Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX — ORYGINALNY FILM DOKUMENTALNY
Nie wiem, kim jestem.
Nie chodzi o moją historię, ale o mnie.
O prawdziwego mnie.
Milczałem przez 20 lat.
Dwadzieścia lat!
Ukrywania się.
Powinienem był go wspierać i mu pomóc.
Jak przystało na bliźniaka.
Bliźniaków łączy więź.
Ale to ta więź nas rozdzieliła.
Oddaliła nas od siebie.
Tajemnice, które chcę poznać, są w głowie Marcusa.
Głęboko ukryte.
To wydaje się być...
lekkomyślne.
Nie wiem przecież, co tam znajdziemy.
To puszka Pandory i można ją otworzyć.
Ale...
Czy to mi pomoże? Być może.
Jestem gotów podjąć ryzyko.
AKT PIERWSZY — ALEX
Obudziłem się...
pamiętam, jak otwieram oczy
i rozglądam się po sali,
próbując zrozumieć, gdzie jestem.
Potem zwróciłem uwagę na mojego brata bliźniaka.
Od razu go rozpoznałem.
Alex, to ja!
Siedział przy mnie na łóżku.
Już dobrze.
Powiedziałem tylko:
„Witaj, Marcus”.
Najważniejsze w byciu bliźniakiem jest to, że nigdy nie jesteś sam.
To potężna rzecz.
Cokolwiek ci się przydarzy,
zawsze masz swoją drugą połowę.
Mimo tego,
że nie wiedziałem, co się wokół mnie dzieje,
miałem pewność, że to mój brat i że mogę mu ufać.
Wtedy spojrzałem na kobietę,
która stała bliżej łóżka niż inni,
i zauważyłem, że trochę histeryzuje,
od kiedy tylko się obudziłem.
„Ali, obudziłeś się. Jak się czujesz?
To ja, to ja”.
Nie wiedziałem, jak się czuję. Poza tym nie miałem pojęcia, kim ona jest.
„Pamiętasz mnie. Pamiętasz, prawda?
Musisz mnie pamiętać”.
Ciągle to powtarzała.
Spytałem Marcusa: „Kto to?”.
A on powiedział:
„To nasza matka”.
Potem spytał jeszcze: „Naprawdę nie pamiętasz mamy?”.
Powiedziałem, że nie.
Wtedy dodał: „Wiesz, kim jesteś?
Jak się nazywasz?”.
Zdałem sobie wtedy sprawę, że nic nie pamiętam.
Gdzie jestem,
gdzie mieszkam
ani co mi się stało.
Nie znałem własnego imienia.
Wszystko zniknęło.
Wyobraźcie sobie pustą przestrzeń.
Straciliście wszystko.
Zaczynacie od zera.
Jak straszne by to było?
Lekarz wyjaśnił, że Alexowi spadł z głowy kask
i dlatego gdy uderzył w ziemię,
uderzył głową, a nie kaskiem.
Przez to zapadł w śpiączkę.
Nie byli pewni,
jakie będzie miał obrażenia mózgu.
Odebrała mnie matka.
Zanim doszliśmy do auta, trzy albo cztery razy spytała:
„Pamiętasz, kim jestem, prawda?”.
Powiedziałem, że nie.
Spytałem, gdzie jedziemy, i odparła: „Do domu.
Wiozę cię do domu”.
Jestem w samochodzie z nieznajomą osobą,
nie mam pojęcia, dokąd jedziemy,
i słyszę, że to mój własny dom.
Miał dość duży podjazd wysypany żwirem.
To spory budynek.
Wyglądał trochę onieśmielająco.
Był zdezorientowany, nie wiedział, gdzie się znajduje.
Nic nie wiedział.
Miał 18 lat,
ale mentalnie był na poziomie dziewięciolatka.
Pamiętam,
bo musiałem mu tłumaczyć, gdzie jest kuchnia,
gdzie jest łazienka, gdzie jest wszystko.
Nawet jego pokój.
Twoje łóżko jest po lewej, moje po prawej.
Mówią mi,
że to mój dom,
a to moja mama.
Sam tego nie wiem.
W głowie miałem pustkę.
Chodzi o to,
że wszyscy pamiętają wakacje,
pamiętają pierwszy upadek z roweru,
pierwszy pocałunek, pierwszą miłość.
To te rzeczy sprawiają, że jesteśmy sobą.
Te wspomnienia są niezbędne.
Ja nie mam żadnego z nich.
Stało się oczywiste,
że rodzice nie wiedzą, jak sobie ze mną radzić.
Mój ojciec był bardzo zimny.
Nawet mnie nie przytulił.
Uścisnął mi dłoń i powiedział, że jest moim ojcem.
Szpital?
Ani razu.
Nie odwiedził mnie.
Mama nie chciała uwierzyć,
że straciłem pamięć.
To było dla niej nie do pomyślenia.
Syn nie może zapomnieć własnej matki.
Nie chciała uwierzyć.
Wyobraź sobie,
że twój syn budzi się ze śpiączki i nie wie, kim jesteś.
Każda matka byłaby zrozpaczona.
To naprawdę ją bolało.
Byłem zdany tylko na siebie, nie miałem w domu żadnego wsparcia
poza moim bratem.
On mnie rozumiał.
Nie musiałem niczego tłumaczyć.
Nie utrudniał mi życia i dawał wszystko, czego potrzebowałem.
Gdyby nie wiedział, że jesteśmy bliźniakami,
do końca życia byłby całkiem sam.
Tak się nie stało, bo miał mnie.
Musiałem się tak wiele nauczyć,
więc Marcus podawał mi podstawowe informacje.
To jest kuchnia, to jest telewizor, a to stół.
