Downloaded from YTS.MX
[barokowa dworska muzyka taneczna]
Official YIFY movies site: YTS.MX
[utwór „Muzyka na wodzie” Georga Friedricha Händla]
[szum spływającej krwi]
[ciąg dalszy muzyki]
[podniosłe tony]
[cichsze, bardziej intymne tony]
[muzyka urywa się]
[po angielsku] Koniec imprezy!
[niepokojąca muzyka]
[potworny ryk]
[zwierzęce syki i skrzeczenie]
[odgłos upadających łusek]
[zwierzęce jęki]
[zwierzęce piski]
[ryk]
[jęk]
[baśniowa muzyka]
[baśniowa muzyka narasta]
[muzyka pop]
[po angielsku] Uratowałeś mnie.
Mój bohaterze.
Kocham cię.
[muzyka cichnie]
[w oddali – pianie koguta]
[wzdycha]
[melancholijna muzyka]
Halo?
[facet] No czemu ty nie odbierasz, jak dzwonię?
[niepewnie] Aaa… bo nie słyszałem. A co tam?
Jak będziesz jechał do pracy, to weź kup po drodze dwa hot dogi
- i coś do picia. - Dobra.
Jeden z musztardą i keczupem, a drugi z tysiąca wysp.
- Yyy… dobra. Coś jeszcze? - Nie. Wszystko.
- [niepewnie] No to bę… - [sygnał ciągły]
[melancholijna muzyka]
[w oddali – szczekanie psów]
- Dobry. - [facet beka]
Dobry.
[nieśmiało] Yyy… Te dwa soki pomarańczowe
i dwa hot dogi: jeden z keczupem i musztardą,
drugi z sosem siedmiu wysp i…
i se zapakuję.
A ile za to razem?
Dwadzieścia złotych.
[skomlenie psa]
A ty tu, kurwa, co?
Won!
[piski psa]
[żałosne skomlenie]
Tu jest to 20 złotych.
I jeszcze jedno. Jest takie coś jak ustawa o obronie praw zwierząt.
[jąka się] Z sierpnia 1997 roku.
Jeszcze raz zobaczę, że pan kopie psa albo co innego,
zawijam pana na komisariat i inaczej pogadamy.
Rozumie pan? I zobaczymy, jaki z pana jest chojrak.
Wypierdalaj.
[spokojna muzyka]
[baśniowa muzyka]
- Serwus. - Hej.
Yyy… kupiłem ci sok pomarańczowy.
Mhm?
Ja nie piję pomarańczowego.
A, no tak.
[w oddali – zwierzęce odgłosy]
[niepokojąca muzyka]
[głośne charczenie]
[nastrojowa muzyka]
[spłukiwanie toalety]
- Serwus. - [mruczy niewyraźnie]
- Te zakupy zrobiłem, to… - Dawaj.
[szum drukarki]
Z musztardą i z keczupem.
Siedmiu wysp.
- I dwa soki pomarańczowe. - [mruczy niechętnie]
Dzisiejsze?
Yyy… no dzisiaj robiony.
A co tu się działo?
Była jakaś akcja w nocy, tak?
Kim są tamci w celach?
Może mi sierżant coś powiedzieć?
Wczoraj przyjechała tutaj ta dziewczyna.
Ta, co w celi tam siedzi.
Cała brudna, zakrwawiona,
jakaś taka popierdolona w oczach.
I zaczęła opowiadać coś z dupy o meteorach czy meteorytach.
I mówiła, że wszyscy jej przyjaciele nie żyją.
No i że zabili ich grubasy mordercy.
A ona później w odwecie tych grubasów zabiła.
Jednego niby maczetą, a drugiego niby przejechała autem.
Mówię „niby”, no bo te grubasy też tu siedzą.
No, tośmy pojechali tam do tego domku.
No i rzeczywiście zastaliśmy jednego grubasa,
tośmy go zawinęli.
Nie minęła godzina
i Mariusz z bratem przywiózł drugiego grubasa,
bo natkli się na niego po drodze.
No i w końcu jest tak, że… [wzdycha] mamy kilka trupów.
W tym jednego policjanta z sąsiedniej gminy.
Kupy dupy się to nie trzyma.
Rozumiesz coś z tego?
- O łał! - No łał.
To może trzeba zadzwonić do wojewódzkiej?
