Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX ORİJİNAL BELGESELİ
Kim olduğumu bilmiyorum.
Kim olduğumun hikâyesini değil, gerçekten kim olduğumu.
Gerçek beni.
Bu konuda yirmi yıl konuşmadım.
Yirmi yıl!
Saklandım.
Yanında olmalıydım, ona yardımcı olmalıydım.
İkiz olarak her şeyi birlikte yapmalıydık.
Tek yumurta ikiziyiz. Bağlıyız.
Bu şey öyle güçlüydü ki bizi birbirimizden ayırdı.
Bizi uzaklaştırdı.
İhtiyaç duyduğum yanıtlar Marcus'un kafasında.
Ama zihninin derinlerinde.
İçinden ne çıkacağını
bilmediğimiz için
o kutuyu açmak biraz da pervasızlık gibi geliyor.
Pandora'nın Kutusu. Açıp açmamak sana kalmış.
Ama...
...bana faydası olacak mı? Bir ihtimal.
Bir ihtimal de olsa denemek istiyorum.
BİRİNCİ PERDE // ALEX
Uyandım.
Gözlerimi açtığımı hatırlıyorum.
Odaya bakındım.
Nerede olduğumu anlamaya çalıştım.
Sonra dikkatimi ikizime yönelttim.
Onu hemen tanımıştım.
Alex, benim!
Yatakta yanımda oturuyordu.
Geçti.
Ona tek sözüm,
"Merhaba, Marcus." oldu.
İkizinin olmasının en iyi yanı hiçbir zaman yalnız olmaman.
Bu büyük bir avantaj.
Hayatında ne olursa olsun
diğer yarın hep orada.
Etrafımda
neler döndüğünden emin olmasam bile
onun kardeşim olduğundan ve ona güvenebileceğimden yüzde 100 emindim.
Sonra dikkatimi bir kadına yönelttim.
Yatağa herkesten daha yakındı.
Uyanmış olmamdan dolayı
büyük bir sevince kapılmıştı.
"Merhaba! Ali, uyandın! Nasılsın?
Benim!"
"Nasıl olduğumu ve senin kim olduğunu bilmiyorum." diye düşündüm.
"Beni hatırlıyorsun, değil mi?
Beni hatırlamak zorundasın." Bunu tekrarlayıp duruyordu.
Marcus'a dönüp "Kim bu?" dedim.
O da dedi ki
"O bizim annemiz."
Marcus sordu,
"Gerçekten annemiz olduğunu bilmiyor musun?"
"Hayır." dedim.
"Peki sen kim olduğunu biliyor musun?" dedi.
"Adın ne?"
Hiçbir şey bilmediğimin farkına varmaya başladım.
Nerede olduğumu,
adresimi bilmiyordum.
Başıma ne geldiğini bilmiyordum.
Adımı bile bilmiyordum.
Her şey silinmişti.
Karanlık, boş bir yer tasavvur edin.
Hayatınızdaki her şeyi yitirmişsiniz.
Her şeyi sıfırdan öğrenmeye başlıyorsunuz.
Ne kadar korkutucu olacağını düşünün.
Doktorun açıklamasına göre kask takıyormuş ama çıkmış
ve bu nedenle, düştüğünde
yere kaskı değil, kafası çarpmış.
Bu da komaya girmesine yol açmış.
Bunun beyninde ne tür bir
hasara yol açacağını bilmiyorlardı.
Annem beni almaya geldi.
Arabaya binmeden önce bile üç dört kez söyledi.
"Kim olduğumu hatırlıyorsun, değil mi?"
"Hayır, hatırlamıyorum." dedim.
"Nereye gidiyoruz?" dedim. "Eve gidiyoruz." dedi.
"Seni eve götürüyorum."
Hiç tanımadığım biriyle aynı arabadaydım.
Nereye gittiğimize dair hiçbir fikrim yoktu
ve evimizin, yaşadığım yerin orası olduğu söyleniyordu.
Çakıllı bir yoldu. Kocaman, çakıllı bir yol.
Kocaman bir evdi.
Bana bayağı iç karartıcı görünmüştü.
Zihni bulanıktı. Nerede olduğunu bilmiyordu.
Hiçbir şey bilmiyordu.
18 yaşında olduğu hâlde
dokuz yaşındaki birinin zihinsel yaşındaydı.
Mutfağa girdiğimizi ve ona mutfağı anlattığımı hatırlıyorum.
Sonra da banyoyu. Ondan sonra da
yatak odasına götürdüğümü.
"Soldaki senin yatağın. Sağdaki benim yatağım."
Bana orasının
evim olduğu söyleniyordu.
Onun da annem olduğu.
Ama ben bilmiyordum.
Kafam bomboştu.
Diğer herkes
tatile gittiğini hatırlıyor.
Bisikletten ilk düşüşünü hatırlıyor.
İlk öpüşmesini, ilk âşık oluşunu hatırlıyor.
Seni sen yapanlar bu tür şeyler.
O anılara ihtiyacın var.
Ben ise hiçbir şey bilmiyorum.
Anne babamın
benimle nasıl başa çıkacaklarını bilmedikleri anlaşılıyordu.
Babam çok mesafeliydi.
Bana hiç sarılmadı, hiç yaklaşmadı.
Sadece benimle tokalaştı ve babam olduğunu söyledi.
Hastaneye hiç gelmedi.
Hayır.
Hiç gelmedi.
Annem ise hafızamı kaybettiğime
inanmak istemedi.
Bu onun için akılalmaz bir şeydi.
Bir oğlun annesinin kim olduğunu bilmemesini aklı almıyordu.
İnanmak istemedi.
Düşünebiliyor musunuz,
oğlunuz uyanıyor ve sizin kim olduğunuzu bilmiyor.
Hangi anne olsa derin bir üzüntü duyardı.
Bu onu çok incitti.
O evde tek başınaydım. İkizimden başka hiçbir
desteğim yoktu.
İkizim durumumu anlıyor.
Ona hiçbir şey açıklamama gerek yok.
Hayatımı zorlaştırmıyor. İhtiyacım olan her şeyi veriyor.
Kim olduğumu bilmeseydi, ikizini tanımasaydı
bu dünyada hayatının sonuna kadar yalnız kalacaktı.
Ama bu dünyada yalnız değildi. Ben vardım.
Öğrenecek çok şey vardı.
Bana kısa sürede temel bilgileri verdi.
Gündelik şeyleri. "Bu, mutfak.
Televizyon. Bu bir masa."
Kıyafetlerinin yerini gösterdim.