Pokazywałem mu, gdzie są jego ubrania,
jak zakładać buty i wiązać sznurówki, jak się robi tosty.
Ciągle mnie uczył,
a ja wszystkiego słuchałem.
Kiedy czegoś nie wiedział,
mówiłem mu, co to jest.
Potem zaczęły się trudniejsze rzeczy.
Pytałem: „Rany, co to jest?”.
Pierwsze chwile były dziwne,
potem zrozumiałem, że ja to umiem.
Umiem jeździć na rowerze.
Pamiętam tyle, że jazda na rowerze szła mu nieźle,
tylko że nie wiedział, gdzie jedzie.
Wychodziliśmy z domu i widział pustkę.
Świat był straszny.
Razem z nim wszystko było trochę prostsze.
Telewizja otworzyła mi oczy.
Wszystkie programy były dla mnie nowe.
TOM I JERRY
Z jednej strony chcę się jak najwięcej nauczyć,
a z drugiej próbuję rozgryźć moją rodzinę
i wszystkie relacje.
W reklamie kostek rosołowych wszyscy siedzieli wokół stołu
i wyglądali tak sympatycznie.
Wyobrażałem sobie,
że wszyscy tak robią, bo widziałem to w telewizji.
KOSTKI ROSOŁOWE
Szybko zrozumiałem, że mama jest w centrum mojego świata.
Była dosyć wysoką kobietą.
Ponad 180 centymetrów wzrostu, duże dłonie,
bardzo duże stopy.
Zbyt duże stopy.
Była wspaniała.
Tańczyła w kuchni, wpadała do pokoju i mówiła:
„Wszyscy jesteśmy razem.
Ja też już tu jestem”.
I jej śmiech.
Tak brzmiała.
Zawsze głośna.
Zawsze.
Odziedziczyła kilka chihuahua.
Lubiła je przebierać.
Miały swoje ubrania i kapelusze.
Malutkie płaszcze. To był jej świat.
Przed wypadkiem nienawidziliśmy tych psów.
Nazywaliśmy je „szczurami na nogach”.
Po wypadku Alex wrócił do domu i je polubił.
Lubiłem je.
Wydawały się urocze,
to było coś nowego.
Nikt inny nie był nimi zainteresowany.
Ciągle ich nie cierpię. Okropieństwo.
I tak dorosłem.
Bardzo szybko, bo zaledwie w miesiąc.
Przeszedłem od sześciolatka do nastolatka.
Mentalnie mogłem mieć z 15 lat, a szło tak szybko,
że musiałem przejść na nowy poziom.
Wtedy zacząłem zadawać Marcusowi bardziej osobiste pytania.
Kim naprawdę jestem?
Zacząłem dopytywać go o nasze dzieciństwo.
Pytał na przykład: „Na jakie wakacje jeździliśmy?”.
I rozmawialiśmy: „Jeździliśmy nad morze we Francji”.
„I jak, było miło?” „Było wspaniale.
Chodziliśmy na plażę i na lody,
ty uwielbiałeś posypkę czekoladową”.
„To brzmi miło”.
Marcus pokazał mi nasze zdjęcie z wakacji.
Wyglądało sympatycznie.
Typowi chłopcy budujący zamki z piasku.
Założyłem, że dokładnie to robiliśmy co roku.
Pokazał mi zdjęcia.
A ja połączyłem kropki.
Pokazywał mi zdjęcie,
a ja budowałem wokół niego wspomnienie.
Dwaj szczęśliwi chłopcy na plaży.
W rzeczywistości
na nowo zaszczepiałem mu pamięć i w ten sposób oddawałem mu dzieciństwo.
Poza tym odpowiadałem na pytania dotyczące czasów od jego dzieciństwa
aż do osiemnastki.
Kiedy tracisz pamięć i dostajesz okruszki informacji,
nawet najmniejszy detal o wakacjach
oznacza naprawdę wiele, bo tylko tyle wtedy masz.
Te małe fragmenty
stały się budulcem mojej osobowości.
Było mi dobrze.
Życie, które pokazywał mi Marcus i które mi opisywał,
było życiem uprzywilejowanej rodziny z okolic Londynu.
Normalni rodzice,
proszone kolacje w domu, wszystko wyglądało pięknie.
To był idylliczny obrazek.
Nauka zasad panujących w domu była już trudniejsza.
Nie wolno nam było wychodzić na górę.
Nie jadaliśmy z rodzicami.
Nie mieliśmy klucza do drzwi frontowych i od kiedy mieliśmy...
może czternaście lat,
mieszkaliśmy w szopie w ogrodzie.
To było zabawne, ale podobało nam się to.
To było nasze miejsce.
Ten dom...
mącił mi w głowie.
Wszędzie ozdoby.
Każda szafka i każda przybudówka pełna.
Każdy strych i każdy garaż pełny.
Do niektórych miejsc nie było wstępu.
Nie wchodziliśmy tam bez pozwolenia.
Chodziło zwłaszcza o ojca.
Do gabinetu wchodziło się tylko proszonym.
Straszny był z niego gość i miał nie lada temperament.
Głośno krzyczał,
po czym nagle uderzał w stół.
Pamiętam zwłaszcza stół w jadalni.
Bardzo długi i masywny mebel.
Stał pośrodku domu, a on w niego uderzał.
Po czym nas odsyłał.
Marcus powiedział mi raz:
„Nie reaguj, pozwól mu na to.
Zawsze bądź grzeczny i mów proszę pana”.
Pytał, dlaczego musimy tak się zachowywać,
a ja mówiłem mu,
że tak robią rodziny.
Brat powiedział mi w pewnym momencie,
że rodzice pochodzili z arystokracji.