- A może już zadzwoniłem? - Do wojewódzkiej?
Do stołecznej… Co ty się, kurwa, przypierdalasz do mnie?
Nie, nie, się pytam po prostu gdzie. To dobrze, że do stołecznej.
I co powiedzieli?
No że przyjedzie specgrupa ze stolicy.
Specgrupa?
[z irytacją] No, kurwa, specgrupa. Co ty, nie wiesz, co to jest specgrupa?
Nie no, że specgrupa, że no…
- No a kiedy będą? - Nie wiem kiedy.
W nocy, nad ranem,
bo są urodziny jakiegoś arcybiskupa, z ministrami,
no i ta specgrupa obstawia tych ministrantów.
No i co jeszcze chcesz wiedzieć?
A to sami z Wanessą daliście radę z tymi grubymi?
- No. - Strasznie wielcy są.
Wiesz, dostali pałą, pstrykłem ich paralizatorem
i chodzą jak w zegarku.
[niepokojąca muzyka]
[policjant] Hej.
Chcesz się napić?
To woda.
Adam jestem.
Yyy… jestem posterunkowym tutaj.
No.
Zosia.
Słyszałem.
Dzięki.
Jakbyś czegoś potrzebowała, to zawsze możesz mnie zawołać, nie?
Zamknij potem. Wstajemy.
Wstajemy!
Odwróć się i rączki.
- Co się dzieje? - Jedziemy na wizję.
Chodź.
Zamknij.
[niepokojąca muzyka i odgłosy]
Słuchaj. Daj mi te notatki z przesłuchania.
I podaj mi czapkę.
Jak skończysz raport, to wyślij do Warszawy.
Nie jechać z tobą? Może się przydam, pomogę trochę.
Nie. Skończyć raport, iść do domu.
Chodź.
[tajemnicza muzyka]
Wchodzimy, proszę. Proszę wchodzić.
[z irytacją] Proszę wchodzić. Co ja powiedziałem? Proszę wchodzić.
Proszę!
Wchodzimy i opowiadasz wszystko od początku,
jak było dokładnie.
Kto wchodził pierwszy, kto wchodził ostatni,
którędy wyszliście, czego dotykaliście, czy coś zabraliście
i w którym momencie do piwnicy zeszliście.
Dajesz.
Pani Iza,
nasza opiekunka, weszła pierwsza.
[Waldemar] „Pani Iza pierwsza”.
Dobra, skąd była ta maczeta?
Skąd ten nóż był, którym w brzuch dostał ten wasz kolega?
Jurek? Julek, Julek.
[niepokojąca muzyka]
No?
[burczenie w brzuchu]
O… Odwróć się.
[głośno] Odwróć się!
[Waldemar stęka z wysiłku]
Siadaj. Siadaj!
- Zaraz… zaraz wracam. - [jęki Zosi]
[Zosia dyszy niespokojnie]
[niepokojąca muzyka]
[dramatyczna muzyka]
[Julia dyszy]
[muzyka budująca napięcie]
[szeptem] Kurwa.
Kurwa!
[narastająca muzyka]
Halo?
Halo!
Zosia, kurwa!
[hałas]
[jęki Waldemara]
[Waldemar stęka z wysiłku]
[stęka]
[dyszy]
[jęczy]
[zasysa powietrze]
- Dzięki. - Proszę.
Dziwne, że jeszcze nie wracają.
Czy nie dziwne?
Zadzwoń do Waldka.
[sygnał połączenia]
- Poczta głosowa… - [Wanessa] Mhm?
Wyłączony ma. No ale tam może nie być zasięgu.
Spróbuję radiem.
Sierżancie, Waldek, tu Adam Adamiec.
Proszę się zgłosić, odbiór.
Sierżancie Waldek, proszę się pilnie zgłosić, tu Adam.
Odbiór.
[trzaski]
Sierżancie Waldek, wszystko w porządku? Odbiór.
[trzaski]
No nie zgłasza się.
No dobra, to może się tam przejedź.
Sam bym wolał nie jechać.
No ja jeszcze nie skończyłam raportu.
No to poczekam na ciebie.
[wzdycha] No ja pierdolę.
No ale Wanessa, co ty się denerwujesz? Są jakieś zasady bezpieczeństwa, tak?
No jest taki punkt w regulaminie BHP, że…
Ruszaj dupę.
