figę, nul i pstro.
Skądś to znamy, co?
Rozumiem, przez co przechodzisz.
I wiem, po co przyszłaś.
Ja sama jeszcze nie wiem.
Nie żartuj.
Ciocia od dawna cię obserwuje.
I wie, że chciałabyś się znaleźć w świecie ludzi.
Najpierw ciągnęła cię tam ciekawość,
a teraz też uczucia.
Co masz na myśli?
Jesteś taka młoda.
Nie zauważyłaś?
Jesteście dla siebie stworzeni.
A mnie serce boli, gdy widzę, jak cierpisz.
Ale tak się składa, że mogę ci pomóc.
Jak?
Sprawa jest prosta.
Nie dasz rady żyć na górze, póki...
sama nie staniesz się człowiekiem.
Mogę być człowiekiem?
To w ogóle możliwe?
Moja droga...
Dla mnie to pikuś.
Dla takich chwil żyję.
Tak, przyznaję, że paskudna kiedyś byłam
Nazywano często wiedźmą mnie, ja wiem
Lecz od dzisiaj twierdzę, że
Na lepsze zmieniam się
Znalazłam promyk światła tu na dnie
Tu? Tak!
Bo na szczęście odrobinę magii znałam
Talent mam, gdy o te rzeczy chodzi, wiesz?
I przydaje się ten dar
Bo zwykle rzucam czar
Kiedy nieszczęśnikom pomoc pragnę nieść
Żałosne
Bo problemy dusz to
I ból I strach
Ta chce znowu być szczuplejsza
Ten dziewczynę pragnie mieć
Czy im pomagam?
Cały czas!
Och, jak pochłania mnie to
Bo żal Mi dusz,
Które stojąc przy mym kotle
O zaklęcia proszą mnie
Więc pomagam
Im i już
Raz na moją prośbę: „płać”
Dusza nic nie mogła dać
Jasne, że na karę się skazało ją
Choć wpłynęło parę skarg
Ja jestem święta, to nie żart
Kto nie wierzy, robi błąd
Morska wiedźma!
Zrobimy tak.
Dam ci magiczny napój, który na trzy dni zmieni cię w kobietę.
Rozumiesz?
Trzy dni.
Zanim trzeciego dnia zajdzie słońce, twój księciunio musi cię pocałować.
I to nie może być zwykły buziak,
ale wyraz prawdziwej miłości.
Jeśli to zrobi, na zawsze zatrzymasz ludzką postać.
Ale jeśli nie...
z powrotem zamienisz się w syrenę...
i będziesz należała do mnie.
Nie, Ariel!
Zdajesz sobie sprawę,
że będziesz musiała pozbyć się syrenich cech.
Zrezygnujesz z ogona - ciężaru, który cię ogranicza.
Nie będziesz mogła oddychać pod wodą, a na co to komu?
I rzecz jasna zniknie też twój słodki syreni głos,
bo jak wszystko, to wszystko, prawda?
Nie martw się.
Będzie sobie tu leżał bezpiecznie i cichutko.
Umowa stoi?
Sama nie wiem.
Słuchaj...
Właśnie złożyłam ci ofertę premium.
Wiesz...
Czasem trzeba podjąć trudną decyzję. Co nie?
Nie.
To zły pomysł, nie zrobię tego.
W porządku! Zapomnij o życiu na powierzchni!
Wracaj do domu do tatusia!
I nie waż się opuszczać domu!
No chodź tu, Duszo biedna, już chodź
Nie bój się
Uczyń to
Bo niewiele mam już czasu
A o cenę nie martw się
Całkiem niska Tylko głos!
Ach, zrób, duszyczko, ten krok
Bo wiedz, że tu
Gdy masz zamiar się przedostać Na wyśniony brzeg przez most
Musisz myto płacić, Więc
Masz cyrograf, podpisz krwią
Teraz chłopcy wreszcie mam jej głos
Największe szczęście to
To był najlepszy mój krok!
Bieługa! Siewruga! Niech wicher ze wschodu tu dmie
Amnezis, glossitis, Et max laringitis
Swój głos oddaj mnie!
Zacznij śpiewać!
Śpiewaj!
Tak!
Patrzcie na te pokraczne odnóża!
Oj, Ariel.
Chodź, dziewczyno.
Teraz płyniesz albo giniesz.
Spokojnie, kochani.
Póki mam jej głos, nie ma najmniejszych szans.
Dobre sobie, niema syrena!
Ale na wszelki wypadek...
Dorzuciłam do zaklęcia taki malutki dodatek.
Żeby nie wiem jak się wysilała,
nie przypomni sobie, że chłopak ma ją pocałować.
Teraz sobie spokojnie zaczekam.
Już należy do mnie.