Nie było nic nienormalnego w tym,
że w domu pojawiali się ludzie z tytułami.
Po prostu tak żyliśmy.
Nie uznawałem tego za coś dziwnego.
Wszystko było dla mnie zwyczajne.
To normalne, że nasi rodzice są jacy są.
To normalne, że mieszkasz w szopie.
Nie kwestionowałem tego,
bo co to znaczy, że coś jest normalne?
Normalność to coś, co znasz. Twoja rodzina jest normalna.
Miałem swoją historię.
Wziąłem ją od brata
i uznałem za własną.
Z tym wyszedłem w świat.
Po paru miesiącach Marcus uznał, że czas spotkać przyjaciół.
Poszliśmy do pubu.
To był ogromny krok.
Jako nastolatek
nie chcesz być inny niż wszyscy.
Nie chcesz się wyróżniać,
ale każdy zna ciebie, a ty nikogo.
To naprawdę przytłaczające.
To mnie przerosło.
Ludzie myślą, że utrata pamięci to nic.
A jednak.
Nie mam punktów zaczepienia.
Brak mi kotwicy, która uspokoiłaby mój umysł.
Jest tylko Marcus.
Więc wypracowaliśmy razem system,
dzięki któremu spotykałem się z ludźmi,
a oni nie wiedzieli, że nie mam pojęcia, kim są.
Szliśmy do znajomych na kolację.
Staliśmy przed drzwiami, a on mówił:
„Dobra, przypomnij mi”.
Jak się nazywają i wyglądają?
Mały zarys, krótki opis dla każdej z tych osób.
To Dave, to John, a to Chris. Oni otwierali drzwi,
ja się ze wszystkimi witałem,
a oni nic nie wiedzieli.
Wtedy uznawali, że nic mi nie jest.
Niby wszystko wiedział, ale nic z tego nie było prawdą.
Bo dałem mu lekcję przed wejściem.
I wtedy dorzucił: „Masz dziewczynę”.
Spytałem: „Naprawdę?”.
Była szalenie miła i nie zorientowała się,
że jej nie rozpoznałem.
Stale żartowaliśmy,
że straciłem dziewictwo dwa razy z tą samą kobietą.
Był zafascynowany zdjęciami,
bo miał paranoję na punkcie utraty tych nowych wspomnień.
Fotografowałem bawiących się ludzi.
Zdjęcia imprez,
zdjęcia ludzi, zdjęcia miejsc.
Chciałem uchwycić każdą możliwą chwilę.
Każdy miesiąc każdego roku aż do końca mojego życia.
Wszyscy robimy zdjęcia miłych chwil
i omijamy wszystko inne.
Każdy tak robi.
Robimy zdjęcia na weselach, ale na pogrzebach już nie.
Tata umierał.
Miał raka...
Raka trzustki.
Pamiętam, jak wezwał nas do gabinetu
i zaczął przepraszać za swoje zachowanie.
Spytał, czy wybaczymy mu przed śmiercią.
Powiedziałem, że tak.
Alex zawsze się zgadzał.
Był zawsze taki uprzejmy i grzeczny.
Wtedy Marcus wstał i powiedział:
„Nie, nie wybaczę ci”.
Obrócił się i wyszedł.
Pamiętam, jak za nim wyszedłem
i spytałem: „Czemu to zrobiłeś?
Czemu odmawiasz umierającemu?
On odchodzi, przebacz mu”.
Spytał, po co miałby to robić.
Powiedziałem: „Bo prosił.
Prosił nas o przebaczenie, czemu mu nie przebaczysz?”.
A on odparł: „Nie, to skomplikowane”.
Ojciec umarł parę dni później.
Myślałem wtedy,
że po jego śmierci dom się zmieni,
bo to on wymyślał zasady i się znęcał.
Mieliśmy 20 lat,
myślałem, że dostaniemy dostęp do domu i klucze do drzwi.
Będziemy jedli w dowolnych porach i wracali, kiedy chcemy.
Wszystkie zasady miały się zmienić.
Szybko zrozumiałem, że tak się nie stało.
Zasady były bardziej surowe.
Mama wciąż nie dała nam klucza.
Spytałem o to Marcusa, a on powiedział, żebym się nie martwił.
I tak zrobiłem.
Mija pięć lat.
Nagle widzę, jak leży nieprzytomna pod schodami.
Miała guza mózgu.
Śmiertelnego.
Ta sytuacja wyprowadziła mnie z równowagi.
Kochałem ją.
Byliśmy bardzo blisko.
Mówiła, że będzie tęsknić
i że nas kocha.
I właśnie wtedy odeszła.
Przez pewien czas płakałem.
Marcus nie płakał.
Nie okazywał emocji.
Nie czułem...
niczego.
Nie miałem z tego powodu poczucia winy.
Nie byłem smutny, ale nie czułem też...
żadnej ulgi, po prostu nic.
Znam brata na wylot.
Jesteśmy bliźniakami. Wszystko o sobie wiemy,
a jednak w tej sytuacji on zachowywał się zupełnie inaczej niż ja.
To mnie niepokoiło.
Po pogrzebie wróciliśmy razem do domu.
Otworzyliśmy drzwi, weszliśmy do środka
i zaczęliśmy sprzątać całą tę ogromną posiadłość.
Wszędzie mnóstwo przedmiotów.
Zaczęliśmy od wyrzucania rzeczy z parteru.
Na tym piętrze co jakiś czas znajdowaliśmy słoik po dżemie
pełen banknotów.
Znaleźliśmy też pieniądze w zasłonach.
Zacząłem myśleć, że to trochę dziwne.
Przeszliśmy do sprzątania łazienek.