[Adam] Włączyć koguty? Włączę.
[nieśmiało] A fajnie dzisiaj…
Yyy…
Ładnie wyglądasz.
W ogóle.
[Adam wzdycha]
[Wanessa] Świeć mi.
[Wanessa] Sierżancie!
Waldek!
[Adam wzdycha lękliwie]
[bzyczenie much]
[Adam, z przerażeniem] Co? Co?
[Adam] O Jezus Maria!
[Adam] O nie. O nie, o nie, o nie!
[Adam oddycha ciężko]
[Adam] Wracamy na posterunek. Chodź.
- Chodź! - Zostaw mnie!
Wanessa, pamiętasz, co powiedział Waldek?
Ma przyjechać specgrupa ze stolicy, tak?
Wracamy na posterunek, poczekamy na nich i wrócimy tutaj z nimi.
- Chodź, no chodź. - Ale z ciebie lamus!
Lamus?
Ta specgrupa ma przyjechać w nocy albo dopiero rano.
Wiesz, co się stanie do rana? Do rana zginą kolejni ludzie.
Ogarnij się, jesteśmy z policji, no!
Nie możemy czekać na wsparcie, się chować,
jak ta mordująca pizda biega wolno po okolicy.
- Musimy ją złapać! - Ale dlaczego złapać, po co złapać?
Kurwa, są kajdanki, jej nie ma, sierżant nie żyje!
- No Adaś, kurwa, rusz głową, no! - [mamrocze]
To nasza praca.
Nasz obowiązek. Przypomnij sobie, co ślubowałeś, co?
„Strzec bezpieczeństwa obywateli nawet z narażeniem życia”.
Ale nie chodzi o to, co ja ślubowałem. Waldek jest rozjebany na pół.
Nie robi się nic na własną rękę, to nie jest Miami Vice. Chodź.
- [jąka się] Poczekamy na nich i wrócimy. - Nie dotykaj mnie!
Przepraszam.
Ale jest ciemno, jesteśmy sami, nie damy sobie rady.
Wcale nie jesteśmy sami.
Są chłopacy z Obrony Terytorialnej.
Według kart, jak tutaj widzę, to…
To nie są tylko nogi. Mi się wydaje, że to jest coś dużo, dużo gorszego.
Mi się wydaje, że to nawet może być guz mózgu.
[TV, facet 2] Jezus! Powinienem chyba pójść do lekarza?
[beka]
[TV, facet 1] Absolutnie nie do lekarza, nie ma takiej potrzeby.
Bo powiem ci, Jarosławie,
że jakbyś wszedł na moją stronę www.wróżbitapablo.pl…
tam są specjalne maści robione przeze mnie z najlepszych ziół…
[dzwoni telefon]
Odbierzesz?
…z liśćmi bambusa, które są najlepsze na wszystkie dolegliwości.
[telefon wciąż dzwoni]
[facet 2] To dziękuję bardzo.
Jeszcze się chciałem zapytać, bo bolą mnie stopy czasami.
[facet 1] Według kart to może być też od kręgosłupa, tak?
- Myślę, że jakbyś wszedł na moją stronę… - Halo?
[mruczy potakująco]
[mruczy potakująco] Okej.
Zbieraj sprzęt, jest akcja.
[muzyka budująca napięcie]
Kiedyś było więcej ludzi w ludziach.
Jak byliśmy analogowi.
[nie wymawia „r”] Teraz?
To wszystko, ta cała technologia nas tak cholernie osamotniła.
Tak cholernie!
I sfrustrowała.
Ludzie nic nie robią, tylko siedzą w Internecie, w komórkach, w komputerze.
I komentują innych.
To jest teraz najbardziej popularny sport.
[głośno] Internetowy hejt!
[szeptem] Ja pierdolę…
Nie ma już wartości, uczuć, czułości, nic.
Kiedyś to było: słowo, szacunek. A teraz?
Ludzie se skaczą do gardeł.
Do gardeł! Na SMS-ach, messengerach.
E, e! Kurwa! E, e!
Ja pierdolę!
A jak nie dodasz jakiejś konkretnej buźki do zdania, to ktoś się obrazi, kurwa!
Na coś, co miało być żartem! Albo, kurwa, nie zrozumie, co miałeś na myśli!
[wzdycha]
To jest chore.
