Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
Trwa wojna.
O zdrowie publiczne.
Nie walczymy z armią ani obcym krajem,
ale wróg jest tuż obok. Atakuje niewidzialny i nieuchwytny.
Musimy się zmobilizować.
Trwa wojna.
Wzywam wszystkich
z kręgów politycznych, społecznych, organizacji non-profit.
Wzywam wszystkich Francuzów
do zjednoczenia.
To pozwoliło nam przetrwać wiele narodowych kryzysów.
Trwa wojna.
Trwa wojna, a nie ma żołnierzy. Nie rozumiem.
Wszyscy klaszczą, a ulice są puste.
KWARANTANNA BRATERSTWO
Na początku to było dziwne.
Potem siostra powiedziała, że to oklaski dla szpitali.
Jeśli zachorujemy, to oni się nami zaopiekują.
Mamy nie ma z nami.
Wkurzyła się, ale wróci. Obiecała mi to na ucho.
Była zła na mojego tatę. Jej zdaniem jest wszystkowiedzący.
Nie rozumiem tego.
Fajnie być wszystkowiedzącym.
Ale tata powiedział: „Basile, nie próbuj zrozumieć kobiet”.
Ci ludzie to histeriochondrycy. Niesamowite, jak oni się boją.
Tata ich nie lubi. Ja też nie.
Oprócz ich córki.
Po oczach widać, że pod tą maską jest śliczna.
Kiedyś ją mijałem i jej nie widziałem.
A teraz nie mogę jej widywać. Życie jest popaprane.
Nie wiem, kto to.
Ich też nie znam.
Ci wyjechali z kraju.
Jak tchórze. Tata tak mówi.
Nie znam go.
Jego znam.
To biolog z laboratorium.
Tata mówi, że dzięki covidowi zarobi na złote jaja.
Nie chciałbym takich.
Tylko by mnie cisnęły w spodniach.
To właścicielka baru na dole.
Biedaczka musiała go zamknąć.
Tata liczy, że zbankrutuje albo umrze na covid.
Wtedy kupi tanio lokal i otworzy sklep z elektronicznymi papierosami.
Ma już kilka takich.
Zdradzę wam coś.
Tata nie klaszcze dla lekarzy. Oklaskuje koronawirusa.
Mówi, że zabija starców, którzy nic nie robią, tylko kosztują.
Tata się nie boi. Ja też nie.
Klaszczemy najgłośniej, bo mamy własnościowe mieszkanie.
Inni wynajmują.
Tata mówi, że najemcy
zawsze narzekają i są leniwi. Ma rację.
Brawo!
Powoli.
Przebierzmy się. Wstawię pranie.
Nie ma mowy. To nasz balkon.
Wirus jest w powietrzu.
Serio? Kto ci to powiedział?
Nasz lekarz rodzinny. Zaraził się.
Bo spotyka wielu pacjentów.
Nie przeżyję śmierci własnego lekarza.
Może wyzdrowieje.
Śmiertelność to jeden procent.
Mówisz to bez serca.
Taka prawda.
Trzeba było jechać w góry do twoich rodziców.
Nie ma pociągów i lotów.
Twoi mieszkają dwie godziny stąd.
Chcesz ich zabić?
A moich można?
Twoi nie mają astmy.
Twoi rodzice nie mają astmy.
Twoi też nie.
Nie, Basile!
Ohyda!
Nie!
Cholera. Pies szaleje. Musi wyjść.
Już nie może.
Też będzie tkwił w mieszkaniu?
To jego wina. Wszystko obwąchuje.
Bo jest psem.
Zwierzęta się nie zarażają.
Nie? To spójrz na to.
Jutrzejsze wydanie. Pierwszy przypadek kota z wirusem.
Straszysz mnie.
To pandemia, Claire.
Mamo.
- Nie chcę umrzeć na covid. - Nie umrzesz.
Nikt z nas nie umrze. Wiesz, że tata przesadza.
Nieprawda.
Zaczyna się od przeziębienia. Potem wirus atakuje płuca
i nie możesz oddychać.
- Zaczynasz… - Martin, przestań!
Oddychaj.
Na zewnątrz stosujemy się do zaleceń.
Robimy wszystko, co trzeba.
Ale zamknięci w środku…
Spokojnie.
Na nikogo nie czekamy.
- Sprawdzę. - Nie!
Zaczekaj!
Nie otwieraj.
To covid!
Państwo Becquart?
Tu Diego. Mąż dozorczyni Paoli.
Cześć, Diego.
Przepraszam.
- Wdepnąłem w ocet. - To nic.
Nie!
- Ma 36,6. - Martin!
- Jesteś chory. - Chory?
Oddawaj.
Amazon? Dla idioty z góry.
No tak. Tony Boghassian?
Czemu roznosisz paczki?
Gdzie twoja żona?
Gdzie jest twoja żona?
- W szpitalu. - Cofnij się!
Spokojnie.
Istnieje dużo chorób.
Jasne.
Co jej dolega?
- Ma covid. - Odsuń się!
Ja nie jestem chory.
Jesteś bezobjawowcem.
Nie, jestem katolikiem. Ale wiara to nie wszystko.
Nie. „Bezobjawowiec” znaczy, że nie masz objawów choroby.
Wiem. Żartuję sobie.
Dobre. Dzięki, pa.
Martin, daruj sobie.
Ryzyko istnieje, ale to nie znaczy, że jest chory.
Na klatce
musisz nosić maskę.
Nie da się kupić, wyprzedane.
Zrób sobie test. Miałeś kontakt.
W laboratorium na dole.
Cały budynek trzeba przetestować.
Powiedz mu, żeby rozdał wszystkim maski.
- Zapamiętasz? - Tak…
A na razie weź tę.
Dziękuję.
Rozdajesz nasze zapasy?
Bardziej potrzebuje.
Przeżycie jest ważne. Ale trzeba być człowiekiem.
Basile!
- Co? - Wyprowadzę psa.
Diego.
Znasz tę nową kobietę, która nigdy nie klaszcze?
Nie.
Może to koleżanka Sandrine i się u niej zatrzymała.
Albo to dzika lokatorka!
Nie stosuje się do lockdownu. Unika nas. Podejrzane.
Miej na nią oko.
Wystarczy, daj dzieci.
Sekundkę.
Też się wkurzyłaś.
No pewnie! Nazwałeś mnie tępą szmatą przy dzieciach!
Dzieci siedzą cały czas w domu.
Daruj sobie.
Wiesz, jak agresywnie brzmisz?
Jaki przykład dajesz dzieciom? Nie dam się obrażać.
Gdzie facet, w którym się zakochałam 20 lat temu?
Jest tutaj, kochanie.
Czeka na ciebie w domu.
Powiedz słowo,
a przyjadę i rzucę ci się w ramiona.
Tato.
Oddaj mi telefon.
- Daj Victoire. - Już.
Dron!
Kolejna bzdurna zabawka?
Przyszedł dron?
Wybacz, że znajduję im zajęcia.
Ale nie tak, Tony. To najgorsze rozwiązanie.
- Tato! - Puszczaj!
Victoire!
Daj mu go.
Taki ci zależy?
Zawsze bierzesz jego stronę!
Nieprawda.
Victoire!
I nie pyskuj!
Jestem twoim ojcem!
Widzisz, jak łatwo „tylko” zajmować się dziećmi?
Musisz wrócić do domu. To jakieś wariactwo.
Prace domowe, jedzenie, moi pracownicy na postojowym.
Mieszkanie jest zasyfione.
Dozorczyni nie przychodzi. Cholera wie, co ta suka robi.
Jestem Diego, mąż Paoli.
Dozorczyni.
Wiem.
Tony, jesteś tam?
Zmieniając temat. Wiedziałaś, że dozorczyni ma męża?
Wiedziałam.
Cześć, Diego.
Cześć, Isabelle.
Wybacz mojemu mężowi. Bywa gburem.
Ale jest nieszkodliwy.
Jasne.
Takie zaczepki między imigrantami.
Jestem Francuzem.
Co u Paoli? Mam nadzieję, że nie jest chora.
Trochę. Kaszle, ale wyjdzie z tego.
- Czyli ma covid. - Tak.
Tak mi przykro.
Dziękuję.
Czyli nie będzie sprzątania.
Isa, zdecyduj się. Daj mi znać, bo nic z tego nie będzie.
Zgadza się.
Zadzwonię.
Basile! Nie!
Dronem lataj pod domem!
Tylko go testuję.
- Daj mi. - Nie.
- Basile. - Nie.
Na chwilę.
Nie, przestań!
No i masz!
- Co mówiłem? - Nie!
- Tak!
Mój dron! Tato!
Tak!
Z dronem na dwór.
Słuchaj, co się do ciebie mówi.
Nie płacz. Nic nie zmienisz.
- Zamówię ci nowego. - Mam tego dość!
Zapraszam.
Chciałbym, żeby pan tu posprzątał.
Nie.
Tak.
- Nie. - Tak.
Nie mogę.
Jestem mechanikiem, nie sprzątaczką.
Dziesięć za godzinę.
Pod stołem.
Mojej żonie płaci pan 15 euro.
Ale pan jest mechanikiem. To jak?
Nie mogę. Wystarczy, że noszę paczki i wywalam śmieci.
Dużo tu roboty.
Pali pan?
- Czasem. - Spojrzy pan.
Ta czerwona terenówka pod kamienicą to moja.
Trzeba ją umyć. Proszę, prezent.
Warty 300 euro.
Dziękuję.