Ayakkabılarını giymeyi, bağcık düğümlemeyi, ekmek kızartmayı.
Bana bir şeyler verip duruyordu.
Ben de her şeye ayak uyduruyordum.
Bir şeyi bilmediğini söylediğinde
ne olduğunu açıklıyordum.
Sonra sıra daha zor şeylere geldi.
"Vay canına! Bu şey ne?"
İlk birkaç dakika biraz garipti.
Ama sonra, yapabildiğimi anladım.
Bisiklet sürebiliyordum.
Hatırladığım kadarıyla bisikleti iyi sürüyordu.
Ama nereye gideceğini bilmiyordu tabii ki.
Evden çıktığımızda hiçbir yeri hatırlamıyordu.
Dünya çok korkunç görünüyordu.
Ama ikizimle
her şey biraz daha kolaydı.
Televizyon benim için çok öğretici oldu.
Tüm programlar yeniydi. Tom ve Jerry bile.
TOM VE JERRY
Bir yandan mümkün olduğunca çok şey öğrenmeye çalışıyordum,
öte yandan aileme
ve olan bitenlere ayak uydurmaya çalışıyordum.
Oxo et suyu tableti reklamında
herkesin sofrada buluştuğu mükemmel pazar yemekleri olurdu
ve iyi görünürdü.
Tüm aileler böyle olmalı
çünkü televizyonda böyle gördüm, diye düşünürdüm.
TAVUKLU OXO
Çok geçmeden annemin yeni dünyamın merkezinde olduğunu fark ettim.
Epey uzun boylu bir kadındı.
1,80'den uzundu. Kocaman elleri
ve büyük ayakları vardı.
Aşırı büyük ayakları.
Çok eğlenceli biriydi.
Mutfakta dans ederdi.
Odaya girerdi ve şöyle derdi:
"İşte buradayız! Ben geldim, millet! Buradayım!"
Böyle yapardı.
Böyle gülerdi.
Gürültüden de gürültülüydü.
Anneme birkaç Chihuahua miras kalmıştı.
Annem onları giydirirdi.
Kendi kıyafetleri, şapkaları olurdu.
Paltoları. Annemin dünyasıydılar.
Kazadan önce ikimiz de o köpeklerden nefret ederdik.
"Bacaklı fareler" derdik onlara.
Ama Alex eve geldiğinde Chihuahuaları çok sevdi.
Onları epey sevdim.
Tatlı gelmişlerdi. Daha önce görmemiştim.
Köpekler başka kimsenin umurunda değildi.
Hâlâ katlanamıyorum onlara. Korkunç şeyler.
Belki bir ay içinde
son derece hızlı bir şekilde büyüdüm.
Altı yaşından erken ergenlik çağına geldim.
14 15 yaşına. O kadar hızlı.
Bir üst seviyeye çıkmalıydım.
O dönemde Marcus'a daha kişisel sorular yöneltmeye başladım.
"Gerçekte kimim ben?"
Marcus'a çocukluğumuzu sormaya başladım.
"Ailece nereye tatile gittik?" gibi şeyler sorardı.
"Deniz tatili için Fransa'ya gittik." derdim.
"Öyle mi? Güzel miydi?" "Evet, harikaydı.
Plaja inerdik. Dondurma yerdik.
Sen dondurmanı çikolata parçalı severdin."
"Öyle mi? Güzel."
Marcus ikimizin tatilde çekilmiş bir fotoğrafını gösterdi.
İyi görünüyordu. Yani
kumsalda kumdan kale yapan tipik çocuklardık.
Her yıl öyle yaptığımızı zannettim.
O fotoğrafları gösterdi,
ben boşlukları doldurdum.
O bana fotoğraf verirdi,
ben de kumsaldaki mutlu iki çocuğun
olduğu bir anı oluştururdum.
Yaptığım şey aslında
hafızasını yeniden aşılamak ve ona çocukluğunu geri vermekti.
Başlangıçtan, bebekliğinden 18 yaşına kadarki şeylerle ilgili sorularına
cevap vermekti.
Hafızam silinmiş hâlde minik bilgi parçaları duyarken
tek bir tatille ilgili bazı bilgiler
benim için olağanüstü bir değere sahipti
çünkü elimdeki tek şeydi.
Bu minik parçalar
yeni benlik hissimin yapı taşları oldu.
Hayat iyi görünüyordu.
Marcus'un bana gösterdiği, bana betimlediği hayat
Londra banliyösünde yaşayan, son derece normal anne babaları olan
ayrıcalıklı bir aile olduğumuzdu.
Yemekli davetler veren, her şeyin iyi göründüğü bir hayat.
Cennet gibi bir manzara çizdi.
Evin kurallarını öğrenmek daha karmaşıktı.
Üst kata çıkmamız yasaktı.
Anne babamızla yemezdik.
Evin anahtarı bize verilmezdi. Ta şeyden beri...
Sanırım 14 yaşından beri
bahçedeki kulübede yaşıyorduk.
İlginçtir, kulübede yaşamayı seviyorduk.
Çünkü orası bizim alanımızdı.
Evet, şeydi...
O ev akıl karıştırıcıydı.
Her yerde dekorasyon objeleri vardı.
Tüm dolaplar, tüm ek binalar doluydu.
Tüm tavan araları, tüm garajlar doluydu.
Evin bazı bölümlerine girmemiz yasaktı
ve izin almadan giremiyordunuz.
Özellikle babama ait olanlara.
Çağrılmadıkça çalışma odasına giremezdiniz.
Epey korkutucu bir adamdı ve son derece asabiydi.
Avazı çıktığı kadar bağırır ve güm diye masaya vururdu.
Özellikle yemek odasındaki masaya vurduğunu hatırlıyorum.
Çok uzun, devasa bir masaydı.
Evin ortasındaydı. Babam ona vururdu.
Sonra da bizi kovardı.
Marcus bana talimat verdi,
"Hiç itiraz etme. Bırak dediğini yapsın
ve nazik ol. Hep nazik ol ve ona 'Efendim.' de."
Bunu neden yapmak zorunda olduğumuzu sorup durduğunu hatırlıyorum.
Ben de dedim ki "Çünkü
ailelerde böyle yapılır."
Kardeşim bir ara bana anne babamızın
aristokrat bir aileden geldiğini söylemişti.
Evimizin sörlerle, düşeslerle, lordlarla, leydilerle dolu olması
gayet normal bir şeydi
ve bu şekilde yaşıyorduk.
Bunu hiçbir zaman tuhaf bulmadım
çünkü benim için her şey normaldi.