Świat zachorował.
Ale ja go uzdrowię.
Dlatego założyłem ten obóz.
Bo nie ma na to wszystko mojej zgody.
[krzyczy] Adrenalina!
Tak. Taka prawda.
Jak nie, jak tak?
A co to? Twoje dzieciaki się zgrywają?
Jak zgrywają, jak nikogo nie ma w obozie?
Wszyscy w terenie.
Może korki albo zwarcie.
- Swoją drogą, ta panterka… [cmoka] - [śmiech]
Zaraz wracam!
Tylko szybko!
[Oliwier] Ja pierdolę.
[trzaśnięcie drzwiami]
[wzdycha]
Robert?
O kurwa…
Ja pierdolę.
Kurwa!
Ja pierdolę!
[niepokojąca muzyka]
[cisza]
[jęki]
[wrzask]
[muzyka budująca napięcie]
[muzyka cichnie]
Jesteśmy.
W tą stronę pobiegła. Tam.
Tam jest ten obóz z dzieciakami offline.
Skąd wiesz, że pobiegła w linii prostej, a nie skręcała gdzieś w lewo albo w prawo?
- Weź ty się nie wtrącaj. - Zobaczymy po śladach.
- Trochę się na tym znamy. - [Adam prycha]
No to go.
Odwaga, braterstwo, odpowiedzialność.
- Tacy jesteśmy, kurwa. - Hashtag terytorialsi.
- [Adam] Nie no, to jest bez sensu. - [Wanessa] Ruszaj się. To rozkaz.
To jest życzenie śmierci, Wanessa, włazić za kimś do lasu, kto morduje ludzi.
[Wanessa wzdycha]
- Trzeba było sobie wybrać inny zawód. - Tak, i właśnie teraz żałuję.
Kurwa, zachciało mi się.
Powinniśmy mieć do tego trzy, pięć, dziesięć razy więcej ludzi.
Groźnych ludzi, kurwa, którzy by to… I helikopter!
- [Wanessa] Zamknij się! - Szperacz powinniśmy mieć.
[Wanessa, ironicznie] Szperacz?
[Mariusz] Cicho!
Biegła tędy, dawaj wnyki.
Świeć.
Jak koleżanka uciekinierka się w to zaplącze, to już się nie wyplącze.
[Adam] No dobra, ale skąd wiesz, że będzie wracała tą samą drogą?
[Sławek] Jak zabłądzi, to będzie tędy wracać.
[Wanessa] Wpadnie na nas albo w pułapkę.
[Mirosław] Na przykład wilki tak mają, że mogą myśliwego obserwować, okrążyć
i potem iść po jego śladach.
Że myśliwy myśli, że idzie śladem wilka a tak naprawdę to wilk idzie za myśliwym.
I wtedy takie wnyki… [stęka]
…to jest sztos.
[Adam] Tylko ona nie jest wilkiem.
[Sławek] Co ty wiesz o robocie w terenie, o polowaniu, tropieniu? Ty nic nie wiesz.
Rozłóż żelastwo. 20 metrów na wschód.
Adaś.
Mówiłam, że jak nie masz nic mądrego do powiedzenia, to się po prostu zamknij.
Jesteś irytujący.
[liczy cicho]
Trzynaście, 14, 15, 16, 17, 18, 19.
Dwadzieścia. [wzdycha]
[hałas]
[jęki wysiłku]
[dyszy]
[jęk wysiłku]
Faceci. [chrząka]
[z oddali] Mariusz.
Sławek?
Sławek!
[dramatyczna muzyka]
Jezus Maria, Sławek!
Kurwa mać!
- [Wanessa] Siadaj tu, pod drzewem. - [Sławek] Co?!
Posadź go.
- Siadaj! - [Sławek] Co?
- [Adam] Tu usiądź. - [Mariusz] O kurwa!
- [Adam] Trzeba mu tego… obwiązać jakoś. - [Wanessa] Tu.
Dobra, trzymaj, jedno. Masz.
[Adam] Jezus, nie, nie, nie!
Nie, nie, nie!
Koniec, wracamy. Wracamy, słyszysz?
- Dzwonię po karetkę. - Dzwoń.
[Mariusz, jąka się] A nie mamy teraz bliżej do tego obozu?
- Co? Nie wiem. - To ta sama droga. Może bliżej.