Bez ogona już tak łatwo nie jest, nie?
Machaj, machaj.
Musisz szybko stanąć na nogi.
Jeszcze trochę.
Sio mi stąd!
Wielkie nieba.
Nic ci nie jest?
Biedactwo.
Musisz być w szoku.
Przyniosę ci coś do ubrania.
Kolejny zatonął.
Najświętsza Panienko.
Hej, co słychać?
Miałaś siedzieć pod wodą, a spotykam cię na kutrze?
Podła wiedźma ukradła Ariel głos.
Cześć, Florek.
O czym ty mówisz?
Krab wygadał królowi, że Ariel ocaliła człowieka
i ten się wściekł.
Opowiesz nam później.
- Wracaj do wody. - Ej!
- Jest jeszcze wiedźma! - Pa!
I ani słowa o wiedźmie!
Coś się w tobie zmieniło.
Nie podpowiadaj.
Nowa fryzura, tak?
Wihajsterek poszedł w ruch? Nie?
Jeszcze nie wiem, o co chodzi,
ale jak pomyślę...
Ona ma nogi, głuptaku.
Ej, przerabialiśmy to.
Może ptak, ale nie głupi.
Powiedz lepiej coś miłego.
„Cześć, Blaga, ale masz fajne pióra”.
Proszę.
Na razie to musi wystarczyć.
Zabiorę cię do zamku.
Tam będą wiedzieli, co robić.
A ty, do środka.
Złowiłeś coś dzisiaj?
Żebyś wiedziała!
Mam piękny okaz!
Mam śliczną rybkę.
Wystarczy mi na dwa tygodnie.
Patrzcie to niebo i piasek i słońce, o tam w zenicie
Jestem na lądzie, bo miało tak być Pławię się
W zachwycie Zaraz świata spróbuję
Ach, już go czuję
Chciałam też wstać Grawitacja ściągnęła mnie w dół
Naprzód, koniku!
Uwaga!
Gdzie Lashana? Szybko!
Już wołam!
Co się dzieje?
Wielkie nieba!
Zaplątała się w moje sieci.
- Nic jej nie jest? - Przeżyje.
Pewno sporo przeszła.
Bo nic nie gada.
Ciekawe, jak się tam znalazła.
Patrzcie, to ogień ogrzewa i świeci
Tu, gdzie się mieszka
Chcę go pogłaskać On, ał!
Parzy mnie, teraz wiem
Podeszłam chyba za blisko
Dziwi mnie wszystko
Świat jest cudowny, choć są i przeszkody
A wtedy się rzucam Jak ryba bez wody
I chciałam też wstać Grawitacja ściągnęła mnie w dół
Wielkie nieba!
Chodź z nami na górę.
Trzeba cię umyć i ubrać.
Dobrze, powolutku.
Krok po kroczku.
W ogóle się nie odzywa?
Trudno jej się dziwić.
Po tym, co przeszła...
I tak cud, że wyszła z tego cało.
Jest jakaś nieobecna.
Zaraz wezmę mydło, szczotkę i będzie jak nowa.
Tutaj czeka nas cierpienie
Co to jest za świat?
Przynieś błękitną sukienkę.
Niełatwe będzie wynurzenie
Teraz, Ariel, pora wstać
Proszę bardzo. Ładnie pachnie, prawda?
Nie, słoneczko.
Pewnie umierasz z głodu.
Rosa, przynieś jej coś na ząb.
Tylko migiem, bo mi zaraz połknie szczotkę.
Już biegnę.
Dobrze, zmyjmy z ciebie ten zapaszek wodorostów.
Ciśnie skorupa, Do której mnie tu
Z całych sił wpychają
Jakieś muszelki Na końcach mam nóg
I mnie uwierają
Trudno uwierzyć...
Dwie katastrofy w tygodniu.
Książę wciąż szuka dziewczyny, która go uratowała.
Mówi, że nie spocznie, póki jej nie znajdzie.
Zaczekajcie. Pędzę po niego.
W końcu dziś zamiast marzeń
Płynie ciąg zdarzeń
Gorących wrażeń
Tam w progu stanie on
Dawno to
W głowie mam
I na pamięć
Słowa znam
Powiem jak
Bardzo chcę
Przykro mi, że miałaś takie przeżycia.
Jak masz na imię?
Niestety nie mówi ani słowa.
Co?
Najważniejsze, że jesteś cała.
Masz kogoś na wyspie?
Rodzinę?
W takim razie zostań u nas.
Na jak długo chcesz.
Niech niczego jej nie brakuje.
Tak, Wasza Wysokość.
Damy ci trochę odpocząć.