Co mi po tym?
Świetnie. Castafiore znowu zaczyna.
Powie jej pan, by się zamknęła?
Dobra?
Pozwól nam żyć…
Pandemio, pandemio
Nie jesteś moją przyjaciółką
To pójdzie tam.
Czekaj.
Kochanie.
Pandemio, pandemio
Pozwól nam żyć
Jak wtedy
Przed zamknięciem
- Kotku. - Co?
Zaczynam transmisję.
Prawie skończyłam.
Pozwól żyć, oddychać
Istnieć, kochać
Wspaniałe.
Naprawdę pięknie.
Kochanie!
Bardzo ładnie.
Ale mogłabyś…
- Mogłabyś się przesunąć? - Jasne.
Potrzebuję przestrzeni.
- Dam ci pracować. - Dobra.
Tam będzie dobrze?
- Dam sobie radę. - Wiem.
Zobaczmy. Jesteś w kadrze?
Tutaj.
Chcę chronić naszą prywatność.
- Wiem. - Chwilka.
Pozwól nam żyć, oddychać
Istnieć, kochać
- Proszę. - No dobra.
- Już. - Jedziemy.
Nie wierzę. Kamera cię kocha.
- Tak? - Jesteś w kadrze.
Mam się cofnąć?
- Tak. - Teraz?
Jeszcze.
Zaraz stąd wyjdę.
Dobry pomysł.
No to idę.
No dobra.
Trafiłam na balkon.
Zimno ci?
- Dzięki. - Proszę. Kocham cię.
Ja ciebie też.
- Udanych zajęć. - Dzięki.
Cześć, fit-laski. To ja!
Dzisiaj… Chwila, jest nas 2035. Poczekajmy na resztę.
Dzisiaj robimy brzuch i pośladki.
Najpierw rozgrzewka.
Mam dwie…
Mam dwie zgrzewki…
wód po 1,5 litra. Razem 12 butelek.
A 12 razy 1,5 to…
To…
Szesnaście.
Osiemnaście!
Dziękuję!
Sąsiadka.
LABORATORIUM GABRIEL
Wiadomo, że SARS-CoV-2 wpływa u szczurów
na fosforylację kinaz białkowych.
Aby zachować przekaźnictwo komórkowe…
Kropka.
Pierwszy test szczepionek na gryzoniach…
jest niejednoznaczny.
Cholera.
Jasna cholera.
Obiekt C otrzymał dawkę szczepionki
i przeżył…
Ale niedługo.
Cholera.
- O co chodzi? - Zamknięte?
Nie, a co?
- Nie ma ludzi. - Są na postojowym!
Boją się.
Nie dziwię się, widząc te szczury.
- Prowadzę badania. - Nad trutkami?
Nad szczepionką, Louise!
A niby co się teraz bada?
To świetnie.
Badanie moczu i szczepionek w jednym miejscu.
Brawo.
Pracowałem w Instytucie Pasteura.
Zwolnili cię?
Odszedłem.
Co z moim badaniem moczu?
Nie mam czasu. W przyszłym miesiącu.
Zostaw trochę tej trutki, rozłożę ją w piwnicy.
Ale nie poganiam.
Tak, mała Lili.
Pora na spacerek.
Doktorze, wyrzucę to panu.
Wolę to zrobić sam.
Mieszkańcy potrzebują masek.
Skończyły się.
- I chcą się przetestować. - Przetestować!
Wszyscy chcą się testować. Po kiego?
Moja żona ma covid.
Może się zaraziłem.
Ludzie się boją.
- Gdzie jest twoja żona? - W szpitalu.
Od dwóch tygodni.
Miałem dzwonić w razie gorączki.
To już za późno. Miałbyś już objawy.
Zły kosz?
Nie. Odpadki organiczne.
Idziemy na spacerek.
No i proszę.
Co to?
Świnka morska Dubreuilów.
Nagle wyjechali z kraju.
W tej panice zapomnieli Lili.
Wspaniale!
- Jest urocza. - Diego!
Diego…
To pilna sprawa. Muszę przetestować szczepionkę na covid.
Nie mogę znaleźć obiektów badawczych.
Ta świnka morska…
spadła mi jak z nieba!
Nie mógłbym.
Paola wymusiła na mnie w szpitalu przysięgę,
że zajmę się świnką.
Diego.
Kto jest ważniejszy? Żona czy świnka?
Żona!
Odniosłem inne wrażenie.
Ale tak jest.
Lili może umrzeć.
Świnka morska to gryzoń.
- Dranie są wytrzymałe! - Naprawdę?
- Są wytrzymałe? - Bardzo. Nie traćmy czasu.
Jestem tak blisko.
Nauka na mnie liczy.
Znajdę lek
i zadbam o twoją żonę.
Wtedy Paola… wróci do casa!
Dobra.
Lili…
Doktorze! A testy mieszkańców?
Niech przyjdą jutro o dziewiątej.
Jutro o dziewiątej.
O dziewiątej.
Mój bar…
Jak tam, Raoul?
Poire 1984. Pamiętasz?
Niezłe.
Co jest?
Szybko. Może nie starczyć testów.
Zabieraj to.
Zlecą się myszy i karaluchy.
Takie mamy czasy. Nie tak blisko.
Dwóch idiotów z Chin zżarło pingwina
i klatka zmienia się w wasz przedpokój?
- Pangolina, tato. - Wszystko jedno.
To przestrzeń wspólna, panie najemco.
Jasne.
Co za koleś.
Claire, gotowa?
- Idę. - Szybko. I załóżcie nowe maski.
Skończyły się.
Dzięki twojej mamie!
Sprawdź w szufladzie.
Nie ma.
- Ostrożnie. - Dzięki.
Będziemy ostatni.
Nie możemy schodzić na raz. Trwa pandemia, nie wiecie?
Wiemy. Też oglądamy cały dzień wiadomości.
- Metr dystansu. - Dobra.
Strasznie tu śmierdzi octem. Nie da się wytrzymać.
To płyn dezynfekujący.
Claire? Louna? Gotowe?
- Powoli. - Chcemy zejść na dół.
Jasne.
My też idziemy.
- Chodźmy. - Nie, czekajcie.
Jesteśmy za blisko. To nas naraża.
Moja żona jest…
- Gratulacje. - Dziękuję.
Powinna zrobić test poza kolejką.
- Tak. - Jasne.
Proszę.
Idźcie lewą stroną.
Dobrze poszło.
Claire, idę na dół!
Co? Zrób sobie zdjęcie.
Proszę ustawić się rodzinami.
I zachować dystans.
LABORATORIUM MEDYCZNE
Ten wirus jest zaraźliwy.
Proszę rozdać maski.
- WHO mówi, że nic nie dają. - To czemu Azjaci je noszą?
Nie wiem.
Wirus zmutował?
Nie mamy pewności.
Nie wiemy.
Nic pan nie wie. Co my tu robimy?
Trochę szacunku!
To naukowiec.
Bada coś więcej niż kał i mocz.
Prawda, doktorze?
Podobno dozorczyni jest pozytywna.
Przetestuję wszystkich.
- Nie wierzę. - Paola ma covid?
Cholera! Dała mi pocztę!
Wirus utrzymuje się na powierzchniach?
Może nie. Nie wiemy.
On nic nie wie.
Diego nie powinien się izolować?
Słuchajcie…
Nie wie.
Jak się czuje Paola?
Dobrze, ale nie mogę jej odwiedzić.
To silna kobieta. Wyzdrowieje.
Nie wiadomo.
Wczoraj zmarł całkiem zdrowy 33-latek.
Taki jak pan.
- Czemu pan tak mówi? - Bo to wiemy.
Jak poznamy, że mamy wirusa?
To czuć w środku.
Nie musicie się martwić, jeśli nie macie objawów.
Trudności w oddychaniu,
uczucie ciężkości,
suchy kaszel,
zmęczenie, gorączka, utrata smaku i węchu.
Biegunka.
Nie masz biegunki.
Boli mnie brzuch. I nie mam węchu.
- Nic tu nie śmierdzi. - Nie czuję, że nie śmierdzi.
Chciałabym stracić smak,
skoro teraz tata nam gotuje.
Ohyda.
Za dwa tygodnie będzie po wszystkim.
Wrócę do pracy
i nie będę musiał oglądać takich panikarzy.
Nikt tu nie panikuje. Trochę szacunku.
Leziecie jak durne owce za doktorkiem, co nic nie wie.
Nie wiadomo, czy ten wirus istnieje.
Chwila.
Jeśli chcę go złapać, to moja sprawa.
I zarazić całą kamienicę?
Pić i palić nam wolno.
A to też zabija.
Ale nie zaraża tak jak ta korona.
Koronawirus.
Korona, rodzaj żeński. Stąd tyle zamieszania.
Umie pan rozmawiać z kobietami.
Dziękuję, radzę sobie.
Pospiesz się z tą szczepionką, bo muszę otwierać.
Masz rację. Zróbmy te testy.
My tu gadamy, a rozwój naukowy czeka. Diego!
Koszmar.
To test RT-PCR.
Długi wacik. Nic przyjemnego.
Druga dziurka.
Wpadniecie do baru po tych torturach?
Nie słyszałaś, co mówiliśmy?
Biznes to biznes.
Za wcześnie na alkohol.
Poza tym bar zamknięty.
Nie otworzę. Mogę wam polać na dziedzińcu.
Nie można omijać przepisów.
Wielkie dzięki. To się nazywa solidarność.
Boli.