- Sławciu! - [Adam] Halo?
Posterunkowy Adamiec z Baranowa. Kolega ma dłonie dwie odcięte i…
- [Wanessa] Na ten obóz, Adrenalina. - Tak, na ten obóz.
- Ej, nie śpij! - Tak, na ten obóz Adrenalina.
Tak, dziękuję.
- Dobra, jedzie karetka. - Już, podnoś go.
- Pomóż mu. - [Mariusz] Dobra, idziemy.
- [Wanessa] Tu, pomóż z bratem. - [Adam] Nie tam. Tu.
Kurwa…
- Gdzie jest Mariusz? Mariusz gdzie? - Jestem.
[Adam] Weź mu te, może mu przyszyją.
[jęczy z obrzydzeniem]
[wycie wilka]
Jest!
Trzymaj się, brat. Zaraz będziesz w szpitalu.
Halo?
[niepokojąca muzyka]
- O kurwa! - O nie!
[Mariusz] I co teraz?
- Co my teraz zrobimy? - Cicho! Daj pomyśleć!
Co „daj pomyśleć”? Mój brat umiera!
Wiem, kurwa!
Tam powinna jakaś apteczka być. Z krzyżykiem takim czerwonym.
Zamknij się! Jestem jedyną osobą, która ogarnia tutaj cokolwiek, rozumiesz.
To brata mi ogarnij, jak tak… ogarniasz wszystko.
- Trzymaj się, bracie. - Zamknij ryj, rozumiesz?
Do brata mówię.
[tajemnicza muzyka]
- [dramatyczna muzyka] - [wrzask]
- Co to było? - Powrót do domku, już! Chowamy się.
[histerycznie] Do środka, do domku! Otwieraj! Otwieraj!
[Mariusz] Kurwa!
Tam! Połóżcie go tam!
[Mariusz] Tu. Ostrożnie.
Tu.
- [stękają] - [jęki Sławka]
Trzymaj się, bracie, wyciągnę cię z tego. Słowo honoru. Tylko się trzymaj.
Szybko! Dajcie coś pod głowę.
[jęki]
Połóżmy go.
Adaś.
Ostrożnie.
[Wanessa] Co to było? Co widziałeś?
Adaś!
To była ona. Ta dziewczyna, Zosia.
Tylko że wyglądała jak…
- Jak… - Jak co?
Jak te grubasy z celi.
- I… i… i… - I co?!
Nie wiem.
[stukot]
[dramatyczna muzyka]
[szeptem] Trzymaj.
[Wanessa] Janeczka?
[płacze] Wanessa.
Ale co ty tu robisz?
[łamanym głosem] Adaś…
Słuchajcie, ja byłam z Oliwierem.
I raptem światło wysiadło. I on wyszedł sprawdzić.
I ja usłyszałam coś takiego… coś takiego… [płacze]
Ja nie wiem, co to, cholera, było.
Wystraszyłam się. Nie wiedziałam, co zrobić.
Weszłam do tej szafy i tak siedzę już od godziny.
Cześć, Mariusz.
Czołem, Janeczka.
[Janeczka] A wy tu w ogóle co?
[Wanessa] Jedna psycholka uciekła nam z aresztu i… [wzdycha]
Dziewczyna z tego obozu. Ale pizda zabiła sierżanta.
[Janeczka] Waldka? [płacze]
[niewyraźne rozmowy w tle]
[tajemnicza muzyka]
[Janeczka] Sławek?
On nie oddycha.
Sławek?
Sławciu.
[dyszenie]
[niepokojąca muzyka]
[warknięcie]
- Biorę Sławka i wracam do domu. - [Janeczka] Jak do domu?
- Biorę karetkę i jadę. - Nigdzie nie pojedziesz.
[Adam] Nie. Nie można stąd wychodzić. Poczekajmy na odsiecz.
[Janeczka] Jaką odsiecz?
No ma przyjechać cała specgrupa ze stolicy.
Ach. No bo ja właśnie myślałam, czemu my nie dzwonimy na policję.
Ale przecież wy jesteście z policji, to gdzie my mamy dzwonić?
Ale oni mają przyjechać późno w nocy albo dopiero rano.
- Czekanie jest bez sensu. - Wszystko jest bez sensu!
- Wracam. Adaś, pomóż mi go podnieść. - Nie możesz!