To cios, zły los, kiedy ceną Jest głos
Który był i znikł
To wybór mój i nie zmieni go już Teraz nic i nikt
Lęk w sercu gości
Znak samotności
Czuję, że znów grawitacja Ściągnęła mnie
W dół
To jest bez wątpienia
najbardziej upokarzający dzień mojego życia!
O mało mnie nie pożarli,
a teraz jeszcze muszę się wspinać po tych piętrach.
Nie mogli ci dać pokoju na parterze?
Mam nadzieję, że doceniasz to, jak się dla ciebie poświęcam, moja panno.
Nie.
Ty mi się tu nie odwracaj.
Co sobie myślałaś? Jak można było zrezygnować z głosu i ogona?
Ale gdyby namówić wiedźmę, żeby cofnęła czar,
wrócilibyśmy do domu i byłabyś...
i byłabyś...
nieszczęśliwa do końca swoich dni.
Raju, ze skorupiaka zmieniłem się w mięczaka.
No dobra.
Spróbuję ci jakoś pomóc.
Ale musimy odważnie i szybko działać.
Nie zapominać o pocałunku!
Nie ze mną, z księciem!
Z nim się masz całować.
Już zapomniałaś?
Dostałaś trzy dni, żeby...
Halo!
O nie.
Wiedźma rzuciła na ciebie urok.
Nic nie pamiętasz, co?
I co my teraz zrobimy?
Nie można czekać.
Trzeba was jakoś spiknąć.
Załamujesz mnie, dziewczyno.
Mówię ci.
Kompletna załamka.
O, bufecik.
Ej? Nie ma orzechów?
Co ty tutaj robisz?
A, tu jesteś.
Wszędzie was szukam.
Florek mi wszystko powiedział.
Ariel już poćwiartowała księcia?
Nie poćwiartowała,
pocałowała, ty ptasi móżdżku.
Akcja się skomplikowała.
Wiedźma rzuciła na nią urok.
Jak tylko mówię o pocałunku,
ta myśl natychmiast wyparowuje jej z głowy.
Sprawa spada na nas.
Mam pocałować księcia?
Ratunku.
A gdzie jest Ariel?
Nie widzisz? Leży tutaj...
Co ty tak tu łazisz, dziewczyno?
Nie jesteś na wycieczce krajoznawczej.
Kryj się!
Ktoś tu jest?
A, to ty.
Rzadko ktoś tu przychodzi.
Moja mała syrenka.
W porządku, nie szkodzi.
Oglądaj sobie.
Znalazłem ją na kartageńskiej plaży.
Piękna, prawda?
A, ty nie...
To nie ma znaczenia.
Większość ludzi dużo mówi, choć nie ma nic do powiedzenia.
Bo wiesz...
ja nigdy nie wierzyłem w te legendy o syrenach wiodących marynarzy na śmierć.
Masz, weź ją.
Chcę ci ją podarować.
I tak brakuje mi tu miejsca.
Większość tych przedmiotów pochodzi z moich wypraw.
Może myślisz, że to głupie, że je zbieram,
ale spójrz na te morskie skamieliny.
Trudno uwierzyć, że takie rzeczy leżą na dnie morza.
Czekaj, nie!
Skąd wiedziałaś, co tam jest?
Nie miałem pojęcia.
Niesamowite.
- A tę... - A kuku.
Znalazłem kiedyś na brzegu na naszej wyspie.
O tej porze roku morze sporo ich wyrzuca.
Nie przestajesz zaskakiwać.
Że ja?
Serio?
No dobrze...
Jak to się...?
O to chodzi.
Brawo, mała.
Całuj go, całuj.
Wszystko widzę.
No już prawie...
No cóż...
Poćwiczę jeszcze.
Podobało mi się tam.
Ludzie, kultura, zwyczaje.
Ten olbrzymi kraj nazywamy Cesarstwem Brazylii.
A tu jest Wenezuela...
Kolumbia...
Tu masz Wybrzeże Moskitów.
Tutaj są Niezgłębione Wody.
Marzę, żeby odkryć miejsca, których nikt wcześniej nie widział.
A to...
była jedna z moich ulubionych wypraw.
Kupiłem tam peruwiański dywanik.
Do tego sześć krosien, na których go utkali.
Teraz ta? Dobrze.
To nasza wyspa.
Tu zamek, w którym jesteśmy.
A tutaj największa miejscowość.
Tu jest nasz port. Kiedyś największy w regionie.
Chciałbym, żeby znowu tak było.
Tu jest śliczna laguna i obok malutki wodospad.
A ten pas to las deszczowy.
Pokazać ci wyspę?
W porządku.
Pojedziemy jutro.
Wasza Wysokość...
Grimsby, świetnie.
Chcę, żeby rano czekał na nas powóz.
Możemy zamienić słówko?
Jasne.