Bizimki gibi bir anne babaya sahip olmak son derece normaldi.
Kulübede yaşamak son derece normaldi.
Hiçbir şeyi sorgulamıyordum çünkü "normal" aslında nedir ki?
"Normal" bildiğindir ve "normal" ailendir.
Hikâyem oluşmuştu.
Onu kardeşimden almıştım.
Onu benimsemiştim.
Dünyaya bu hikâyeyle çıktım.
Birkaç ay sonra Marcus arkadaşlarımla tanışmamın vaktinin geldiğini düşündü.
Biz de bara gittik.
O da diğer bir büyük adımdı.
Gençliğinde
kimseden farklı olmak istemiyorsun.
Göze batmak değil, aynı olmak istiyorsun.
Ama herkes seni tanıyor ama sen onları tanımıyorsun.
Bu epey korkutucu bir şey.
Şaşkına dönmüştüm.
"Hafızanı kaybetmek o kadar da kötü olamaz." diyorlardı.
Ama kötü.
Tutunacak hiçbir şeyim yok.
Marcus'tan başka bana iç huzuru veren, bana dayanak olan hiç kimse,
hiçbir şey yoktu.
Biz de Marcus'la birlikte bir sistem kurduk.
İnsanlarla buluşuyordum
ama kim olduklarına dair fikrim olmadığını anlamıyorlardı.
Yemeğe bir arkadaşın evine giderdik,
kapının önünde dururduk ve "Tamam, hatırlat bana." derdi.
İsimlerini tekrar söyle. Tipleri neydi?
Bana kısaca özetle. Herkesle ilgili kısa özet geç.
"Bu, Dave. Bu, John. Bu, Chris." Kapıyı açarlardı,
"Merhaba! Seni gördüğüme sevindim!"
Kimse anlamıyordu.
Herkes "Alex gayet iyi." diyordu.
"Bakın.
Buradaki herkesi biliyor." Ama hiçbiri doğru değildi.
Ona dışarıda on dakika ders veriyordum.
Sonra dedi ki "Bu arada, kız arkadaşın var."
"Kız arkadaşım mı var?"
İyi bir kızdı.
Kim olduğunu hatırlamadığımı fark etmedi bile.
Aramızda bir espri var.
"Bekaretimi aynı kadınla iki kez kaybettim." diye.
Fotoğraflar onu kesinlikle büyülüyordu.
Çünkü yeni hafızasını kaybetmekten korkup paranoya yapıyordu.
Eğlenen insanların fotoğraflarını çekiyordum.
Gittiğimiz partileri, yerleri, tanıştığımız insanları fotoğraflıyordum.
Her anı yakalamak istiyordum.
Hayatımın sonuna dek her ayı, her yılı.
Hepimiz mutlu anların fotoğraflarını çekeriz.
Diğer her şeyi hariç tutarak.
Bunu hepimiz yaparız.
Düğünlerin fotoğraflarını çekeriz.
Cenazelerin fotoğraflarını çekmeyiz.
Babam ölüyordu.
Kansere yakalanmıştı.
Pankreas.
Hiç unutmuyorum, bizi çalışma odasına çağırdı.
Davranışları ve yaptıkları için özür dilemeye başladı.
Ölmeden önce onu affedip affedemeyeceğimizi sordu.
"Evet." dedim.
Alex ne istense söylerdi.
Çok iyi bir çocuktu. Onda hep nazik bir taraf vardı.
Marcus orada öylece durdu ve dedi ki
"Hayır, affetmeyeceğim seni." dedi.
Döndü ve odadan çıkıp gitti.
Onunla birlikte geriye yürüdüğümü hatırlıyorum,
"Neden yaptın bunu?" dedim.
"Ölüm döşeğindeki bir adamın son dileğine neden hayır dedin?
Ölmek üzere. Bağışlayıcı ol."
"Hayır, olmam. Neden olayım?" dedi.
"Çünkü istedi." dedim.
"Onu affetmemizi istedi.
Bunu neden yapamıyorsun?"
"Hayır." dedi. "Karmaşık. Affetmek istemiyorum."
Birkaç gün sonra da öldü.
Babam öldükten sonra
evde durumların değişeceğini düşündüm
çünkü baskıcıydı ve kuralları o koymuştu.
Bu yüzden yirmili yaşlara gelince
evin anahtarını alabiliriz, evimizin anahtarı olur diye düşündüm.
İstediğimizde girip yemek yiyebiliriz. Dilediğimiz gibi girip çıkarız.
Artık o kuralların hepsi kalktı. Babam öldü.
Kuralların değişmemiş olduğunu kısa süre içinde gördük.
Kurallar daha bile sıkılaştı.
Annem hâlâ bize anahtar vermek istemiyordu.
Ama Marcus'a sorduğumda kafama takmamamı söyledi.
Ben de takmadım.
Aradan beş yıl geçti.
Annem merdivenin altında bilinci kapalı hâlde yatıyordu.
Beyninde tümör vardı.
Öldürücüydü.
Durumunu çok üzücü buldum.
Zamanla sevmiştim annemi.
Annemle birbirimize epey yakındık.
Bizi özleyeceğini söyledi.
Bizi sevdiğini de.
Bunları söyledikten sonra
kendinden geçti.
Epey uzun...
...bir süre ağladım.
Ama Marcus ağlamadı.
Hiç duygulanmadı.
Hiçbir şey...
...hissetmedim.
Vicdan azabı da duymadım, hiçbir şey de hissetmedim.
Üzüntü duymadım. Rahatlamış da...
...hissetmedim. Hiçbir şey hissetmedim.
Kardeşimin her şeyini bilirim.
İkiziz. Birbirimiz hakkındaki her şeyi biliriz.
Ama bu durumu benden tamamen
farklı bir şekilde karşılamıştı.
Bu da beni çok rahatsız etti.
Cenazeden sonra Duke's Cottage'a döndük.
Evimize kendi anahtarımızla girdik
ve o büyük evi ve müştemilatı boşaltmaya başladık.
Çünkü eşya doluydular.
Alt kattaki şeyleri atarak başladık.
Arada bir 50 poundluk banknotlarla dolu
reçel kavanozları buluyorduk.
Bazıları perdenin arkasına bağlanmıştı.
"Bu biraz garip." diye düşünmeye başladım.
Banyolara girdik.
Banyoların birinde kocaman bir gardırop vardı.
İçi seks oyuncaklarıyla doluydu.
Marcus'la dolabın içine baktık. Büyük bir şaşkınlık geçirdim.