Mariusz, powiedzieliśmy A, to musimy powiedzieć B.
Kurwa, mój brat nie żyje. Jak A i B?
A myślisz, że przez kogo nie żyje, co? Nie chcesz jej zabić?
Jesteśmy uzbrojeni, przeszkoleni. No!
- Damy radę, mamy przewagę! - Jak na razie nie mamy.
Jaką przewagę, co ty mówisz?
Zabarykadujmy się tutaj. Siedźmy na dupach do rana.
- Ale z ciebie policjant. - Odpowiedzialny…
Pizda, nie odpowiedzialny!
Dobra, to ja idę.
- Nie, Mariusz! - [Wanessa] Nie pójdziesz.
Nie mów mi, co mam robić!
Będę, bo jestem z policji. Przestań pierdolić jak potłuczony.
Mażesz się jak jakaś baba, jeden z drugim.
Ludzie, może by się tak jednak nie kłócić, co?
A może niech każdy pilnuje swojego nosa?
A może trzeba posłuchać najwyższego stopniem funkcjonariusza?
Jesteś starszą posterunkową, błagam cię!
Trzeba mówić jednym głosem!
Trzeba się dogadać, jak jest kryzys.
- Trzeba być ponad podziałami, rozumiecie? - Właśnie.
- Patrz, jaka mądralińska kurwa. - Ej!
Tylko nie mądralińska!
- Nazywam rzeczy po imieniu. - Nie jestem rzeczą.
Jestem kurwa, ale wyzwolona.
A ty? Ty kto jesteś?
Polski patriota ze swastyką na piersi. Ha, ha!
- Debil. - Może i debil.
Ale przynajmniej bez HIV-a.
Nie mam HIV-a.
A ty masz małego fiutka, o!
- Co ty powiedziałaś? - To, co słyszałeś.
Stop, wszyscy!
Nie, nie, nie!
Nie no!
Ludzie!
Co wy robicie?
Jak chcemy przeżyć, to musimy trzymać się razem.
W tym Janeczka ma stuprocentową rację.
Bo jak się podzielimy, jak się rozdzielimy
i każdy pójdzie w swoją stronę, jeden w lewo, drugi w prawo,
ty pojedziesz karetką, a ty nie wiadomo co, to…
to wszyscy zginiemy, no!
- Trochę tej… - Kultury!
Empatii, właśnie.
Empatii.
[Mariusz] Dobra, przepraszam.
[Janeczka] Ja też przepraszam, wcale nie masz takiego małego.
[Wanessa] Sorry.
[Adam] No to ja też przepraszam.
I od teraz trzymamy się razem, tak?
[Wanessa] Tu jesteśmy my. Tu stoi karetka, tu jest to duże drzewo, tu są namioty.
Robimy tak:
zasadzamy się w dobrych strategicznie miejscach.
Ja tu przy stołówce. Adaś, wejdziesz na dach karetki.
Mariusz, ty do namiotu.
Zasadzamy się. I czekamy.
Z tych miejsc każdy będzie miał dobre pole widzenia.
Puszczamy przynętę na środek, na widoku, jak w klasycznej policyjnej prowokacji.
I w momencie, gdy pojawi się ta pinda,
przynęta chowa się, a my bierzemy cel w krzyżowy ogień z trzech stron
i zamykamy temat, zamykamy sprawę.
[Adam wzdycha]
Tak, wiem, ty byś się schował i czekał na ratunek jak cipa.
- A jak nasz cel się nie pojawi? - Pojawi.
- Skąd wiesz? - Mam nosa. Policyjna czujka, okej?
Zaufajcie mi, to się uda.
Czyli ja tu, Adaś tam.
Ty tu.
Ogień krzyżowy.
No ale kto będzie przynętą?
Nie.
Nie, nie zgadzam się.
Po moim trupie.
[niepokojąca muzyka]
[szelest]
[skrzypienie huśtawki]
[szelest]
[huk]
Sorry, to ja!
[niepokojąca muzyka]
[warknięcie]
[Adam, szeptem] Janeczka?
Gdzie leziesz?
- Mariusza nie widzę. - Stój, gdzie stoisz, no.
Zamknijcie się! Wracaj na pozycję!
[z góry – wrzask]
[Janeczka krzyczy]
Wanessa!
Mariusz!