Fajny chłopak, co?
I jeszcze blask księżyca...
Jutro mieliśmy wysłać wszystkie powozy na poszukiwania tej dziewczyny.
Dziewczyna. Gdzie ja mam głowę?
Jasne, trzeba jej szukać.
- Absolutnie. - I chcę ci przypomnieć,
że wczoraj królowa zakazała ci opuszczać zamek,
- póki nie będzie ci lepiej. - Nic mi nie jest.
Czuję się jak nigdy.
Fakt.
To nawet widać.
Myślę, że jeden powóz możemy zostawić.
Chyba ktoś cię polubił.
Chodź, Max.
Zaczekaj na nas.
O nie. Beze mnie nie jedziecie.
Zostały tylko dwa dni.
Wkracza krab z misją.
Naprzód.
Za stary na to jestem.
O nie! Sio, bestio!
Ma się te ruchy.
Kto jedzie z księciem w powozie?
Ta wyłowiona dziewczyna?
W istocie.
Królowa nie zabroniła mu opuszczać pałacu?
Zabroniła.
Nie będzie zła, że przygotowałeś mu powóz?
Jaki powóz?
Chcesz potrzymać?
Weź.
Uwaga! Z drogi!
Przepraszamy!
Mało brakowało.
Uciekajcie!
Skręć!
Przyjemna przejażdżka.
Pomogę panu.
No, już. Naprzód.
Raz-raz. Idźcie.
Tak jest.
Dziękuję, chłopcze.
Boróweczki?
Sama zobacz, widzisz?
Kokosy!
Masz ochotę?
Nie? Nie lubisz?
Dziękuję.
Słodziutka, chcesz spróbować?
To się może przydać.
Kapelusik dla pani?
Tu jesteś.
Nie, za duży.
Lepiej ten.
Może kwiatki?
Chodźcie wszyscy!
I jak? Całowali się już?
A skąd! W tych sprawach już ślimaki są od nich szybsze.
Weź, znajdź Florka.
Akcja musi nabrać tempa. Leć.
Dobra, szefuniu.
Biodra w ruch!
Ruszać się!
Chodźcie tu!
Lubię spacerować nocą.
Czasem można zobaczyć oczy puszczyka. Siedzi na drze...
Wracaj tu!
Chodźmy!
Uważaj.
Chyba zwiała tędy.
Nadążasz?
Oddawaj mój kapelusz!
Upuściła go.
Myślałem, że go nie odda.
Zabierz swoje tłuste pióra,
bo nic nie widać.
Niezły miałam pomysł, co?
Ale nic się nie dzieje.
Późno już, a oni wciąż się nie migdalą.
Bo tu trzeba im zrobić
odpowiednie tło wokalno-romantyczne.
Tylko nie to.
Blaga? Nie rób bagna...
Głąb szczeka głąb głąb
Ścieka siąp siąp Rybę wrąb
Wrąb wrąb
- Rany, daruj. - Wrąb
Czekaj, wywaliło mnie z tonacji. Dąb. Zaraz złapię.
Prąd
Skończyłaś?
Skąd
Dobra, słuchaj.
Ariel nie może wiedzieć, że pomagamy.
Jak nas zauważy, popsuje cały plan.
Tu liczy się dyskrecja.
Musimy podziałać na księcia
- za pomocą siły sugestii. - Jasne.
Czyli że jak?
Trzeba się stopić z dźwiękami natury, żeby nas nie usłyszała.
Perkusja.
Smyczki.
Dęte.
Słowa.
Nie udawaj
Siedzi blisko ciebie tuż
Głosem nie rozpieszcza cię
Ma coś jednak fajnego
I już nie wiesz skąd
Czujesz dziwny ten prąd
Całować chciałbyś ją
Tak, ty chcesz ją
Trochę czujesz, trochę wiesz
To, że ona kocha też
Ale trzeba to sprawdzić
Chcesz powiosłować?
Więc się w końcu rusz
I pocałuj ją już
Nie zwlekaj dłużej, nie
Sialalalalala jeju, jej
Nie pocałuje jej
Nieśmiały bardzo jest
Sialalalalala co za pech
Nieśmiały jest, to błąd
On w końcu straci ją
Blaga, ciszej. Nie drzyj się.
Ale czyste niebo.
Widać Oriona.
Gwiazdozbiory pomagają żeglarzom nawigować.
Ten nazywa się Orion. Myśliwy.
A tu jest Aries. Czyli baran.
To jest Kasjopeja.
Zabawne.
Wciąż nie wiem, jak ty się nazywasz.
Niech zgadnę, może...
Diana?
Nie?
A może...
Katherine?
Nie, na pewno nie.
Jak?
Niebo...
Aries?
Aries.