W jednej z nich znaleźliśmy szafę
z akcesoriami erotycznymi.
Zajrzeliśmy do środka. Byłem w szoku.
Ale on nie okazywał emocji.
Ciągle odwracał moją uwagę
i mówił, żebyśmy brali się do roboty.
Gdy dotarliśmy na strych,
znaleźliśmy nasze dzieciństwo.
Wszystkie książki ze szkoły.
Wszystkie ubrania.
I całe mnóstwo pudełek z prezentami,
które przysyłali nam na święta i urodziny
chrzestni, ciocie i wujkowie.
W święta i urodziny nie dostawaliśmy od nikogo prezentów.
Zachowała je wszystkie.
Moja matka nagle stała się bardziej skomplikowana.
Kim ona była? Czego o niej nie wiem?
Zaczęliśmy sprzątać jej pokój.
Wyciągaliśmy rzeczy z tyłu szafki.
Mnóstwo płaszczy i innych ubrań,
aż nagle trafiliśmy na tajne drzwi, na szafkę w szafce.
Była zamknięta, więc potrzebowaliśmy klucza.
W środku leżało jedno zdjęcie.
Ja i Marcus,
musieliśmy mieć około 10 lat, byliśmy na nim nadzy
z odciętymi głowami.
To było zbyt nienormalne, zbyt dziwne.
Po co jej było zdjęcie,
na którym ja i Marcus jesteśmy nadzy i mamy odcięte głowy?
Nie wiedziałem, co robić.
Po prostu...
nie wiedziałem.
Nie.
Kurwa, szaleństwo.
Zbyt, kurwa, szalone.
Jezu.
Mogę prosić o herbatę?
AKT DRUGI — MARCUS
Od samego początku starałem się budować dla Alexa życie,
które różniło się od naszego.
Wymyśliłem normalną rodzinę, z którą żyliśmy w ładnym domu.
Rodzice byli miłymi, przyzwoitymi ludźmi.
To były kłamstwa.
To była fantazja, którą dla niego stworzyłem.
Im dłużej to trwało, tym bardziej rosła.
Kiedy Alex wrócił ze szpitala,
nie poznawał naszej matki.
Nie poznawał domu, swojego pokoju ani swojej dziewczyny.
Nie wiedział, że jest w Anglii. Nie wiedział niczego.
Poznał tylko mnie.
Wiedział, kim jestem.
Jeśli wiesz tylko jedną rzecz,
jesteś jej w stu procentach pewny, ona jest twoja,
nie dostałeś jej od nikogo innego,
to wszystko budujesz wokół niej.
Musiał mi ufać, bo nie miał nikogo innego.
Beze mnie nie miał nic.
Kiedy wrócił do domu, zacząłem od podstaw.
To są rodzice, to twój pokój i twoje rzeczy.
Na tym to oparliśmy, fakt po fakcie.
Dopiero po pół roku zrozumiałem,
że mam pewną kontrolę nad tym, co wie i czego nie wie.
Wierzył we wszystko, co mu mówiłem.
Pytał czasami,
czy jeździliśmy na wakacje.
Tak naprawdę nigdy nie jeździliśmy na wakacje.
Jeździliśmy czasem z innymi rodzinami,
ale nigdy z własnymi rodzicami.
Nie chciałem mu tego mówić.
To było bardzo dobijające, smutne i raczej nienormalne.
Zamiast powiedzieć:
„Nie jeździliśmy na wakacje, bo rodzice są do dupy”,
mówiłem: „Jeździliśmy co roku”.
Oto zdjęcie z wakacji rodzinnych we Francji.
Tata mówił po francusku, wszystko pasowało.
„No tak, jak miło”.
Znalazłem nasze zdjęcie z plaży.
To mu wystarczyło.
Nie dopytywał o to, czy pojechaliśmy z mamą czy z tatą.
A może razem?
Tych pytań nie zadawał.
Nie dawałem mu szczegółów.
Pokazywałem zdjęcie,
a wyobraźnia robiła swoje.
Dałem mu album pełny samych dobrych wspomnień,
miłych momentów.
Bez reszty tego gówna.
Starałem się nie zmyślać, po prostu nie wszystko mówiłem.
Gdyby zaczął coś kwestionować,
konstrukcja by padła.
Szybko zrozumiałby, co tak naprawdę się dzieje.
Pamiętajcie, że stracił pamięć,
więc nigdy niczego nie kwestionował.
Powiedziałem, że byliśmy na wakacjach?
To koniec. Więcej nie pytał.
I robiłem to aż do 32 roku życia.
Zawsze ślepo wierzył we wszystko, co tylko mu mówiłem.
Kluczem do tego wszystkiego jest słowo zaufanie.
Nie miałem powodu, żeby kwestionować to, co mi mówił.
Tak właśnie...
Wiele osób nie wierzy, że to możliwe,
ale to łatwe, jeśli komuś ślepo ufasz.
Czemu miałbym wątpić?
Na początku było łatwo, bo znałem wszystkie odpowiedzi.
Ale z upływem czasu pytania robiły się bardziej skomplikowane
i bardziej konkretne.
Wtedy trzeba pamiętać,
co już wie, a czego jeszcze nie mówiłem.
Wtedy podejmuje się świadomy wybór, żeby...
kłamać.
Pytał, czy mama była dobrą matką.
Mówiłem, że była fajna,
i to był koniec rozmowy.
Powiecie,
że to żadna odpowiedź.
Co to niby znaczy „fajna”?
Chcę więcej.
Jaka była? Jak się nami opiekowała? Kochała nas?
Czy była dobrą matką?
Ale on o to nie pytał.