[Janeczka krzyczy]
[Adam] Wanessa!
- Co robisz? - Zostaw!
- Gdzie strzelasz? Na oślep? - Gonimy ją!
Zostaw mnie!
- Co ty robisz? Kutas! - Koniec!
Mówiłem, kurwa? Zabarykadować się, siedzieć na dupach, to nie!
Nikt mnie, kurwa, nigdy nie słucha. Bo co? Bo Adaś pizda. Adaś, kurwa, nic nie wie.
Policyjna czujka? Policyjna prowokacja?
No i masz swoją prowokację! Janeczka i Mariusz, kurwa, no!
Mariusz też nie żyje?
No chyba jakby żył, to by jakoś nam pomógł!
By nam, kurwa, zareagował jakoś, postrzelałby!
Ty jesteś tylko taka mocna w gębie.
W gorącej wodzie kąpana.
Kobra w spódnicy. Mesjasz polskiej policji.
I co z tego mamy?
- Gówno! - Nie drzyj się na mnie już!
Wszyscy nie żyją, rozumiesz?
My jesteśmy następni!
[Adam łka]
Przepraszam.
Dobra, ja też przepraszam.
Chodzi po prostu o to, że ja bym chciał jeszcze pożyć, no.
Chciałbym, żebyś ty też żyła.
Okej?
Okej.
Nie możemy tak robić, musimy być rozsądniejsi, kurwa, okej?
[wzruszająca muzyka]
Przepraszam.
[trzask]
[zwierzęce skrzeczenie]
[trzask]
[Adam wrzeszczy]
[dramatyczna muzyka]
[Adam jęczy, dyszy]
[Adam krztusi się]
[spokojna muzyka]
[niepokojąca muzyka]
[w nieznanym języku] Cześć.
[w nieznanym języku] Co się ze mną dzieje?
Skąd ja mówię w takim języku?
Wszystko ci wytłumaczę.
[dramatyczna muzyka]
Tu starsza posterunkowa Kowalczyk, odbiór.
Słyszycie mnie? Przyjeżdżajcie jak najszybciej, błagam, kurwa!
Sierżant Waldek nie żyje, wszyscy nie żyją.
[wrzeszczy] Czy ktoś mnie, kurwa, słyszy?!
[jęk wściekłości]
[Zosia] To był kawałek Księżyca,
który wtedy spadł z nieba.
Ten pierwiastek Zła wyciekł z jego skały i wniknął we mnie.
I teraz jest też w tobie.
Tak to wszystko wygląda w skrócie.
Teraz jesteśmy tymi złymi.
Jesteśmy potworami.
Zabijamy ludzi.
Łał.
A dlaczego zabijamy?
No bo jesteśmy potworami.
Niezbyt skomplikowana ta motywacja.
[Zosia wzdycha]
To nasza natura.
Instynkt.
Z każdą minutą będziesz to czuł i rozumiał lepiej.
I będziesz odkrywał się na nowo.
Zobaczysz. Będzie super.
Poza tym zło jest subiektywne.
Ludzie są źli.
Mają zło wpisane w swoją naturę.
I jako gatunek już dawno zasłużyli na wyginięcie.
I my…
im w tym pomożemy i ich zabijemy.
Bo oboje nienawidzimy ludzi.
Ale chyba nie wszyscy są źli…
Świat też jest dobry.
Świat…?
Świat był kiedyś dla ciebie dobry?
Bo dla mnie nie.
[tajemnicza muzyka]
[Zosia, łagodnie] Wszystko w porządku?
Chyba tak.
A ja też mam taką siłę jak ty?
Takie jakieś moce?
Czyli… co teraz?
No co? Idziemy zabijać.
Ale…
tak kogo popadnie?
Czy możemy…
kogoś konkretnego?
Jak masz kogoś konkretnego, kogo byś chciał zabić, to super.
[śmiech]
[chrapie cicho]
[hałas]
I jak? I jak?
- Fajnie. - [rechocze radośnie]
Najpierw mnie zobaczył,
potem się odwrócił
i już mnie nie było.
Teraz nie będzie wiedział, czy mu się coś przywidziało, czy co.
[Zosia mruczy radośnie]
Czyli tak jak chciałeś?
Czyli podoba ci się?
No…
No widzisz.