Arie...
Ari-el.
Ariel?
Ari-el?
Ariel.
Masz przepiękne imię.
Zapisane w gwiazdach.
Oto moment
Na lagunę wpływasz z nią
Teraz szybko uczyń to
Najlepsza to chwila
Choć jej mowy brak
Jest dziewczyna na „tak” To znak, że
Całuj ją
Sialalalala Nie bój się
Zrobiony nastrój masz
I ona tego chce
Sialalalalala naprzód rusz
Nie próbuj dłużej kryć Pocałuj ją i już
Sialalalalala słuchaj słów
Piosenka mówi, że
Całować masz ją tu
Sialalalala muzyki ton
Wyraźnie mówi, że
Całować musisz ją
Natychmiast Całuj ją
Nie zwlekaj Całuj ją!
Nie czekaj! Całuj ją!
No jazda! Całuj ją!
Co to było?
Mało brakowało.
Za mało.
Nie pojmuję.
Nie sądziłam, że tej małej flądrze
uda się go omamić i to bez głosu.
Przecież to niewykonalne!
Więcej na to nie pozwolę.
Pora, żeby Urszula wzięła sprawy w swoje macki.
Gdzie to jest?
Co jest? Przecież musi tu gdzieś być!
Nie!
Nigdy nie odkładacie niczego na miejsce!
Precz! Gdzie to jest?
Nie!
A, tutaj jest.
Znalazłam.
Ten paniczyk jeszcze nie wie, co go spotka.
Jeszcze jeden zachód słońca...
i król Tryton dostanie za swoje.
Będzie się wił jak robak na haczyku.
Gdzie ona jest?
- Nie wiemy. - Zniknęła.
Jak to zniknęła?
Szukałyśmy wszędzie.
Ślad po niej zaginął. Nie ma jej pod wodą.
Jeśli trzeba, przeszukajcie jeszcze raz wszystkie Siedem Mórz.
- Nie popłynęłaby na powierzchnię. - Wypluj to słowo.
To jakiś absurd. Czego by tam szukała?
Nie mam pojęcia.
Przestańcie gadać. Odnajdźcie ją!
Co ja zrobiłem?
Wszyscy już śpią.
Nie hałasujmy.
Cały dzień w swojej komnacie?
Schowajmy się tam.
Podejrzewam, że odpoczywa.
A może mnie unika?
Nie, Wasza Wysokość.
- Nie? - Nie.
- Na pewno? - Tak.
Twoja pewność mnie niepokoi.
Unikanie nie jest w jego stylu.
Więc gdzie jest?
Mam nadzieję, że nie szuka tej zmyślonej dziewczyny.
Nie, Wasza Wysokość.
Jestem tego pewny.
Trzeba się cieszyć z małych sukcesów.
Skąd ta woda?
Dowiem się.
A Królewska Mość już powinna odpocząć.
Chyba masz rację.
Dziękuję ci. Dobranoc.
Przepraszam cię.
Nie wolno było mi dziś wychodzić z pałacu.
Ale fajnie, że wyszedłem.
Nakazy, zakazy...
Nie pasują mi te wszystkie zasady...
Wolałbym żyć inaczej...
- Dobry wieczór, książę. - Grimsby.
Rozumiem, że przejażdżka się udała?
Tak, bardzo. Prawda?
Świetnie było.
Cały dzień poza domem.
Wyobrażam sobie, że panienka pada z nóg.
I zechce się też wysuszyć.
Pływaliśmy łódką po lagunie...
i niestety w niej wylądowaliśmy.
Nieważne, śpij dobrze.
Dobranoc...
Ariel.
Jeśli idzie o dzisiejsze poszukiwania...
Obawiam się, że...
dziewczyna wciąż się nie odnalazła.
Ani śladu?
Chcę więc spytać,
czy mamy wciąż jej szukać?
Grimsby...
Trochę...
Dziwnie się...
Jeśli mogę udzielić ci rady...
Nie warto karmić się wyobrażeniami.
Lepiej cieszyć się tym, co jest.
Dobranoc.
Hej! No wstań, no wstań, no wstań!
Co?
- Chcesz zajrzeć w worek zbiorek zdań? - Że jak?
Śmak! Otwieram więc krtań
Tę plotkę spotkać po opłotkach może ptak
Bo kiedy lecę to od strony mórz Co piszczy gdzieś wiem
I przyleciałam, tak jak chciałam już Oznajmić coś chcę
W tym błocie tam wiesz?
Pamiętasz mój song, ten na „ąb” To było jak: Głąb szczeka, głąb, głąb...
No pamiętam.
Nadążasz, ziom?
Więc potem był ten gość i koszulę on miał
- Książę? - Książę? Skąd!