- Kto teraz? - Dziękuję.
Dzieci nie testuję. Nie muszą tu czekać.
- Mogę się pobawić z Basile'em? - Pewnie.
Super.
Nie z tobą. Z psem.
Ale pojazd!
Basile!
Przestań!
Tato!
Sama się prosiłaś.
- Mógłbym dostać kilka masek? - Nie.
W Stanach badają już szczepionkę.
- Trwa trzeci etap testów. - Wiem.
Ale brakuje nam danych.
Wszędzie dezinformacja.
To era mediów, nie nauki.
Gotowy?
- Długie to. - Spokojnie. Głowa do tyłu.
- Spokojnie. - Powoli.
Nie będzie tak źle.
Spokojnie.
Ale głęboko.
- W jakiej fazie są pana testy? - Idą.
- Dotrzyma pan tajemnicy? - Tak.
Sprawiłem, że białka nukleokapsydu
nie wnikają w jądro.
Niemożliwe!
- Nawet w cytoplazmę. - Nawet w cytoplazmę?
- To przełom! - Proszę nikomu nie mówić.
Będzie pan kiedyś musiał ogłosić wyniki.
Moje pismo, Nauka i badania, chętnie…
Niech pan się nie rusza!
- Za głęboko! - Proszę oddychać.
Oddech.
Ostrożnie! Bez telepania!
Szczepionka to mój priorytet.
Rozumiem.
Proszę dać mi znać. Możemy rozważyć
specjalne wydanie z panem na okładce.
Zastanowię się.
Kiedy będą wyniki?
Za 48 godzin. Góra tydzień.
Oby to się skończyło, zanim urodzę.
Wątpię. Chyba że poród będzie za dwa lata.
Dwa lata lockdownu?
Nie słuchajcie go. Lubi dramatyzować.
Dystans!
O co mu chodzi?
Oszaleliście czy co?
Nie wszyscy na raz!
Wejdziemy rodzinami.
Piętro po piętrze.
Najpierw trzecie piętro.
A kiedy moja kolej?
Mam dwupiętrowe mieszkanie. Mam iść dwa razy?
Mieszkamy w jednym budynku, a nawet nie znamy swoich imion.
To Paryż.
To jak się nazywacie?
Agathe.
Piosenkarka?
- Znacie moje piosenki? - Na pamięć.
Cała kamienica codziennie ich słucha.
Fajnie. W 2016 wystąpiłam w The Voice.
Ale nikt się nie obrócił.
Może i nie, ale ludzie mnie słuchali!
Przed lockdownem rozdawałam nawet autografy.
Możemy iść czy musimy słuchać wyznań nieznanej gwiazdki?
Trochę taktu.
To mój dom. Będę mówił, co chcę.
Wkurzasz mnie.
Dystans społeczny, do cholery!
Inaczej bym cię rozwalił.
Chyba nie będziecie się bić? To śmieszne.
Jesteśmy chyba ponad to.
Jak dzieci w szkole!
On zaczął.
No to proszę bardzo.
Dobra.
Nic się nie stało. Przedstawcie się.
Jestem Samuel. Trener personalny.
Nikt nie pytał o zawód.
Tylko imię i piętro.
Możesz chociaż raz nikogo nie atakować?
Chcę tylko iść na górę.
Jak my wszyscy.
Ja nie.
Mieszkam na parterze.
W mieszkaniu dozorcy z moją żoną Paolą.
Oby szybko wróciła.
Ja mam na imię Claire.
Jestem adwokatem w sprawach karnych.
Mój mąż, Martin. Rysuje dla pisma naukowego.
Nasza córka to Louna.
Mieszkamy na pierwszym piętrze. Tam, gdzie balkon.
Super.
I…
Jako jedyny mam mieszkanie własnościowe.
No i proszę. To nie było takie trudne.
Owszem.
Potrzebowaliśmy wirusa, by się poznać.
Brakuje tej nowej. Powinna za to dostać w nos.
Jest z Afryki Północnej. Trochę dziwna.
Czyli jesteś też rasistą.
Nie, imigrantem z Belgii.
Jak to „też”?
- Czym jeszcze? - Samolubem.
Nie możesz parkować gdzie indziej?
To nie moje auto.
To z naklejką „Dumny Belg” nie jest twoje?
Jest z leasingu.
Najbardziej się opłaca.
Możesz parkować swoje opłacalne, leasingowane auto na zewnątrz?
Żeby dzieci miały się gdzie bawić.
Chciałabym też zaproponować
założenie ogrodu warzywnego.
Mają mi ukraść auto w zamian za warzywka? Nie, dzięki.
Podziękuję.
Na razie, mały.
- Chodź, kochanie. - Dystans.
- Ostrożnie. - Wyluzuj.
Co za pech. Belgowie zwykle są mili.
A nam się trafił dupek.
Nie wszystko dla ciebie!
Pandemio, pandemio
Nie jesteś moją przyjaciółką
Pandemio…
Wynoś się daleko stąd
Pandemio, pandemio
Pozwól nam na życie
„Powoduje kaszel”, Raoul.
Na pięć liter.
Covid.
Pandemio, pandemio
Pozwól nam żyć
Jak wtedy
Przed zamknięciem
Wynoś się! Spieprzaj! Spadaj!
A teraz, mała Lili…
Mam dla ciebie dobre…
i złe wieści.
Pandemio, pandemio
Nie zabieraj mi przyjaciół
Pozwól żyć, oddychać
Istnieć, kochać
Pandemio, pandemio
Nadciąga twój kres
Już zaczynaj się bać
Tak, bój się!
Pandemio, pandemio
Bój się wspaniałych lekarzy
Którzy nie szczędzą czasu
By przywrócić nam szczęście
Pandemio, pandemio
Niedługo będzie po wszystkim
Bo zawsze, mówię ci, zawsze wygrywa…
Życie
Cięcie!
- Aż mam ciarki. - Ciary.
Odjazd.
Świetnie.
Wszystko pasuje.
Ale kim jest Pam Demia?
Pandemia.
Pandemia?
W sensie covid?
A ja myślałem, że masz coś do jakiejś Pam Demii.
- Ale ze mnie debil. - Kochanie.
Twoja wymowa mnie nieco zmyliła.
„Pam Demio”… Tak śpiewałaś.
Nie umiem śpiewać, ale rozumiesz.
Wstawisz to u siebie na Insta?
Nie u ciebie?
Też, ale masz więcej obserwujących.
Fakt, mam więcej.
Im więcej wyświetleń, tym mam większe szanse zaistnieć.
Tak. Ale…
Nie wypada mi. Jestem trenerem personalnym.
To może…
Moje obserwatorki nie zrozumieją.
Czego?
Jak to wyjaśnić…
Kochanie.
Dla tych kobiet jestem ideałem faceta.
Codziennie razem ćwiczymy.
Motywuję je, napędzam. Takim jestem facetem.
Gdybym wstawił ten filmik,
czułyby się zdradzone.
Zdradzone? Wiedzą, że kogoś masz.
Nigdy nic nie mówiłem.
Rozumiem. Czyli kogoś sobie szukasz?
Co? Czy ty się słyszysz? To marketing.
A ja ci wychodzę z kadru. Co za idiotka.
To moja praca.
To pracuj sobie gdzie indziej.
Mam dość ukrywania się przed twoimi grubymi fankami.
Jasne?
Jakie jest polecenie?
„Zaznacz orzeczenie na czerwono, podmiot złożony na niebiesko.
Przeredaguj zdania, by nie było w nich przymiotników.
Uwaga: w zdaniu może nie być podmiotu złożonego”.
No to wszystko jasne.
Co to podmiot złożony?
Już ci to tłumaczyłem.
Musisz uważać.
Co to podmiot złożony?
To podmiot, który jest złożony.
Pojedynczy i zbiorczy.
Nie wymyśliłem sobie tego.
„Uwaga: w zdaniu może nie być podmiotu złożonego”…
Co to znaczy?
Masz jedno… a potem drugie.
Tworzą całość.
Co?
Liczba pojedyncza, mnoga?
Tak. Liczba pojedyncza i mnoga. Dobrze.
Ale czemu piszą, że Kimamila to podmiot złożony? Jest jeden.
Kimam co?
Kimamila! Patrz.
Nie pamiętam tego.
To było dawno temu.
Idę do Milana się pouczyć.
Jasne. Będziesz się uczyć do egzaminu z chłopakiem.
- Dobry żart. - Obiecuję!
Czemu jesteś w gaciach?
To nie gacie.
Ćwiczę. Twój brat poprosił mnie o pomoc w lekcjach.
Więc mu pomagam.
Wariactwo. Wszystkie moje sklepy są pozamykane,
więc mam czas na ćwiczenia.
Wrócę, zanim się ściemni.
Nie!
Zostaniesz tutaj. Nie możesz wychodzić z domu.
Mogę. Mam 16 lat!
Nic mi nie grozi. Zabierają mi młodość!
- Nie. - Mam to w dupie, wychodzę.
Victoire, zabraniam ci. Pomóż bratu.
- Chyba śnisz. - Co to podmiot złożony?
- Co? - Tata nie wie.
Pewnie, że wiem.
Ale chcę mieć pewność.
Jesteście popaprani.
Pomóż bratu albo ja cię popaprzę.
No dobra.
To podmiot.
Tak, ale…
piszą, że złożony, ale potem jest tylko jeden.
Tego nie umie zrozumieć.
Chodzi o składnię.
„Podmiot złożony” to podmiot,
a „orzeczenie złożone” to orzeczenie.