Ama Marcus pek his göstermiyordu.
Beni rahatlatmaya çalışıyordu.
"Önemli değil. Koy kenara. Devam edelim."
Tavan arasına çıktığımızda
çocukluğumuzu bulduk.
Tüm okul kitaplarımızı.
Tüm bebeklik kıyafetlerimizi.
Bir de kutular dolusu hediye.
Her Noel'de, her doğum günümüzde
vaftiz babalarımızın, teyzelerimizin, amcalarımızın, bize verdiği hediyeleri.
Doğum günlerimizi ve Noellerimizi kimseden hediye almadan geçirmiştik.
Annem tüm hediyelerimizi saklamıştı.
Bu, annemi gözümde çok daha karmaşık biri yapmıştı.
Kimdi o kadın? Onun hakkında bilmediklerim neydi?
Annemin odasını boşaltmaya başladık.
Dolabın içini karıştırıyorduk.
Tonlarca kıyafeti, elbiseyi araladıktan sonra
dolabın içinde, arkada gizli bir dolabın kapağı vardı.
Tabii ki kilitliydi.
Anahtarı bulmamız gerekiyordu.
İçinden bir fotoğraf çıktı.
Benim ve Marcus'un.
On yaşlarındaydık.
Çıplaktık.
Fotoğrafta başlarımız kesilmişti.
Çok tuhaftı.
Aşırı derecede garipti.
Annem, benimle Marcus'un baş kısımları kesilmiş çıplak fotoğrafıyla
ne yapıyordu?
Ne yapacağımı bilemedim.
Ben
ne yapacağımı bilemedim.
Hayır.
Manyakçaydı.
Tam bir manyaklıktı.
Tanrım.
Çay alabilir miyim?
İKİNCİ PERDE // MARCUS
Daha ilk günden itibaren
Alex için, sahip olduğumuzdan farklı bir hayat yaratmaya çalıştım.
Ona normal bir aile resmi çizdim. Güzel bir evde yaşadığımızı.
Anne-babamızın iyi, düzgün insanlar olduğunu.
Ama hiçbiri doğru değildi.
Onun için kurguladığım bir hayaldi.
Devam ettikçe hayal daha da büyüdü.
Alex hastaneden döndüğünde
annesini bile hatırlamıyordu.
Evini hatırlamıyordu. Yatak odasını hatırlamıyordu.
Kız arkadaşını, İngiltere'de olduğunu hatırlamıyordu.
Hiçbir şey hatırlamıyordu.
Ama beni hatırlıyordu.
Kim olduğumu biliyordu.
Zihninde sadece bir gerçek varsa
yüzde 100 bildiğin, senin olan bir şey...
Sana ait. Başkasının verdiği değil.
O gerçeğin üzerine her şeyi kurgulayabilirsin.
Bana güvenmek zorundaydı çünkü güvenebileceği başka biri yoktu.
Bensiz hiçbir şeyi yoktu.
Eve geldiğinde en temel şeylerden başladım.
Anne baban kim, odan nerede, eşyaların nerede?
Bu temelde hareket ettik. Gerçekleri sırasıyla öğrettim.
Bunu yapmaya başladıktan altı ay kadar sonra
Alex'in bildiklerini ve bilmediklerini kontrol etme gücüm olduğunu keşfettim
çünkü ona söylediğim her şeyi kabulleniyor ve ona inanıyordu.
Örneğin ailece tatile nereye
gittiğimizi falan soruyordu.
Gerçek şu ki ailece tatile çıkmıyorduk.
Tatile çıktığımızda başkalarının aileleriyle gidiyorduk.
Asla anne babamızla gitmiyorduk ama ona bunu söylemek istemedim.
Çünkü moral bozucu ve üzücüydü ve hiç normal değildi.
"Ailece tatile çıkmıyorduk
çünkü anne-babamız boktandı." demek yerine
"Sürekli ailece tatile çıkardık." diyordum.
"İşte ailece gittiğimiz Fransa tatilinden bir fotoğraf."
Babam Fransızca biliyordu. Doğal bir seçim gibi görünüyordu.
"Doğru ya. Güzel."
Kumsalda çekilmiş bir fotoğrafımızı bulmayı başardım.
Bu onu tatmin etmiş gibi görünüyordu.
"Annemle mi gittik? Babamla mı gittik?" diye sormadı.
"Ailece mi gittik?"
Bu soruları sormadı.
Ben de ayrıntı vermedim.
Ona bir fotoğraf verdim.
Hayal gücü devamını getirdi.
Ona mutlu anılarla dolu bir fotoğraf albümü verdim.
Mutlu günlerle.
Üzüntüsüz.
Olmayan şeyleri uydurmadım. Sadece bazı şeyleri anlatmadım.
Beni sorgulamaya başlasaydı
her şey yıkılacaktı
ve gerçekte neler döndüğünü erken keşfedecekti.
Ama unutmayın, tüm hafızası silinmişti.
Hiçbir konuda, hiçbir noktada sorgulanmadım.
Ailece tatile gittiğimi söylediysem ailece tatile gitmişizdir.
Nokta. Tekrar sormadı.
Bunu Alex ta 32 yaşına gelene kadar yaptım.
Ona anlattığım her şeye körü körüne ve sonuna kadar güvendi.
Konunun anahtarı bu.
Güven kelimesi.
Ona güvenmemek, onu sorgulamak için hiçbir sebebim yoktu.
İşte böyle...
Birçok kişi bunun mümkün olduğuna inanmıyor.
Ama körü körüne inanıyorsan mümkün.
Ondan şüphe etmem için sebep var mıydı?
Önceleri çok basitti çünkü her şeye yanıtım vardı.
Ama zaman ilerledikçe sorular daha karmaşık hâle geldi.
Sorular daha doğrudandı.
Ona ne söylemediğimi hatırlamam,
ne söylediğimi aklımda tutmam gerekiyordu
ve yalan söylemek sonradan bilinçli bir tercihe...
...dönüştü.
"Annemiz iyi bir anne mi?" diye sorardı.
"Evet, annemiz iyi." derdim.
Konu burada kapanırdı.
Siz olsanız "Bu yanıt kabul edilemez." derdiniz.
"'Annemiz iyi.' ne işime yarar ki? Daha fazlasını istiyorum.
Nasıl biriydi? Bize nasıl bakardı? Bizi sever miydi?
İyi annelik yapar mıydı?"
Ama o böyle sorular sormazdı.
"Annemiz iyi mi?" sorusunun yanıtını almak isterdi. "Evet, iyi."