Chciał tylko wiedzieć, czy jego mama była fajna. I była.
Świetnie, zapamiętał i szedł dalej.
Nigdy nie zauważyłem, że te historie się nie spinają.
To naprawdę niewiarygodne,
ale nigdy nie stwierdziłem: „To się nie trzyma kupy”.
Nie kwestionowałem niczego aż do trzydziestki.
Kiedy wszedłem w ten świat,
w świat kłamstw,
nie mogłem już wyjść.
To wymknęło się spod kontroli.
Musiałem już trzymać się tego, co mu mówiłem.
Inaczej musiałbym przyznać, że stworzyłem mu życie,
które nigdy nie istniało.
Okłamywanie brata odciska piętno.
Zmienia sposób, w jaki myśli się o sobie.
Okłamywałem najlepszego przyjaciela, partnera i drugą połówkę.
Robiłem to każdego dnia i poczucie winy stało się ogromne,
ale powiedzenie mu prawdy byłoby tysiąc razy gorsze.
Tak czy siak, byłem zgubiony.
Musiałem wybrać.
Podjąłem decyzję,
że nigdy nie powiem mu prawdy o jego dzieciństwie.
Wszystkim się wydaje, że od razu rozpoznaliby w życiu pedofila.
Jakby nosił plakietkę.
Rzeczywistość jest zupełnie inna.
Nasza matka wykorzystywała nas seksualnie
do mniej więcej 14 roku życia.
Po co miał to wiedzieć?
Co by dzięki temu zyskał?
Gdybym ci powiedział,
że coś takiego spotkało kiedyś ciebie, spieprzyłbym ci całe życie.
Czemu to takie ważne,
żeby dać niestabilnemu chłopakowi informacje,
z którymi sobie nie poradzi
i których nie musi znać?
Gdyby sytuacja się odwróciła,
oczekiwałbym tego samego.
Byłbym wściekły, gdyby zachował się inaczej.
Nie mam co do tego wątpliwości.
Słyszałem, że prawda jest najważniejsza, że mógłby pójść na terapię
i że by sobie z tym poradził.
Mówią, że nie powinienem bawić się w Boga,
że nie powinienem był podjąć tej decyzji, ale czuję, że...
Ja znam prawdę i nienawidzę tego uczucia.
On nie.
Nie wie, co to za uczucie.
Nie mówiąc mu o tym, zrobiłem mu prezent.
Dla mnie to jest właśnie dar.
Coś bardzo cennego.
Każdy człowiek chciałby go dać ukochanej osobie.
Każdy człowiek.
Moje życie tak wyglądało ze względu na Alexa.
Przez wiele lat.
Robiłem wszystko, co trzeba było,
żeby wpisać się w historię, którą mu stworzyłem.
W jej urodziny przyjeżdżaliśmy do domu, było przytulanie i całusy.
Nie wiem, co sobie wtedy myślała.
„Rany, spieprzyłam im życie,
a oni śpiewają mi piosenkę”.
Piekliśmy tort, potem śpiewaliśmy.
Wszystko, co robi się w rodzinie.
Alex odgrywał historie, które znał,
i rzeczy, które widział w filmach.
Daj mamie buzi, daj tej pani buzi.
Ja patrzyłem z boku.
Czułem wtedy ogromny ból i udrękę!
Miałem już dość tego uczucia,
tak bardzo chciałem się go pozbyć,
że sam zacząłem w to wszystko wierzyć.
Musiałem uwierzyć, że nigdy mnie to nie spotkało.
Alex stracił wspomnienia w wypadku,
ja straciłem je z własnej woli.
Wspaniałe uczucie.
Byłem wolny.
Pozbyłem się tego, co mi zrobiła.
Pozbyłem się krzywd, które mi wyrządziła, i całego wstydu.
Czułem wstyd.
Czułem się brudny
i wykorzystany.
To wszystko zniknęło.
Nagle miałem miłe dzieciństwo.
Miałem miłych rodziców.
Nie byłem wykorzystywany.
Mnie też to nie spotkało.
Pomagając mu pozbyć się tego dzieciństwa,
pomogłem też sam sobie.
To była magia.
Gdy zamykałem oczy i skupiałem się,
wszystko wracało.
Ale na powierzchni
byłem w tym samym świecie.
To była kwestia wygody.
To było konieczne...
Zło? Może kłamstwo?
Jakkolwiek to nazwiecie.
Po śmierci matki,
gdy już włożyliśmy ją do ziemi,
wydawało mi się, że cała historia jest zamknięta.
Gdy Alex znalazł to zdjęcie, poczuł się zdezorientowany.
Gdy ja je znalazłem,
wszystkie koszmary wróciły.
To musiało być to.
To nie był przypadek.
Nie mogła uciąć nam głów przez przypadek.
To było coś naprawdę niepokojącego.
Trzeba było natychmiast schować je z powrotem,
bo ryzykowaliśmy, że spadniemy w otchłań.
To zdjęcie wszystko zmieniło.
Poszedłem prosto do kuchni,
zobaczyłem Marcusa i natychmiast spytałem go:
„Byliśmy wykorzystywani seksualnie?”.
On się obrócił i zbladł.
Nie wiedział, co zrobić. Stał akurat z kubkiem w ręce,
po czym upuścił go na podłogę.
W tym ułamku sekundy
wszystko natychmiast zniknęło.
Nie zapomnę tej chwili, bo wtedy wszystko się wydało.
Patrzył na mnie
w zupełnej ciszy.
I pokiwał głową.
Potwierdził kiwnięciem głowy, nic nie powiedział.
Po czym obrócił się do mnie plecami
i wyszedł do ogrodu.
Spytałem,
czy mama nas molestowała i potwierdził.