- Mówiłem mu to samo. - Wcale nie.
Tak. To składnia.
Musisz dać coś z siebie.
Tato, pozwól mi wyjść.
Victoire, idź do pokoju
i zadzwoń do chłopaka czy co tam chcesz.
Ale nigdzie nie pójdziesz.
Moje życie to chujnia!
Jak mnie rzuci, to będzie twoja wina!
Mam nadzieję.
Bo go nie znoszę.
To idiota.
- Na czym skończyliśmy? - Co ona mówiła?
Że jej życie jest do dupy.
Dobra…
Spróbuj sam, będę patrzył.
W razie czego pytaj.
Cześć, Basile. Chyba nie zapomniałeś o lekcji?
Oczywiście, że nie.
- To twoja nauczycielka? - Tak.
Dzień dobry, pani Santos.
Dzień dobry panu.
Dzień dobry. Przepraszam.
Mój syn trochę nie rozumie tego całego „kijamija”.
Ja mniej więcej to ogarniam.
Słyszy mnie pani?
Słyszę i widzę.
To lekcja z kamerką, wszyscy pana widzą.
W takim razie życzę miłej nauki.
Dziękuję.
Zaczynajmy.
Złożony…
Idę wziąć prysznic.
Życzę miłej kąpieli, panie Boghassian.
Przypominam, że…
Dzieci, proszę.
Podmiot złożony…
Basile!
Pamiętajcie, że tworzy związek zgody
z orzeczeniem złożonym…
Dwadzieścia cztery!
- Siedem razy cztery? - 28.
- Osiem razy cztery? - 32!
- Dziewięć razy cztery? - 36!
Dziesięć razy cztery?
Teraz pięć.
- Jeden razy pięć? - Pięć.
- Dwa razy pięć? - Dziesięć!
- Trzy razy pięć? - Piętnaście!
- Cztery razy pięć? - 20!
- Pięć razy pięć? - 25!
- Sześć razy pięć? - 30!
- Siedem razy pięć? - 35!
- Osiem razy pięć? - 40!
- Dziewięć razy pięć? - 45!
- Dziesięć razy pięć? - 50!
Jedziemy!
A teraz proszę wiernych o wyśpiewanie
tabliczki mnożenia przez sześć.
- Jeden razy sześć? - Weź.
- Dwa razy sześć? - Nie.
- Trzy razy sześć. - Nie.
Może lepiej zagraj… rap!
Rap? Dobra.
- Jeden razy sześć. - Sześć!
- Dwa razy sześć. - 12!
- Trzy razy sześć. - 18.
Tata chce chyba zabrać Basile'a na Księżyc.
Wszystko dobrze?
W porządku?
- Tato. - Halo, Martin?
Odbiór, Apollo 13.
Cztery razy sześć?
Dwadzieścia cztery!
- Pięć razy sześć. - 30.
- Martin. - Tato!
Martin!
Dzięki.
Chcesz umrzeć przez covid, mimo że go nie złapałeś?
Nic mi nie jest.
Basile! Chodź.
Cholera.
No proszę. Udanych wakacji.
Tylko wyprowadzam psa.
Wyprowadzam psa.
- Diego. - Co?
Sprzątasz kamienicę, a nie samochody.
Niby tak, ale…
Mam stąd oko na nową lokatorkę.
No i?
Chwila.
Nazywa się Leila Eleli.
Wróciła do domu o świcie.
Kryje się pod maską i kapturem.
Nie wyściubiła nosa.
Zarazi całą kamienicę.
Masz.
Zmierz jej temperaturę tak, żeby nie zauważyła.
Spróbuję.
Najlepiej mierz temperaturę wszystkim przy wejściu.
Nikt nie może przekroczyć 37,5 stopnia.
Dobra.
Maksymalnie 37,5!
Powoli.
Nie obwąchuj wszystkiego.
Chodź.
Dobry pies.
Spokojnie.
- Nic nie widzę. Kto to? - Policja. Idzie pan na plażę?
- Wyprowadzam psa. - Co?
- Wyprowadzam psa. - Jakiego psa?
Tego… Cholera.
Mój pies. Basile?
Wiadomo, uciekł.
Proszę dowód i zwolnienie z kwarantanny.
Proszę.
Przez rękawiczki nie poczułem, że mi się wyrwał.
- Pewnie wrócił do domu. - Kto?
Mój pies, Basile.
Nie widzę pana twarzy. Proszę zdjąć tę maskę. Zaparowała.
To samobójstwo.
To będzie mandacik.
Oszaleliście!
Za obrazę funkcjonariusza grozi 7500 euro.
Nie stresujcie mnie, bo bardziej paruję!
Trzymamy dystans. Może pan zdjąć maskę.
Nie mogę zdjąć maski w czasie pandemii!
Dobra, czekajcie.
Lepiej?
Proszę zdjąć maskę.
Teraz was widzę.
Więc wy też mnie widzicie.
Nie. Zdejmę ją.
Ale najpierw…
Paralizator!
- Nie ruszaj się! - Spokój!
- To termometr! - Cicho!
Nie chcę panu nic zrobić.
Spokojnie, Basile.
Biedactwo.
Kto ci to założył?
Jest nas 20 670. Oby tak dalej.
Po biegu na dwa kilometry
pora poćwiczyć nogi. Co będziemy robić?
Przysiady boczne!
Gotowe? Zaczynamy.
Zaczynamy od prawej nogi.
Sam!
I w górę.
- Sam! - Tak?
Tak to jest na żywo.
Są już wyniki?
Jeszcze nie! Robię transmisję.
Ze swoimi grubaskami!
Skończył się koper włoski, a muszę go zjeść.
Robię transmisję!
Wiem. Kupisz mi go?
Wybaczcie. Sąsiadka w ciąży.
Pomagam jej w czasie lockdownu.
Musimy się wspierać.
Zaraz przyjdę!
Druga noga, zanim skupimy się na tym koprze.
Pięć, sześć, siedem…
Masz!
Tylko szybko. Trzeba było nie pukać sąsiadki!
Oglądam twoją transmisję.
Kretyn!
Dupek!
Kutas, idiota…
Na dziś wystarczy.
Byłyście świetne.
Moje fit-laski!
Do jutra, pa!
Osiem tysięcy!
Pieprzony koper!
- Nie mogę wyjść bez zaświadczenia! - Co?
Dobra, idę.
Młody.
- Słucham. - Pożyczysz mi psa?
Zużyłem swoje zaświadczenie. Z psem pozwalają wychodzić.
To nie mój pies.
Spokojnie, oddam go.
Nie mogę.
Moja żona mi nie pozwoli.
- Twoja żona? - Moja żona.
Też pan taką ma, więc wie pan, jak to jest.
Moja żona. R-Z-O-N-A.
Żona przez „ż”.
Co z tego?
Tylko proszę jej nie mówić. Ona jeszcze o tym nie wie.
Proszę pani!
Co chcesz?
Dzień dobry. Wszystko dobrze?
Nie. Czego chcesz?
Pożyczam psa ludziom bez zaświadczeń.
Chce pani? Tysiąc za minutę.
- Pożyczasz? - Tak, ale za kasę.
Jaki ojciec, taki syn.
To trochę drogo.
- Tysiąc za minutę? - To może dziesięć?
Lepiej.
Ale nie, dzięki.
Po co ci pieniądze?
Ojciec za mało ci daje?
Muszę zarobić własną forsę.
No jasne. Trzeba wykorzystywać frajerów.
Dam ci radę.
Obniż stawki.
Bo nie będzie klientów.
- Jedno euro. - Dobra.
- Dziękuję pani. - Louise!
„Pani”!
Wysoki sądzie, Kevin nie wiedział, jaka to poważna sprawa.
Prawda, Kevin?
Stałem sobie na moście i puszczałem kaczki.
Nie!
Kawałkiem bruku?
- Na proteście? - Nie!
Tak było, przysięgam.
Trzeba lekko podkręcić.
No i walnął w policjanta.
Byłem w szoku. Co za pech.
Panie Louison, zmienia pan zeznania?
- Jasne. - Nie!
Kevin…
Zatrzymało mnie dwóch durnych gliniarzy.
- Mam rozprawę. - Wybacz, nie zauważyłem.
Przepraszam.
Wysoki Sądzie, mogę porozmawiać z moim klientem na osobności?
Jak? To wideokonferencja.
Rozumiem.
- Gdzie Basile? - Nie wrócił sam do domu?
Co? Sam?
Zostawiłeś go?
Pani Becquart, jest pani?
- Gdzie mój pies? - Nie krzycz, mama pracuje!
- Basile! - Przepraszam.
Przeszkadzacie, mam rozprawę. Spadajcie.
Wystarczy, że chłopak gada bez ładu i składu,
a sędzia to żyleta.
Bez ładu i składu?
Słyszymy panią.
Wyłączyła pani kamerę, nie dźwięk.
Kur… Przepraszam.
Prawie pani przeklęła!
Basile… Kevin!
- Louna, nie wychodź bez maski. - Przepraszam.
- Wychodzimy. - Problem rodzinny.
W więzieniu jest spokój, polecam!
Wnoszę o odroczenie sprawy w celu konsultacji
z moim klientem.
Żadnych widzeń. Więzienie to wylęgarnia zarazy.
Kto to?
Ta rozprawa jest absurdalna.
Odraczam sprawę do piątego!
- Dziękuję. - No nie, nie zostanę w…
Twoja córka wyszła bez maski.