Harika. Hafıza bankasına kaydet. Devam et.
İnanılmaz. Hikâyelerin tutarlı olmadığını fark etmedim bile.
Durup da ona şöyle demediğime inanamıyorum:
"Parçalar birbirine uymuyor."
Yirmili yaşlarım boyunca asla sorgulamadım.
Ona doğruları anlatmadığım...
...dünyaya bir kez adım attım
ve bir daha çıkamadım.
Yalanlar çığ gibi büyüdü.
Ona söylediklerimin arkasında durmak zorunda kaldım.
Aksi hâlde ona var olmayan bir hayat uydurduğumu
itiraf etmek zorunda kalacaktım.
Kardeşime yalan söylemek
ağır bir yüktü.
Kendinle ilgili hislerini değiştiriyor.
En iyi arkadaşıma, partnerime, diğer yarıma
her gün yalan söylüyordum. Bunun vicdan azabı öyle büyüktü ki.
Ama ona doğruyu söylemek yalan söylemekten bin kat daha zordu.
Söylemek de söylememek de birbirinden beterdi.
Birini seçmek zorundaydım.
Ben de nihayetinde
çocukluğumuzda olanları ona asla söylememeye karar verdim.
Hepimiz odaya girer girmez
bir pedofili gözünden anlayacağımızı düşünürüz.
Kocaman bir yaftayla dolaşıyorlarmış gibi.
Ama gerçekte
öyle olmuyor.
Annemiz 12 14 yaşına kadar
bize cinsel istismarda bulunmuştu.
Neden anlatmak isteyesin ki?
Nedir ki? Bu öyle bir şey ki...
Şimdi size çocukluğunuzda size
böyle bir şey yapıldığını ve hatırlamadığınızı söylesem
hayatınız cehenneme döner.
18 yaşında, ruhsal sorunları olan bir gence
altından kalkamayacağı
ve bilmesine gerek olmayan bilgileri vermeye ne gerek var?
Benim yerimde o olsa ondan da bekleyeceğim
benim için aynı şeyi yapması olurdu.
Aynı şeyi yapmasını isterdim. Yapmasa da ona kızardım.
Bu konudaki fikrim kesin.
"Gerçek gerçektir." diyenler var.
"Söylemeliydin. Terapiye gitmeliydi
ve hayatının sonuna kadar bu hisle başa çıkmak zorunda kalmamalıydı.
Tanrı'yı oynamak sana düşmez. Bu şeyleri ondan almak
sana düşmez."
Ama bana göre, benim düşünceme göre,
ben hissediyorum
ve bunlar boktan hisler.
Bu hisler onda yok.
Böyle hissetmenin nasıl olduğunu bilmiyor.
Hiçbirini bilmemesi benim ona hediyemdi.
Bana göre bu bir hediye olmalı.
Bir insanın sevdiği birine verebileceği
kıymetli bir şey olmalı.
Kim olsa böyle yapardı.
Bu hayatı Alex'in yerine öyle uzun zamandır
yaşıyordum ki...
Ona anlattığım hikâyeye sadık kalmak için
öyle çok şey yapıyordum ki...
Annemin doğum günü olurdu. Evine gider, kucaklaşır, öpüşürdük.
Annem ne düşünüyordu bilmiyordum.
Bu çocukların hayatlarının içine ettim.
Bana hâlâ "Mutlu Yıllar" şarkısı söylüyorlar.
Pasta yapardık, kutlardık, şarkı söylerdik,
bir ailede yapılması gereken her şeyi yapardık.
Alex hikâye kitaplarında yazılı olanları yapıyordu.
Filmlerde söylenen şeyleri yapıyordu.
Git, anneni öp.
Git, bu kadını öp.
Ben de onu kenardan izliyordum.
İçimdeki öfke ve acı patlamak üzereydi!
Her şeyin bitmesi için duyduğum arzu
öyle yoğun ve güçlüydü ki
yarattığım gerçekliğe
inanmaya başlamıştım.
Başıma hiç gelmediğine inanmaya ihtiyaç duyuyordum.
Alex hafızasını bir kazada kaybetti.
Ben de hafızamı isteyerek kaybettim.
Harikaydı.
Özgürdüm.
Annemin bana yaptığı onca şeyden kurtulabiliyordum.
Annemin sebep olduğu onca acıdan
ve onca utançtan.
Utanç duyuyorsun.
Kirlenmiş hissediyorsun.
Kullanılmış hissediyorsun.
Hepsi yok olmuştu.
Birdenbire güzel bir çocukluğum olmuştu.
Birdenbire iyi bir anne babam olmuştu.
İstismara uğramamıştım.
O şeylerin hiçbiri bana da olmamıştı.
Alex'in o çocukluğu geçirmemiş olmasına yardım ediyordum.
Aynı zamanda kendime de yardım ediyordum.
Sihirliydi.
Gözlerimi kapatıp iyice odaklandığımda
tabii ki her şeyi hatırlıyordum.
Ama yüzeyde, gündelik hayatta
Alex'le aynı çemberde yaşıyordum.
Benim için elverişli bir çemberdi.
Aynı zamanda gerekli bir...
...kötücül yalandı.
Alex adına nasıl adlandırmak isterseniz.
Annem öldüğünde,
onu toprağa verdiğimizde, artık gittiğinde
tüm hikâye sonlanmış gibi geldi.
Alex fotoğrafı bulduğunda
bir akıl karışıklığı yaşadı.
Ben fotoğrafı bulduğumda
çocukluğumda başıma gelenlerin dehşetini yaşadım.
Başka bir şey olamazdı.
Kazara olamazdı.
Elindeki makasla yanlışlıkla başlarımızı uçurmuş olamazdı.
Ürkütücü ve rahatsız edici bir şeydi.
Ya anında kavanoza geri koyup kaldıracaktık
ya da dipsiz bir uçuruma düşecektik.
O fotoğraf benim için her şeyi değiştirdi.
Oradan çıkıp doğruca mutfağa gittim.
Marcus oradaydı.
Ona sordum:
"Cinsel istismara uğradık mı,
uğramadık mı?"
Döndü ve yüzü bembeyaz oldu.
Ne yapacağını bilemedi. Döndü, elinde bir fincan çay vardı.
Fincan elinden kayıp yere düştü.
Orada, bir anda
tüm çember buharlaşıp
yok oldu.
Bunu asla unutmayacağım
çünkü oyunun bittiğini anlamıştım.
Bana öylece baktı.
Sessizleşti.
Başıyla onayladı.