Mówiłam, że z każdą chwilą będziesz to czuł coraz bardziej.
Instynkt.
[śmiech]
Nie no, fajnie, że jak już jesteśmy tymi złymi
i robimy to, co robimy…
to że możemy przynajmniej najpierw zbudować atmosferę.
Trochę postraszyć.
[radośnie] No pewnie, że możemy.
Nawet myślałem…
żeby wydać z siebie straszny ryk.
Ale jakoś się nie zebrałem.
Taki?
[przerażający ryk]
[śmiech]
- Dokładnie. - [rechocze radośnie]
[cichy, chrapliwy ryk]
Musisz bardziej z brzucha.
[warczenie]
Nauczysz się. [śmiech]
Dobra, chodźmy zabić tego gnojka.
Zasłużył sobie.
A co zrobił?
To jest zły człowiek. Prawdziwy kawał chuja.
No to trzeba mu urwać głowę albo coś.
To jak go chcesz zabić?
Chyba nożem.
Klasycznie.
Też spoko.
Dobra, chodź, wyłączymy mu prąd.
[syczenie]
Cicho!
Czekaj.
[trzask]
Szafa!
[Adam] Jak tylko zajrzy do szafy, wyskakujemy na niego.
A jak nie zajrzy?
Zajrzy. Zawsze zaglądają.
Tylko trzeba jeszcze…
[hałas]
O!
[muzyka budująca napięcie]
[szczekanie psa]
[Adam] Kurwa.
[szczekanie]
[po polsku] Dżejk, kurwo, ruro, zamknij się.
[warczenie]
[w nieznanym języku] I jak…
mój chrzest bojowy?
[spokojna muzyka]
[dyszą]
Jesteś niesamowita.
Ty też.
A mogę o coś zapytać?
No pewnie.
Dlaczego ja?
Bo…
od razu jak cię zobaczyłam
po raz pierwszy,
wyczułam,
że ty i ja
jesteśmy podobni…
No a później to się tylko potwierdziło.
W zasadzie tak jakby zobaczyłam siebie w twoich oczach.
Dziękuję.
Mhm?
Za co?
No za to, że…
w końcu znalazłem sobie miejsce na tym świecie.
[szczekanie]
[Adam] Piesek.
[Zosia] Aaa…
Zabij go!
No nie…
Dobra.
Co dalej?
Uwolnimy grubych, przydadzą się.
Bo roboty mamy dużo, żeby zrobić…
[grubym głosem] …apokalipsę.
[rechocze radośnie]
Najpierw tutaj lokalnie, a potem kto wie…
Chodź.
[Adam warczy cicho]
Zobacz, to moje biuro.
Dawaj.
[okrzyk wysiłku]
Ej, wstawać.
Jesteście wolni.
[mruczy niechętnie]
Czemu nie wstają?
[niepokojąca muzyka]
[Adam dyszy głośno]
[odgłosy pustego magazynka broni]
Nienawidzę pindy.
Zajmę się nią.
[wrzask]
- [warczy groźnie] - [zduszone jęki]
[po polsku] Adaś, kurwa!
Adaś!
- [jęki Wanessy] - [Adam warczy]
[ledwo słyszalna] Nie, nie, Adaś!
[w nieznanym języku] Zabij ją!
[po polsku] Nie, nie, nie!
[w nieznanym języku, rozpaczliwie] Nie mogę…
Masz ją w tej chwili zabić!
[Adam jęczy rozpaczliwie]
[Wanessa krztusi się]
[Adam] Nie mogę…
[wrzaski Wanessy]
Weź sobie na pamiątkę, skoro tak ci się podobała!
Nie podobała…
To nie o to chodzi.
A o co?!
- O nic… - O nic?
O nic?
[wściekłe okrzyki]
Wy wszyscy faceci jesteście tacy sami.
Ale ja…
kocham cię.
Nie kochasz mnie, bo jej nie zabiłeś!
Nie mów tak.
Wiesz co?
Jesteś słaby, kręcisz i kłamiesz.
Zastanów się nad swoim zachowaniem.
O czym ty mówisz?
[płaczliwie] Co ja takiego zrobiłem?
[płacze cicho]
[melancholijna muzyka]
[niepokojąca muzyka]
Mhm.
[spokojna muzyka]
[muzyka cichnie]
[muzyka elektroniczna]
[wrzeszczy]