Nie możesz zakłócać rozprawy.
I tak było trudno robić ją online.
Przepraszam, ale to przegrana sprawa. Lepiej ją zostaw.
Nie. Walczę o każdego klienta.
Od pięciu lat babrzesz się w drobnicy. To upokarzające.
Masz mnie wspierać, nie dołować.
Wspieram cię, kochanie.
Ale nie pozwolę ci iść na widzenie.
Jasne?
Dobra, właź.
Czekaj.
Cześć.
Mój kochany Basile!
Tak się bałam.
Basile, kocham cię.
Tęskniłam za tobą.
Ja też cię kocham.
Bałam się, że zaginąłeś.
Był ze mną, drugim Basile'em.
Dzięki, że go znalazłeś.
Nie ma sprawy.
Chodźmy.
Louna. Zaczekaj.
Mam coś dla ciebie.
- Proszę. - Co to?
Zarobiłem tę kasę, pożyczając psa ludziom bez zaświadczenia.
To twój pies, więc kasa jest twoja.
To żart?
Nie, to prezent.
Jesteś okropny!
Wypożyczałeś psa?
Ktoś mógł go ukraść!
Byłem tuż obok.
Jasne!
Nie chcę tej kasy. Jest brudna.
Jak auto twojego taty!
Brawo, kolego.
Skoro mała ci się podoba, musisz zmienić strategię.
Dziękujemy lekarzom!
Dziękujemy bardzo!
Dziękuję.
DZIĘKUJEMY SŁUŻBOM
Doktorze Gabriel!
- Doktorze! - Śwince nic nie jest.
- Nie o to chodzi. - Nie ma jeszcze wyników.
Nie o to chodzi. Chodzi o moją żonę.
Nie mogę się niczego dowiedzieć. Martwię się.
Nikt nie odbiera.
Proszę.
Dziękuję.
Paola Romano to moja pacjentka.
Doktor Gabriel.
Z Instytutu Pasteura.
Tak?
Wypisali ją z intensywnej terapii?
Lepiej z nią.
Mogę porozmawiać z jej oddziałem?
Tak?
Jaka pacjentka?
- Yusef. Pani Romano? - Romano?
- Romano. - Paola.
Przenieśli ją do nas.
Gdzie ona jest?
Tam.
Pani Romano?
To pani mąż.
Halo?
Kochanie!
Tak się cieszę, że cię słyszę.
Jak się czujesz?
Mój Diego!
Jak sobie radzisz z kamienicą?
Pewnie ci trudno beze mnie.
Paola, kochanie…
Mów, jak się czujesz.
Słuchaj,
ptaszki na ciebie czekają.
A ty nie?
Ja też, kochanie.
Ja też.
Doktorze!
- Tak? - Dziękuję.
Oligoelementy.
Dziwne, że nie ma wyników.
Pewnie jest zajęty.
I wszyscy pracownicy odeszli.
Coś ty znów przyniósł?
To pulsoksymetr. Mierzy poziom natlenienia krwi.
Wynik poniżej 95% oznacza…
- Co? - Pięćdziesiąt dwa!
Cholera. Mam wirusa w płucach.
Claire!
Zły palec.
Proszę.
Faktycznie.
Dzięki.
- Twoja kolej. - Nie trzeba.
Wiem, że oddycham.
Możesz przez chwilę nie panikować?
Dobranoc.
Ale gorąca atmosfera.
Oby łóżko nie zaczęło płonąć.
Kochanie…
Jesteś rozpalona.
Bardzo.
- Mierzysz mi temperaturę? - Mówiłaś, że ci gorąco.
Dobra, wybacz, kochanie.
Nie będziemy się kochać. Musimy mieć siłę na walkę z wirusem.
- Dobra? - Masz rację.
- Dzięki. - Bardzo proszę.
Proszę bardzo.
Rysunki, kwiaty, wiersz.
„Louno, przytul mnie mocno.
Żyć się będzie prosto. Poślij mi całusa.
Nie rób ze mnie lamusa”.
Ładnie. Kobiety to kochają.
Nie pokażę jej tego.
Co może się stać?
Boisz się kosza? To szkoła życia.
Skoro nie mogę sprzedawać…
to chociaż wypiję.
Alkohol zabija powoli.
To dobrze. Nie spieszy się.
- Ale… - Nie zaszkodzi. Alkohol dezynfekuje.
No tak.
Nie jesteś taki głupi!
- Jak to pachnie? - Nie wiem. Gruszką?
Brawo.
Odkryłeś płyn dezynfekujący o zapachu gruszkowym
marki Raoul.
Basile,
płyn dezynfekujący to towar deficytowy. Zarobimy na złote jaja.
- Nie! - Tak!
Ze szczerego złota.
Obiekt badawczy, samica świnki morskiej,
otrzymał drugą dawkę szczepionki.
Wyniki są obiecujące…
Lili!
Lili! Wracaj!
Wracaj!
Raz, dwa, trzy, cztery…
Proszę, Lilli!
Profesorze?
Już idę.
Idę!
- Tak? - Tak!
Tak?
- Są wyniki? - Nie, cierpliwości.
- Do widzenia. - Jeszcze jedno.
Rozważył pan moją propozycję?
Redaktor jest zachwycony.
- Zgadzam się. - Naprawdę? Super.
- Kiedy? - Muszę wprowadzić poprawki.
Potem to panu prześlę.
Uwaga na palce.
- Ma pan mój e-mail? - Mam wszystko, czego trzeba!
Do widzenia.
Cholera!
Lilli!
Gdzie on jest?
Doktorze?
Co znowu?
Powiadomię was, gdy będę miał wyniki.
Nie o to chodzi. Potrzebujemy pojemników,
które wyglądają na medyczne. Ma pan?
Nie. Tak! Mam kilka kartonów pojemników do badań.
Proszę bardzo. Już ich nie potrzebuję.
Proszę, do widzenia. Dziękuję.
Zamknijcie drzwi.
Proszę.
Zamknijcie drzwi!
Lili…
Lili.
- Szuka pan wyników? - Ukrywa się pan w aucie?
Napawam się swoim sukcesem.
Przesiadywanie w zaparkowanym aucie to dla pana sukces?
I kto to mówi.
Z Pasteura do podrzędnego laboratorium.
Odszedłem z Instytutu,
bo badania szły zbyt wolno.
Niektórzy nie rozumieli, że nauka wymaga odwagi.
Jestem oddany badaniom. Pan sobie jeździ
i sprzedaje papieroski,
a ja mam misję rangi światowej.
Kontrola populacji.
Słucham?
Wirus pochodzi z laboratorium.
Bill Gates,
deep state, szczepienia…
To wszystko służy depopulacji.
Nie zrobi pan z nas idiotów.
Nie jesteśmy takimi debilami.
Jest pan dobrze poinformowany.
Owszem.
- Ma pan rację. - Wiem.
Poczuł to pan podczas badania?
Co?
Wsadziłem panu chipa z Windowsem.
Po to robimy te testy.
Jeśli znajdzie pan świnkę morską, proszę mi ją oddać. Może zarażać.
Nieważne. Teraz zawsze wiem, gdzie pan jest.
Bzdura.
Wiem, że odszedł z Instytutu.
To indywidualista.
Facet jest geniuszem.
Tak.
Przejrzy swoje badania i mi je prześle.
Oczywiście.
Tylko mnie nie wydymaj, Yannis.
Zostanę na pełen etat, tak?
Z umową!
Dobra.
Czekaj.
Oddzwonię.
Dokąd idziesz?
Wyrzucić śmieci. Potem na zakupy.
Zostaw, ja pójdę.
Niby dlaczego?
Jestem ostrożniejszy.
Idź na zakupy, ja wywalę śmieci.
- Wyrzucę po drodze. - Nie!
Czemu ciągle ty?
Przestań robić ze mnie idiotkę. Mam swoją rolę
w tej rodzinie.
Masz rolę wyrzucać śmieci?
Tak.
Dobra.
Dziękuję.
Claire?
- Co? - Chodź tu.
Po co?
Otwórz ten worek.
Otwórz worek.
Zapomniałaś tego.
I tego.
Tak?
- Dezynfekujecie wózki? - Nie rozumiem.
Nieważne.
Ile mi wyszło?
W normie, 36,3.
Dupek.
MAKSYMALNIE DWIE SZTUKI NA KLIENTA
Może pani włączyć taśmę?
Co?
Może pani włączyć taśmę?
Jest pusta.
Włączy pani taśmę!
Da pani ręce.
Oszalał pan? Mam czyste ręce.
Maksymalnie dwie sztuki na osobę.
Czemu?
Taki mamy limit. Żeby uniknąć braków.
Uprzejmiej, proszę.
To pan jest nieuprzejmy.
Proszę pomyśleć o innych.
Kartą czy gotówką?
Pewnie kartą.
Dla państwa bezpieczeństwa prosimy o przestrzeganie zasad.
Stop!
W porządku. Dziękuję.
Boghassian.
- Cześć. - Dzień dobry.
Momencik, proszę.
To termometr od mojego męża?
Tak. 37.
- W porządku. - Absurd.
- Może pani iść. - Chyba go nie słuchasz?
- Widziałeś go? - Byłem na basenie.
Cholera.
Martin?
Otwórz, bo jest łańcuch.
Odsuń się. Gdzie byłaś?
Na spacerze. Otworzyli parki. Patrz.
To od Kevina?
Co ty gadasz? Od jakiego Kevina?
Jakiego Kevina?