Başıyla evet diye onayladı, hiçbir şey söylemedi. Sadece onayladı.
Sonra döndü, bana arkasını döndü
ve bahçeye çıktı.
"Annem bizi istismar etti mi, etmedi mi?" diye sordum. "Evet, etti." dedi.
Elini omzuma koydu ve dedi ki
"Evet, doğru."
Sonra ağladık.
İkimiz de.
Ağladım.
Günlerce.
Ne yapacağımı bilemedim.
Ben
ne yapacağımı bilmiyordum.
"Hayır, annem bunu yapmış olamaz. Yanılıyorsun." deyip durdum.
Annemiz pedofil olamazdı.
O tür bir kadın değildi.
Bazı ilginçlikleri vardı ama öyle biri değildi.
Bildiğim kadarıyla
babam bizi asla istismar etmedi.
Korkunç biri olduğu için ondan çok nefret ettiğim hâlde
annemin bizi istismar ettiğini hiç öğrenmedi sanırım.
Öğrenmesini ve bu konuda
bir şey yapmasını isterdim
ama öğrenmedi.
Annemin, etrafındaki insanları neredeyse
hipnotize ederek onlara
istediğini yaptırmak gibi inanılmaz bir yeteneği vardı.
Herkes harika bir kadın olduğunu düşünüyordu,
oysa gerçekte değildi.
Annem gerçekte çok karmaşık ve...
...acımasız bir insandı.
Annemin yaptığı şeyi kabullenmek ne kadar zor olsa da
Marcus'un yaptığı şeyi kabullenmek çok daha zordu.
İkiz kardeşim
bana yalan söylemişti.
Yüzde 100 güvendiğim
tek kişi
bana ihanet etmişti.
Kızgındım ona.
Hayatımda ilk kez ona gerçekten kızdım.
Ona kızgındım çünkü birbirimiz hakkındaki her şeyi biliyorduk
ve sırrımız yoktu. Her şeyi birlikte yapardık.
Ama onca şeyin arka planında
hâlâ bir sırrı vardı.
Nasıl sırrımız olabilirdi?
Sırrımız olamazdı. Biz ikizdik.
Tek yumurta ikiziyiz. Bağlıyız.
İkizler arasında sır diye bir şey olmaz
ve ilişkimizde sırrın yeri yoktur.
Ama vardı işte.
Neredeyse kurtuluyordum.
Ondan resmen tamamen kurtulmuştum. Onu kafamdan çıkarmıştım.
Alex o sırrı tıkmak için
çok uğraştığım yerden çıkarmıştı
ve masanın üstüne bırakmıştı.
Bir anda. Öylece.
Onu konuşturmaya çalıştım.
O konuda konuşmaya hazır olmadığını söyledi.
Cinsel istismar vardı, dedi.
O kadar.
Tek söylediği buydu.
Gelip sorardı. Bir şey söylemezdim.
Tamamen kapanmıştım.
Gerekli bilgiyi ona vermiştim.
Evet demiştim. Bilmesi gereken tek şey buydu.
Bu konuda hiçbir zaman konuşmadık.
Dayanamazdım.
O acıyla kesinlikle
başa çıkamazdım. Onun yaşatacağı acıyla.
Onunla başa çıkacak donanıma sahip değildim.
Kaçıp bir deliğe saklanmak istiyordum.
Ben de bunu yaptım.
Tek başımaydım.
Belki de hayatım boyunca
ilk kez tek başımaydım.
İkizimi kaybetmiştim.
Tüm varlığıma dair
tek bağımı.
Annemin yaptıklarının hiçbir ayrıntısını bilmiyordum.
Hayatımın hangi parçasının gerçek,
hangisinin gerçek dışı olduğunu bilmiyordum.
Hiç bilmiyordum.
Bunu en çok zor kılan şey
hayatımı Marcus'un verdiği bilgilerin üstüne kurmuş olmamdı.
Yani
sadece Marcus'u değil, kendimi de kaybetmiştim.
Hayatımı 18 yaşında sıfırdan
inşa etmiştim.
32 yaşında tekrar başladığım yere, sıfıra dönmüştüm.
Tekrar sıfırdaydım.
İkinci kez
baştan başlıyordum.
Böyle bir şey mümkünse tabii.
Üstelik hayatımı tekrar kurmam gerekiyordu.
Ben de annemin
kim olduğunu, nasıl bir insan olduğunu araştırmaya,
öğrenmeye çalıştım.
Gizli hayatı nasıldı?
Neredeyse
saplantı gibi bir şeydi.
Parçaları birleştirmeye başladım.
Annemin sosyeteye yeni tanıştırıldığı dönemden gazete kupürleri buldum.
Her türlü bilgiyi toplamaya başladım.
Bulmayı bekleyeceğiniz mektupların yanında
bir sürü tutkulu aşk mektubu da buldum.
Ordu mensuplarından, albaylardan,
mühim insanlardan gelen mektuplar.
Mektupları yazanlar anneme resmen tapıyordu.
Sonra annemin tüm hayatının
seks üstüne kurulu olduğunu anladım.
Âşıklarını adeta büyülemişti.
Annemi çok severdim.
Hayatımın bir parçasıydı.
İki anneyi birleştirmek benim için
çok ama çok zor oldu.
Bildiğim annemi ve öğrendiğim annemi.
Bu gerçekten
beklediğimden de büyüktü.
Bu beni inanılmaz derecede altüst etmişti.
Hangisi gerçek, hangisi değil?
Ya aslında her şey
uydurma bir hikâyeyse?
Hiçbiri aklıma yatmıyor.
Bilmediğim başka neler var?
Çok moralim bozuldu, bunalıma girdim,
ve kim olduğum konusunda
aklım çok karıştı.
Aklımdan intihar bile geçti.
Gündelik hayata katlanamaz olmuştum.
Bununla başa...
...çıkabilmek...
...çok zordu.
Beni kurtaran şeylerden biri
eşimle tanışmak oldu.
Sadece beni değil,
bu olağanüstü maziyi de
kucaklamaya hazır olan
biriyle tanıştım.
Gerçeği arayışımda bana yardımcı olabilecek biriyle.
Evlendik ve iki çocuğumuz oldu.
Marcus da evlendi. Onun da iki çocuğu oldu.
İkimiz de hayatlarımıza baktık.
Bunun hayatımı etkilemesine izin vermemeye kararlıydım.
Bunu Pandora'nın Kutusu'na koyup kapağını kapatmayı
ve çok mutlu bir hayat kurmayı başarmıştım.