No dobra, mój błąd I książę
Zaczyna za pingwina upominać się
Chce, by go przebrali
Na głowę ryż mu sypali
Jak gołębiowi na trawę
Gołębie to są raczej, no, słabe
- Blaga. - Czy ty mnie słuchasz, kleszczaku?
Bo ja mam plotki treść
Szybciej, no!
Musisz to znieść Zaraz powiem właśnie to
To jadę, kraba słuch idzie w ruch Od kobiety, co prała gdzieś ciuch
Po łucznika, co kupił se łuk Roznosi się w pałacu
Na placu, że Eryk wymyślić coś mógł
- Co? - Nowego coś tam albo tu
Czy ktoś tam spodobał się mu
- Kto? - Kto? Na pewno wiem to
- Nie mam pojęcia, to księcia jest flow - Nie!
O tak Dobrze czy źle, ale się wie
Ariel za mąż wychodzi
Czas na sukienkę i ryż No i jeszcze to jedno
Z ustami to coś, ważne też
Ja nie mam ust, ja mam dziób
Taki jak ptaki i ma go też drób
No nie wierzę.
Hej, może się wypowiesz?
No tak. To co teraz?
No już, no już, no już!
Czy już mi wierzysz w plotki treść?
Ubieraj się.
Jak zmieści, treści będzie nieść
Mamy sporo pracy przed zachodem słońca.
To plotka no i cześć, no i cześć!
Och, żeby to stało się już dziś.
No już, no już, no już!
Ta plotka, co spotka dziś nas
Ko komu? Co to? Kto wie? Ty z fusów wróż!
No już, no już...
- Kto dogoni, dowie się - Mała się starała, czemu nie?
O jak dobrze, o jak miło
Żeby nam tu zarybiło, tak niewiele By wesele mogło nieść tej plotki treść!
Ej, dziób przy sobie.
Wielkie nieba, to wspaniała wiadomość.
- Prawda, Grimsby? - Owszem.
Muszę przyznać, że się myliłam.
Wygląda na to, że odnalazłeś swoją wymarzoną dziewczynę.
To dla nas spore zaskoczenie.
Co?
No tak.
Ale nie chcę dłużej czekać,
zawdzięczam jej życie.
Ogłosimy to dziś wieczorem.
Przedstawisz wybrankę całemu dworowi.
Zdążymy ze wszystkim, prawda?
Tak, skoro książę tego chce.
Czego... chcę?
Oboje tego chcemy.
Cudownie.
Więc bierzmy się do pracy.
Natychmiast.
Zwołajmy służbę. Grimsby...
Ariel...
Gdzieś ty się podziała?
- I jak? Masz jakiś trop? - Nie.
Trzy razy obleciałam wioskę.
Sprawdź jeszcze raz w pałacu.
Słońce zaraz zajdzie. Trzeba ją znaleźć!
Leci się!
Ten książę jest jakiś dziwny.
Ta cała sprawa śmierdzi,
- czuję to. - Sebastian!
Tutaj!
Czekaj, już idę.
Co tam?
Chyba wiem, gdzie jest Ariel.
Dopiero teraz mówisz?
No już, no już, no już!
Ariel?
Pożegnaj się, Ruda!
O nie!
Widzę, że tam znaleźć się mam
Skąd wyruszyłam
Na brzegu, gdzie tuliła się
Do dłoni dłoń
Nadzieję mam, że oni tam
Wierzą, że w sercu twoim byłam
Cóż dałabym, żeby z tobą być
Dokąd mam iść, czy ktoś mi podpowie?
Co ty robisz, mała?
Za łatwo się poddajesz.
To na pewno nieporozumienie.
Obserwowałem was.
Jesteście dla siebie stworzeni.
Tu jesteście.
Więc szukałam.
I myślę: mam cię wreszcie,
bo cię słyszę, ale to nie byłaś ty.
Tylko ona!
Ale nie ona.
Widzę w lustrze inną twarz
z twoim głosem!
Co ty bredzisz?
- Masz kłopoty ze słuchem? - Nie!
Książę został wrobiony.
Ta jego paniusia, to tak naprawdę Morska Wiedźma w przebraniu!
Nic nie pokręciłaś?
Jasne, że nie!
Czy ja się kiedyś mylę?
Znaczy, w poważnych sprawach?
Co my teraz zrobimy?
Trzeba coś zrobić,
zanim książę Eryk zaręczy się z tą oślizgłą mątwą.
Tak, płyń!
Florek, opowiedz królowi, co się stało.
Musi się dowiedzieć.
Dobra.
A ja co?
Ty mnie podrzucisz do pałacu.
Nie możemy dopuścić do tych zaręczyn.
Nie nazwałabym tego heroizmem, ale...
chyba faktycznie uratowałam Eryka.