Musiałam z nim pogadać.
Byłam ostrożna.
Miałam rękawiczki, maskę i przyłbicę.
Nie wpuszczę cię. Miałaś bliski kontakt.
Nie miałam. Otwieraj.
Nie!
Martin…
Nie jesteś taki.
Strach przez ciebie przemawia.
Weź głęboki wdech i się ogarnij.
- Dziękuję. - Masz.
Przemyśl to sobie. Dobranoc.
Otwieraj drzwi!
Louna!
Otwieraj!
Dziękujemy!
Louna, otwórz mi.
- Chodź tu. - Dziękujemy!
Brawo! Super.
Świetnie. Cudownie.
- Brawo. - Brawa dla ciebie.
Masz klasę. Brawo.
Dobranoc!
Pandemio, pandemio
Już zaczynaj się bać
Bój się wspaniałych lekarzy
Pracujących bez wytchnienia!
Całusy i brawa dla was!
- Jasna cholera! - Co się dzieje?
Dziecko?
Kendji Girac repostował „Pandemię”.
Kenji Girac!
To nie fałszywe konto?
Ma 1,7 miliona obserwujących, więc raczej nie.
O kurde!
Wielki skurcz.
Oddychaj.
Jeszcze nie czas.
- Spokojnie. - Już dobrze.
To z emocji.
Patrz, jak mi rosną obserwacje.
- Szaleństwo. - No…
Obserwatorom Kenjiego Giraca się podobam.
Brawo!
Martin, otwieraj.
To też moje mieszkanie!
Martin!
Zacięło się okno w sypialni.
Nie macie innych okien?
- Cóż… - Proszę.
Tutaj można sobie kruszyć, nie to co w domu.
Pieprzeni najemcy.
No i?
- Mamy 276 euro. - Super.
Nawet lepiej!
Nie zbankrutuje pani.
Lubię tu rysować.
Panią też lubię.
Jeśli będzie tu sklep,
nie będę mógł przychodzić.
Czemu miałabym tu prowadzić sklep?
Proszę mu nie mówić,
ale jeśli pani zbankrutuje, tata otworzy sklep
z elektronicznymi papierosami.
Albo jeśli umrze pani na covid.
Tata chce poczekać i się okaże.
Co za świnia!
- Zamknięte! - Dzień dobry.
Podobno sprzedaje tu pani płyn do dezynfekcji.
Gruszkowy. Zgadza się?
Otwarte, proszę wejść.
Dobry wieczór. Ile kosztuje?
Dziesięć euro. Dwa za 17.
Wezmę cztery.
Razem 34 euro.
Tylko gotówka.
Co?
Chyba mam koronę.
Nie, to nie ma smaku.
- Tak? - To ja.
Tony, nie mogę teraz gadać.
- Kiedy wrócisz? - Nie wiem.
Jesteś u matki?
Muszę kończyć.
Jest u matki.
No nie wiem.
Odbierz brata z baru i jedziemy.
Co?
Mama nie wróci do domu.
Powiedziała do mnie „Tony”. To zły znak.
Chodź do auta.
Tylko nie mów matce. Zrobimy jej niespodziankę.
Chodź. Wynosimy się stąd.
Rany, gdzie moje klucze?
Basile!
- Co? Jestem zajęty. - Chodź.
- Po co? - Wyjeżdżamy.
- Dokąd? - Na południe. Po mamę.
- Co? - Streszczaj się! Basile!
Znowu?
Drzwi się zamknęły.
Mąż ma klucze.
Nie wiem, czemu jeszcze nie wrócił.
- Wyjeżdżacie? - Nie.
Pozbywam się rzeczy. Człowiek za dużo tego kupuje.
Zwłaszcza pan.
Mąż chyba wrócił.
Jestem uratowana.
Miłej kolacji.
Dzięki.
Basile!
Chodź tutaj albo cię zaciągnę!
Tato, nie chcę jechać. Nie mogę!
Wystarczy, chodź.
- Muszę iść do Louny! - Cicho!
Śmierdzisz gorzałą!
Musimy jechać teraz?
Nie upijaj mi dzieciaka! Nie ma nawet dziewięciu lat.
Nie upijam. Robiliśmy płyn do dezynfekcji.
Przebranżowiłam się. Ma pan bystrego dzieciaka.
Nie położysz łapsk na moim barze!
Co ty jej powiedziałeś?
Cholera. Nie patrzcie na nich.
Zachowujcie się normalnie.
Co on robi?
- Chodź. - Nie wierzę.
- Proszę się zatrzymać! - Proszę zatrzymać auto!
Co on robi? Proszę pana.
Z drogi.
- Przepraszam pana! - Co robi ten kretyn?
- Proszę się zatrzymać. - Proszę pana.
Zgasi pan auto.
- Proszę wysiąść. - Ja?
Tak, pan.
Co to za pokazówka? Co pan robi?
Jeżdżę sobie po podwórzu. To dozwolone.
Wiem, że nie wolno nam wychodzić, ale…
Przecież mogę sobie tu pojeździć.
Poza tym dopiero co kupiłem to auto.
Mam prawo się nim nacieszyć.
Z dwójką dzieci w środku?
Bawiły się na podwórku.
Nie chciałem ich protrącić.
To zły czas na urazy i wizyty w szpitalu.
No nie, dzieciaki? Kazałem wam wskoczyć.
Tak było.
Dostaliśmy zawiadomienie,
że ktoś nie przestrzega lockdownu.
- To ja dzwoniłem. - Słucham?
To ja do was dzwoniłem.
Jest tu pewna kobieta, która nie przestrzega zasad.
Mieszka na pierwszym piętrze po lewej.
Gdy tylko się ściemni, od razu wychodzi.
To podejrzane.
Sprawdzimy ją.
- Będę wdzięczny. - A pan niech się opanuje.
Zakręcę jeszcze kilka razy
i wracam do domu. Jestem wykończony.
Rozumiem.
- Dobranoc. - Dziękuję.
- Dobranoc. - Za waszą służbę.
Łyknęli to.
Jedziemy.
- Dobry wieczór. - Witam.
Podobno ktoś na tym piętrze nie przestrzega…
Tak. Wyrzucił mnie z własnego domu.
Martin. Otwieraj.
Przyjechała policja.
Witam państwa.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
- Ktoś tu łamie zasady lockdownu. - Tak, ona.
- Tak. - Bzdura.
Nie. Dzwoniłem w sprawie sąsiadki.
Ale ona przynosi wirusa z siedliska zarazy.
Donosisz na mnie?
To absurd. Mam upoważnienie.
Jestem adwokatem, odwiedzałam klienta w więzieniu.
- W nocy? - Nie w nocy!
- Widzę kołdrę i poduszkę. - To jego.
Czemu idzie pani do więzienia nocą?
- Jest adwokatem. - Byłam tam w dzień.
- Jego adwokatem? - Nie, to mój mąż.
Wezwał nas pan do swojej żony?
- Nie, do sąsiadki. - Sąsiadki?
Sąsiad nie wpuszcza pani do pani mieszkania?
Nie. Jestem jego żoną, prawniczką, i tu mieszkam.
To moja żona. Mieszka tu.
Sąsiadka mieszka tam, ale to nie jej mieszkanie.
Kobieta z naprzeciwka tu nie mieszka?
Nie. Tak. To dzika lokatorka.
Wychodzi w nocy, więc was wezwałem.
- Podkablowałeś sąsiadkę. - Tak.
Już wyszła.
- Z nieswojego mieszkania? - Tak, już noc.
Tak.
- Już noc? - Tak.
Dobra.
Wrócimy tu.
- Proszę wpuścić żonę do środka. - Oczywiście.
- Dobranoc. - Dobranoc.
- Dziękuję. - Bardzo dziękuję.
Dobranoc.
- Już nie jesteś chora? - Nie, kotku.
Nie dotykaj jej!
Masz to.
No i proszę.
Odjechał.
Istny dom wariatów.
- Od lockdownu wszystkim odbija. - Racja.
Tak?
- Cześć, co u ciebie? - W porządku.
- Palisz? - Tak.
Podobno nikotyna chroni przed koronawirusem.
- To bzdura. - Naprawdę?
Najlepiej chroni…
szczepionka, nad którą pracuję.
Muszę tylko potwierdzić dobre wyniki, jakie uzyskałem z Lili.
Nie ma mowy!
Nie ptaki Paoli. Wykluczone!
- Pomyśl o żonie. - Myślę!
To Plume. Ulubienica żony.
Tęskni za Paolą tak jak ja.
Nie.
Chodź, draniu. Twoja kolej.
Spokojnie.
Późno już. Zrobimy to jutro.
Dzień dobry.
Witam na akustycznej transmisji.
Akustycznej.
Wchodzisz mi w kadr.
- Co? - Odsuń się.
- Proszę. - Jasne.
Super.
Dzięki. Zostań tam.
Witajcie, melomani.
To utwór dla was i wszystkich, którzy walczą.
Pandemio, pandemio
Nie jesteś moją przyjaciółką
Witaj, doktorze.
Co znowu, Louise?
- Co się stało? - Zaciąłem się przy goleniu.
- Więcej ran niż golenia. - O co chodzi?
Nasikałam do jednego z pojemniczków.
- Zostawić? - Jestem zawalony robotą.
- A nie ma postępów. Ze szczepionką. - Wiem.
- Z testami. - Prowadzę badania.
Formułuję tezy, szukam odpowiedzi.
Nie szukaj, tylko znajdź. Bo ja chcę otworzyć bar.