Çok eğleniyordum. Harika ilişkilerim vardı. Müthiş bir eşe sahiptim.
Hayatta inanılmaz işler başarmıştım.
O şeylerin hiçbiriyle uğraşmak zorunda kalmadan. Bir yere kilitlemiştim.
Bu hikâyeyi daha da ilginç kılan şey
her şeyi
birlikte yapıyor olduğumuz gerçeği.
Yirmi yıldır birlikte çalışıyoruz.
Şirketlerimizi birlikte yönetiyoruz. Her şeyi birlikte yapıyoruz.
Bu tecrübeyi anlatan bir kitap bile yazdık.
Ama Marcus açılmadı.
Gitmesini istediğim yere gitmiyordu.
Sorularım vardı.
Yanıta ihtiyacım vardı.
Onları bana vermeye hazır değildi.
Bugüne kadar hâlâ da vermedi.
Olanların gerçek ayrıntıları konusunda 20 yıl boyunca sessiz kaldım.
Şimdi bakıyorum da yaptığım korkunç bir şey.
Gidip ona sarılmam gerekirdi.
Oturup bunu nasıl atlatacağımızı konuşmalıydık.
Terapiye gidelim. Bunu birlikte yapalım, demeliydim.
Ben tersini yaptım.
Onu tek başına mücadeleye terk ettim.
Ona bunu yapabildiğime inanamıyorum.
Yaptığım şey utanç verici.
Bir gün beni bunun için affedecek ama...
Bu çok ağır.
Çok ağır.
ÜÇÜNCÜ PERDE // ALEX VE MARCUS
Kim olduğumu hâlâ bilmiyorum.
Şimdi kardeşimin konuşmasına ihtiyacım var.
Neyin gerçek olduğunu,
neyin olmadığını çözmem için.
Yapbozun son parçasını vermesine ihtiyacım var.
Onca yıl önce
o evde gerçekte...
...ne olduğunu.
Fazla yakındım.
-Oldu mu? -Evet. Biraz.
Birlikte bunca şeyi yapmış olmamız inanılmaz geliyor.
Birçok şeyi birlikte atlattık
ama hiçbir zaman tam olarak
o konu
hakkında konuşmadan.
Gerek olduğunu hiç düşünmedim.
Bana tüm ayrıntıları bilmemeyi kabullenecek kadar...
...çok güvendiğini ve saygı duyduğunu düşündüm hep.
Evet. Söylediklerinin hepsini kabul ettim.
Ama öğrendikçe, hikâyede ilerledikçe
söylediklerinin hiçbirini sorgulamamam
bir o kadar inanılmaz geldi.
Bunun bana bedeli
aşırı ağır oldu.
Bu yolculuğu yapmak tahmin edebileceğinden
ya da düşünüp kavrayabileceğinden çok daha zor oldu.
Bana göre bu sırrı saklaman
benim anlamakta çok zorlandığım bir şey
çünkü birbirimizin her şeyini biliyoruz.
Tek yumurta ikiziyiz. Anlaşırız, birlikte bağ kurarız
ancak bizi birbirimizden ayıran
inanılmaz bir sessizlik var.
Çaresizce soru sormaya çalışıyorum ve sen çaresizce
yanıt vermemeye çalışıyorsun.
Bana öyle geliyor ki
öğrendiğimde yolculuğumu bitirebilirim.
Anlıyor musun? Yolculuğumu bitirmem gerek.
Araştırmaya son vermeliyim
ve sen de nihayet kurtulabilirsin.
İkimiz de aynı anda bundan fayda görebiliriz.
-Bireysel olarak göreceğimiz kadar. -Biliyorum.
-Biliyorsun. -Şunu anlaman gerekiyor,
unutamadığım o günde
gelip annemizin bizi istismar edip
etmediğini sorduğunda
sadece "Evet." deyip anlatmadığımda
yeterli geleceğini ve hayatına devam edebileceğini sanmıştım.
Ama yetmedi.
Bana yetmedi.
O anın bana
bedeli çok ağır oldu.
Benim için de ağır oldu, Alex.
Çünkü
sana o kadarını verirken kalan her şeyi kendime yükledim.
Yıllarımı ondan kurtulmaya çalışarak geçirmiştim.
İçime gömerek...
Sessizce...
Evet, ama özgürce bir hayat yaşamamı sağladı.
Sen de özgürce yaşadın.
Çocuk istismarı olmadan.
Sana söylemeyerek kendim de unutmuş oldum.
Bunu anlamıyor musun?
Kendim için sessiz kaldım.
Kendim için.
Sana söylesem kendime de söylemem gerekecekti.
Sessizliği kırmaya
hazır değildim.
Sessizlik bir yalan.
İstismar gördükten sonraki
20 yıl boyunca kendime
yalan söyledim.
Bu benim savunma mekanizmam.
Yalan. Sessizlik bir yalan.
Sana bilmek istediğini söylemek
sessizliği kırmak.
-En ufak bilgi bile mi? -Her şey, Alex.
"Annemiz bizi istismar etti." dışındaki her şey.
Sana bilgi verdim. Soru sordun, cevap verdim.
Diğer hiçbir şey konuşulamazdı.
Daha fazlasını kaldıramazdım.
Anlamıyor musun, Ali?
Hayır, anlamadım.
-Bu yüzden. -Anlamadım.
Bu yüzden, Ali.
Bunu yapamazdım.
Çok büyük bir ödlektim.
Kesinlikle ve tamamen çok büyük bir ödlektim.
Sana bilgi veremeyecek kadar.
Ne olursa.
20 yılımı bunu araştırarak harcadım.
Kendimi delirterek.
İnsanlarla konuşarak, ipuçları ve bilgi parçaları bularak.
-Hayatımı tamamen ele geçirdi. -Neden peşini bırakamadın?
-Neden kabullenemedin? -Yapamazdım.
Unutup gidemezdim.
Neden bilgi veremeyeceğimi
-anlıyor musun? -Evet, anlıyorum.
Anlıyorum.
Ben de sessizce araştırmamı yaptım.
Araştırdım. Sen de sessizce bana bilgi vermekten kaçındın.
-Seçeneğim yoktu, Ali. -Sürekli araştırıp
-durdum. -Seçeneğim yoktu.
54 yaşındayız.
54 yaşındayız. Tanrı aşkına.
Bu konuşmayı şimdi yapıyoruz.
20 yaşındayken yapmalıydık.
30 yılımızı heba ettik!
Gerçekten.
Ama şimdi buradayız.
Evet, buradayız.
Benim...