- Grimsby. - Słucham?
Widziałeś Ariel?
Z tego, co mówi służba, dziś rano opuściła pałac.
Jak to?
Dziwisz jej się?
Nie rozumiem twojego zachowania.
Też tego nie pojmuję.
Chciałem...
- Myślałem, że... - Eryk.
Dziękuję.
Chyba sam nie wiem, czego chcę.
Jeszcze kawałek.
Za chwilę na mój sygnał wypuścisz mnie z dzioba!
- Dobrze? - Dobrze.
Nie, ty tępoto...
Znowu wszystko muszę sama.
Mój drogi...
Ten pierścionek należał do mojej matki.
Chcę ci go podarować.
Twoje szczęście jest dla mnie najważniejsze.
Przepraszam na chwilę.
Cieszcie się sobą.
Och, Eryku.
Jest piękny.
- Co to było? - Pierścionek.
Upadł mi.
Nikt nie widział pierścionka?
Gdzieś tu musi być.
Szukajcie.
Odczep się, zawszona mewo!
Ratunku! Zostaw mnie!
Ariel!
Wszędzie cię szukałem.
Co się dzieje?
Co ty wyprawiasz?
- Puszczaj mnie. - Eryk!
Zabierzcie ją ode mnie!
To wariatka!
Ariel, nie!
Odejść!
Ariel.
Tak.
To byłaś ty.
Nie domyśliłem się.
Nie wiem, co we mnie wstąpiło.
Rzuciła na ciebie urok.
Nie dotykaj jej!
Chcę, żebyś wiedział...
No całuj ją!
- Nie chcę nic ukrywać... - To już nieważne.
Nie!
Wielkie nieba. Ona jest syreną.
Za późno!
Spóźniłaś się!
Nie zbliżaj się!
Spadaj!
Eryk!
Synku, nie.
To sprawka bogów oceanu. Ostrzegałam cię.
Oni są przeklęci.
Czekaj, stój! Eryk!
Co robisz? Natychmiast mnie puść!
Zapomnij! Mamy umowę, pamiętasz?
Trzy dni na pocałunek.
Teraz dopiero do ciebie dotarło?
Tak myślałam.
Będziesz musiała jakoś z tym żyć.
Urszula!
Zostaw ją.
Coś cię ominęło, braciszku.
Ona teraz należy do mnie.
Nic z tego, widzisz?
Podpisała cyrograf.
Własną krwią.
Nikt tego nie cofnie, nawet ty.
Przepraszam. To wszystko przeze mnie.
Czego chcesz od mojego dziecka?
Niczego.
Chcę tylko ciebie.
Chcę zobaczyć, jak cierpisz. Żebyś cierpiał tyle lat, co ja!
A córeczka wielkiego władcy mórz
jest wyjątkowo cennym towarem.
Biedna, nieszczęsna duszyczka.
Hej, bierzcie ją!
Odradzam.
Elektryzujący widok?
Wiesz, że zawsze byłam babką ze smykałką do interesów.
Co byś powiedział na mały barter?
Ile dla ciebie jest warta twoja Arielka?
Jest mój.
Nie!
Tato!
Ty potworze!
Naiwna smarkula!
Nie masz ze mną szans...
Zapłacisz mi za to!
Za nim!
Pożegnaj się ze swoim absztyfikantem!
Nie!
Moje maleństwa!
Eryk!
Płyń do brzegu, ona cię zabije!
Nie zostawię cię tu!
Tak!
Złap się mnie!
Skacz!
Uważaj!
Teraz ja jestem królową
i biada tym, którzy mi się przeciwstawią!
Nie!
Tak się kończy wasza wielka miłość.
Pożegnaj się, kochasiu!
Oddałeś za mnie życie.
A ty walczyłaś, żebym mógł je odzyskać.
Sama nie dałabym rady.
Eryk walczył ze mną.
Najważniejsze, że jesteś już bezpieczna w domu.
Gdzie twoje miejsce.
Eryk, chodź!
Dajcie mi łódź.
Muszę ją odnaleźć!
I co potem?
A potem co?
Kochanie...
Miałaś rację.
- Zakochałem się w zmyślonej dziewczynie. - Nie.
To ja się myliłam.
Ona była prawdziwa.
Tak jak twoje uczucia do niej, teraz to widzę.
Tylko że...
naszych światów nic nie zdoła połączyć.
Sebastian!
On mnie kiedyś wykończy.
Tak, Wasza Wysokość?
Wiesz, że dla mnie najważniejsze jest dobro poddanych.
Wiem, Wasza Wysokość.
Oraz dobro moich córek.
Oczywiście, Wasza Wysokość.