Objął mnie ramieniem i powiedział:
„Tak, to prawda”.
Obaj zaczęliśmy płakać.
Płakałem przez kilka dni.
Naprawdę długie dni.
Nie wiedziałem, co robić.
Co miałem robić?
Powtarzałem tylko, że to niemożliwe.
Mama nie była pedofilką.
Nie była taką kobietą.
Była ekscentryczna, to prawda, ale to już za dużo.
Nie przypominam sobie, żeby ojciec nas molestował.
Nienawidziłem go, bo był okropnym człowiekiem,
ale nie sądzę, żeby o tym wiedział.
Chciałbym, żeby wiedział i zareagował,
ale tak nie było.
Miała niesamowity talent.
Ona...
Oczarowywała ludzi wokół siebie.
Sprawiała, że robili, co tylko chciała.
Mieli ją za wspaniałą i kochaną,
ale to kłamstwo.
W rzeczywistości była bardzo skomplikowana i...
okrutna.
Ciężko było się pogodzić z tym, co zrobiła,
ale jeszcze ciężej było mi z tym, co zrobił Marcus.
Okłamał mnie mój własny brat bliźniak.
Jedyna osoba, której mogłem w pełni ufać.
Zdradził mnie.
Byłem na niego wściekły.
Po raz pierwszy w życiu.
Byłem wściekły, bo wszystko o sobie wiedzieliśmy,
wszystko robiliśmy razem,
a jednak za tą fasadą
ciągle coś przede mną ukrywał.
Jak to? Jesteśmy bliźniakami. Niczego przed sobą nie ukrywamy.
Jesteśmy bliźniakami jednojajowymi.
Tajemnice nie powinny istnieć.
Nie ma tu dla nich miejsca.
A jednak.
Prawie się wyzwoliłem.
Naprawdę pozbyłem się tego, wyrzuciłem to z mojej głowy.
A Alex po prostu to, kurwa, wziął.
Tak ciężko było mi to tam wstawić,
a on to wziął i w jednej chwili wystawił na stół.
Spytałem go wprost,
a on powiedział, że nie jest gotowy na tę rozmowę.
Powiedział tylko tyle, że byliśmy molestowani.
Nic więcej.
Ciągle pytał.
Ja ciągle milczałem Pytał kolejny raz, a ja dalej milczałem.
Zamknąłem się w sobie.
Uznałem, że powiedziałem dość,
powiedziałem „tak” i tyle powinno mu wystarczyć.
Nigdy więcej o tym nie mówiliśmy.
Nie radziłem sobie.
Po prostu sobie z tym nie radziłem.
Z bólem, z cierpieniem i...
Nie wiedziałem, co robić.
Chciałem uciec i się gdzieś ukryć.
To właśnie zrobiłem.
Byłem sam.
Chyba pierwszy raz w życiu byłem sam.
Straciłem bliźniaka.
Straciłem moje połączenie z życiem.
Nie znałem szczegółów,
nie wiedziałem, co w moim życiu zdarzyło się naprawdę,
a co nie.
Nic.
Najtrudniejsze było to,
że zbudowałem życie na tym, co mówił mi Marcus.
Straciłem nie tylko Marcusa, ale straciłem też samego siebie.
Odbudowałem swoje życie od podstaw,
mając 18 lat.
Nagle mam 32 lata i wracam do punktu wyjścia.
Do niczego.
Po raz drugi zaczynam od nowa.
O ile to możliwe.
Muszę na nowo zbudować moje życie!
Zacząłem po kolei,
chciałem dowiedzieć się, kim była moja mama.
Jaką osobą była.
Jak wyglądało jej drugie życie?
To wyglądało prawie jak obsesja.
Zacząłem łączyć ze sobą fragmenty.
Znajdowałem wycinki z gazet, zdjęcia mamy jako debiutantki.
Szukałem jakichkolwiek informacji.
Pośród normalnych listów
znajdowałem mnóstwo listów miłosnych.
Listy od wojskowych, od pułkowników,
od wysoko postawionych ludzi.
Każdy z nich ją kochał.
Wtedy zrozumiałem,
że jej całe życie kręciło się wokół seksu.
Potrafiła ich oczarować.
Kochałem moją mamę,
była częścią mojego życia.
Było mi naprawdę szalenie ciężko
pogodzić ze sobą te dwie różne osoby.
Tę, którą już znałem, i tę drugą.
To było...
większe, niż sądziłem.
Wszystko nagle wymknęło się spod kontroli.
Co jest prawdziwe?
A jeśli to wszystko
jest zmyślone?
Nic nie ma sensu.
Czego jeszcze nie wiem?
Byłem zdołowany, wpadłem w depresję.
Nie wiedziałem, co się dzieje
i kim jestem.
Miałem myśli samobójcze.
Nie radziłem sobie z codziennym życiem.
Radzenie sobie było...
szalenie...
trudne.
Uratował mnie fakt, że poznałem żonę.
Poznałem kogoś gotowego nie tylko na mnie,
ale i na tę niewiarygodną historię.
Kogoś, kto pomógł mi znaleźć prawdę.
Pobraliśmy się, mamy dwójkę dzieci.
Marcus też jest po ślubie, też ma dwójkę.
Obaj mamy swoje życia.
Postanowiłem, że to wszystko na mnie nie wpłynie.
Udało mi się zamknąć puszkę Pandory
i wieść naprawdę szczęśliwe życie.
Dobrze się bawię, mam dobrych znajomych i niesamowitą żonę.
Zrobiłem mnóstwo wspaniałych rzeczy.
Nie musiałem sobie z tym radzić. Po prostu się odciąłem.