Gerçekte olanları yüzüne karşı söylemeye
cesaretim yok.
Ama kamera önünde anlattım.
Belki onu izlemelisin.
Bilmen gereken her şeyi öğreneceksin.
İzlemem seni mutlu eder mi?
Mutlu eder diyemem. Bu bir gereklilik
-gibi geliyor. -Gereklilik.
Gereklilik, Alex.
Yalanın sonuna geldik.
İzle.
Ama yüzüne karşı söyleyemem, Ali.
Gideceğim. Seni bırakayım da izle.
Sonra bitsin.
-Tamam. -Hazır mısın?
Evet.
Böyle söyleyip beni korkutuyorsun ama...
Neden izlemen gerektiğini anlamıyorum.
Hâlâ anlamıyorum.
Tekrar bir olalım diye, Markie.
-Sanırım. -Yalanın bitmesi gerek.
Hayatım gerçek olmalı.
Hayatım gerçek değil. Hayatım senin bana verdiğin, Markie.
Senin olmasını istediğin.
Hayatımı sen dikte ettin.
Bunu sahiplenmeye ihtiyacım var.
-Tamam. Peki. -Tamam mı?
Olanları bugüne kadar
kimseye anlatmadım.
Olanları kendime bile anlatmadım.
Hayatımda hiç kimseye vermediğim
bir şeyi size vermemi istiyorsunuz.
Tamam.
Anneme "Siktir!" demek için. Yapalım.
Annem bizi
odasına götürürdü.
Bizi yatağına yatırırdı.
Bize birbirimizi okşatırdı.
Birbirimizle oynamamızı isterdi.
Bizi
okşardı. Bize mastürbasyon yapardı.
Hiçbir annenin çocuğuna yapmaması gereken şeyler yapardı.
Ve bu kadarla kalmadı.
Bunları sadece kendini tatmin etmek için yapmadı.
Bizi arkadaşlarına da gönderdi.
Bizi arkadaşlarının evlerine götürdü.
Yemek yer, bir kadeh şarap içer,
sonra bizi orada bırakırdı.
Asla ikimizi değil. Teker teker götürürdü.
Sonra hiç tanımadığım, hiç görmediğim
yabancı bir adam
beni yatağına götürür,
beni okşardı,
bana tecavüz ederdi,
ırzıma geçerdi.
Kendi tatmini için.
Sonra sabah olunca annem gelip beni alırdı
ve eve götürürdü.
Asla bir şey söylemez, konuşmazdı.
Arabada ne mi yapardım?
Susardım, sessiz dururdum.
Her zaman susar, her zaman sessiz dururdum.
Sonra tekrar ve tekrar olurdu.
Sonra Alex'i götürürdü.
Ben yatağımda yatardım.
Odamda.
İkizim Alex orada olmazdı.
Annemin bir arkadaşının evinde kalırdı.
Hayatlarımızdaki normal bir şeydi bu.
Bununla büyüdük.
Bunu kabullendik.
Çocuklar kabullenir.
Çocuklar her şeyi kabullenir
çünkü anne babalarını severler
ve anne babalarının yaptıklarının
büyümenin bir parçası olduğunu sanırlar.
Yanlış olduğunu
hissedecek kapasiteye sahip değilizdir ve...
...onca yıl sonra şimdi bile
kendi kendime diyorum ki
"Siktir, anne!
Bunu bana yapabileceğini
ne cüretle düşünürsün?"
Ama gitti.
Öldü. Yaptıkları yanına kaldı
ve bunları yüzüne söyleyemem.
Bundan pişmanım.
Bundan cidden pişmanım.
Ama şimdi
konuşuyorum.
Şimdi size anlatıyorum.
Hiçbirinizle tanışmadım. Kim olduğunuzu bilmiyorum
ama annemi öğrendiniz.
Yaptığının yanlış olduğunu biliyorsunuz.
Bu çok büyük bir güç.
Buna ihtiyacım var.
Hepimizin ihtiyacı var.
Bir kısmını biliyordum.
Bir kısmını tahmin etmiştim. Bir kısmını düşünmüştüm.
Bu boyutta olduğunu bilmiyordum.
Bu büyüklükte olduğunu bilmiyordum.
O evden nasıl tek parça hâlinde
çıkabildik?
Duymak ister misin?
Buradayız. Bir daha yaşamayacağız.
Son kez "elden ele...
...geçirildiğimde" diyeyim,
annem beni arabayla Londra'ya götürmüştü.
Bir adamla, bir ressamla yemek yedi.
Güya çok meşhur bir ressammış.
Yemek yedik.
Annem gitti.
Ben evde kaldım.
Sonra benim olduğum, resimlerle dolu odaya geldi.
Sayvanlı bir karyolası vardı. Beni yatağa yatırdı ve okşamaya başladı.
14 yaşındaydım.
Ne zaman ki
cinsel organıma indi,
yatakta doğrulup "Hayır." dedim.
İstemiyorum. Hoşuma gitmiyor."
Adamı ittim.
Adam agresifleşti. Evden çıkmayı başardım.
Eve döndüm.
Eve nasıl döndün?
Nasıl başarabildin?
Metroya kadar yürüdüm.
Param yoktu ama metroya bindim. O zamanlar yapabiliyordun.
Para vermeden trene bindim.
Sonra eve yürüdüm.
Eve geldim, cama vurdum, beni içeri aldın.
Yatağıma yattım ve uyudum.
-Ertesi gün hiçbir şey olmamış gibi... -Annem ne dedi?
Evde olduğunu biliyor muydu?
Hiç. Sabah kalktım. Kahvaltı ettik.
Evde olmam onu çok şaşırttı.
Ona baktım. O da bana baktı.
Bir daha hiç olmadı.
-Böyle bitti, Ali. -Hiçbir şey söylemeden mi?
Hiçbir şey söylemeden.
Siktir.
Sana da bir daha yapmadı.
Hiç gitmedin. Evden bir daha hiç gitmedin.
Bitti.
Bu şekilde sonlandı.
İşte her şeyi öğrendin.
Her şeyi öğrendin, Ali.
İhtiyacım olan buydu.
Evet.
Artık yalan yok!
Sessizlik yok. Sır yok.
Sen de artık benimle birliktesin.
Kardeşimin yaptığı şeyin karşılığını verebilmemin bir yolu yok.
Ona söyleyebileceğim bir şey de yok.
Ama biliyor.
Bu da yeterli.
Bitti.
Nihayet.
Yolumuza devam edebiliriz.
Alt yazı çevirmeni: Çetin Soy