I że zrobiłem wszystko, co w mojej mocy, żeby ją uszczęśliwić.
No nie do końca.
Chce żyć inaczej, niż to zaplanowałem.
Próbowała to Królewskiej Mości wytłumaczyć.
Tylko że tam nie będę w stanie jej chronić.
Jak to mawiam,
narybek musi mieć przestrzeń, żeby mógł żyć po swojemu.
Tak mawiasz?
Mniej więcej.
Pozostaje jeden problem.
Jaki?
Będę tęsknił za moją małą córeczką.
Dobry pies. Przynieś.
Jeszcze raz?
Max?
Niech żyje młoda para.
Cudowna wiadomość.
Po co to wszystko?
Królowa chciała was pożegnać z odpowiednimi honorami.
Dziękujemy, Wasza Wysokość.
Nie, to ja dziękuję.
Bardzo nie lubię pożegnań, ale przecież wciąż mamy co świętować.
Zbyt długo myśleliśmy, że za wiele nas dzieli.
Wasz związek to nowy rozdział.
Tak. Nowy rozdział.
Dobrze...
Płyńcie już...
i zmieniajcie świat,
czy co tam chcecie robić, żeby zapewnić nam postęp.
Pani na pewno jest moją matką? To jaki urok?
No idźcie.
Można wiedzieć, dokąd popłyniecie?
Na Niezgłębione Wody.
Świetnie!
Mężczyzna i syrena.
Kto by się tego spodziewał?
Proszę, kogo ja widzę.
- Mamy coś dla ciebie. - Właśnie.
O mało tego nie zgubiłaś.
Gdzie się podziało?
Zaraz to wysiedzisz.
Moja mała syrenka.
Zostawiam ją wam.
Może nie zrobi takiego zamieszania jak ja.
Ale miałam rację z tym wihajstrem, co nie?
Jasne. Jak zawsze.
I szybko do nas wrócisz...
- prawda? - Oczywiście.
Wrócę na kolejny Koralowy Księżyc.
Tylko tym razem się nie spóźnij.
Gotowa?
Tak.
Płyńmy.
Córeczko.
Eryku.
Dziękuję, że mnie zrozumiałeś.
Usłyszałem cię, dopiero gdy straciłaś głos.
Teraz będzie inaczej.
Pamiętaj, że zawsze możesz na mnie liczyć.
Na nas wszystkich.
Kocham cię, tatusiu.
To jasne, że wodorosty Najlepsze u obcych są
Chcesz przenieść się tam na górę Lecz wielki popełniasz błąd
Rozejrzyj się wokół siebie Bo tutaj na morza dnie
Cudownie jest proszę ciebie Gdzie lepiej być może, gdzie?
Na morza dnie Na morza dnie
Bo tam, gdzie sucho Może być krucho
Posłuchaj mnie
Oni na górze, uwierz mi
W słońcu harują całe dni
My tylko jemy I dryfujemy
Na morza dnie
Szczęśliwe są wolne ryby Gdy kręcą się pośród fal
W akwarium zza szklanej szyby Ze smutkiem zerkają w dal
Lecz w sumie akwarium takie To nie jest najgorszy los
Gdy wsunie ją ktoś ze smakiem Tak, to jest dla ryby cios!
A więc, Na morza dnie
Nikt nas nie siecze Ani nie piecze
A później je
Wiedząc, że ludzie chcą nas tak Likwidujemy każdy hak
I spokój wielki Tylko bąbelki
- Na morza dnie - Na morza dnie
Na morza dnie
- Na morza dnie - Tak jest!
Każdy swobodnie Tworzy melodie
- I śpiewa je - I śpiewa je
Jesiotr i płaszczka wiele dać Też z siebie mogą i tu grać
Wszystko tu w duchu Dobrego słuchu
Na morza dnie
Uważaj!
A tam harfy brzęk Raz tu fletu jęk
Płastuga ma bas I rżnie raz po raz
Do trąbek jest dryg Największy u ryb
Gdzie indziej króluje soul
Nie wody to szum A dźwięki to strun
Tu pstrąg zwija się A okoń się drze
Tu stynki i szprot Zestroją się w lot
A dęciak w koral dmie
- Je! Na morza dnie - Na morza dnie
- Na morza dnie
Kiedy sardyna Ćwiczy begina
- Zgina i mnie - Też wygina mnie
Co ludzie mają?
Tylko piach
My czadujemy po całych dniach Ha!
Nawet mięczaki Grają dla draki
Na morza dnie
Też są wesołe Ślimaki gołe
Na morza dnie
A te w skorupie Także niegłupie
Wszyscy tu wiodą Życie pod wodą
Lepsze niż w górze Porzuć podróże
Zostań na dnie
Dnie!
Tekst - Alicja Roethel