Ta historia jest jeszcze dziwniejsza,
bo ciągle wszystko robimy razem.
Od 20 lat razem pracujemy,
prowadzimy razem firmy i tak dalej.
Napisaliśmy nawet książkę.
Ale Marcus się nie otworzył.
Nie zrobił tego, czego od niego potrzebowałem.
Miałem pytania,
potrzebowałem odpowiedzi.
Nie był gotowy, żeby mi je dać.
Ciągle nie jest.
Nie mówiłem o szczegółach przez ostatnich 20 lat.
Teraz wiem, że postąpiłem okropnie.
Powinienem był go przytulić.
Trzeba było siąść i porozmawiać co dalej.
Pójść na terapię, zrobić to razem.
Postąpiłem odwrotnie.
Zostawiłem go całkiem samego.
Po prostu sam nie wierzę, że potrafiłem mu to zrobić.
Wstyd mi, ale tak było.
Pewnego dnia mi wybaczy, ale...
To zbyt wiele.
Zbyt wiele.
AKT TRZECI — ALEX I MARCUS
Ciągle nie wiem, kim jestem.
Potrzebuję, żeby zaczął mówić.
Żebym zobaczył, co jest prawdziwe, a co nie.
Potrzebuję ostatniego kawałka układanki.
Co się stało...
w tamtym domu...
lata temu.
Trochę blisko.
- I proszę. - Tylko trochę.
To niesamowite, że tyle razem zrobiliśmy,
przez tyle rzeczy przeszliśmy,
a nigdy nie usiedliśmy
i nie porozmawialiśmy o tym, co się wtedy stało.
Nie czułem potrzeby.
Czułem, że wystarczająco mi ufasz...
i że szanujesz mnie na tyle, żeby nie pytać o detale.
Przyjmowałem wszystko do wiadomości,
ale im więcej się dowiaduję,
tym dziwniejsze jest dla mnie to,
że niczego nie kwestionowałem.
Cena, którą musiałem za to zapłacić,
była ogromna.
Dla mnie ta podróż była dużo trudniejsza,
niż możesz sobie wyobrazić, niż kiedykolwiek zakładałeś.
Dla mnie ta tajemniczość
była czymś szalenie trudnym do przełknięcia,
bo wiemy o sobie wszystko,
jesteśmy bliźniakami, rozumiemy się, mamy więź,
a jednak jest między nami cisza,
która nas od siebie oddziela.
Ja potrzebuję zadać ci te pytania,
ty unikasz ich za wszelką cenę.
I czuję, że...
zakończę tę podróż, gdy dostanę odpowiedzi.
Rozumiesz? Muszę skończyć tę podróż.
Muszę przestać szukać.
Ty też się wtedy tego pozbędziesz,
więc obaj możemy na tym zyskać.
- Jako bracia. - Wiem.
- Rozumiesz? - Ty też musisz zrozumieć,
że tego dnia, gdy spytałeś,
czy matka nas molestowała,
a ja powiedziałem tylko „tak”...
Myślałem, że to wystarczy,
że będziesz mógł żyć dalej.
Ale tak nie było. Nie dla mnie.
Ta jedna chwila
dużo mnie kosztowała.
Mnie również, Alex.
Gdy oddałem ci to wspomnienie, sam też musiałem wziąć je z powrotem.
Kurwa, długie lata się go pozbywałem.
Zakopywałem je i zakopywałem.
Ciągła cisza.
Tak, ale dzięki temu jestem wolny.
Ty zresztą też.
Wolny od molestowania.
Odebrałem to wspomnienie nam obu.
Nie rozumiesz tego?
Milczałem dla siebie.
Dla siebie.
Oddając ci je, oddałbym je też sobie.
A nie byłem gotowy na to, żeby przerwać tę ciszę.
Cisza to kłamstwo.
Okłamywałem sam siebie.
Przez 20 lat kłamałem na temat molestowania.
To mój mechanizm obronny.
To kłamstwo. Milczenie jest kłamstwem.
Jeśli powiem ci, co chcesz wiedzieć,
to przerwę ciszę.
- Jakakolwiek część? - Tak.
Cokolwiek ponad: „Tak, mama nas molestowała”.
Zadałeś pytanie? Dostałeś odpowiedź.
Reszta nie wchodziła w grę.
Nie poradziłbym sobie z tym.
Nie rozumiesz?
Nie rozumiałem tego.
- To dlatego. - Nie rozumiałem.
Tylko dlatego.
Nie mogłem.
Byłem tchórzem.
Absolutnym tchórzem.
Nie mogłem dać ci więcej.
Ani trochę.
Dwadzieścia lat szukałem odpowiedzi.
Wariuję z tego powodu.
Godzinami rozmawiam z ludźmi, szukam przedmiotów i informacji.
- To przejęło kontrolę nad moim życiem. - Nie możesz odpuścić?
- Pogodzić się? - Nie mogłem.
Nie mogłem odpuścić.
Rozumiesz już,
- czemu milczałem? - Tak.
Teraz rozumiem.
Czyli ja po cichu robiłem swoje,
próbowałem znaleźć odpowiedzi, a ty po cichu mi ich nie dawałeś.
- Nie miałem wyjścia. - I tak w kółko.
Naprawdę nie miałem wyjścia.
Mamy 54 lata.
Kurwa, pięćdziesiąt cztery lata.
I dopiero teraz o tym mówimy.
Trzeba to było zrobić wtedy.
Co za cholerna strata 30 lat!
Naprawdę.
Teraz mamy szansę.
To prawda.
Ja...
Nie wiem, czy dam radę powiedzieć ci wprost,
co naprawdę się stało.