Zaczęłaś chociaż mniej pić?
Nie, wróciłam do starej normy.
To geniusz. Opracuje szczepionkę.
W piśmie padną.
- Pomogę. - Dziękuję.
No dobrze.
Niecierpki tutaj.
A warzywa tam.
Nie, za mało słońca. Warzywa lepiej dać z tej strony.
Mamo, możemy zrobić fort z kartonu?
- Pewnie. - Tak.
Chodź.
Fajnie by było, gdybyśmy mogli wszyscy tu posiedzieć.
Możemy pożyczyć twoje stoliki? W taką pogodę…
Bar jest zamknięty. To nielegalne.
Bierz.
Urządzacie dziedziniec?
- Dobry pomysł. - Może pomożesz?
- Super. - No.
Powieś to, żeby ustawić parasole.
Możesz to włożyć?
Włączaj, Diego.
Super.
Ładnie, co?
Louise…
Pięknie.
- To wasza robota? - Tak.
Może się czegoś napijemy?
Wspaniały pomysł.
To ogranicza naszą wolność.
Za bardzo to rozdmuchują.
Jesteście za blisko siebie! Claire! Louna! Półtora metra!
- Zrobił się trochę nerwowy. - Trochę.
- Tato, patrz. Płyn do dezynfekcji. - Co? Z jakiej firmy?
Własnej roboty. Laboratoria Raoul!
Ponad 99% alkoholu. O zapachu gruszki.
Zobacz.
Dwufunkcyjny. Dezynfekuje. A jeśli nie czujesz gruszki, masz covid.
Sprytne. Powiem o tym w piśmie.
Lepiej chodź tu do nas.
I tak muszę zejść do doktora Gabriela.
- Są już wyniki? - Nie, w innej sprawie.
- Może zrobimy grilla? - Teraz?
Przepraszam, to mój szef.
Chodź, chcę ci coś pokazać.
Dobry wieczór, panie Uzan.
Tak. Gilbert. Przyzwyczaję się.
W porządku, a u ciebie?
Nie. Lockdown trochę skomplikował sprawy, jest…
Nie jest łatwo.
Ale spokojnie, wytłumaczę sędzi,
że Kevin zasługuje na drugą szansę…
Chce zmienić adwokata?
Co za dupek.
Od pół roku walczę
o tego debila, który ciągle zmienia zeznania.
Tak! To debil.
Trzeba być skończonym idiotą, żeby walnąć policjanta brukiem
i mówić, że się puszcza kaczki.
To rodzina?
Nie wiedziałam.
W sumie faktycznie jest do ciebie podobny.
To syn twojego brata czy kogoś ze strony żony, Gilbert?
Panie Uzan. Przepraszam.
Halo?
Tak, dobrze.
Dobrze. Porozmawiamy jutro.
Pa.
- Wszystko dobrze? - Tak. Telefon z pracy.
Dobrze.
Trzeba walczyć o swoje.
To ty. Narysował to dla ciebie.
- Basile? - Ten mały Belg, nie pies.
Ojciec ma na niego zły wpływ.
Ale to wrażliwy chłopak.
Rzadko się takich spotyka.
Przestań! Nie mrucz.
Można?
Już pan wszedł.
Pana badania są genialne. Pismo jest zachwycone.
Chcą pana na okładkę specjalnego wydania.
Kiedy?
Jak panu pasuje. Jutro? Pojutrze?
Nie ma co się spieszyć.
Dopasujemy się do pana.
Cholera, nie czuję gruszki. Mam covid?
Nie. To mocz Louise.
- Czemu pan nie mówił? - Bo pan nie pytał.
Co się dzieje na dziedzińcu?
Tworzą nowe ognisko koronawirusa.
Byłem przeciw.
Ale co zrobić? Mają dość siedzenia w domu.
- Napije się pan? - Nie.
Chociaż…
Przyda się oczyścić umysł.
Cześć, fit-laski. Mówi sąsiadka w ciąży.
Dzisiejsza transmisja
pomoże wam wyhodować wielkie tyłki i boczki.
Lećcie do kuchni po chipsy i kiełbasy.
Co robisz, kochanie?
Nic. Gadam z 180 000 moich obserwujących.
Z 180 000…
Zgadza się.
Zaczynamy.
- Lili pana podrapała? - Gdy sprzątałem jej klatkę.
Muszę ją oddać właścicielom.
Tak zrobimy.
Basile!
Basile.
Chodź tu, Basile!
Pandemio
Co tam, Diego?
- Jesteś jakiś spięty. - Nie.
Nie?
Odłóż to. To stary alkohol.
- A nie żel. - Tym lepiej.
Napij się. Uspokoisz się.
- Nie, dzięki. - Pij!
Dobre, ale mocne.
- Claire! - Dobre.
Już zaczynaj się bać
Tak, bój się
Ładny głos.
- Podoba mi się. - Może być.
Nie podoba ci się?
- Ciągle śpiewa to samo. - No cóż…
Wkurzasz mnie już. Przestań!
Można pominąć kilka kroków.
SZCZUR - ŚWINKA MORSKA - KOT - CZŁOWIEK
Belgijski lew powrócił.
Stop!
- Będą kłopoty. - Zawróć.
- Cześć. - Ty klocu.
- Chodź. - Co?
Co jest twojej mamie?
Ma dość lockdownu. I mojego taty.
Moja mama tak samo. Tata mówi, że to wypalenie.
Spadaj!
Ostrzegam cię, Boghassian. Pozwę cię.
Wkurzasz całą kamienicę. A ja jestem prawniczką!
Nie będę dłużej siedzieć cicho! Wynoś się!
Ze swoją ternówką!
Wielki pan właściciel, który ma wszystkich w dupie!
- Claire, przestań. - Spadaj!
Nie zamknę się!
Claire źle się czuje.
Wystarczy.
Stanę na zewnątrz.
I prawidłowo, Jacques Brel!
Wielcy nisko upadają.
„Dumny Belg”!
Nikt nie zrobił dla mnie nic równie fajnego.
- Podobają ci się? - Bardzo.
Przepraszam. To nie w jej stylu.
Nie przepraszaj. Stało się.
Nigdy jej takiej nie widziałem.
Przepraszam, przesadziłam.
Myślałam, że będziesz się kłócił.
Każdy ma czasem zły dzień.
Nie, dzięki. Tobie zaszkodziło.
Ale masz rację.
Jestem dupkiem.
Pojechałem ponad 1000 kilometrów po żonę.
I córka postanowiła z nią zostać.
Straciłem je obie.
Nie umiem normalnie rozmawiać.
Zawsze muszę warczeć i dominować.
Ale zbyt miłym też nie można być.
Wszyscy wchodzą mi na głowę.
Mąż każe mi spać na klatce,
klient mnie zwalnia, a szef się rozłącza w połowie rozmowy.
Nikt mnie nie szanuje.
Może cię zdziwię, ale ja cię szanuję.
Zrobiłaś tu coś wspaniałego w tak krótkim czasie.
To to samo miejsce, a jednak…
Masz talent. Tylko tak można to wytłumaczyć.
Mówisz coś miłego? To dziwne.
Fajnie.
Ale dziwnie.
- A covid? - To i tak bzdury.
Fajne.
Niecierpki.
- No proszę. - Jej godzina.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Nie ma sensu. Nigdy się nie wita.
- To dzika lokatorka Sandrine. - Jakiej Sandrine?
- Policja. - Wreszcie.
Nie miała zaświadczenia.
Co ona robi?
Kto nasłał na mnie policję?
W zasadzie wszyscy z osobna.
Jesteście z siebie dumni?
Chcecie się pozbyć ciemnoskórej kobiety, co nie chce imprezować w czasie pandemii?
Jesteście żałośni!
Spokojnie. To pani łamie zasady.
Ja? Pracuję na oddziale ratunkowym w świętym Tomaszu.
- W świętym Tomaszu. - Nie mam życia!
Izoluję się, bo nie mogę narażać rodziców i dzieci.
Unikam was dla waszego dobra.
Pięcioro lekarzy ma covid, dwoje leży na OIOM-ie.
Pozwólcie, że wrócę do pracy.
Proszę zaczekać!
- Moja żona u was leży. - Posprzątajcie tu.
To nie czas na grilla. Trwa kwarantanna. Wstydźcie się.
- Przepraszamy. - Dziękuję.
Cóż…
Wracajmy do siebie.
Louna, nie możesz tam nocować.
Basile, idziemy na górę.
- Dobranoc. - Też idziemy spać.
Możemy jeszcze zostać?
Nie, już późno.
- Co robisz? - Sprzątam.
Pomogę ci.
Nie! Szkło do tego.
- Tutaj papier i jedzenie. - A plastik?
Z papierem.
Tylko papier jest biodegradowalny.
Niektóre czyste plastiki można poddać recyklingowi.
Jasne.
Claire, nie!
Cholera.
Tylko nie to. Nie w śmietniku.
Nie! To wariactwo.
Przepraszam.
Coś jest nie tak.
Po podaniu szczepionki Gabriel człowiekowi…
wystąpiły niepożądane skutki.
Gwałtowne skurcze mięśni
spowodowane wpływem toksyny na aktynę i miozynę w filamentach.
Kropka.
Potrzebuję…
innych obiektów badawczych…
by dostosować dawkę.
Proszę państwa!
Mówi profesor Gabriel.
- Nie panikujcie! - A temu co?
Zachowajcie dystans i zejdźcie na dół.
Mam wasze wyniki.