Ale mówiłem o tym przed kamerą,
może lepiej obejrzyj nagrania
i dowiedz się wszystkiego stamtąd.
Nie masz z tym problemu?
Nie cieszy mnie to, ale czuję,
- że muszę. - Musisz.
Po prostu muszę.
To koniec kłamstw.
Obejrzyj to.
Ale nie powiem ci tego w twarz.
Pójdę teraz, ty oglądaj.
I tyle.
- Dobrze. - Gotowy?
Tak.
Zaczynam się bać, ale...
Nie rozumiem, czemu musisz to zrobić.
Ciągle nie rozumiem.
Żeby odnowić tę więź między nami.
- No dobrze. - Muszę zamknąć to kłamstwo.
Muszę mieć prawdziwe życie.
Moje życie to fikcja i to ty mi je dałeś.
Jest na twoją modłę.
Ty je ułożyłeś.
Potrzebuję je przejąć.
- Dobrze. - Tak?
Nikomu nigdy nie mówiłem,
co naprawdę się stało.
Ledwie mówię to sam sobie.
Prosicie mnie o coś,
czego nie dałem w życiu nikomu.
Dobrze.
To będzie małe „jeb się” dla niej.
Matka brała nas do swojego pokoju
i do swojego łóżka.
Kazała nam się wzajemnie dotykać. Mieliśmy się ze sobą zabawiać.
Ona też nas dotykała.
Masturbowała.
Robiła rzeczy,
których żadna matka nie powinna robić.
Aż poszła o krok dalej.
Robiła te rzeczy nie tylko dla własnej przyjemności,
ale oddawała nas swoim znajomym.
Jeździliśmy do ich domów,
ona jadła kolację, piła wino
i zostawiała nas.
Nigdy razem, zawsze pojedynczo.
Potem jakiś nieznajomy mężczyzna
brał mnie do łóżka,
dotykał,
gwałcił
i robił mi krzywdę.
Dla własnej przyjemności.
Mama przyjeżdżała odebrać mnie rano
i zawoziła do domu.
Nigdy nie rozmawialiśmy.
Co robiłem w samochodzie? Zawsze byłem cicho, zawsze milczałem.
Zawsze cichy, zawsze milczący.
I to się powtarzało.
Czasem brała Alexa.
Ja zostawałem w pokoju.
Całkiem sam.
Bez Alexa, bez mojego bliźniaka.
Zostawał u znajomego.
To było w naszym życiu coś normalnego.
Tak dorastaliśmy.
Pogodziliśmy się z tym.
Dzieci tak robią.
Dzieci godzą się na wszystko, bo kochają swoich rodziców.
Myślą, że to, co robią rodzice, jest normalną częścią dorastania.
Nie mają mechanizmów,
które pozwoliłyby im zorientować się, że coś jest złe.
Do tej pory, po tych wszystkich latach,
myślę czasami:
„Jeb się, mamo.
Jak możesz, kurwa, myśleć, że wolno ci coś takiego robić!”.
Ale ona już odeszła. Upiekło jej się.
Nic jej nie powiem.
Żałuję tego.
Bardzo tego żałuję.
Teraz mogę się wypowiedzieć.
Dlatego to mówię.
Nie poznałem was i nie wiem, kim jesteście,
ale wy znacie moją matkę.
Wiecie, że postąpiła źle.
To bardzo dużo.
Potrzebuję tego.
Wszyscy potrzebujemy.
Część wiedziałem.
Części się domyśliłem.
Nie znałem tylko skali.
Że to coś tak dużego.
Jak nam się udało wyjść z tego domu w jednym kawałku?
Chcesz wiedzieć?
Nigdy tego już nie powtórzymy.
Ostatni raz kiedy byłem...
przekazany, nie mam lepszego słowa.
Mama zawiozła mnie do Londynu.
Zjadła kolację z pewnym artystą.
Podobno był sławny.
Zjedliśmy razem.
Ona wyszła,
a ja zostałem.
Wtedy poszliśmy do pokoju, w którym było mnóstwo obrazów.
Położył mnie na łóżku z baldachimem i zaczął dotykać.
Miałem 14 lat.
Kiedy doszedł do moich genitaliów...
Wstałem i powiedziałem: „Nie.
Nie chcę tego. Nie podoba mi się to”.
Odepchnąłem go.
Zrobił się agresywny, ale jakoś stamtąd wyszedłem.
- I wróciłem do domu. - Jak?
Jak to możliwe?
Doszedłem do metra.
Pojechałem na gapę, wtedy jeszcze się dało.
Jechałem bez pieniędzy.
Resztę przeszedłem.
Zapukałem w okno, a ty mnie wpuściłeś.
Potem po prostu położyłem się spać.
- Następnego dnia... - Co na to mama?
Nie wiedziała, że jesteś w domu?
Nie, po prostu przyszedłem na śniadanie.
Spojrzała na mnie zdziwiona,
ja spojrzałem na nią.
I to był ostatni raz.
- To był koniec, Ali. - Bez słowa?
Bez słowa.
Kurwa.
I już nigdy nic ci nie zrobiła.
Już nigdy nie zniknąłeś z domu.
To był koniec.
Tak się skończyło.
Wiesz już wszystko.
Wiesz wszystko, Ali.
Tego potrzebowałem.
Właśnie tego.
Tak.
Koniec z kłamstwami.
Koniec z ciszą. Koniec z tajemnicami.
Dostałem właśnie ciebie.
Odzyskałem cię.
Nigdy nie odpłacę mu za to, co zrobił.
Nie wiem, co miałbym mu powiedzieć.
Ale wie.
To wystarczy.
To koniec.
Wreszcie.
Idziemy do przodu.
Napisy: Jędrzej Kogut