W kamienicy są dwa pozytywne przypadki.
Brawo. Pewnie ty i ten dupek!
- Martin… - Odsuń się.
Coś się stało?
Nic mi nie jest.
No to kto ma tego wirusa?
Martin Becquart.
Co? Niemożliwe!
- Jak to? - Niemożliwe.
A drugi zwycięzca?
- Diego Romano. - No tak.
Nie kontaktujcie się ze sobą.
- Muszę jeszcze raz was zbadać. - Nie.
Wy pójdziecie ze mną.
Będziecie się razem izolować.
Spokojnie, zajmę się nimi.
- Nie umieraj, tato. - Większość pacjentów zdrowieje.
To musi być wynik fałszywie dodatni.
Daruj sobie. Więzienie, śmietnik. Płacę cenę za twoje szaleństwa.
- Dzięki. - Chodźmy.
- Szkoda czasu. - Chodźmy.
Trzymajcie się.
- Napiszę dla was piosenkę. - To im pomoże.
Mam hydroksychlorochinę.
- Przestań! - Martin
Becquart! Boghassian!
Napluł mi covidem w mordę!
Tony. Chodź tu.
Umyj tym twarz.
- Parzy. - Wszystko dobrze?
Nic mi nie jest.
Wystarczy zmniejszyć dawkę.
- Wszystko dobrze? - Jak najbardziej!
- Co to za zastrzyk? - Moja szczepionka.
Szczepionka? Przecież mamy już covid.
To znaczy… To moje przeciwciała antywirusowe.
Przemyję…
Pana kolej.
Już mi pan nie ufa?
W porządku.
Nadzieja się odradza, ale walka się nie skończyła.
Na wschodzie kraju i w Paryżu szpitale są przepełnione.
Służba zdrowia na kontynencie i terytoriach zależnych
jest na skraju wydolności.
Epidemia wciąż nie jest opanowana.
Cały czas musimy przestrzegać obostrzeń.
Lepiej połóżmy się wcześnie spać.
- W porządku. - Dobrze, że zachorowałem.
Może trafię do tego szpitala, co Paola.
Nie mów tak.
- Nic jej nie będzie. - Minął miesiąc.
Tak.
Tęsknię za nią.
Nie powiedziałem jej, że się zaraziłem, żeby się nie martwiła.
Dobra decyzja.
Cześć, tato. Wyspałeś się?
Dobrze się czujesz?
Tęsknisz za mamą.
Byłem kretynem.
Narysuj jej coś albo wyślij jej miłosny list.
Kobiety to kochają. Wtedy się pogodzicie.
Tato.
Panie Gabriel?
Sekunda!
- W porządku? - Tak. Rozciągam się.
Jasne.
Jak się czuje mój mąż?
W porządku. Dobrze reaguje na przeciwciała.
To dobrze.
Mogę jakoś pomóc?
To miłe, ale olejki eteryczne nie uleczą prawdziwej choroby.
- Co pan robi? - Tańczę.
Tańczę.
- Bez muzyki? - Muszę się rozruszać.
Nie rozumiem tego. Mąż nie miał żadnych objawów.
- Na pewno ma covid? - Kwestionuje pani moją diagnozę?
A to co?
Proszę się nie wtrącać!
Muszę pracować.
- Podoba ci się? - Bardzo!
Fajna choinka.
- To nie choinka, tylko palma. - Sorki.
Od siedzenia w domu nie umiem narysować drzewa.
To chodź.
Droga wolna.
Nie, Basile! Zaczekaj.
- Biegnij! - Jestem od ciebie szybsza.
Basile, czekaj!
Basile. Stój.
Biegniemy!
- Zapomniałam tego zapachu. - No.
Chodź!
I jak?
Pięknie!
Louna! Jesteś cała?
- Boli! - Nic ci nie będzie.
Boję się! Nie chcę iść do szpitala!
- Nie chcę umrzeć na covid. - Nie bój się.
Boli!
Louise! Pomocy! Lounie leci krew.
- O rany. - Upadła.
- Zadzwonię po karetkę. - Nie!
Nie po karetkę. Do mojej mamy.
Wyszła, a twój tata się izoluje. Pokaż się.
Głęboka rana. Potrzebujesz szwów.
Trzeba to zdezynfekować.
Tak. Gruszką.
Spokojnie. Pójdę po panią doktor.
Nie, ona śpi, nie budź jej!
Proszę pani!
- O co chodzi? - Szybko!
Potrzebujemy pani.
Moja ukochana zaraz się wykrwawi przez ranę na brodzie!
- Już lepiej? - Nie.
Napij się więcej.
Odłóż to.
Proszę to zabrać. Pokaż się.
- Spokojnie. - Co się dzieje?
- Mamo! Nie chcę umrzeć! - Louna!
- Co się stało? - To tylko trochę krwi.
Proszę się położyć. Nogi do góry.
- Mamo, nic ci nie jest? - Nic.
Nic jej nie będzie.
- Jak masz na imię? - Louna.
- Louna… - Założy pani maskę?
- Widuje pani w pracy mnóstwo chorych. - Nie tylko w pracy.
- Fakt. - Pokaż się.
Gotowe.
- Za tydzień zdejmę szwy. - Dziękuję pani.
Podziękuj Basile'owi.
Muszę jechać do szpitala.
Zachowaliśmy się okropnie, ale naprawdę przepraszamy.
Zrobiłam to dla pani córki, nie dla pani.
Dziękuję.
Martin, to ja.
Chciałam ci powiedzieć, że twoja córka się zraniła,
ale nic jej nie jest.
Claire!
Kochanie.
Przepraszam.
Nawaliłam. Zachowałam się jak idiotka.
To moja wina.
Za mało o tobie myślałem.
Wybacz mi.
Jestem zmęczona.
Chciałabym, żeby było nam jak kiedyś.
Ja też. Marzę o tym.
Coś ci jest?
- Co się dzieje? - To chyba skutki leczenia.
To dziwne. Objawy się pojawiły, gdy zacząłeś się leczyć.
To świetny naukowiec. Musimy mu zaufać.
Kocham cię.
Odpocznij.
Wystąpiły niepożądane skutki.
Gwałtowne skurcze mięśni
po podaniu szczepionki Gabriel człowiekowi
spowodowane wpływem toksyny na aktynę i miozynę w filamentach.
Kropka.
Potrzebuję…
Żeby zredukować skurcze mięśni, przyjmuję Repramil
i Ditiazem.
- Kropka. - Nie podał im pan przeciwciał.
To szczepionka.
Bzdura. Nie zna się pani na medycynie.
Złodziejka.
- Da mi to pani. - To króliki doświadczalne.
- Co im pan wstrzyknął? - Nic im nie grozi!
Mam dowód. Sam to przyjąłem.
Preparat działa.
Gdzie pana pozwolenie na badania kliniczne?
Nie lubię papierologii.
Musimy się spieszyć. Wirus ma przewagę.
- Oszalał pan. - Gdzie pani dzwoni?
Do kogo pani dzwoni?
Popełniacie jeden z największych błędów w historii!
Puśćcie mnie!
Jestem jednym z najwybitniejszych naukowców świata!
Czekajcie… Louise?
- Mój kot! - Zajmę się nim.
To upokarzające!
Wstyd mi za was.
Lili!
To świnka morska Lili. Trzeba ją schwytać.
Szczepionka działa!
Lili!
Opracowałem szczepionkę!
Basile?
Możesz mi pomóc?
Basile, potrzebuję cię.
Basile! Powiedz, czy wisi prosto.
Trochę opada w prawo.
Tato!
- Gdzie mój głupi brat? - U siebie.
Kochanie!
Tęskniłem.
- Gdy tak mówisz, znów mam 25 lat. - Teraz jesteś piękniejsza.
Przestań.
- Mamo, wróciłaś! - Kochanie!
Pewnie, że wróciłam. Co ty sobie myślałeś, skarbeńku?
Mamo, nie mów już tak na mnie.
Louna się będzie śmiać.
Rozumiem. Cześć, Louna.
To jego dziewczyna.
- Kobieta moich marzeń. - No tak, wybacz.
- Kobieta jego marzeń. - Naprawdę?
- Sam! - Co?
- Zaczęło się! - Dobra. Idę po torbę.
Nie bez ciebie! Nie chcę być sama!
Nie będziesz sama. Koniec wygłupów.
Jestem twój. Jesteś moją żoną.
Moją R-Z-O-N-Ą!
- Kocham cię! - Ja ciebie też.
Idzie. Dobra.
DZIĘKUJEMY
PAOLA
NIGDY
O TOBIE
NIE ZAPOMNIMY
TERAZ
TO
MY
ZAOPIEKUJEMY
SIĘ
DIEGO
Rodzimy się, żyjemy, umieramy.
Tata mówi, że to pieskie życie.
Ma rację. Dlatego mam na imię Basile.
A moim zdaniem życie i tak jest piękne.
Ale fajniej by było, gdybyśmy wszyscy urodzili się jednego dnia.
Wtedy umarlibyśmy razem.
I nikt nie musiałby być smutny.
DLA WSZYSTKICH, KTÓRZY CIERPIELI
DLA SOLIDARNEJ LUDZKOŚCI
BAR LUDZKOŚĆ
PODZIĘKOWANIA ZA INSPIRACJĘ DLA SARAH I RAPHAËLA
I DZIĘKUJEMY, SARAH, ZA PIĘKNE SŁOWA NA KONIEC
Napisy: Małgorzata Fularczyk